Śmierć męża - jak sobie poradzić?

Ja też się tego wszystkiego boję Smutna Marysiu.Przytłaczają mnie problemy życia codziennego, we dwoje to jakoś tak lżej. Jedno drugie wspiera. Teraz zostałyśmy same i przynajmniej mi jest bardzo ciężko. Na razie radzę sobie finansowo ale strasznie jest mi brak takiego duchowego wsparci męża w taki dni jak ten. Zmuszona dziś byłam do podjęcia bardzo trudnej decyzji i nie wiedziałam co robić. Mam nadzieję że dobrze zrobiłam ale pojechałam na cmentarz zapaliłam lampkę i prosiłam by mnie zrozumiał i chronił, nawet jeśli to  co zrobilam to byla błędna decyzja. Jestem zagubiona i bezbronna, zupełnie nieodporna na kolejne ciosy zadawane przez życie.
To nie tak miało być. Wiem. Chciałabym powiedzieć że kiedyś będzie lepiej ale myślę że to indywidualna sprawa każdej z nas, to czy i kiedy będziemy umiały otworzyć się jeszcze na szczęście. Niektóre z nas po pewnym czasie pewnie tak ale czy wszystkie?

Niektóre z nas mają to szczęście że mają dzieci każde spojrzenie na nie przypomina jego jej ojca to cząstka niego wciąż żyje .Tym które ich nie mają jest trudniej gdyż po naszych mężach nie zostało nic tylko nasza miłość i wspomnienia. Z moim mężem prowadziliśmy firmę pięć lat zajęło nam uporządkowanie tego żebyśmy mieli więcej czasu dla siebie. Jako szefowa pracuje trzy dni w tygodniu resztę mam wolne .Te wolne dni są najgorsze wówczas nie mam co robić najpierw zatraciłam sie w zakupach później urządzaniu domu o którym marzyliśmy a nie mieliśmy pieniędzy po jego śmierci dostałam ubezpieczenie wiec stać mnie na te zmiany lecz one nie cieszą nie muszę się o nie martwić on mnie zabezpieczył ale oddała bym je wszystkie za pięć minut z nim. Najgorsze są momenty kiedy mama podjąć decyzję zawsze razem dyskutowaliśmy i podejmowaliśmy decyzje teraz zostałam sama. Tak bardzo za nim tęsknie i ta ogromna pustka czy ona kiedyś zniknie .Mam trzydzieści lat i moje życie skończyło się osiem miesięcy temu nasze marzenia o dziecku Paweł miał wszystko zaplanowane gdzie będzie łóżeczko do jakiej szkoły pójdzie na jakie kursy go wyśle ale on nigdy się nie narodzi ludzie nie doceniają tego co mają ja zawsze zastanawiałam się co takiego zrobiłam że go spotkałam dał mi tyle szczęścia tyle uśmiechów zawsze mnie doceniał i chwalił mówił jestem z ciebie dumny że jesteś moją żoną a teraz zastanawiam sie co ja takiego zrobiłam że ktoś mi go zabrał nigdy nikogo nie skrzywdziłam,dlaczego niech ktoś mi odpowie dlaczego!!!Byliśmy tacy szczęśliwi jednego nikt mi nie zabierze wiedzy że on kochał mnie nad życie okazywał mi to każdego dnia nie wiem jak żyć bez niego tak bardzo go kocham nawet słowo kocham jest za małe on był częcią mnie nie potrafie sie już cieszyć z niczego nawet z tego że moj brat został ojcem jestem potworem

Gosiah, dobrze Cię rozumiem ja też zostałam sama, nie mieliśmy dzieci. Byliśmy 8 lat, odszedł niecały miesiąc przed naszym ślubem:(. Odszkodowanie starczyło na pokrycie kosztów związanych ze ślubem i naszymi ostatnimi wakacjami. Ja zostałam sama z naszym kredytem na mieszkanie, cieżko jest mi z jednej pensji, ale jakoś musze sobie radzić. Tak naprawde to mi już wszystko jedno jestem zbyt zmęczona aby się przejmować, tylko tęsknie, mam wrażenie, że tak właśnie wygląda piekło.
Pozdrawiam

Od  ośmiu miesięcy chodzę regularnie do psychiatry to ona kazała mi zrobić remont zaczęłam go ale nie potrafię skończyć tak z resztą jak z wszystkim zaczynam coś robić i nie dokańczam nie wiem dlaczego nie ruszyłam sypialnie nie śpię w niej nie dlatego że się boje to było nasze sanktuarium tam dyskutowaliśmy do piątej nad ranem choć byliśmy ze sobą prawie dziesięć lat zawsze mieliśmy o czym rozmawiać tam przekąszaliśmy w nocy dania włoskie które mój mąż gotował potrafił o pierwszej w nocy szukać hot doga bo miałam na niego ochotę tam zajadaliśmy się słodyczami mówiąc o boże jutro trzeba to spalić,to było nasze miejsce tam go przenieśli po reanimacji jak zmarł tam leżałam z nim tuląc go i całując mówiąc już dobrze jestem przy tobie nigdy cię nie zostawię kocham cię wróć lecz on już nie żył lecz pomimo dwóch godzin był nadal cieplutki tuliłam go do ostatniej chwili to jest nasze miejsce nie moje tylko nasze i tam wszystko zostało tak jak było w szafie wiszą jego ubrania w szufladach są jego skarpetki i bokserki pościel na w której spaliśmy schowałam do pojemnika gdyż pomimo ośmiu miesięcy czuje na niej jego zapach i on mnie uspokaja wciąż czekam kiedy wróci wróci po mnie gdyż zawsze razem wszędzie razem.Dla naas pieniądze nigdy nie miały znaczenia paweł powtarzał gdy było źle finansowo w domu czy pod mostem jeżeli będę z tobą to wszystko czego potrzebuje a zresztą damy sobie jakoś radę.Teraz jestem samą i nie daje rady.

