Śmierć męża - jak sobie poradzić?

Pierdaczek bardzo Ci współczuję. jak pomyślę. że w taki dzień musiało to się stać, Nikt nie jest winien. że to się stało. Tak miał zapisane Twój Mąż i spełniła się wola boża. Nigdy nie wiemy kiedy będzie ten dzień i nie można gdybać i kogokolwiek winić. tak już jest i nic nie zrobimy, Raz jest trochę lepiej a raz znowu nas dołuje ale musimy jakoś przetrwać a jak długo tego nikt nie wie. Trzymajcie się,

Witajcie dziewczyny.
Takie to smutne że do naszego grona dochodzą kolejne osoby. Bardzo Wam współczuję. Te pierwsze miesiące są chyba najgorsze, człowiek ma w sobie taką straszną złość, nie panuje nad emocjami i szuka winnych. To nie jest dobra droga bo niczego nie zmieni na lepsze, a naprawdę trudno jest to udźwignąć gdy dodatkowo zamiast wspierać się na wzajem rodzina się kłóci. Jesteście sobie wszyscy nawzajem potrzebni, każdy kogoś stracił my męża, dzieci ojca, teścia, każdy cierpi. A cierpienia tego nie można porównywać.
Ja ostatnio chodzę i płaczę, czuję dosłownie ciężar na piersi, tak jakby moje cierpienie zamieniło się w fizyczny ból.  Dziś pewna życzliwa osoba powiedziała mi że nie mogę płakać, bo jeśli płaczę to jemu jest tam źle, bo czuje mój ból. Więc staram się dziś nie płakać, ale to takie trudne. Jest mi tak źle że mam ochotę głośno wołać o pomoc, niech ktoś mi wreszcie pomoże i zabierze to cierpienie.

Witajcie kobietki!Tak sobie czasami myślę dlaczego to my kobiety mamy opłakiwać mężów? Może dlatego że to oni silna płeć a jak jednocześnie bardzo słaba psychicznie. I niewielu z nich jest w stanie udźwignąć taki ciężar? Może w tym jest jakiś plan Boży?A co do sporów małżeńskich to przecież normalne! Dwie różne osobowości żyjąc ze sobą, próbują argumentów i wychodzi kłótnia. Później któreś zostaje a któreś trzaska drzwiami. Ktoś kiedyś powiedział(już nie pamiętam kto)że im większa miłość, tym większe emocje.Tylko w związkach gdzie panuje chłód emocjonalny i brak miłości nie ma kłótni!Ja też wiele gorzkich słów powiedziałam mojemu mężowi których nie mogę sobie wybaczyć.Nie zapomnę chyba do śmierci rozmowy telefonicznej 20minut przed utratą przytomności mojego męża, która była początkiem wydarzeń które doprowadziły do śmierci!Wróciłam wtedy z miasta z zakupami i zdzwoniłam do męża żeby się pochwalić zakupami dla niego i powiedziałam,,kochanie Ty jesteś taki straszny zdechlak że jakby Cię dopadło zdychanie to możesz już swobodnie leżeć w szpitalu bo kupiłam Ci zarąbistą piżamkę i kapciuchy,,. I 20minut później zabrało go pogotowie,później nie zrobiono mu tomografu głowy a tylko badania krwi,później stwierdzono niedokrwistość,przetoczono krew i pękł tętniak o którym nikt nie wiedział.Wiecie? Jak często myślę że może głupią gadką coś wykrakałam,a może jego duszy ciało już tak ciążyło,że potraktowała to jako pozwolenie odejścia z tego świata?Tak strasznie mnie męczą wyrzuty sumienia a mój mąż już nie przyjdzie i nigdy się już nie dowiem czy mi wybaczył?Często słyszymy slogany w typie,,śpieszmy się kochać ludzi bo tak szybko odchodzą,,ale niewielu myśli jak życie szybko mija i o tym że każdy z nas ma zapisany inny termin śmierci w księdze życia.Pozostaje mi mieć nadzieję że kiedy nadejdzie mój czas, to się spotkamy i mi powie to na co czekam.............?

Dziekuje wam dziewczyny!nie moge sie oderwac od czytania waszych postow. Narazie nie czuje ulgi ,ciagle jedna mysl ,nie musialo sie to zadarzyc gdybym nie kazala mu wyjsc, gdyby corka go zawolala, gdybym odebrala telefon jak dzwonil, a ja nie zdarzylam, dzwonil napewno po to abym przyjechala po niego, a ja bylam zajeta kolacja i nie zdarzylam odebrac tego tel.kochalam go ponad wszystko ,a teraz pustka zal tesknota ogromna,moje cialo krzyczy, lzy leca ,a ja i tak sama, boje sie wszystkiego, wszystko mi przeszkadza, jedna mysl tylko, chce go spowrotem a wiem ze to niemozliwe, nie wiem czy sie pozbieram czy dam rade zyc inaczej, nie umiem ,nie chce i nie potrafie. dziekuje ze piszecie do mnie, caluje was.

