Śmierć męża - jak sobie poradzić?

Witajcie.
Chyba wszystkie jesteśmy zgodne co do tego że nie chcemy... jak to inni mogą nam powiedzieć..."no nowo ułożyć sobie życie".
Mnie to nawet teściowa powiedziała ze 2 dni po śmierci że "ty to jesteś jeszcze młoda ułożysz sobie życie poznasz drugiego takiego Arka i będziecie przyjeżdżać tu do mnie z Patryczkiem" (moim synkiem dla jasności). Powiem Wam że tak mnie zamurowało jak to powiedziała że nawet słowa nie wydusiłam z siebie żeby jej odpowiedzieć co o tym myślę... Wy wiecie co nie? Może to i lepiej że jej nie odpowiedziałam bo nie wiem w jaki sposób bym jej powiedziała to co czuję.
To jest naprawdę straszne że po tylu latach jest ten sam ból. To prawda że dla naszych dzieci żyjemy. Ja już sobie powiedziałam że tylko dla niego wstaję rano z łóżka poszukam pracy będę wszystko robiła co trzeba. Aż w końcu nastanie mój dzień... i wtedy spotkamy się, przytulimy i będziemy już na zawsze razem.

Czytam czytam czytam o żałobie wszystko co wpadnie mi w ręce. Teraz czytam "życiodajną śmierć" Ęlisabeth Kubler Ross.Doatałam od pewnej wdowy dla mnie juz Violetty ta lektura daje mi wiarę ze czeka nas coś po śmierci...dlatego chcę zyć do czasu spotkania z Piotrem...chociaż tam już podobno to wszystko funkcjonuje inaczej.Bez zaborczej miłosci. Nie wiem.
Z innej lektury "Ucząc się żyć po utracie ukochanej osoby" (taka sobie) wyczytałam ze kobieta w pierwszym roku po utracie miłosci nie powinna podejmować żadnych waznych zobowiązan. A z jeszcze innej "Pożegnanie Miłości" Nanc'y O'Connor dowiaduję się ze dopiero po około dwuch latach od rozstania wiekszość z osób osieroconych jest w stanie na nowo kogoś pokochać. Ale ale to wszystko tylko statystyka.
Kocham Piotra i tak mi z mojego intuicyjnego i emocjonalnego przeczucia wynika , ze chcę iść do niego, że chce wyłaczności.
Życie pokaże.
Kolędę przeżyłam i ksiądz przezył:) Tego właśnie się bałam ,że cały żal ze mnie wypłynie,a jednak potrzeba ukojenia w wierze była silniejsza niż pretensje.To chyba rzeczywiście jak z matką i ojcem...człowiek się na nich złości...ale bez nich...w zasadzie ...trudno żyć.
Macie rację że nie zrozumie kto nie przeżył.
U mnie przez lekturę ostatnią chyba trochę lepiej.Poza tym też mam wrażenie że Piotr mi pomaga. Wszystko co zdarza się tak co do punktu jak pasuje ...to myślę ze to jego robota.

ja staram sie nie czytac , tylko swoim tepem przezywac zalobe. Uwazam, ze kazdy przezywa cos innego, bo kazdego malzenstwo bylo inne. Moje bylo dobre, i wciaz czuje Meza przy sobie, ale samotnosc jest dla mnie koszmarna... i nie radze sobie z tym.

Stokrotko 70
Wstrząsające!!!
Czytałam ten bzdurny opis ktoś chyba jest bez serca i mózgu .Jak można pisać takie rzeczy jeśli nie wie się jak było,mój mąż też zginął w wypadku i wcale nie jechał szybko ,,może' 'jak by ten drugi  samochód nie jechał mąż by żył.BRAK SŁÓW!!!

Agnieszka12
mój by żył, gdyby nasze drogi były w lepszym stanie, gdyby nie było tego wielkiego zagłębienia zalanego podczas deszczu wodą, gdyby była bariera oddzielające przeciwległe pasy ruchu- do dziś takich barier w niektórych miejscach nie ma, a ludzie giną i nic się z tym nie robi. W takich przypadkach nie trzeba piracić by doszło do nieszczęścia.