przynajmniej masz dla kogo żyć dla kogo walczyć z przeciwnościami losu masz cel i sens życia my nie

lub tego http://www.youtube.com/watch?v=y0s7ycdUcHk lub http://www.youtube.com/watch?v=j4y-RzVGrHg lub http://www.youtube.com/watch?v=-s5xsn4G_1Y lub to http://www.youtube.com/watch?v=3Cb1VWXC8-M

rozumem

Witajcie kobietki.
Tak czytam te wasze wpisy i trochę się dziwię.Tak naprawdę to żadna z nas nie ma ani lepiej ani gorzej.Bo to czy mamy dziecko czy nie to tak do końca nie ma znaczenia, bo ma to swoje plusy i minusy.Owszem dziecko to jest jakaś cząstka naszych mężów ale to ona nam też na każdym kroku jego przypomina ( zwłaszcza jeśli jest tak podobna do taty jak moja Agata ).I to nie tylko z wyglądu ale i z charakteru.Dzieci też przeżywają śmierć ojca i reagują na nią różnie.Agata ma na przykład momenty agresji czy wręcz złości i są to trudne momenty.Zwłaszcza jeśli łączy się to ze złymi ocenami w szkole.A my same nie mamy siły do tego aby walczyć jeszcze ze zbuntowanym dzieckiem.Wolały byśmy zamknąć się w cichej sypialni i płakać.A tego spokoju nie ma.Trudniej też przeżywać żałobę na zewnątrz bo zaraz są pytania na które nie chcemy odpowiadać.Ja przynajmniej  tak miałam i mam.I cały żal noszę w sercu bo nawet nie mogę go wypłakać żeby nie usłyszeć "czemu płaczesz?"
Z kolei osoby które są same mogą żałobę przeżyć inaczej bo mogą płakać do woli jeśli im to pomaga bez zbędnych pytań.Mogą w chwili słabości upić się i pójść spać bez świadomości że może się coś stać w tym czasie dziecku.No i mają jednak o wiele więcej czasu dla siebie bo jednak przy dzieciach jest mnóstwo pracy i dodatkowych kłopotów.Nie wspominając o stronie finansowej.
No i w razie czego osoba bez dziecka może łatwiej po pewnym czasie zacząć nowe życie z nowym partnerem bo nie ma "balastu" w postaci dziecka.A matki muszą liczyć się z tym że będą podświadomie szukać drugiego ojca dla swoich dzieci i patrzeć przede wszystkim na to jaki jest w stosunku do ich pociech.A znaleźć faceta który potrafi zaakceptować dzieci innego nie jest łatwo.

Także króciutko przedstawiłam wam zalety i wady posiadania dzieci bądź bycia samotnym w tej sytuacji i same oceńcie co jest lepsze.

Trzymajcie  się pa.

kasia77
masz rację.... to znaczy nie chodzi tu o to kto ma rację, czy też kto ma lepiej... bo czegoś takiego nie ma.
Po prostu życie jednych z nas pokierowało tak a innych tak. My wszystkie mamy ten sam ból - ból po stracie tak bardzo bliskiej nam osoby. Jedne z nas zostały z dziećmi i tak jak mówisz nie możemy przeżyć tej żałoby jak nieraz byśmy chciały tzn nie możemy sobie popłakać wtedy kiedy mamy na to ochotę bo dziecko patrzy, nie możemy zamknąć się w pokoju i przeleżeć cały dzień jak nam jest źle, nie możemy upoić się jak mamy na to ochotę tylko musimy normalnie funkcjonować bo tak trzeba dla niego właśnie - dla dziecka. Po drugie musimy wytłumaczyć naszym dzieciom że tatusia już nie ma że już nigdy się z nim nie pobawi itp to wszystko dla nas jest trudne i nieraz nie dopuszczamy do siebie myśli że ich nie ma a co mówić dzieci... co one przeżywają. Mój synek choć mu tłumaczę że tatusia nie ma to do dzisiaj się mnie pyta czy jeszcze przyjdzie.
Tylko że tak patrząc z drugiej strony mamy właśnie cząstkę Ich naszych mężów w naszych dzieciach i to też jest piękne że jednak są.
Może kiedyś będzie lepiej - ból zostanie ale może będziemy chciały jakoś na nowo poukładać sobie życie. Teraz jest to nie do pomyślenia ale ja w to wierzę - wierzę w to że kiedyś będzie lepiej. I tak jak kasia77 napisała - kobiety które zostały same bez dzieci będą miały trochę lepiej bo my nie tylko będziemy chciały żeby ktoś nas pokochał ale przede wszystkim nasze dzieci.