Witajcie dziewczyny.
Powiedzcie dlaczego ludzie są tacy bezduszni?Dzisiaj koleżanka z pracy pytała się czy chodzę na cmentarz codziennie,oczywiście że tak przecież to jest oczywiste, ona stwierdziła że nie powinnam bo  tam wieje.
Nigdy nie myślałam że zostanę sama czuję się taka bezradna i samotna chociaż mam dzieci,ale z nimi nie można porozmawiać o wszystkim ,rodzina też przestała dzwonić to jak pójdę sobie na grób męża mogę się wyżalić.
Ja też czasami analizuję co mogłam zrobić żeby uchronić męża przed wypadkiem,czy w chwili śmierci pomyślał o nas .Nie wiem co się ostatnio dzieje ze mną, mam chyba złe dni a było już trochę lepiej ,nawet pomyślałam że zrobię prawo jazdy a teraz siedzę i płaczę ,tak bardzo tęsknię.....

Witaj Agnieszko. Mam podobny staż maŁżeństwa z Piotrem jak Wy. Sama jestem od 5 miesięcy.
Z tym że rodzina nie chce sŁuchać to prawda. U mnie najbardziej nie wytrzymuje Ojciec.
Dlatego że sam ze śmiercią Piotra sobie nie radzi a mnie bardzo kocha i chciaŁby żebym już byŁa pogodzona i nie cierpiaŁa. Kruszy się grupa osób które są w stanie sŁuchać.Ale muszę mówić. Choćby tutaj. MUSZĘ. Kocham Piotra. Cierpię. Życie jest strasznie trudne. Ale damy radę.PŁacząc , cierpiąc, Łowiąc promyki nadziei i drobiny zrozumienia. Damy radę.

podziwiam dziewczyny.., macie jakas pomoc? rodzina? ktos kto zajmie sie np dziecmi w tym czasie?

jolu.. rozumiem.. ja sie przytulalam do jego koszulki (ale on zyl)  nie bede p..ć głupot w stylu "czas goi rany" uciekam z tego tematu bo weszlam przypadkiem a nie pomoge chocbym rękę odcięla.. trzymam za Was kciuki i wspierajcie sie bo to wazne  az mi wstyd za moje problemy..

witam kilka dni temu zmarł mój mąż . Nie wiem jak mam dalej żyć bez niego . Mam 31 lat i troje dzieci najmłodszy synek ma cztery miesiące . Kiedy patrzę na niego, kiedy się z nim bawię stają mi łzy w oczach bo wiem jak bardzo Janusz chciał mieć syna . O raku dowiedzieliśmy się kiedy byłam w ósmym miesiącu ciąży. Taka radość jednego dnia dowiedzieliśmy się że to będzie synek ,a drugiego dnia taki ból rak jelita grubego z przerzutami do wątroby i obydwu płuc.

Witaj pierdaczku , witaj Beatko w tym naszym smutnym gronie.Wiem że na umieranie żaden czas nie jest dobry ale jak Bóg zabiera do Siebie takie młode osoby jak Twój mąż Beatko to jest jeszcze bardziej niewytłumaczlne,to jest okropne.Zreszto wśród naszego grona są jeszcze młodsze wdowy(to określnie jeszcze do mnie nie dociera).Nie rozumiem dlaczego Bóg daje nam te kochane osoby i nagle tak szybko zabiera,chociaż ja wśród was widzę że jestem weteranką w styczniu skończyłam 57 lat ,mąż mial 60 kiedy odszedł z tego świata.Mąż tak bardzo pragnął doczekać wnucząt,niestety nie spełniło się Jego marzenie.Dlatego że tak póżno nasze drogi się zeszły,wychodząc za mąż miałam 30 lat a moje kochanie 34,ale i małżeństwo i śmierć to pewnie wszystko Boże sprawka tylko z tym drugim jest nam się tak trudno pogodzić.Niby wszyscy wiemy że to musi nastąpić ale zdaje nam się że to jeszcze nie teraz że to jeszcze nas nie dotyczy.Ja też miałam nadzieję że Bóg nie zabierze mi Go tak nagle,wiedziałam że jest żle ale widząc jego pragnienie życia ,myślałam że Bóg się nad nami zlituje, że daruje Mu jeszcze chociaż te dwa lub trzy lata bo tylko tyle chciał wyżebrać życia tu na ziemi od Niego.Niestety nie mieliśmy tej łaski.Chociaż 14 lutego minie 5 miesięcy, mnie cały czas wydaje się jakby to było wczaraj , dla mnie czas stanął w miejscu,mam Go stale przed oczami ,wszędzie widzę Jego nie dokąńczoną robotę (a tyle tego pozaczynał)Bo ostatnio żeby nie myśleć o chorobie mósiał mieć stale zajęcie.Nie umiem bez Niego żyć,ja też do tej pory obwiniam siebie że za mało walczyliśmy o męża ale na wszystko już niestety jest za póżno.Pozdrawiam Was wsaystkie trzymajcie się jakoś chociaż wiem że to trudne i życzę dużo siły i wiary że może kiedyś jeszcze i dla nas zaświeci słoneczko.

