Śmierć męża - parszywa rodzina

mam obecnie male dziecko(3mies) i zastanawiam sie jak mogla przezyc hela z malym pawelkiem to wszystko:( 30latka, wdowa, piekna kobieta przez kolejne 15 lat samotna:(

Mam swój honor i godność. Mogłabym ich pozbawić wielu rzeczy, których mąż jest właścicielem lub współwłaścicielem w swoim rodzinnym domu (ale zostało to zakupione przed naszym ślubem). Nigdy by mi do głowy nie przyszło by sięgać po coś co prawnie mi się należy, ale wedle sumienia już nie.
Oni takich skrupułów nie mają.
Nie chcę walczyć, chcę zerwać z nimi wszelkie kontakty. Nie zasługują nawet by odwiedzać grób męża, ale tego im nie zabronie - mam tylko nadzieję, że nie będę musiała ich ogladać.
Uciskanie wdów i sierot to grzech wołający o pomstę do nieba, a na cudzym nieszczęsciu jeszcze nikt się nie wzbogacił. Dlatego nic miłego po drugiej stronie ich nie czeka... Na szczęście to już nie będzie mój problem.

Raczej mało znam 30-latków z gotowymi testamentami. Z resztą rodzina męża zawsze przy ołtarzu, niemal na ambonie więc na pewno ani ja, ani tym bardziej on, czegoś takiego nie mógł podejrzewać.

Czas to zmienić
Bądź pierwsza wśród nich - myślenie wstydu nie przynosi. Zmienił się ustrój, weszliśmy do UE to może czas myśleć jak europejczycy? 
Intercyza i testament jakoś ich "nie gryzą"... a myślenie (perspektywiczne) nie boli.
Czemu w swej sytuacji "obrażasz" się na prawo? Dura lex, sed lex

"Nadprogramowe"koszty pogrzebu i nagrobek można odliczać od masy spadkowej.

Nie jest HONOREM "dać się zrobić w jajko".
Przyjmij/ przejmij to co Tobie się należy....a następnie zrób z tym co chcesz...chcesz wujkowi podarować mieszkanie, proszę bardzo ale zrób to dlatego, że chcesz a nie dlatego, że się boisz.

Rozpraw się ze swoimi żalami.

Sprawdzałam w banku - mają swoje wewnętrzne zarządzenia i zwracają tylko za rachunki wydane na pogrzeb (nagrobek nie jest wliczany, wg banku jest to zbytek). Nie mogę przedstawić rachunku za trumnę - ten okazałam w ZUSie, a na pozostałe nie mam (ksiądz, cmentarz, grabarz, organista itd.)
Dlatego też wszystkie zgromadzone środki będą podzielone.

Wujek męża - jak sama nazwa wskazuje jest wujkiem ze strony męża. Nie uważam bym miała jakiekolwiek prawo stresować starszego człowieka, żądać spłaty mojej części czy sprzedaży mieszkania. Nie jego wina, że tak a nie inaczej się życie potoczyło.
Z resztą u notariusza powiedziałam, ze niczego poza tym czego się wspólnie dorobiliśmy nie chcę, a oni że chcą wszystko co mogą i co "im się prawnie należy"...

Piszę - nie dla pocieszania, bo słowa pożyczki nie spłacą, tylko dla ostrzeżenia. Ludzie są podli - miejcie to na uwadze.

Mogłabym się bawić w sądy, gdybym miala:
1. Czas - chciałam, żeby nagrobek powstał przed zimą bo w odróżnieniu od rodziny męża - zależy mi, żeby nie leżał jak pies pod płotem.
2. Pieniądze - nie musiałabym pożyczać lub druga opcja miałabym z czego oddawać.

Sprawa w sądzie trwa dłużej - zwłaszcza jak się walczy o pieniądze. Chciałam zerwać kontakty z jego rodziną po tym wszystkim co zrobili za jego życia i po śmierci. Stąd opcja notariusza była najbardziej odpowiednia.