Trzymajcie się cieplutko Kochane

Witajcie.
Smutna Marysiu oczywiście ze to forum jest lepsze od psychologa!!!Bo tu jest samo życie i doświadczenia innych kobiet które znają się na rzeczy.

Dlaczego? ja napisałam tylko to co myślę na ten temat bo miałam wrażenie że zaczęła się w pewnym momencie pewna licytacja która ma lepiej czy gorzej.I dlatego postanowiłam  opisać wady i zalety tej sytuacji.Wiadomo że każda z nas przeżywa to na swój sposób Ale jesteśmy połączone tą samą tragedią i nie ma co patrzeć czy mój mąż umarł z powodu choroby czy wypadku czy też samobójstwa.Faktem jest że oni nie żyją a my musimy żyć dalej...My kobiety- matki mamy świadomość odpowiedzialności za nasze dzieci i tym przede wszystkim będziemy kierować się przy układaniu dalszego życia.A nasze dzieci też przeżyły tragedię i odreagowują ją tak jak umieją.Nam pomaga to forum i możliwość wyrzucenia z siebie złych emocji.One natomiast albo broją więcej niż zwykle albo mają problemy w szkole.

lilli lepsze jutro nadejdzie tylko daj mu szansę !!!!Łączenie alkoholu z tabletkami w tym ci nie pomaga!!!Moim zdaniem wręcz przeciwnie!!!odstaw leki odstaw alkohol to nie będzie łatwe ale jest możliwe.Może będzie ci trudno przez pierwsze dni ale każdy następny będzie łatwiejszy.Obiecuję ci to!!!I wtedy zobaczysz światełko w tunelu które będzie lepszym kolejnym dniem.Zacznij na początek dostrzegać te malutkie rzeczy które cieszą np. słońce za oknem,kwiat który wypuścił nowy listek,ptaszek który usiadł na parapecie....Ciesz się tym że wstajesz i nie jesteś chora że nic cię nie boli.To są drobiazgi ale dają siłę.A z czasem zaczniesz dostrzegać inne rzeczy i zobaczysz lepsze jutro.

A za internet nie dziękuj Bogu tylko tym co go wymyślili!!!

Lilii wierzę w ciebie i trzymam za ciebie kciuki.Zobaczysz że dasz radę a twój mąż będzie z ciebie DUMNY!!!A życie jest za krótkie żeby się zamartwiać.Wszystko przed tobą a my będziemy cię wspierać na każdym kroku.Pamiętaj że my kobiety jesteśmy silne!!!!A w razie gorszych dni pisz a ja pomogę znaleźć w twoich opisach jakąś pozytywną rzecz która da ci motywację na następne dni.

                                        Kasia

I jeszcze jedno ja kupiłam sobie komputer kilka miesięcy po jego śmierci jakbym przeczuwała ze będzie to jedyny ratunek.Nie interesują mnie właściwie inne informacje tylko forum i moja poczta

Milen09 bo to prawda że jesteśmy silne i ty też jesteś!!!My komputer mieliśmy już wcześniej ale to forum zaczęłam szukać gdy wiedziałam że nie poradzę sobie sama a bliscy po prostu zawiedli!!! I to na całej linii choć mówili że jak będzie mi źle to mam dzwonić a oni mi pomogą.Tylko że nikt nie podnosił słuchawki...ale świadomość że daję radę sama daje mi olbrzymią siłę i wiem że co mnie nie zabije to mnie wzmocni!!!To forum dało mi OGROMNIE dużo i wiem ze wam też pomoże.
Co do złego sypiania to może tak jak ja masz za wysoką temperaturę w sypialni i dlatego źle śpisz.Ja zmniejszyłam temperaturę i śpię o wiele lepiej.A zamiast leków spróbuj melisę z miodem lub tabletki ale ziołowe.
I spróbuj tak jak poradziłam Lilii cieszyć się z drobiazgów a twój nastrój się poprawi i lepiej zniesiesz kolejny dzień.

Martlak27 nie masz znaleźć kogoś kto zapełni pustkę po nim tylko kogoś kto pokaże ci jak można  żyć inaczej.Bo jego nikt i nic ci nie zastąpi a podświadomie będziesz patrzeć na wszystkich facetów przez jego pryzmat.A to cię pogrąży jeszcze bardziej!!!!Kogoś kto pokaże ci że życie może jeszcze być piękne i bardzo ciekawe.I że można mieć też inne wspomnienia niekoniecznie smutne. Ja w tej chwili wspominając ostatnie chwile życia Maćka cieszę się że byłam z nim wtedy, że mnie było dane to przeżyć.Bo tego nikt mi nie odbierze a wiem ze dla niego było to ważne że ja byłam przy nim.

W każdym razie życzę wam wszystkim spokojnej nocy, milutkiej podusi (tak zawsze mówiłam Maćkowi ) i pięknego słońca jutrzejszego dnia ( niekoniecznie na niebie ale spróbujcie go dostrzec w innym człowieku ).Pa.