Witajcie kobietki witaj Beato.Dalsze życie bez męża nie jest łatwe ale możliwe.Mój mąż tak jak i twój też zmarł na raka ( rak płuc z przerzutami do cun.)Walczył 8 miesięcy i przegrał.Ja tak jak i ty zostałam z córką.To że mamy dzieci pomaga trochę bo mobilizuje do tego aby wstać i żyć dalej.Choć czasami wolałoby się być samemu.Dobrze że trafiłaś na nasze forum bo pisząc na nim postaramy ci się choć troszkę a może i dużo pomóc.My doskonale wiemy co naprawdę czujesz i jak bardzo jest ci źle.Pisz o swoich emocjach o tym czego nie rozumiesz z czym nie dajesz sobie rady.Napisz w jakim wieku masz swoje dzieci i jak zareagowały na śmierć ojca.Jak podeszła do tego twoja rodzina i czy masz bliskich koło siebie.
niektóre z nas odczuły niechęć ze strony swoich rodzin i takie zobojętnienie po jakimś czasie ale i z tym dajemy sobie radę.
Alicjo nie jesteś weteranką tylko miałaś to szczęście że mogłaś dłużej niż niektóre z nas nacieszyć się swoim mężem.Ale żałobę przeżywasz jak każda z nas też masz dobre lub złe dni.

Lilli ja z pierwszych dni pamiętam więcej niż bym chciała bo jak pisałam wcześniej miałam trochę "mocnych"przeżyć!!!Dla mnie pierwsze dni to były niekończące się kłopoty w domu.I zanim uświadomiłam sobie że Maciej nie żyje i jestem sama to musiałam zmierzyć się jeszcze ze śmiercią lokatora którego znalazłam a który nie żył już od tygodnia.To mną wstrząsnęło na tyle mocno że nie miałam czasu na cackanie się ze sobą tylko musiałam działać.Bo niczego nie dało się odłożyć na potem.Ale tak jak pisałam wcześniej -co nas nie zabije to nas wzmocni!!!.

Tego się trzymajmy i cieszmy się z drobiazgów bo one dadzą nam siłę na następne dni.I w końcu po pochmurnych dniach i dla nas zaświeci słońce.

Witam was dziewczyny,czytam kazdy wasz post po kilka razy, chce zrozumiec dobrze kazde wasze slowo.Rozumiem dobrze co przezywacie, bo pewnie kazda z nas przezywa podobnie.Mysle sobie ze smierc tragiczna jest najgorsza jaka moze dotknac osobe najblizsza ktora zostaje na tym swiecie,kazda jest okropna i boli strasznie ale to kiedy przychodzi do domu zamiast meza policja i informuje cie o jego smierci to zwala cie z nog na podloge i dlugo nie mozesz sie podniesc, a jeszcze w takich chwilach roznie bywa, bo nie zawsze jest pieknie i jest miedzy ludzmi zgoda, tak wlasnie bylo u mnie, dlatego nie wiem jak to przezyc, i jak sobie pomoc, ciagle ta mysl ,gdybym nie kazala mu wyjsc ,zyl by dzisiaj, nie wiem jak dam sobie rade.

Dziekuje ci bardzo Jolu, napewno przeczytam ta ksiazke, szukam wszedzie odpowiedzi, moze tam ja znajde, dziekuje.