Ja naprawdę nie jestem taka głupia i znam prawo Wiem co mogę, a czego nie. Co mi się należy a co nie. Kwestia wyborów - mam honor i chcę mieć czyste sumienie dlatego "nie okradam" innych, z tego co mi się nie należy (mimo, ze prawo stanowi inaczej) tego samego oczekiwałabym po pozostałych. Nie zamierzam naginać sumienia tylko dlatego, że ktoś jest zły.

Jak już pisałam - jest to forma ostrzeżenia. Nie należy ufać ludziom, nawet najbliższym i jak sobie człowiek czyta i myśli "biedna, mnie by to na pewno nie spotkało" - mówię Wam spotkałoby...

Twój post dał mi do myślenia. Cały czas uważałam, że prawnie wszystko po mężu należy się żonie.

Ja też bym nie wiedziała, a u mnie sytuacja byłaby taka sama.
Pozdrawiam Cie serdecznie

Witam.

W rodzinie mieliśmy podobną sytuację. Małżeństwo bezdzietne, zmarła ciocia zostawiła oszczędności na koncie w banku. Było to około 9 lat temu.
Byliśmy u księdza, grabarza, organisty - wystawili nam rachunki, nawet za opłatę za mszę. Nie na fakturze, tylko tak odręcznie wypisane, z pieczątkami i podpisem. Dołączyliśmy również rachunki za zakup ubrania dla cioci: bieliznę, garsonkę itp. Rachunek za trumnę też, tzn.kserokopię, o którą wystąpiliśmy do ZUS-u. Bank wszystko uznał.

Rozumiem, że bank nie uzna kosztów za wystawienie pomnika, ale za murowaną studzienkę już powinien.

Z pewnością, wielu osobom, którzy czytają ten wątek 'otworzyłaś' oczy...
Ale myślę też, że jesteś odosobnionym 'przypadkiem', że zrzekasz się dobrodziejstw materialnych, które Ci się prawnie należą.
Też masz do tego prawo...ale w moim rozumieniu dziwnie pojmowane.

"Poczekaj. To nie tak. Połowa NALEŻAŁA DO CIEBIE. I to bank wypłaca od razu. To nie był spadek. Mieliście wspólność majątkową"
Ja miałam konto - z którego żyliśmy, do którego oboje mieliśmy dostęp (każde z nas robiło z niego przelewy).
Mąż miał konto - też miałam do niego prawo (przed śmiercią, gdybym była wyprana z uczuć mogłam spokojnie przelać wszystkie środki na swoje. Po prostu nigdy by mi to do głowy nie przyszło i nawet z perspektywy czasu i tego co mnie spotkało, nadal bym tego nie zrobiła. Mój mąż umierał, ostatnią rzeczą o jakiej bym myślała to kasa)
Bank z chwilą śmierci blokuje konto i nie ma do niego dostępu żona - nawet jeśli to było wasze wspólne konto!!! Miejcie to na uwadze!

"Jesteś trollem? Nie poświęciłaś 30 minut, żeby się dowiedzieć co się komu należy?" - wiem co się komu należy. Pisałam, że jest w tym sens i logika, jesli ktoś "poleciał na kasę". Wszystkie pieniądze na koncie męża znalazły się na nim już po naszym ślubie. Jeśli mowa o wydatkach rodziców na męża, poza jedzeniem i ubraniem nie dostał nic. Pozostałe rodzeństwo męża zostało wyposażone, zarówno w formie finansowej jak i mieszkaniowej - my mieliśmy się dorobić sami. I pasowało nam to. Mąż otrzymał mieszkanie od wujka (chyba jako jedyny widział jak mąż jest traktowany), ale ja tego mieszkania nie chcę. Jak ktoś potrafi się tak tłuc o kilka tys. to by mieć mieszkanie są gotowi mnie życia pozbawić - wolę nie ryzykować...

