Śmierć męża - jak sobie poradzić?

Ja postawą księży rozczarowałam się już dawno temu, a po śmierci męża to dosłownie zwątpiłam czy księża z mojej parafi to właściwe osoby na właściwym miejscu. Księża to też ludzie niestety i ludzkie wady mają ale nie oni są fundamentem naszej wiary.
Myśle że im też trudno odpowiadać na nasze pytania, bo widzą nasz ból, rozgoryczenie, strach a nawet złość na Boga. Trudno znaleźć właściwe słowa, bo często osoby głęboko wierzące wcześniej, po stracie nie znajdują w wierze ukojenia, a wszystkie religijne prawdy wydają się bezsensownymi pustymi słowami.Ale są księża którzy potrafią porozmawiać, tchnąć nadzieje w serce, umocnić naszą wiarę a nawet nawrócić.
Ja dziś byłam na mszy i było naprawdę ładne kazanie właśnie o sile naszej wiary i o tym że właśnie pomimo tego co nas w życiu spotyka niepowinniśmy wątpić w to że Bóg jest i kocha nas.I o naszej miłości do boga i szukaniu Go.
Po mszy pojechałam na cmentarz do męża i płakałam ale teraz czuję się lepiej jakby trochę silniejsza podbudowana. Ciekawe na jak długo?
Pozdrawiam.

Ja też miło niewspominam kolędy. Księdza nic nie obchodziło,nawet niezapytał o domowników, przyszedł z jakimś przesłaniem o miłości powiedział co musiał i poszedł.Nawet nie dał okazji by porozmawiać. Ale i tak było nieżle w porównaniu z zeszłym rokiem ale wtedy należeliśmy do innej parafii.
Co do snów, to niewiele ich było. Każdej nocy mam nadzieję że przyjdzie. Nie chcę by mi tłumaczył czy uspokajał że jest mu tam dobrze wystarczy że przyjdzie i trochę ze mną pobędzie. Już niebędziemy razem i tylko te sny mogą nam dać namiastkę utraconych chwil, dlaczego więc nie przychodzi?
Rozmawiałam z bliskimi i im też prawie się nie śni, Swojej mamie nie przyśnił się wcale, za to bratu przyśnił się zawsze spokojny i uśmiechniety.
Wszyscy bardzo za nim tęsknimy pragniemy jakiegokolwiek kontaktu z nim, sny to chyba najprostsza forma, ale jakoś on nie szuka kontaktu z nami. Ktoś mi kiedyś powiedziałże że to znaczy ze jest szczęśliwy, ze jest mu dobrze, że nie ma niezałatwionych spraw.

Witaj dlaczego?
My z Maćkiem byliśmy razem 14 lat 2 miesiące i 21 dni.Z czego małżeństwem 7 miesięcy i 13 dni.Ślub postanowiliśmy wziąć po wiadomości o chorobie Macieja.Była to decyzja bardzo spontaniczna choć podyktowana przede wszystkim  sprawami finansowymi i prawnymi.Ślub załatwiłam w trzy dni - konkordatowy!!!Sama biegałam i załatwiałam formalności bo Maciej był wtedy w szpitalu.Przyznam że urzędnicy poinformowani o sytuacji starali się w miarę możliwości pomóc.Nawet nasz proboszcz poszedł nam bardzo na rękę na prośbę Macieja udzielił nam ślubu w szpitalnej kaplicy wraz z kapelanem szpitalnym.Atmosfera była bardzo podniosła choć nie miałam wymarzonej białej sukni i welonu.Była tylko najbliższa rodzina i pacjenci z sali szpitalnej Maćka.Ale dla nas dwóch ważne było tylko to że jesteśmy obok siebie i składamy sobie tą przysięgę.A płakali wszyscy łącznie z księżmi.To był pierwszy ślub  w historii tego szpitala.Ale brany w pełni świadomy sposób wagi wypowiadanych słów.

dlaczego? te lepsze dni chociaz rzadko ale zdarzają sie.Jest wtedy taka chęć zrobienia czegoś a potem czuję sie jak gdyby uszło ze mnie zycie i nie mam siły.Ciebie dodatkowo nurtuje pytanie dlaczego odszedł?
Ja starm sie sobie tłumaczyć ze tak musiało być, ale synowa dzisiaj wspomniała że uratowano 100 letnia kobiete przed zawałem. I wtedy taka refleksja że my tez mogliśmy coś zrobić wczesniej pojawiają sie tez takie wyrzuty.
Ja też dawno rozczarowałam sie co do księży, mało jest osób z prawdziwego powołania.Cały nasz świat jest taki jaki nie powinien.
Trzymajcie sie!