Nie wiem ile siły potrzeba ale napewno znajdziesz ją w sobie> Życie samo się jakoś ułoży i naprawdę nie trzeba szukać nikogo na siłę , choć to bardzo smutne nikt nie wypełni tej pustki w sercu jaka pozostala. Nie można tak po prostu zapomnieć, wymazać z pamięci i zacząć wszystko od nowa. Wspomienia są dobre, są częścią nas i nawet jeśli dziś płyną przy nich łzy z czasem może to się zmieni. To z jednej strony tak niewiele a z drugiej tak dużo, bo jakże puste byłoby nasze życie gdybyśmy ich nie poznały, a tak mamy chociaż co wspominać.
Ja też chciałabym by to był tylko sen. Nasze życie to droga, którą musimy przejść by znowu być razem, mam nadzieję ze znajdziesz w sobie tyle siły by zmierzyć się z przeciwnosciami losu i gdy już się znowu spotkacie z uśmiechem będziesz mogła mu powiedzieć kochanie jakoś mi sie udało. On wie że jest ci bardzo trudno samej i chciałby widzieć cię znowu uśmiechniętą.

gosiah życzę Ci dużo siły abyś to przetrwała.Twoje życie ma sens. Ja również chciałam dołączyć do niego,najbardziej jednak obawiałam się,że gdy odbiorę sobie życie to  tam możemy się nie spotkać. Też wyznaczyłam sobie cel żeby dokończyć wszystko o czym rozmawialiśmy,co planowaliśmy zrobić o czym marzyliśmy. Pomogło.Czasem jednak brakuje mi sił,padam ze zmęczenia tak jak dziś ale wiem,że on jest przy mnie i Wy także. To dodaje mi sił. Dziękuję za te piosenki.
Trzymaj się,miłych snów.

MILENO czuję identycznie to samo.Musimy mieć nadzieję.

Smutna Marysiu wiemy że ją bardzo kochał ona chociaż była malutka jeszcze widać było że jest za nim, On  bardzo chciał doczekać żeby już mogła chodzić mówił jej że weżmie ją za rączkę pójdą do sklepu i wszystko jej kupi co bedzie chciała.Ja piszę sobie pamietnik i zawsze mu mówie jaka jest cudowna i byłby z niej dumny.Powiem Wam coś jeszcze w tamtym roku miała bardzo długo gorączkę. Lekarz zlecił szczegółowe badania i tak wyszły że miała mieć nowotwór. Przeraziłam się i błagałam żeby jej tylko nie zabierał.Zrobiliśmy jej powtórne badania przeswietlenia i okazało sie że wszystko jest w porządku. nie wiemy co to było czy były żle zrobione badania?Narazie jest wszystko w porzadku ale czasami boję sie tak fajnie sie rozwija jak na półtora roczku.
Dziasiaj jest mi żle oglądałam znowu zdjecia.Życie nie szczędzi nam problemów.

Witajcie! Dziś na tej stronie jestem pierwszy raz bo muszę wreszcie to z siebie wyrzucić! Mój mąż zmarł w sylwestra i nie radzę sobie z zupełnie z tym. Wciąż przyłapuję się na tym że czekam aż wróci z pracy,jak kiedyś kiedy byłam w domu. Chyba mój problem polega na tym że nie było mnie przy nim kiedy umierał. Od kilku lat pracowałam za granicą, a mąż pracował w kraju na nocną zmianę. Oczywiście przyjeżdżałam systematycznie do domu żeby spędzić z mężem i dziećmi kilka tygodni, a później znów na kilka tygodni za granicę do pracy.Jak się dowiedziałam że trafił do szpitala, jak szalona zaczęłam szukać transportu do kraju.........ale kiedy w końcu go znalazłam i byłam w drodze do domu......zmarł.Nawet nie miałam szansy się z nim pożegnać jak jeszcze żył!Zawsze czekałam na niego w progu domu kiedy wracał z pracy...... a teraz nie chce wrócić i jak zawsze przytulić mnie i dzieci...wypić ze mną poranną kawę.I tak zostałam sama z dziećmi....bez pracy.....bez szansy utrzymania rodziny. Nie mogę przecież wyjechać, dzieci zostawiając same!Niby wedle śmierci jesteśmy wszyscy równi i sprawiedliwie nas obdziela,ale czy sprawiedliwym jest, że jednym pozwala dożyć późnej starości ...... a innym nie pozwoli dzieci wychować?????? Sama ledwie się trzymam a muszę zmusić się do nie kończących rozmów z dziećmi. Nie potrafią tego zaakceptować zupełnie! Jedna z córek wciąż zaprzecza istnieniu Boga w tej rozpaczy. Twierdzi że jak by Bóg istniał i był taki dobry jak się powszechnie mówi to by Nas nie spodkało to wszystko. Mszę nadmienić że ze śmiercią męża zaczęły się pasma nieszczęść dotykające wciąż  rodzinę. Są dni że jak mi uda się usnąć to boję się rano oczy otworzyć ze strachu przed nowym dniem i jego wydarzeniami!Wiem że muszę się pozbierać bo mam dzieci! Ale to taki trudne!!!!!!