"jesteś odosobnionym 'przypadkiem', że zrzekasz się dobrodziejstw materialnych, które Ci się prawnie należą" - nie zrzekam się tego co mi się należy. Uważam, że należy mi się wszystko co jest na koncie, bo to były NASZE pieniądze. Wspólnie rezygnowaliśmy z wielu rzeczy, by te pieniądze mogły tam być (wspomniana wcześniej podróż poślubna - mogliśmy jechać na 2 tyg. mielibyśmy wspomnienia, ale woleliśmy najpierw czegoś się dorobić, a później wypoczywać. Nie udało się). Uważam, że nie mam prawa do rzeczy, które ktoś kupił (w tym przypadku wujek męża - to on odkładał całe życie, może niedojadał, może tyle co skończył spłacać 30-letni kredyt i na pewno nie zrobił tego po to, by przyszła sobie taka ja i zabrała połowe dorobku jego życia, za nic. Bo nic nie włożyłam w to mieszkanie, ani ja ani mój mąż!)

mwdowa81 masz rację. Bank nie blokuje konta, bo nie wie, że ktoś umiera, dowiaduje się o tym, kiedy przynosimy mu akt zgonu i wówczas je blokuje.
Sądzę jednak, że miałaś inną niż ja sytuację.
Rodzina mojego męża poinformowała mnie (w krótkim od śmierci terminie), że chce swoją część...
Jak już pisałam - mogłam przelać pieniądze, kiedy mój mąż umierał (miałam na to naprawdę sporo czasu i nikt by się nie mógł przyczepić, bo mąż żył).
Kiedy jednak informują cie, że chcą pieniądze, a Ty robisz przelew (bo masz dostęp do konta i masz taką szansę) - rodzina ma pełne prawo iść do Sądu, z aktu zgonu wyniknie, że pieniądze zostały podjęte po śmierci.
Gdyby mój mąż wiedział jak to wszystko się potoczy - wierz mi - mielibyśmy tylko moje konto...
II filar oddałam rodzinie męża - gdybym miała wystarczające środki na pokrycie kosztów-zrzekłabym się wszystkiego, byleby ich nie oglądać... Przyczynili się do wielu cierpień męża i moich.

Napisałam - gdybym miała dość pieniędzy to bym im oddała.
Mój mąż miał 30 lat - wiele na tym II filarze się nie uzbierało, także nie zależało mi, a dwa dobrze by było, jakby nie tylko wyciągali rękę, ale również ruszyli d... i sami o swoje zadbali. Bo wszystko trzeba było im na tacy podać i to jeszcze ciężko - tak jakbym im krzywdę robiła, że zabierają pieniądze...
Porażka!

Niespotykana zrozum że ile byś nie miała ile byś nie oddała będzie wiecznie mało dopóki się nie postawisz.
Nieważne ze na II filarze  było 10zł czy 10tyś to są Twoje pieniądze należą ci się ciekawa jestem czy jakbyście mieli jakieś długi cz by tak lecieli.
Nie wiem czemu im tak wszystko oddajesz jak byście mieli mieszkanie, samochód też byś im połowę oddała?
Przecież gdzieś muszą być jakieś granice?
Niespotykana to powiedz gdzie i za co będziesz żyć sama wiem po sobie, że to nie jest łatwe zadanie.
Moim zdaniem masz rodziców którzy zapewniają ci zaplecze mieszkalne i finasowe albo zarabisz tyle, że Ci wszystko jedno czy im oddasz jeszcze parę tysięcy-tylko się nie obraź.
Wiem, że chesz mieć wszystko za sobą ale nie poddawaj się tak szybko.

Już śpieszę wyjaśniać.
mwdowa81 - ja to wiem. Zawsze będzie mało. Zawsze. Dlatego chcę mieć tę rodzinę z głowy. Nie chcę ich widzieć, nie chcę ich słyszeć ani czuć. Na moje pytanie do teściowej - ile pieniędzy wpłaciła na konto męża, bo może ja nie świadoma jestem i tam są miliony, a ja ich nie widzę. Usłyszałam, że jej się one należą bo uwaga cytat "a mało mnie w życiu kosztował?" Na tak postawioną odpowiedź ja już pytań nie mam. Chcę, by choć wczęści "koszty" jej się zwróciły.
Naprawdę nie mówimy tutaj o dużych pieniądzach. mój mąż miał zaledwie 30 lat i nie był bossem mafi. Pieniądze jakie teściowa otrzym to ok 3 000. Dlatego nie czuję potrzeby walki, dlatego mi nie zależy bo uważam, że tak śmieszne pieniądze nie są warte tych nerwów i tego poniżenia jakie znosić musiałam.
Poradze sobie i będę miała za co żyć bo:
1. Mam pracę (na dzeń dzisiejszy pracuję ok 14 godzin dzennie - uciekam w pracę, co daje mi komfort psychiczny i finansowy)
2. Mam glowę na karku i jestem odporna psychicznie