Witam Was wszystkich,
23.12.2010 umarl moj maz... Nie mamy dzieci. Mam 27 lat, on przed kilkoma dniami skonczylby 31... Dla niego wyjechalam z Polski, zylam dla niego, pracowalam i cieszylam sie kazdym milym dniem z nim. Wrocilam z pracy i znalazlam go martwego. Ten obraz chyba zawsze bedzie mnie przesladowal... Jestem pusta, nie mam ochoty na nic, nie chce mi sie z nikim rozmawiac... Boje sie byc sama w domu, bo ten obraz ciagle do mnie wraca. Nie umiem spac sama... Tak bardzo mi go brakuje i nie wiem co mam dalej robic w swoim zyciu... A wiem ze musze zyc dalej... Nie wiem za bardzo co pisac, wszystko jest taka swieze, a ja nie umiem normalnie myslec...
Chcialam tylko powiedziec, ze przeczytalam kilkanascie Waszych wypowiedzi, jestem poruszona i smutna, ze zycie jest takie niesprawiedliwe... Jestem jedna z Was...

Pozdrawiam Was cieplo.

Mam niestety bardzo podobny scenariusz, tylko moje dziecko znalazlo Meza martwego w lozku po powrocie ze szkoly. Tez za Nim wyjechalam z kraju, bez rodziny i znajomych. Wiem co przezywasz... przytulam bardzo..

Witajcie kobietki witaj Milus.
Przykro mi że poznajemy się w takich okolicznościach ale życie jest niestety bardzo brutalne.Przeżywasz taką sama tragedię jak każda z nas  choć ty dopiero od niedawna.No i ta data dzień przed wigilią.Współczujemy ci bardzo i jeśli tylko będziemy umiały ci pomóc to na pewno to zrobimy.Nie bój się pisać o swoich emocjach złości czy wręcz nienawiści do losu że zabrał ci twojego męża.Jeśli będziesz czuła że to ci pomaga to pisz!!!!My zrozumiemy cię jak nikt!! I na pewno otrzymasz od na wsparcie.Mój mąż umierał na raka i w "pewnym sensie" byłam przygotowana na jego śmierć ( jeśli na coś takiego można się przygotować) ale dla niego ta śmierć była wybawieniem od bólu i walki z chorobą.Nie piszesz co było przyczyną śmierci twojego męża ale na pewno był to dla ciebie szok!!!

Trzymaj się ciepło i pamiętaj pisz do nas a to pomoże ci w jakimś stopniu podnieś się na duchu i mieć siły do dalszego życia.

Pa Kasia.