Witajcie kobietki

Witaj Jola6319 w naszym gronie.bardzo mi przykro z powodu śmierci twojego męża.Przeżywasz tą samą traumę co my wszystkie choć ty dopiero od niedawna.Dobrze że do nas dołączyłaś bo my postaramy się ci pomóc.Każda z nas ma krótszy lub dłuższy staż wdowy ale przeżywamy podobnie żeby nie powiedzieć identycznie.My też czekamy aż wrócą do nas nasi mężowie choć każda z nas wie  że to nierealne.Ale wracają do nas w naszych snach i mamy wiele sytuacji kiedy czujemy ich opiekę i obecność.
Piszesz że nie zdążyłaś do domu kiedy umierał twój mąż ale nie wiń się o to w końcu robiłaś co mogłaś ale los wam na to nie pozwolił.To że nie byłaś fizycznie przy mężu nie znaczy że nie byłaś w ogóle.On na pewno czuł twoje myśli przy sobie i czuł że do niego jedziesz.Mój mąż umierał w domu bo chorował na raka.Byłam przy nim choć na końcówce swojego życia był już nieprzytomny i tak na dobra sprawę pożegnał się ze mną w śnie około tydzień po śmierci.Uśmiechnął się w nim i powiedział "dziękuję" i mocno mnie przytulił.Może twój mąż też ci się przyśni i pożegna cię w nim.
Co do dzieci to ja zostałam w domu z 10 letnią córką która miała świadomość że jej tata umiera bo widziała go jak leżał tydzień nieprzytomny.Bardzo przeżyła jego śmierć choć próbowałam ją na to przygotować.Mam ją w tej chwili cały czas pod opieką szkolnego psychologa z którym ma zajęcia.Ale też przechodziła różne rodzaje buntu od odmowy chodzenia na cmentarz przez złość agresję złe oceny w szkole po zamknięcie się w sobie.Teraz niby jest lepiej ale pytanie jak długo.Tylko co jakiś czas zadaje różne dziwne pytania i coraz częściej wspomina tatę ale już z taką sympatią.Ja też ze swojej strony zaangażowałam do pomocy "duchowej" wujków i chrzestnego ojca Agaty i to ma pozytywne efekty.Ona chwali się im swoimi ocenami tak jak kiedyś tacie i opowiada im o swoich problemach.Te telefony to nie jest jakiś duży koszt ale pomagają.
Piszesz że po śmierci męża zaczęło się pasmo nieszczęść.Na pewno nie jest ci łatwo ale jeśli twój mąż pracował to macie prawo do renty rodzinnej po nim (na pewno i ty i dzieci jeśli mają poniżej 16 lat to jesteście wtedy na jednej rencie rodzinnej).To załatwia się dość szybko.
Jeśli będziesz miała jeszcze jakieś pytania natury prawnej to pisz postaram ci się pomóc. Pamiętaj że na niektóre sprawy prawne masz tylko pół roku po śmierci męża a czas biegnie nieubłaganie. A  teraz trzymaj się  i pisz jak ci będzie źle a to na pewno ci pomoże bo pomogło już wielu z nas i my cię rozumiemy lepiej niż najlepszy psycholog bo z autopsji.
No i zawsze kiedy czujesz że nie dajesz rady proś o pomoc swojego męża a on na pewno ci pomoże i odczujesz to jeszcze nie raz.On już zawsze będzie waszym "aniołem stróżem" który będzie się wami opiekował ale tylko troszkę inaczej.

Pa.

Ja zaczynam się cieszyć z małych rzeczy Po 1 pomyślałam sobie że przecież nie chciałby bałaganu w domu więc zamiast alkohol wybrałam sprzątanie i było to bardzo dobre ( od 6 mies. ogarniałam tylko to co mi pod nogami leżało )
Po 2 zaczęłam znów gotować obiady dla mnie i dla synka , koniec z gotowcami
Po 3 pomyślałam sobie że zawsze na mnie krzyczał jak chodziłam w jednych i tych samych ciuchach więc poszłam na zakupy i dokonałam małych zmian w wyglądzie . Myślę że u każdej musi nadejść w końcu moment obudzenia i dużej siły .
Buziaczki kobietki :*

Witajcie.

Katiusza i bardzo dobrze że otrząsnęłaś się i zmotywowałaś!!!Alkohol i tabletki są dobre na bardzo krótką metę.Ja wręcz uciekłam w sprzątanie i były momenty ze nie miałam co robić bo wszystko lśniło.No i wtedy zabierałam się za pomoc wszystkim dookoła.ale to dawało mi siłę do życia i męczyło do tego stopnia że padałam do łóżka i zasypiałam.Co do obiadów to nadal gotuję raczej sporadycznie bo córka je obiady w szkole (ja pracuję i wracam dopiero ok godz.16.00) a sama jem co pod ręką. No i wzięłam się za siebie tzn zaczęłam od odchudzania bo opiekując się Maćkiem z nerwów wręcz obżerałam się czym popadnie.No a waga rosła.Obecnie schudłam już 9 kg. a to jeszcze nie koniec.No i poszłam do fryzjera, kosmetyczki...W ten sposób daję sobie przyzwolenie na to aby malutkimi krokami zacząć nowe życie.Może Maćka nie będzie już w nim fizycznie ale w sercu będzie na najważniejszym miejscu.
Tez mam wrażenie że ten etap żałoby jakby się zmienił...Jakby przyszło jakieś takie wyciszenie choć myślami stale jestem przy nim to jakby spokojniejsza bardziej pogodzona z losem...