Witaj beatawdowa, ja również mam ,31lat oraz trójkę dzieci. Najmłodszy jest syn który ma również 4miesiące. Miał zaledwie 5tygodni gdy zmarł mój mąż. Mąż miał czerniaka z przerzutami do wątroby i śledziony.Przez pierwszy miesiąc po śmierci męża bardzo chciałam do niego dołączyć,dzięki dzieciom nadal jestem. To dla nich teraz żyję. żeby nie myśleć cały czas coś robię. Zapisałam się na prawo jazdy,zabrałam się za malowanie pokoju,za porządki,czytam dużo książek a przy trójce jest też trochę roboty. Jak przychodzi wieczór to padam ze zmęczenia a rano znów od nowa. Nie planuję nic,po prostu żyję z dnia na dzień. Staram się nie płakać przy dzieciach ale są takie dni,że od rana płaczę. Wiem jednak,że On jest przy nas,że się nami opiekuje. Dużo z nim rozmawiam.
Mnie też bardzo pomaga to forum. Zaczęłam cieszyć się z drobiazgów jak radziła Kasia.

Witajcie kobietki.Coś cisza na naszym forum.Macie gorszy dzień czy jak?Ja leżę przeziębiona i moja córcia się mną opiekuje.Nie mogłam pójść dzisiaj na cmentarz do Maćka ale mam nadzieję że on to zrozumie.Ale mam fajny pomysł na walentynki dla niego i myślę że będzie super.A wystarczyła tylko wyprzedaż zniczy  w savii.Udało mi się kupić bardzo tanio znicze w kolorze czerwonym i zamierzam zrobić z nich serce na Maćka pomniku.I we walentynki wszystkie zapalić.Myślę że to dobry pomysł.

Jolu powiedz córce ze tata będzie z nią na jej osiemnastce tylko w trochę innym wymiarze.I może tortu nie spróbuje ale będzie go podziwiał z góry a może w prezencie jej się przyśni?Powiedz córce ze jak zobaczy ptaszka za oknem to będzie on i jak poczuje podmuch wiatru to też będzie on.Jej tata będzie już zawsze z nią wszędzie i zawsze będzie się nią opiekował choćby miała i 50 lat a nie tylko 18.
Jolu być może wyjazd do pracy pomoże ci choć trochę bo zajęta praca nie będziesz miała czasu myśleć o tym co się stało choć i to nie jest tak do końca.Ale na pewno zmiana miejsca może ci pomoże?Tylko pamiętaj żeby nie zawalić przez pracę spraw związanych z domem bo jednak dzieci zostaną same i to będzie dla nich podwójnie ciężkie.Nie ma już taty który je dopilnował a żałoba może pokazać ich inne oblicze.Mogą wpadać w złość  agresję lub w alkohol.Także jeśli masz kogo poprosić o pomoc to nie wahaj się tego zrobić!!!
Zawsze możesz poprosić o to ojców chrzestnych bo to oni zobowiązali się do pomocy w ich wychowaniu nawet jeśli są już pełnoletni!!!

kasia77 masz bardzo ciekawy pomysł na walentynki,też się zastanawiałam co można by było zrobić. Może jeszcze mnie coś natchnie. Dziś faktycznie jest troszkę gorszy dzień,przynajmniej u mnie. Tak bardzo mi Go brakuje,brakuje mi naszych wspólnych rozmów.Tak bardzo chciałabym się móc do niego przytulić i znów poczuć się bezpiecznie. Chciałabym żeby się mi przyśnił tej nocy.

Witajcie kobietki.Witaj pierdaczek.uczucia które opisujesz są normalne na tym etapie żałoby.Każda z nas miała taki etap ale dobrze że piszesz że wyrzucasz to z siebie.Pamiętaj o jednym to nie ty jesteś winna tej sytuacji TAK MUSIAŁO BYĆ.Obwinianie nic ci nie da a wręcz pogorszy całą sprawę.Pomyśl że twój mąż tam gdzieś na górze też się obwinia?i nie może przez twój żal "odejść w spokoju?"Moja rada to idź do  niego na grób i powiedz głośno że mu wybaczasz że żałujesz tego co się stało ale nie masz do niego żalu!!!Powiedz mu że zawsze będziesz go kochać że zawsze będzie ważny w twoim życiu.ja też miałam czas że obwiniałam się o to ze może coś zaniedbałam że może powinnam była  coś jeszcze zrobić.Teraz wiem że żadne gdybanie nic nie da a zrujnuje mnie samą.Lepiej abym teraz żyjąc pomagała innym swoją wiedzą i w ten sposób odkupiła swoje winy i zaniedbania.

Milen09 nie wszyscy o tobie zapomnieli bo my na forum na pewno nie.Ale rodzina i znajomi po pewnym czasie uznają że jest już dobrze .Ale oni nie wiedzą ile nas kosztuje codzienny uśmiech i spokojna rozmowa .O tym wiemy tylko my.Także popłacz sobie jeśli przyniesie ci to ulgę ale potem powiedz sobie - jestem twarda i tak łatwo się nie poddam!!!

oczywiście, zawsze możesz na nas liczyć
Może właśnie dlatego zostałyśmy aby wspierać sie wzajemnie.