chaber05 - nie czuję się niczemu winna. Wiele im pomoglam i wiele mogłabym im jeszcze pomóc (gdybyśce miały problemy prawne - walcie śmiało). Mój mąż spędził najpiękniejsze lata życia przy mnie i nie ma tu grama pychy - ja to po prostu wiem. Dlaczego oddaję - ta sama odpowiedź co wyżej - bo nie chcę ich więcej oglądać, bo za dużo przez nich wycerpiałam i nie pozwolę by mnie dalej ranili - jestem już za dużą dziewczynką by dać sobą pomiatać, wyzywać. Te pieniądze im szczęścia nie dadzą, ale skoro są im tak niezwykle potrzebne - niech wezmą! Ja dam radę je zarobić i oddać. A oni przechulają i będą musieli żyć z tym co zrobili - niech żyją!

mwdowa81 wróciłam do domu moich Rodziców. Przynajmniej na dłuuuuuuższy czas.
Powiedz mi jak sobie radzisz, bo jesteśmy w podobnym wieku i z tym samym "doświadczeniem". Dla mnie upływ czasu nie zmienił nic...

Widzę, że żałobę przechodzimy podobnie, a sądziłam, że jest to taka indywidualna sprawa i że nie ma szans by ktoś odczuwał tak samo jak ja...
Mój mąż zmarł 2 m-ce temu. Wszystko potoczyło się szybko, za szybko... Chorował latami (nowotwór), ale nigdy nie przypuszczałabym, że mógłby umrzeć. Mój mąż? Nie! Nie ma szans! To silny facet! Da radę!
Byłam z nim przez całą chorobę i w chwili śmierci. Trzymałam za rękę i jak mantrę powtarzałam "Zobaczysz! Bedzie dobrze, jeszcze wszystko będzie dobrze!" Nie było, nie jest i już nie będzie...
Byliśmy fantastyczną parą i cudownym młżeństwem (brzmi jak przechwalanie albo idealizowanie, wiem, nic nie poradzę, że akurat tak było i nie zrobilismy niczego by niszczyć nasz związek)- nikt nie kochał mnie nigdy jak mąż, a i ja nikogo jak niego nie umiałabym pokochać. Byliśmy dla siebie wsparciem. Opiekę nad nim traktowałam jak dar, coś wyjątkowego czego tylko ja mogłam doświadczyć i sprawiało mi to ogromną radość, nigdy nie narzekałam i nie złościłam się. Na niego? A za co? Przecież nie chciał chorować? Na Boga? A za co? Przecież postawił mojego męża na mojej prostej ścieżce i sama wybrałam, że chcę z nim być, mogłam uciec, zostawić - jeszcze przed ślubem. Nie chciałam i zostałam. I nie żałuję, ani jednego dnia!!!
Rzeczy męża nadal leżą tak jak leżały. Ubrania równiutko poskładane czekają aż przyjdzie i ubierze. Bo nie dociera do mnie, że jego już nie ma. Cały czas mam wrażenie, że tylko wyjechał, że za chwile będzie a ja mu opowiem co się działo przez te wszystkie tygodnie...
Strasznie mi go brakuje!

Niespotykana przepraszam jeżeli przeczytałam Twoje wypowiedzi bez zrozumienia, ale wydaje mi się, że pisałaś, że Twój mąż zginął w wypadku samochodowym i że nie byliście w stanie przewidzieć jego śmierci - stąd brak testamentu.

Teraz natomiast piszesz, że chorował od wielu lat i miał nowotwór. Mam rozumieć, że nowotwór nie miał wpływu na jego śmierć, a mimo świadomości,że umiera nie zabezpieczył Twojej przyszłości? :*

Nispotykana Bubuś chodziło o to na co umarł Twój mąż bo na początku pisałaś, że to był wypadek a kilka wpisów wcześniej opisywałaś waszą 2 miesięczną walkę z nowotworem.