Dziewczyny nie poznaję Was zawstydzacie mnie.Muszę i ja coś zrobić pozytywnego bo czuję że nie będę miała sie czym pochwalić.Tyle zmian na lepsze oby juz tak zostało.

Witaj Jolu.Jeśli twój mąż pracował legalnie to powinnaś dostać rentę rodzinną.Na pewno warto  pojechać do ZUS-u i dokładnie się wszystkiego wypytać.A jeśli odmówią to staraj się chociaż o zasiłek z pomocy społecznej w końcu od tego są.Pytanie czy w momencie śmierci był legalnie zatrudniony bo  wtedy nie wiem ale chyba należy się odszkodowanie pośmiertne z zakładu pracy.Nie są to duże pieniądze ale zawsze.co do dzieci to owszem są prawie dorosłe ale ból jest ten sam!!!Spróbuj poszukać córce podobne forum do naszego i niech pisze lub niech zacznie pisać pamiętnik do taty i tam niech wylewa swoją złość żal i tęsknotę.To pisanie naprawdę pomaga!!!! Zresztą sama się przekonasz.Co do poradni zdrowia psychicznego to raczej wiele mu tam nie pomogą bo żeby zrozumieć trzeba to przeżyć.poszukaj może lepiej kogoś znajomego lub kolegów którym zmarł ktoś bliski i niech pogada z twoim synem  na ten temat czasem obcy lepiej zrozumie jak bliski.Widok męża uśmiechniętego na pewno jest lepszy od podłączonego da aparatury bo milszy. Ja byłam z Maćkiem do końca ubierałam go i do teraz mam przed oczami widok jego sinych aż granatowych pleców przed oczami.I do dzisiaj pamiętam szok kiedy ubierając mu majtki jedna strona ciała była gorąca ( miał ponad 40 stopni temperatury)a druga lodowata.Także z tym się zgadzam.I dlatego też nie pozwoliłam by trumna była otwarta bo ten co chciał to zdążył go odwiedzić a reszta ma go zapamiętać jak wyglądał za życia a nie w trumnie.

Co do spadku to aby go nabyć dla nieletnich dzieci to i tak musisz załatwić to sądownie.Tylko że wówczas jeśli odziedziczysz cały dom to na nim położy rękę sąd tzn będziesz wymagała zgody sądu do wzięcia hipoteki lud do jego sprzedaży.Co do reszty to dbasz jak o swoje i raczej nikt nie powinien ci się wtrącać.Dobrze by było abyś przed załatwianiem sprawy dogadała się z siostrą męża czy nie przepisała by go notarialnie na ciebie choć to będą duże koszty zwłaszcza podatkowe.Bo obojętnie czy siostra przepisze go na ciebie czy na twoje dzieci to i tak podatek będzie ogromny!!!Poczekaj aż córka skończy 18 lat i zacznij załatwiać.Chyba że masz dokumenty że siostra męża nie dokładała się do remontów to może można by starać się o zasiedzenie.Dokładnie wytłumaczą ci to w sądzie lub u prawnika.Ale z tym nie ma pośpiechu.Chyba  że po mężu zostały jakieś długi to wtedy jest gorzej.

U mnie na pogrzebie też było dużo ludzi przede wszystkim  rodzina jest duża.Ale poza poklepaniem po plecach i słowami nic więcej nie otrzymałam.Żadna z jego sióstr nawet nie spytała czy nie dołożyć mi do pomnika.Najchętniej rozgrabiły by wszystko a mnie wywaliły z mieszkania.Ale teściową mam ok. więc nie narzekam.

Witajcie Gosiu i Kasiu!!! Kasiu siostra męża kiedyś, kiedy mój mąż żył, to deklarowała zrzeczenie się a teraz wyraźnie mówi że jeszcze nie wie czy się chce zrzec swojego jak to określiła dziedzictwa! A co do odprawy pośmiertnej z zakładu pracy męża, to wszystko zależy od decyzji ZUS w sprawie renty rodzinnej. Ponoć jest to współzależne !Jeśli chodzi o MOPS to teraz mi przyznali jednorazowo 500zł i kazali jechać do pracy za granicę bo jak będę się starać w lutym to mogą mi zaoferować od 100 do 170zł na całą rodzinę. Ponieważ w lutym będzie wchodził w skład dochodu te 500złi rodzinne i dodatek z tytułu samotnego wychowywania dzieci.Gosiu mnie rodzina próbowała też zmusić do swoich decyzji! A szczególnie jego siostra chciała abym go pochowała razem z rodzicami.Wyobraźcie sobie że zanim dojechałam do Polski to moje dziewczynki same załatwiły firmę pogrzebową, księdza i miejsce na cmentarzu, tam gdzie sobie wymarzyłam a ja tylko zleciłam wykopanie grobu głębinowego.Wiecie? Mieszkamy na wsi gdzie na bardzo wysokim wzgórzu stoi kościół i koło niego mały cmentarzyk. Tam spoczywa teraz mój mąż a i kiedyś ja!Kasiu ja musiałam otworzyć trumnę bo miałam nadzieję że może po dwóch miesiącach nie widzenia go będę miała szansę się pożegnać z nim, ale pożegnałam się tylko z jego ciałem! Nie z tym co czyniło go pełnym miłości człowiekiem! Najgorsze że mąż nie chce albo nie może przyjść do mnie we śnie. Czasami myślę że gdyby mi się przyśnił, gdyby coś powiedział-było by mi łatwiej żyć!?