Witajcie. Ostatnio tylko czytam a nic nie piszę nie wiem dlaczego... dużo myśli miałam i nie potrafiłam przelać tego tutaj - jednym słowem było strasznie!!! Na szczęście trochę lepiej teraz chociaż nie do końca strasznie rozdrażniona chodzę...;-(
martlak27
Ja czytałam "O śmierci, Antychryście i o Końcu Świata" Andrzeja J. Sarwa i tego samego autora 'Życie przed narodzeniem i po śmierci" oraz "Wędrówka dusz" - chociaż tej ostatniej do końca nie przeczytałam bo trochę mnie znudziła

Na pewno pomożemy bo tylko tu na forum najbardziej się rozumiemy.

Witajcie! wiem że na Was moge liczyć.Już dawno nie miałam takich złych dni kiedy nie ma siły dosłownie sie podnieśc.Ja nie moge nawet ostatnio czytac nie moge sie skupić.Mam właśnie taką świadomość że powinnam mu pozwolić odejść w spokoju tak jak mówisz Kasiu.Mam zamówioną mszę na rocznicę ale to jeszcze troche czasu.Chyba jednak zamówię jeszcze jedna wczesniej to dobry pomysł.

motoserce każdej z nas jest trudno pogodzić się ze stratą swojej połówki,każda z nas cierpi,tęskni. Nie wiem czy kiedykolwiek przestanie boleć,możemy co najwyżej nauczyć się na nowo żyć. Jest to bardzo trudne. Są chwile kiedy jest dobrze,czasem jednak nadchodzą te gorsze dni,kiedy nie można powstrzymać płaczu,wszystko przypomina że jego już nie ma. Jedno jest pewne,kiedyś po drugiej stronie się spotkamy i wtedy będziemy na zawsze razem. Już nic nas nie rozdzieli.
Gdy będzie Ci smutno to pisz,tutaj postaramy Ci pomóc.

Witajcie kobietki! Nie było mnie trochę na forum bo grypa męczy nas wszystkich. Kasiu skarbie jak napisałam że rodzina zawodzi to miałam na myśli wszystkich z moją matką i rodzicami chrzestnymi dzieci na czele!Ja nie mogę sobie pozwolić w tej sytuacji aby dzieciom moim brakowało chleba, ale jednocześnie strach o dzieci,kiedy wyjadę odbiera mi rozum jednocześnie.Mimo że mam wręcz ogromną rodzinę,to zawsze jedynie mogłam liczyć na pozornie obcych ludzi. To nie matka ale koleżanki które kiedyś  poznałam w drodze  dzwoniły i dzwonią nadal dopytując się jak sobie radzę.To nie siostry i brat dają mi oparcie na co dzień i deklarują zaglądanie do dzieci.Taką pomoc teraz najczęściej oferują mi ludzie z którymi do tej pory moje kontakty ograniczały się do zwrotów grzecznościowych.Pierdaczek ty mieszkasz w Szkocji a do niedawna moje najstarsze dzieci mieszkały (w Aberdin)tam.To piękny kraj!                                                                                                                                                                                            Kasiu w pracy to ja dopiero będę  miała czas na myślenie!Teraz w domu muszę zadbać o dzieci,mogę wyjść.A tam zrobię co do mnie należy i już tylko myślenie i dzwonienie do domu! Do nie tak dawna moim całym światem i rodziną był mój ukochany mąż i dzieci! Teraz muszę sobie radzić sama i liczyć na to że mimo że moje kochanie zniknęło mi z oczu , to będzie mi pomagać opiekując się nami. A co do chrzestnych rodziców to tak czasami sobie myślę,czy to nie jest tak że ludzie zaniosą dziecko do kościoła,wyrecytują formułkę i na tym koniec.Później kontakt chrzestnych ogranicza się do obecności na pierwszej komunii no i może na weselu.Chrzestny mojej córki a jednocześnie kuzyn mojego męża nawet nie pojawił się na pogrzebie i nigdy później!Moje drogie!!! Ja muszę radzić sobie sama!!!!