Dziekuje kochane kobietki... Wiem ze mnie rozumiecie...
Chcecie wiedziec przyczyne smierci mojego ukochanego... A ja nie wiem czy jestem gotowa o tym mowic... Jest wersja oficjalna, stwierdzona i moja... W kazdej jest czastka prawdy... Ale co naprawde sie stalo nie wiem, i chyba nigdy sie nie dowiem...
Nasze malzenstwo bylo dobre, wspaniale..... gdyby nie jedna rzecz. Jego uzaleznienie... Moj maz byl czynnym narkomanem. Wychodzac za niego za maz, wiedzialam o tym... Ale wiedzialam tez o tym, ze mnie kocha i ze dla bedzie potrafil przestac. Leczyl sie. Tu leczenie wyglada pod kilkoma wzgledami inaczej niz w Polsce... Ale to niewazne. Przez pierwsze pol roku po slubie byl spokoj. Pozniej zaczal znow brac. Bylo to wszystko na przemian - bral, bylo kilka miesiecy spokoju, znow bral, i pozniej znow byl spokoj... Przez ostatnie 1,5 roku bylo ciezko... A ja tracilam swoja sile.... Zastawalam go w domu w roznych sytuacjach, rownie ciezkich jak ta kiedy widzialam go juz martwego... Uwierzcie mi, ze robilam wszystko, co uwazalam ze jest dla niego dobre i pomagalam mu zawsze. Nikt wokol nie wiedzial o jego uzaleznieniu, oprocz oczywiscie jego rodziny. Moi rodzice, nasi znajomi nie mieli pojecia o niczym.
W koncu postanowilam ze odejde. Chcialam odejsc bo nie potrafilam dluzej patrzyc jak sie zabija, jak zabija rowniez mnie. Plakalam i nie chcialam tego bo nadal go kochalam, ale wiedzialam, ze musze odejsc... Ze musze to zrobic dla siebie i dla niego. Rozumialam to w ten sposob, ze skoro przez tyle czasu ja nie umialam mu pomoc, musi zrobic to sam. Sam dla siebie jesli nie dla mnie. Powiedzialam mu ze bedziemy zyc w separacji, ze daje mu rok czasu na ulozenie swoich spraw, a pozniej zobaczymy jak wszystko sie ulozy. Powiedzial ze beze mnie nie da rady... Nadal mieszkalismy razem, spalismy obok siebie, normalnie rozmawialismy, gotowalam, pralam dla niego. Ale caly czas podkreslalam ze musimy sie rozstac na jakis czas. Zglosil sie na leczenie zamkniete. Bal sie tego okropnie ... Po 10 latach uzaleznienia zdecydowal sie, choc strasznie sie bal.
Wyszedl ze szpitala calkiem innym czlowiekiem... Caly czas usmiechniety, pomocny, z tysiacem planow. Wstawalam ze mna co rano i przygotowywal mi sniadanie do pracy (sam nie pracowal), a pozniej czekal na mnie z obiadem jak wroce. Mowilam mu ze jestem z niego dumna, ze w koncu mam go takiego zdrowego, pelnego zycia (tylko jego nalog byl przyczyna naszych klotni i nieporozumien, w kazdej innej sprawie bylismy ze soba zgodni, idealnie dopasowani). To byly 3 wspaniale miesiace. Wspanile bylo go obserwowac jaki jest szczesliwy... A ja nie wiedzialam co mam zrobic. Nadal mowilam mu ze i tak musimy sie rozstac, zeby uporzadkowac swoje sprawy, kazdy z osobna. Tlumaczylam mu ze on jest zbyt mocno ode mnie uzalezniony, ze musi nauczyc sobie sam radzic... To go bolalo. A ja balam sie ze jesli powiem ze zostaje, to on znowu zacznie... Ja naprawde nie wiedzialam co mam robic, co bedzie lepsze...
W srode przed swietami wstal ze mna rano do pracy, jak zawsze. Rozmawialismy i smialismy sie. On oczekiwal od kilku dni ze pojde z nim do lozka, a ja choc bardzo chcialam wstrzymywalam sie od tego. To go bolalo, widzialam to w jego oczach. Byl taki smutny jak wychodzilam do pracy. Jak wrocilam spowrotem, jego nie bylo... Wrocil kilka godzin pozniej, nacpany. Polozylam go spac, placzac i pytajac dlaczego znowu zaczal. Na nastepny dzien musialam isc do pracy... Balam sie wychodzic z domu... Zadzwonilam do niego o 9:30 - powiedzial mi: Serce nie martw sie o mnie. Wszystko bedzie dobrze.
To byla ostatnia nasza rozmowa. Pozniej nie odbieral telefonu. Jak wrocilam do domu to byl juz martwy...

To moja historia. Moja prawda jest to, ze zaczal znowu, bo myslal ze go nie chcialam. Wiedzial ze jesli znowu zacznie, to jego organizm nie wytrzyma. Mysle ze zrobil to swiadomie bo bal sie ze naprawde odejde...
Zaluje tylu powiedzianych mu rzeczy i tylu niewypowiedzianych slow. Teraz nadal rozmawiam z nim codziennie i tez mowie mu DOBRANOC. Chce zeby wiedzial ze ja go kochalam, z calego serca. Razem ze soba zabral moja polowe serca...

Kiedy po śmierci Piotra odtwarzaŁam nagrania z jego komórki by tam film na którym Piotr kręci jak nasz zyn puszcza latawiec. Krzykną wtedy do niego "Pomachaj mi" I to są jego ostatnie nagrane sŁowa. Często ich sŁucham. Myślę że to nie przypadek że to wŁaśnie te sŁowa. Myślę że to nie przypadek że powiedziaŁ do Ciebie te sŁowa.
Po śmierci ukochanej osoby większość z nas doszukuje się ...czy gdybym zrobiŁa tak, albo tak to czy on by żyŁ ? RozmawiaŁam z mądrą kobietką...wdową. Ona na moje wątpliwości odpowiedziaŁa  "  Nie masz takiej mocy, żaden czŁowiek nie ma takiej mocy " Ona też poczucie winy przerabiaŁa.