Jolu moim zdaniem zakład pracy męża coś kręci bo decyzja zusu w sprawie renty nie ma nic wspólnego z  odprawą pośmiertną prawdopodobnie graja na zwłokę aby się przedawniło i nic ci się już nie należało!!!nie masz w końcu obowiązku występowania o rentę rodzinna a odprawa ci się należy.Próbuj to wyjaśnić a w razie czego zagroź sądem.Nie masz w końcu nic do stracenia a możesz zyskać wiele.Co do siostry to możesz przed sądem udowodnić że nie pomagała i nie remontowała domu po rodzicach (tylko pytanie jak długo w nim nie mieszkała) a wszelkie koszty ponosiliście wy.Ja na przykład mam obecnie wszystkie rachunki na najmniejszą śrubkę którą włożyliśmy z mężem w remont kamienicy która jest własnością teściowej i którą teraz będzie przepisywać na moją córkę.Także kwity od podatku od nieruchomości mamy pisane na nas i też są dowodem że to my je płaciliśmy.Niby drobiazgi a mają znaczenie.
Co do pogrzebu to ja wzięłam dla Maćka nowe miejsce abym w razie czego miała  swoje dla siebie i nikt nic mi nie mówił.Maciej ma grób głębinowy bo tylko takie u nas robią.
Jak będziesz na cmentarzu to poproś go aby ci się przyśnił powiedz mu ze chcesz się z nim pożegnać może to zrobi.Powiedz mu że nie masz żalu że nie poczekał aż ty wrócisz.Może podziała.

Gosiu to prawda z tym powiedzeniem.A ojcu możesz powiedzieć że na pogrzeb się nie zaprasza bo to nie wesele tylko o pogrzebie się powiadamia.Bo nie przychodzi on dla ciebie tylko oddać hołd zmarłemu!!!Gosiu nie jest łatwo pogodzić się z czyimś odejściem ale uważam że przychodzi moment kiedy powinnyśmy pozwolić im odejść.Aby wiedzieli że mogą być o nas spokojni i ich dusze mogą być szczęśliwe.A wtedy poczujesz spokój w sobie i będziesz wiedziała co robić dalej.

Kasiu! Siostra mojego męża nie mieszka w kraju 40 lat ale jest tu wciąż zameldowana pod panieńskim nazwiskiem! Ja rachunków mam nie wiele ponieważ mój mąż za życia nikomu tak nie ufał jak swojej siostrze.Wszystko co zostało zrobione po śmierci teściowej która zmarła w 2000roku było robione za pieniądze przywiezione z zagranicy!Moja teściowa zanim zmarła długo chorowała(miała zwapnionego guza w głowie który uciskał na mózg ,co powodowało pewne zaburzenia)i nie pozwalała za życia tknąć chodź by jednej cegły z jej domu a tym samym nic robić.Zmarła jesienią a w lutym zawaliła się tylna część domu! To wszystko zostało odbudowane i trochę  wyremontowane z pracy za granicą. Siostra męża doskonale wie o tym lecz chyba ma ochotę dać mi do zrozumienia, że ja mogę remontować, a i tak to ona ma ostatnie słowo w tym wszystkim!Dowiem się oczywiście co z tą odprawą pośmiertną. KASIU JA JUŻ KILKAKROTNIE BĘDĄC NA CMENTARZU GO O TO PROSIŁAM I NIC!! MOŻE JUŻ NA DOBRE MNIE OPUŚCIŁ I ZOSTAŁAM SAMA??

Kasia 77 - bardzo często zaglądam na to forum i czytam z uwagą wszystkie posty i stwierdzam. że Ty jesteś takim dobrym duszkiem tego forum. Dziękujemy Ci za to!