Witajcie!
Ja straciłam swojego Ukochanego w samą Wigilię, nagle dostał rozległego zawału serca i umarł. Miał zaledwie 39 lat.  Zostałam sama z naszym 15 m-cznym synkiem. Byliśmy razem 4 lata, mieliśmy tyle marzeń i planów i nagle wszystko prysło, nie ma już nic, wielka pustka i dziura w sercu na resztę życia.  Ból i cierpienie straszne, z każdym dniem coraz większy. Tak długo czekałam na tą miłość, a gdy przyszła dziękowałam Bogu, że warto było czekać. Potem wymarzone dziecko - pełnia szczęścia. On tak bardzo na nie czekał i tak strasznie je kochał.  Serce pęka mi z bólu jak pomyślę,  że mój synuś jest jeszcze taki malutki i za jakiś czas nie będzie pamiętał ojca, tej  wielkiej miłości jaką go darzył.
W jednym roku straciłam pracę, potem zdrowie podupadło , ale nic się nie liczyło -  mieliśmy przecież siebie, naszą wielką miłość.  A potem cios w samo serce... Nie wiem jak dalej  żyć, z każdym dniem dopada mnie coraz większy kryzys. Wiem, że ten ból i cierpienie pozostanie we mnie do końca życia, muszę tylko nauczyć się żyć z tą traumą i oswoić ten ból, przywyknąć do niego, ale to jest takie trudne. Chciałabym się położyć obok niego, przytulić się  i zasnąć z nim na wieki. Wiem, że nie mogę tak myśleć i że muszę dalej żyć dla naszego synka. Kocham go nad życie i  muszę być silna dla niego. Ale tak strasznie tęsknię. Każdego ranka budzę się z lękiem i nie wiem skąd brać siły, jak się z tego podnieść.

Witajcie kobietki.Grypa mnie wprawdzie zmogła i położyła do łóżka ale postaram się napisać parę słów.Przede wszystkim witam nowe koleżanki.
Motoserce to już zawsze będzie boleć choć powinno coraz mniej z upływem czasu.Z tego co zrozumiałam to twój mąż zmarł 17 miesięcy temu.Myślę że po tym czasie powinnaś pozwolić mu odejść bo i jemu nie jest łatwo patrzeć na twoje cierpienie na twoją rozpacz na twoje łzy...Spróbuj przekuć jego śmierć na coś co przyniesie coś dobrego!!!zaangażuj się w jakąś akcję związaną  z motorami zbyt szybko jeżdżącymi po naszych KIEPSKICH drogach.zacznij ostrzegać ludzi przed nadmierną prędkością opowiedz im jak bardzo cierpi sie po śmierci kogoś kto zginą na motorze.Na pewno są w Polsce jakieś kluby i stowarzyszenia osób którym ktos zginą na motocyklu.To zajmie ci czas a jego śmierć nie pójdzie na darmo!!!Bo zadręczanie nic ci nie da a już z tego co piszesz wpędziło cię w chorobę.Zresztą tak jak pisałam wcześniej alkohol i tabletki pomagają na baaaaardzo krótką metę a po jakimś czasie działaja odwrotnie to już lepsze 100 razy jest to forum bo tu są ludzie którzy znają temat od podszewki!!!
Sylwinka131 to co przeżyłaś to jest tragedia ale pamiętaj że masz synka. Jesteś jak większość z nas samotną matką. Musisz teraz spróbować się podnieść ale to nie będzie łatwe. Pisz do nas na forum w każdej wolnej chwili o wszystkim co cię boli i spróbuj wyrzucić całą  swoją rozpacz zobaczysz że to pomaga. No i zajmij się sprawami prawnymi bo z tego co piszesz to jesteś bez pracy a masz szansę na rentę rodzinną po mężu jeśli on legalnie pracował. Mi lekarz maćka z opieki paliatywnej powiedział kiedyś że najgorsze są trzeci i czwarty miesiąc po śmierci męża bo wtedy mija szok a przychodzi brutalne życie i miał rację.

Jola bo to jest jak z tym powiedzeniem że" prawdziwych przyjaciół poznaje się w biedzie".ja jeśli chodzi o chrzestnego Agaty to po prostu pojechałam do niego i przypomniałam mu jakie są jego obowiązki wobec chrześniaczki i co przysięgał przed ołtarzem!!!i powiedziałam że nie chodzi tu o pomoc finansową tylko o pomoc duchową!!!

Dobra kobietki idę się położyć bo ledwo  siedzę ale w razie pytań to jestem do dyspozycji.Kasia.

Motoserce...przede wszystkim mocno Cię przytulam. Mój mąż też był zapalonym podróżnikiem motocyklistą. Dokładnie rok temu planował wyjazd na Ukrainę i szykował swój motocykl. Właściwie to już wszystko miał przy nim zrobione. Nie zdążył się jednak nim przejechać.....Paradoksalnie zginął w wypadku samochodowym.