Witajcie , dawno już nie odzywałam się , ale cały czas czytam Wasze posty przeżywam i płaczę razem z Wami. Milus to chyba kazda z nas zarzuca sobie że zrobiła coś nie tak.Mnie się wydaje że to jest jednym z etapów żałoby.Wczoraj o 13,25 minęlo 4 miesiące od śmierci mojego Kochanego Męża.Rano o 7 była Msza Św,byli wszyscy nasi czterej synowie,póżniej o 13,25 znów byliśmy u Męza.Jak zaczęłam rano na mszy płakać tak wczoraj było u mnie cały dzień.Czas u mnie też nie leczy ran , nigdy nie pogodzę się z Jego śmiercią nigdy nie zejdzie z mych ust pytanie dlaczego?Życie teraz nie ma dla mnie żadnego sensu,chodzę jak jakiś lunatyk,bez życia.Mam cały czs żal do Boga.Nie mam już siły żeby jakoś dalej żyć.No ale trzeba jakos dżwigać ten krzyż dotąd dopuki Bóg nam pozwoli być na tym świecie.Pozdrawiam Was Wszystkie i wspieram.

Mój mąż miał wypadek kilka godzin wcześniej, przed kolejnym w którym zginął. Ten pierwszy wypadek spowodował młody 21 letni chłopak, który zmarł w szpitalu po 3 dobach...To ja chciałam po niego jechać te 300km, ale on w rozmowie telefonicznej powiedział wtedy "zostań w domu i zajmij się dziećmi". To były jego ostatnie słowa.

Też miałam okres obwiniania siebie samej, za to co się stało. To naturalne i nieuniknione, i masz prawo to przeżyć, nawet jeśli ktoś z zewnątrz tego nie rozumie.
Ci, którzy przeżyli stratę bliskiej osoby inaczej patrzą już na świat i starają się nie oceniać innych-przynajmniej ja tak mam.
Śmierć ma to do siebie, że wszystkich traktuje jednakowo i nikomu nie odpuści.

DrugaJa, bo ta pierwsza odeszła razem z nim...

Poczucie winy każda z nas widać przerabiała , na pewno nie pomaga to w dalszym usiłowaniu żyć . Milus ty jesteś na początku tej drogi , trzymaj się dzielnie i pomyśl o tym tak jak ja staram się myśleć , że jednak tak widać było pisane .
Pozdrawiam Kasia

Dziś przyszedł ksiądz, zastanawiałam się jak to będzie. Muszę przyznać,że jestem mile zaskoczona. Na samym początku powiedział żebyśmy pomodlili się wspólnie za zmarłego, potem  co naprawdę mnie  wzruszyło to jak zaczął opowiadać o niebie.Że teraz nasz ukochany mąż,tatuś jest szczęśliwy. Patrzy na nas z góry. Nie potrafię tego dokładniej opisać ale łzy same  do oczu napływały. Nawet przyniósł dla dzieci czekolady. Z czego oczywiście dzieci były najbardziej zadowolone.
Mnie trochę podniosła na duchu ta wizyta, wierzę,że kiedyś się tam spotkamy i wtedy już nas nic nie rozłączy. Dlatego teraz moja wiara jest silniejsza,nie chcę zmarnować swojego życia. Jest mi ciężko, czasem zamykam się i nie potrafię z nikim rozmawiać(tylko z nim). Staram się często  modlić za niego bo wiem,że tylko tak mogę mu pomóc. Nawet moja trzy letnia córka sama chce się modlić za tatę. Co wieczór mówi Ojcze nasz... Zdrowaś... oraz Wieczne odpoczywanie...

Wiem,że nie ma sensu żałowanie czegokolwiek,że się nie zrobiło czegoś,że się nie powiedziało. Na pewno nam to nie pomoże,tylko jeszcze bardziej będziemy się pogrążać w smutku.
Przy dzieciach jeszcze się uśmiecham. Ale wieczorami ta pustka mnie dopada, myślałam że z czasem będzie mi łatwiej ale się myliłam. Z dnia na dzień mój ból,moja tęsknota przybiera na sile.
Tak bardzo mi Go brak.
Staram się myśleć o tym co nas dobrego spotkało w życiu.Dziękuję Bogu,że mogliśmy spędzić te kilka pięknych lat życia razem,że mamy dzieci. Że już nie cierpi.....
Co będzie dalej,nie wiem. Jak na razie muszę zrobić prawo jazdy,od poniedziałku zabieram się za malowanie pokoju. A na wiosnę dokończyć budowę domu,naszego wymarzonego gniazdka...