Witam Was. Rzadko tu piszę . Mimo że minęło już 5 miesięcy (wcale nie już-strasznie mi to życie w bólu się ciągnie ) Już nawet myślałam że jest trochę lepiej, jechałam z synem samochodem ( a jeżdżę sporo) i o mało nie doprowadziłam do następnej tragedii.Miałam wypadek. \Nie umiem żyć bez męża. Czasami boję się że oszaleję . Szukam go we znakach zbiegach okoliczności...wszędzie. Mam pytanie do Ciebie Martlak27. Ta książka "Umarli mówią do nas " co o niej sądzisz ? Warto ją kupić i przeczytać ? Pozdrawiam Was drogie moje. Często tu zaglądam . Tylko pisać nie mam siły. Nie chcę dołować.

proy0311 Jeżeli chodzi  książkę "Umarli mówią do nas" to nie żałuję,że ją kupiłam. Dzięki tej książce jestem trochę spokojniejsza,gdyż wiem ,że po drugiej stronie naprawdę coś jest. Jest w niej wiele przykładów ludzi którzy przeżyli śmierć kliniczną,różnych badań z pogranicza śmierci i nie tylko. Nie tylko dorosłych ,również dzieci. Niektórzy może w to nie wierzą ale ja potrzebuję właśnie tej wiary. Dzięki temu jest mi łatwiej. Prawie każda z nas czuje ich obecność,wiemy że nam pomagają. To nie szaleństwo,to właśnie miłość która nigdy nie umiera. Ja też czasem mam wrażenie,że jest trochę lepiej,ale po paru dniach znowu tak jakbym się cofnęła. Ból,płacz,tęsknota ciężka do zniesienia. Dzięki moim maluchom jeszcze jestem. One są jak pierwsze promyki słońca,widzę ich uśmiechnięte twarze ,widzę tą cząstkę jego która pozostała.

Witam was!jestem tu nowa osoba,mam 50lat 24grudnia 2010r o 18,40 zgina moj maz w wypadku samochodowym, w tym czasie z rodzina siedzielismy przy stole wigilijnym,rano wyszedl do pracy ,wrocil o13 i cos w niego wstapilo zaczal sie ze mna lkucic, a ja tez mialam duzo do powiedzenia ,wpadl we wscieklosc, i ja kazalam mu wyjsc ,przyjechal nasz ziec i zabral meza do siebie ,obiecal mi ze o17 przywioza meza,ale nie doszlo do tego, jak wychodzili od corki z domu ,to corka powiedziala do ojca, dlaczego deneroje mnie w swieta, a on sie obruszyl i odszedl od nich, wsiedli w samochod i szukali go ale juz nie znalezli, przyjechali sami na kolacje , niestety maz nie doszedl do domu,o godz 21 przyszla policja i powiadomila nas co sie stalo, chce powiedziec, ze meza bardzo kochalam i kocham, to byla milosc mojego zycia i wiem ze on bardzo mnie kochal, zylismy dobrze i nie brakowalo nam niczego,corke wydalismy za maz we wrzesniu 2010r z czego bardzo sie cieszylismy,ziecia pokochalismy i przyjelismy do rodziny jak syna.moim problemem jest to ze obiniam siebie i corke o to co sie stalo a ziecia chyba najbardziej ,nie wiem dlaczego ale nie moge przebywac w jego towarzystwie, cos sie ze mna dzieje ,wpadam w rozpacz,nie lubie go i wiem ,wierze w to ze gdyby go przywiozl to by ta tragedia nie miala miejsca. Nie moge dojsc do siebie ,tesknie okropnie ,spac nie moge,dusi mnie i nie wyobrazam sobie zycia bez niego, on byl moim zyciem ,moim powietrzem ,zycie z nim mialo sens ,bez niego ,nic nie ma sensu, kochalam i kocham nadal. pomozcie prosze.

Przede wszystkim witaj w naszym gronie (niestety).
To naturalne, że obwiniasz siebie i innych o to co się stało. Doczekasz takiego momentu, kiedy zrozumiesz, że było to zupełnie od Ciebie i innych niezależne. To, że pielęgnujesz w tej chwili niechęć do swojego zięcia, jeszcze bardziej będzie zatruwać Cię od środka, ale i nie wpłynie na dobre stosunki między Tobą a córką. Uwierz, że to donikąd nie prowadzi. Jego już nie ma, i nic tego stanu rzeczy nie zmieni. Ale zostaliście Wy-Ty, cóka, zięć-pomyśl czego chciałby Twój mąż, i tak rób. W ten sposób pomożesz sobie, Jemu i tym, którzy zostali.
Mój mąż też zginął w wypadku samochodowym. Nie będę pisać jaka była nasza ostatnia rozmowa "na żywo", bo jest to jeszcze dla mnie bardzo trudne, choć minęło prawie 11 miesięcy. Wiem jednak jedno-pokłóciliśmy się o bzdurę (był osobą wybuchową, zawsze to Jego musiało być na wierzchu), ale nie było warto. Tęsknię za nim takim jaki był, bez względu na Jego trudny charakter. Wielę bym dała, aby porozmawiać, przytulić się choć chwilę....Nie wspominając już o dzieciach, którym nikt i nic Go już nie zastąpi....

To co przeżywasz w tej chwili zmieni się z czasem w inny rodzaj "przeżywania".
Wiem jak to jest mieć wszystko i w jednej chwili to wszystko stracić. Nie jesteś sama w tym bólu....dopiero teraz zdałam sobie sprawę z tego, jak wiele osób doświadcza podobnej straty i każda/y z nas zadaje sobie pytanie-dlaczego ja???? ono zawsze zostanie bez odpowiedzi.

Bądź silna Jego siłą, tak jak my staramy się być każdego dnia....