Nigdy nie prosiłam go o to, aby porzucił tę pasję, nigdy nie zabraniałam mu tego, bo wiedziałam, że to jest nieodłączny element jego życia. Zresztą świetnie to rozumiałam (i rozumiem do tej pory), bo ta pasja nas ze sobą połączyła. Na początku naszej znajomości zaznaczył, abym nigdy Go nie prosiła o rezygnację z podróży motocyklowych-i tak też było. Ale tak jak mówię, było mi łatwiej, bo i ja jestem czynną motocyklistką i doskonale rozumiałam Jego uczucia. Mam swój motocykl i jeżdżę, wierząc, że w ten sposób wypełniam Jego testament. Wiele osób myślało, że po Jego śmierci sprzedam swój motocykl-ale ja wiem, że On by tego nie chciał. To właśnie na motocyklu/w samochodzie będąc w podróży czuję się znacznie bliżej niego. Nawet chodzenie na cmentarz tak bardzo mnie do Niego nie przybliża, jak właśnie wyjechanie gdzieś przed siebie. Czuję, że On jest wtedy ze mną... .
Nie potrafiłabym z tego zrezygnować, właśnie dlatego, że On tak bardzo to kochał.

Pierdaczku...zbyt mało czasu upłynęło, aby znaleźć lekarstwo na ból. Zwyczajnie musisz wypłakać swój żal. Płacz i nie wstydź się tego, staraj się to wszystko z siebie wyrzucać, nawet tu-pisząc co Ci na sercu leży. Pamiętaj, że jesteśmy Tu z Tobą i doskonale rozumiemy Twój ból. Każda z nas to przeżywa, każda inaczej, a jednak podobnie. Zauważyłam jednak, że im więcej masz czasu na myślenie i rozpamiętywanie-tym więcej będzie myśli ściągających Cię w dół.
Jestem od Ciebie "starsza" tym bólem. Ten etap mam już za sobą.
Teraz jestem w etapie ,w którym "nie szarpię się z rzeczami, na które nie mam już wpływu-staram się skupić na tym co jeszcze mogę zrobić", choć bywają takie chwile, które rozsypują mnie w momencie na milion kawałków. Ale tak już chyba będzie....

Witajcie kobietki.

lilii bardzo dziękuję za miłe słowa.Jeśli tylko mogę wam pomóc to zawsze zrobię to z przyjemnością.Po prostu nie chcę aby śmierć Macieja i to co teraz przeżywam było na darmo.Ja też jak wiele z was mam ciężkie momenty  i są o mnie też sytuacje kiedy mam ochotę trzasnąć drzwiami i powiedzieć "dajcie mi wszyscy święty spokój".Tylko co to tak naprawdę da?Dlatego ja wolę pracować  działać robić cokolwiek byle tylko nie sięgnąć po leki czy alkohol.I wiem że Maciej widząc jak sobie radzę mam nadzieję że jest ze mnie dumny i może spokojnie "spoczywać w pokoju".Że nie czuje wyrzutów sumienia że mnie zostawił z wieloma kłopotami bo wie że sobie poradzę.Ta śmierć to był solidny kopniak od losu choć niby miałam czas żeby się do niej przygotować.O jeżeli to jest w ogóle możliwe.Wiem że nie zmarnowaliśmy tego krótkiego czasu który był nam dany.

PAMIĘTAJCIE KOBIETY MY NAPRAWDĘ JESTEŚMY BAAARDZO SILNE I DAMY RADĘ!!!!

I tak jak pisała Lilii powinnyśmy pomagać komu tylko możemy choćby dobrym słowem bo każdy nasz uczynek będzie zapisany do "góry" i rozliczony!!!I to my kobiety musimy wychować nasze dzieci na naprawdę wartościowych ludzi.A przede wszystkim zaszczepić w nich szacunek dla zmarłych aby po naszej śmierci miał kto nam zapalić świeczkę na naszym grobie.I pamiętajcie że Bóg daje nam tylko tyle cierpienia ile jesteśmy w stanie udźwignąć!!!

Witajcie dziewczyny!Dziś chyba mam jak na razie najgorszy dzień, mimo że od śmierci męża minęło 36dni 18 godzin i 25 minut.Nic już mnie nie interesuje. Nawet dziennik w telewizji, co kiedyś było rytuałem(wspólne oglądanie)dla nas.Wybaczcie ale nawet nie wiem co miałabym wam napisać? Może tylko to że życie jest jedną wielką beznadzieją. Trzymajcie się zdrowo!!!