Mam dzisiaj gorszy dzień, raz się cieszę za chwilę znowu płaczę.

To prawda. w tym naszym smutku nieraz nie myślimy o naszych dzieciach. ze oni też cierpią i płaczą. Mój najmłodszy syn 22 lata też mi mówił. że nie może nawet mówić i myśleć o tej chwili jak odchodził jego Tata a mój Mąż, Moi synowie i ja wszyscy byliśmy przy nim w ostatniej chwili. sami go ubraliśmy. oj straszne wspomnienia...

Ja ostatnio znowu mam te gorsze dni. 22 będzie 7 miesięcy. Nie wiem czy kiedykolwiek będzie trochę lżej. jak na razie to cały czas jest prawie ten sam ból. tęsknota jest najgorsza i nie mogę się pogodzić z faktem że już nigdy go tu nie będzie ze mną. Ja nie mogę zrozumieć jak to jest. że człowiek był. chodził. pracował i od razu go nie ma a cały świat idzie dalej i wszystko dzieje się tak samo jak przedtem i tak właściwie to tylko nieliczni zauważyli że kogoś brakuje a wszystko inne pędzi, Takie jest życie.Czy to wszystko ma jakiś sens?

Lidzia 30 -  wiem , rozumiem .Wyczekiwanie to  horrorr - ja w starchu i nerwach byłam przez pół roku . Prawie wcale nie spałąm  jak leżał obok mnie - czuwałam , czuwałłam .
Wymyslułam sobie że jak mu przerwę konanie  to  juz nie tak szybko bvedzioe po raz drugi umierał ??
A tymczasem ????????????? - umarl na moich rękach .

Kasiu z tą wodą to przykra sprawa, staraj się nie myśleć o tym co tam jest na dole. nie dopuszczaj tej myśli do siebie. Ja staram się przypominać mojego Męża jak był zdrowy, proszę nigdy nie myśl o tym jak On tam teraz wygląda, W sercu i w oczach musimy ich mieć takich jakimi byli przed chorobą. Tak Kasiu nasi Mężowie odeszli od nas dzień po dniu, Też nie mogę używać tego słowa o którym pisała niu7nia, ja nawet nie mogę pomyśleć o sobie tym mianem jakim nazywa się żony po stracie męża, Trzymajcie się

Witaj Smutna Marysiu.
Niestety nie da się nie myśleć o tym co na dole dzieje się z Maćkiem.Jak pomyślę że leży tam cały we wodzie to aż mnie ciarki przechodzą!!!Ja mimo to staram się nie myśleć o tym jak on może teraz wyglądać.i tak mam go stale przed oczami jak umierał i jak go włożyli  do trumny.Pamiętam że pomyślałam wtedy "Boże jaka kruszyna" a on przed śmiercią przytył z 15 kilogramów bo cały czas był na coraz większych dawkach sterydów.Spodnie wtedy kupowałam mu co tydzień bo wiecznie były za małe.

Co do pseudo koleżanek to jeśli cie to pocieszy to ja też mam takie w swoim otoczeniu.Zwłaszcza takie co nie przeżyły a są mądrzejsze od nas.I wszystko wiedzą najlepiej!!!Ale nie przejmuj się nią bo" pan Bóg nie rychliwy ale sprawiedliwy."A ty nie przesadzasz bo ogrodnikiem nie jesteś( a może i jesteś?) tylko emocje tobą targają.Mnie też czasami szlag  trafia jak słyszę od mojej szefowej że ona rozumie że teraz jestem sama z dzieckiem ale czy mogłabym zostać dłużej w pracy mimo że wie że nie ma kto wpuścić Agaty do domu.Ale i na nich przyjdzie czas że zrozumieją.Dlatego ja składając życzenia jakimś małżonkom to życzę im aby jak najdłużej cieszyli się swoim towarzystwem i żeby docenili co mają.