Kasiu ty naprawdę jesteś naszym aniołem tu na ziemi mimo że cierpisz jak my wszystkie! Powiedz z kąt czerpiesz siłę?Ja niby wiem że powinnam dać mu odejść, niby już się godzę z tym, już się modlę wskazując mu drogę do Boga.Modląc się mówię mu że nie mam żalu że odszedł,a za godzinę lub dwie padam na kolana i głośno krzyczę,,Panie Boże dlaczego,,!Mówisz że życie nie jest beznadziejne?Może masz rację. Ja tego nie wiem.Ja zawsze jak każda kobieta przegląda się w zwierciadle, tak ja przeglądałam się w oczach mojego męża.W których widziałam zachwyt nad moim wnętrzem.To mi zawsze dawało siłę do walki o przyszłość!Teraz?Teraz siedzę i patrzę tępo w dal albo płaczę i to wszystko na co mnie stać!!!!

To nie do wiary że są tacy ludzie jak Ty Kasiu!!!!Tak mądrze piszesz,tyle w tym uduchowienia ,tyle mądrości!Tylko jak się tego wszystkiego nauczyć, jak się nie umie żyć bez niego?Może czasu mi trzeba?Tyle że czuję jakby przez skórę że mój,,Misiek,, nie zazna spokoju, jak ja nie przestanę rozpaczać!Czuję że muszę się z tej rozpaczy wyzwolić, ale ta niemoc mnie rozwala psychicznie!Ta niemoc to łzy i rozpacz,to takie głupie jak u małego dziecka niezdecydowanie.Pretensji do niego nie mam, tyle że często mówię gdzieś obok siebie,,widzisz kochanie jaką beksę masz?,,mógłbyś w końcu mnie kopnąć porządnie w tyłek żebym się opamiętała i dała Ci spokojnie tam żyć,,i takie tam bzdury.Niby czuję że tylko modlitwą mogę mu pomóc(nie rozpaczą), a nie mogę się uwolnić z tego marazmu !!!!!!

Jola6319, zbyt mało czasu u Ciebie upłyneło daj sobie trochę czasu, nikt nie wymaga abyś wstała z łóżka i zaczeła nowe życie. Taki czas przyjdzie sam. Teraz najważniejsze jest abyś spróbowała sobie powiedzieć, że "kochanie tak bardzo Cię kocham i właśnie dlatego, że wiem, że jesteś tam bardzo szczęśliwy pozwalam Ci odejść, ale opiekuj się mną i czekaj tam na mnie". Ja tak zrobiłam, choć w szafie i tak wiszą rzeczy Piotra, staram się jak mogę, powoli porządkuje swoje życie. Wiem napewno, że nie chcę aby dodatkowo On cierpiał. Ja mam nadzieję z Waszą pomocą dam radę i kiedyś się wszyscy spotkamy i będziemy wiedzieć dlaczego. Jola narazie musisz brać dzień jakim jest, nie planuj przyszłości może Twój mąż jeszcze Cię zaskoczy.

Moje Kochane! Dzięki za te słowa! Chciałabym Wam powiedzieć że miotam się tak dlatego że mam świadomość ciężaru jaki Staszek musi dźwigać, widząc moje łzy.Jednocześnie żal po jego utracie jest tak ogromny i wydaję się że już nic dobrego mnie nie może spotkać w życiu!Wiem że muszę się otrząsnąć z rozpaczy bardzo szybko aby dać mu tam szansę na spokojne życie.Kochane dziewczyny ja nie mogę dawać sobie czasu bo zauważyłam że im więcej czasu od jego śmierci, tym bardziej rozpaczam. Muszę coś z tym zrobić!Może mi modlitwa z prośbą o mój spokój wewnętrzny pomoże?Ubrania mojego męża oddałam już po pogrzebie do czerwonego krzyża w nadziei że ktoś może z tego skorzysta ale nie wiem jakim cudem zostały na wieszaku jego jensy robocze,powieszone jak to tylko on miał w zwyczaju za szlówkę.Kiedyś bym go okrzyczała za to, a teraz nawet nie chcę ich z tego miejsca zabierać.Od momentu poznania się, to ja nim tu na ziemi opiekowałam się i nie mam pewności czy jemu tam jest dobrze.To ja byłam tą ,,heksse ,,przed którą okoliczne ,,menty,, chowały jak szczury po kątach.Byłam mocna bo miałam jego! Byłam mocna jego siłą! Wystarczyło że był!Teraz byle co jest mnie w stanie powalić na łopatki!Może to też ma jakiś wpływ że nie mogę się wygrzebać z zapalenia płuc?Jak zmarł mąż to ganiając za sprawami urzędowymi nie czułam nic! Ani zimna ani ciepła i  latałam często byle jak ubrana a teraz mam!Mam zbyt dużo czasu na myślenie!!!!!!!!