Chyba w każdym otoczeniu są takie osoby o małej wrażliwości, które nierozumieją, albo są tak zajęte sobą, że niedostrzegają czyjegoś cierpienia.Czasami myślę ze u nich to choroba nieuleczalna. Na świecie jest tyle zła i cierpienia a ludzie zamiast się wspierać, pomagać sobie to widzią tylko koniec własnego nosa.
22 minie równo rok jak odeszło moje szczęście. Już rok a ja czuję się tak jakby mineły zaledwie godziny, tak jakby dla nie czas się zatrzymał. Tyle musiałam zrobić przez ten rok a prawie niczego niepamiętam, pamiętam tylko ten nieustający ból i strach. Czy one kiedykolwiek mnie jeszcze opuszczą?
Są chwile że chyba trace zmysły, bo wydaje mi się że to niemoże być prawda, że ktoś się pomylił, oszukał mnie. Że On gdzieś tam jest czeka na mnie, potrzebuje, że jeszcze zapuka do drzwi.
Nie mogę pojąć jak to jest możliwe że w jednej chwili człowiek jest pełen sił a w następnej umiera.
zastanawiam się czy aby krzyż który dźwigam nie jest dla mnie zaciężki.....pojawiło się w mojej głowie ostatnio tyle pytań, tyle wątpliwości......zawsze w miesiącu mam te gorsze dni ale teraz to coś zupełnie innego, nie wiem może to kolejny etap. Czuję się tak jakbym zrobiła mu straszną krzywdę

Droga. ja też mam nieraz takie dni. teraz może już trochę rzadziej ale są, musimy jakoś je przeżyć.Miałam wrażenie. że nic nie pamiętam, same czarne dziury, nie mogłam nic odpowiedzialnego zrobić. bo się gubiłam, zero koncentracji, zapominałam co gdzie położyłam, co mam zrobić.Jeszcze to mi się zdarza, ale jakby w słabszym nasileniu, a może mi się wydaje, Ja jak mnie dopadnie taka niemoc to nie biorę się za żadną odpowiedzialną pracę, robię tylko co muszę i co nie wymaga wysiłku umysłowego.  POZDRAWIAM i TRZYMAJMY SIE

Ja mam ostatnio same slabsze dni. 23.01 minie miesiac od kiedy odszedl... Nie umiem powiedziec jak ten miesiac minal, co robilam, itd. Od miesiaca jestem u tesciowej (mieszkam za granica, i nie mam tu zadnej bliskiej rodziny). Boje sie zostac na noc w naszym mieszkaniu, nie wiem czego sie boje, ale nie chce byc sama... Sypiam tu, albo u przyjaciol... jest mi cholernie ciezko...Wstaje do pracy, ale nie wiem po co i dla kogo... Po pracy jade na cmentarz i placze.....
Znajomi namawiaja mnie zebym porozmawiala z psychologiem... ale po co? On mi jego nie wroci, ani nie wejdzie mi w glowe i zabije moje smutki...Co moze mi poradzic? Albo sama dam rade, albo nie... Doradzaja mi takze zmiane mieszkania, ale ja nie wiem... Z jednej strony jest to moze jakies rozwiazanie, aby zmienic otoczenie, ale z drugiej...ja nie chce uciekac z naszego mieszkania... Tylko nie wiem czy dam rade w nim zostac...
Czy moje zycie jeszcze kiedys bedzie wygladalo normalnie?

MILUS jutro minie osiem miesięcy jak mój kochany mąż nie żyje. Pierwsze dwa miesiące spałam i mieszkałam u teściowej. Powrót do domu to było straszne przeżycie wszystko wróciło jakbym oglądała horror z którego nie można się obudzić. Mi pomógł mój brat przyjechał do mnie specjalnie został ze mną miesiąc czuwał w nocy jak miałam koszmary to od razu przybiegał do tego pomogły tabletki na sen zwalają z nóg i budzisz się rano lecz wtedy jest najgorzej ponieważ go szukam a go nie ma i wtedy rozpacz  mój brat jeździł ze mną wszędzie w nocy nieraz musiał spać ze mną przez koszmary później przyjechała mama  była ze mną dwa miesiące chciała mnie zabrać do domu ponieważ tak jak ty jestem sama w tym mieście dla mojego męża zostawiłam wszystko i wszystkich i wyjechałam 700 km od rodzinnego domu nigdy tej decyzji nie żałowałam do tej pory nie potrafię spać w naszej sypialni pomimo tego iż psychiatra do którego chodzę regularnie dostaje różne leki kazał mi wszystko poprzestawiać to pomimo tego wszędzie go widzę jak robi obiad jak siedzi przy PlayStation czy komputerze to jest bardzo ciężkie ale nigdy nie żałowałam ze wróciłam do domu gdyż tu czuje że on jest to jest nasz dom i nikt mi go nie zabierze nikt nie zabierze mi wspaniałych wspomnień z nim związanych. Mam naprawdę wspaniałych teściów traktują mnie jak córkę całą miłość do Pawła przelali na mnie jeżdżę do nich co dziennie ale zawsze wracam gdyż jeszcze nie dociera do mnie że on nie wróci a w domu czuje że na niego czekam że za chwile wejdzie powie kocham cie maluszku jak ci minął dzień. Jest dobre powiedzenie wszędzie dobrze ale najlepiej w domu. tu on zmarł i tu zginę ja. Dlatego spróbuj namówić kogoś żeby poszedł z tobą do waszego domu i został z tobą na noc lub jak możesz to rób to z przerwami jedna noc w domu druga u teściów nie idź tam sama a na pewno nie nocuj tam sama ja w pierwszą noc walczyłam z sobą by nie dołączyć do niego siedziałam po środku pokoju w miejscu gdzie zmarł z garścią tabletek w ręku uratował mnie mój brat dlatego z własnego doświadczenia radzę ci nie idź tam sama.

Kochane nie trzeba bać się zmarłych. oni nam nie zrobią krzywdy. bać się można jedynie żywych bo oni nas mogą skrzywdzić, Ja od samego początku śpię w naszej sypialni. tam też zasnął mój Mąż,Nawet przeniosłam się na jego stronę łóżka. Nic nie pozmieniałam w sypialni. zresztą i tak muszę tam zrobić remont, ale na razie brak sił i pieniędzy, Ja jutro mam ten Dzień, też mi strasznie smutno i tak bardzo tęsknię, Nie ma godziny żebym o Nim nie myślała, Trzymajcie się kochane!

Kasiu mamy ten sam dzień gdy odeszli nasi ukochani mężowie Paweł odszedł 21.05.2010 o godzinie 20,45 nie wiem jak przetrzymam dzisiejszy dzień Gdyż Paweł odszedł także w piątek co tydzień piątki są dla mnie straszne a dzisiejszy dzień to równe osiem miesięcy. Dziś w nocy budziłam się ciągle ponieważ śniło mi się że on śpi koło mnie otwierając oczy pełna rozpacz gdyż to tylko sen,zażywam tabletki na sen zawsze zwalają mnie z nóg i budzę się rano a dziś nie .tak bardzo za nim tęsknie a wspomnienia bolą gdyż to tylko wspomnienia nie będzie ich więcej a to jest nie do wytrzymania tak bardzo go kocham .Mieliśmy powiedzenie zawsze razem wszędzie razem teraz ja jestem tu a on nie dlatego chce do niego iść ale nie mam odwagi skazać moich bliskich na to co ja przeżywam tylko nie wiem na ile starczy mi jeszcze sił. Zawsze jak był przeziębiony lub ja mówiliśmy do siebie masz mi starczyć na pięćdziesiąt lat a on odszedł po dziesięciu. To ja byłam tą słabszą zdrowotnie od dziecka mam wadę serca ciągle na coś chorowałam to ja powinnam odejść nie on jemu nic nie dolegało poszedł zrobić sobie kanapkę  przewrócił się i było po wszystkim bóg nie istnieje powinien zbrać mnie nie jego.

ja brałam relanium przez trzy miesiące i odstawiłam jednego dnia teraz biorę antydepresanty Mazarin i xanax a na sen imovane bez nich nie podniosła bym się z łóżka już to sprawdziłam przez dwa dni nie wyszłam z domu a nie mogę ponieważ prowadzę firmę psychiatra twierdzi że jestem bardzo trudnym przypadkiem dlatego najprawdopodobniej będę na tych lekach około dwóch lat nie pozwalam sobie na żałobę nie dopuszczam do siebie że on nie wróci nie potrafię już nie normalnie żyć  wykonuje rzecz jak robot nic nie ma dla mnie sensu tylko chęć być z nim, był moim całym Światem.

Dziewczyny to co mogę powiedzieć to tylko to, że bardzo Wam współczuję.
Każdego dnia ktoś się rodzi i ktoś umiera.
Dla jednych łzy radości dla innych rozpaczy.
Bardzo bym chciała Wam ulżyć ale nie mogę w żaden sposób.
Więc chociaż myślami będę z Wami.

Moj tez zmarl w domu, w naszym lozki i tez pierwszej nocy nie przespalam, a corka spala u siebie w sypialni. Na druga noc spalam juz u nas..... bylam wykonczona, to pamietam i tez sie nie balam...... reszte pamietam jak przez mgle.

Ja dzisiaj mam okropny dzień może dlatego że mam wolny weekend i nie wiem co mam ze sobą zrobić .
Trochę pooglądałam nasze wspólne zdjęcia i zrobiło mi się strasznie smutno ,tak bardzo mi Go brakuje .
A jeśli chodzi o lekarstwa to biorę coś na sen ,bez nich nie mogę usnąć kilka razy próbowałam nie brać i noc nie przespana.
Czasami myślę że to  zły sen i jak się obudzę moje kochanie będzie kolo mnie i mocno mnie przytuli ...
26 będzie 4 mies jak zostałam bez mojego kochanego a czas płynie jakby nigdy nic, ale nie dla mnie cały czas w myślach wspominam i tak tęsknie .
_________________________________________

Zrozumie kto stracił

Witajcie
Dzisiaj mięło 7 miesięcy bez mojego Męża. niby tak długo a jednak to było tak niedawno.Wszystko dokładnie się pamięta.wspomnienia to tylko nam pozostało, ja nadal mam wszystkie jego rzeczy w szafie tak jak zostawił, nie potrafię i nie chcę nic z nimi zrobić, na razie nie przeszkadzają, mam duży dom i dużo miejsca.Jak mam ochotę i bardzo tęsknię to otwieram szafę i się przytulam do wiszących ubrań, nieraz nawet pokropię je jego wodą, wtedy płaczę ale jest mi troszkę lżej, dzisiaj jak byłam w kościele na mszy, wyobrażałam sobie, że jak zwykle siedzi koło mnie, nieraz mam takie marzenia...to tylko zostało mi...pomarzyć.
Tak bardzo chciałabym żeby mi się przyśnił, ale nie wiem dlaczego nie śni mi się, chyba tylko dwa razy ...

Katiusza1 musisz być silna masz przecież synka, alkohol pomaga tylko na chwilę a jak przestaje działać to tak i tak trzeba się zmierzyć z tym bólem. To jest najprostsza droga do uzależnienia. Masz dla kogo żyć. Nie marnuj swojego życia na alkohol, ciesz się z każdego dnia spędzonego z synkiem.Ja wiem że to bardzo boli. Kiedyś się spotkamy z nimi a wtedy będziemy szczęśliwi na zawsze. Musisz myśleć o synku,On ma tylko Ciebie.
Trzymaj się.

Za chwilę minie ten straszny dzień, koło się zamkneło, już rok jak odeszło moje szczęście.
Nie umiem powiedzieć w kilku słowach co czuję. Dziś zabrakło mi już nawet łez, chyba wypłakałam je wszystkie przez ostatnie dni. ze wszystkich sił starałam się być dziś silna. Czułam się tak spokojnie, myślałam i działałam z opóźnieniem, zupełny brak koncentracji, albo inaczej byłam zbyt pochłonięta myślami. O mały włos niespowodowałabym dwóch wypadków samochodowych, w ostatniej chwili zareagowałam.
jeju ale była by afera gdybym skasowała jego kochane auto "kobieto coś ty narobiła " a tak poważnie strasznie się zawsze o mnie martwił zawsze jeśli mógł to wolał mnie sam gdzieś zawieźć, jak byłam w ciąży to już wogóle niepozwalał mi prowadzić. A teraz muszę sama wszędzie jechać, w pogodę czy niepogodę. I właśnie w aucie czuję największy spokój i chyba właśnie tam czuję najbardziej jego obecność.
Myśle że choć ten rok minął dla mnie niewiele się zmieniło nadal kocham, tęsknię i cierpię i choćby nie wiem ile lat upłyneło te trzy rzeczy nie zmienią się już nigdy. A moje serce zawsze będzie nosiło żałobę po najcudowniejszym człowieku jakiego dane mi było spotkać.
Dziś dziękuję Bogu za te pare chwil na ziemi jakie dane ma było razem przeżyć.