Opowiem Wam coś o snach. Mojemu mężowi przyśniła się choroba, za pierwszym razem to było że wykryto u niego czerniaka. Za drugim razem ,że miał przerzuty. Muszę dodać ,że mąż należał do tych osób co się im nic nie śni. Zawsze tego mu zazdrościłam bo mnie wiecznie się śnią jakieś głupoty. Ponad rok temu miałam pewien sen,strasznie mi się wrył on w pamięć. Uciekałam przed burzą do domu ,niebo było strasznie ciemne, błyskawice,grzmoty. Przebiegałam obok cmentarza i się dziwiłam dlaczego tutaj stoi samochód mojego męża. Ale biegłam dalej Na końcu cmentarza zobaczyłam grupę ludzi,którzy stali nad grobem. Było ich bardzo dużo,rozpoznałam tylko kolegów z pracy mojego męża.(dokładnie w tym samym miejscu jest teraz grób mojego męża) Potem się obudziłam. Opowiadałam ten sen mężowi oraz mojej koleżance. To właśnie koleżanka tak dla żartów powiedziała żebym sprawdziła w senniku co on może oznaczać. Według sennika gdy we śnie zobaczymy cmentarz to oznacza utratę ukochanej osoby. To był mój pierwszy raz gdy sprawdziłam w senniku i ostatni.
Po śmierci mojego męża przyjechała do mnie koleżanka i opowiedziała mi pewną historię,którą opowiadała jej babcia . Dawniej ludzie chodzili na tak zwaną służbę,czyli pracowali u różnych ludzi pomagając w domu i gospodarstwie u zamożnych ludzi. Jej babcia również. Zawsze w pierwsze piątki dawała na mszę w intencji duszy która jest najbliżej zbawienia. Ale pewnego piątku gdy straciła pracę przechodziła obok kościoła i się zastanawiała czy dać na mszę czy zostawić ostatnie pieniądze,żeby miała za co żyć. Ale jednak dała na mszę. Wyszła potem i chodziła w koło kościoła i zastanawiała się co teraz zrobi. W pewnym momencie podeszła do niej kobieta i zapytała czy szuka pracy i powiedziała że w pewnym domu (podała jej adres) szukają kogoś do pomocy. Od razu się tam udała. Drzwi otworzyła jej kobieta,zapytała się jej czy nadal szukają kogoś do pomocy. Ona jej odpowiedziała,że dopiero z mężem o tym rozmawiali i że jeszcze nikomu o ty nie mówili.Zaprosili ją do środka , gdy tak siedzieli i rozmawiali ona zauważyła na ścianie portret tej kobiety którą spotkała przed kościołem. Okazało się,że była to ich córka,która zmarła dwa lata temu. Od tamtej pory jej babcia zawsze gdy opowiadała o tym co się jej przydarzyło mówiła: Módlcie się bo na tamtym świecie naprawdę jest coś więcej,że nasze życie ma sens.
Tamtej nocy,gdy koleżanka odjechała miałam naprawdę piękny sen. Spacerowałam właśnie obok tego cmentarza z moim mężem, była taka śliczna słoneczna pogoda,był taki wyjątkowy spokój. Mąż opowiadał,że już lepiej się czuje,pokazywał na brzuch mówił popatrz już jest mniejszy,nie jest taki spuchnięty.Już go tak nie bolał. Mówił że jeszcze tylko jedna chemia i będzie zdrowy. Był taki szczęśliwy. Ja czułam jak bije to szczęście od niego. Potem sobie usiedliśmy obok cmentarza i rozmawialiśmy.Na koniec powiedział mi tylko : Pamiętaj co Ci mówiła Beata.

Dzisiaj mój mąż skończyłby 29 lat. Powiedziałam dzieciom,że dzisiaj idziemy zapalić tatusiowi świeczkę na cmentarz bo są jego urodziny, 3letnia córka się uśmiechnęła i powiedziała: hura zabierzemy tatusia do domu.

madziunia24, wiem, że jesteś zła na cały świat na swojego męża i osoby, którym chciał pomóc. Mój mąż też zginał pomagając tak naprawde osobie, której dobrze nie znał. Byłam wściekła na wszystkich, po co on to zrobił, dlaczego chciał go ratować, ale wiem, że gdyby tego nie zrobił byłby nieszczęśliwy do końca życia, że zastanawiałby się czy gdyby spróbował to dałby radę. Tak naprawdę nie ma piękniejszej śmierci i zasłużonej "tam" niż oddać życia za innego człowieka.
Wiem, również, że gdyby osoby, którym chcieli pomóc nasi mężowie wiedziały jak to się skończy nie chciałyby pomocy, ale śmierć to niczyja wina nikt nie ma jej na sumieniu, gdyż to Bóg wybiera i nie wiemy kiedy, może jutro będzie nasz dzień, pamiętaj codziennie jesteś bliżej niego, musisz tylko wybaczyć a zobaczysz, że poczujesz się lepiej. Trzymam za Ciebie madziunia24 kciuki to nie będzie łatwe, ale zobaczysz, że gdy się postarasz z czasem będą efekty i pamiętaj, że pozostałe żony też bardzo cierpią, że też zawalił im się świat, ale tu nikt nie jest winny. Miejmy nadzieje, że nasza kolej się zbliża i gdy staniemy u ich boku będziemy mogły pokazać, że dałyśmy radę.

Kolejny dzień czeka pełen wyzwań a ja mam wrażenie że niczemu nie podołam. Że wszystko mnie przerasta. Nawet jak byliśmy razem każde z nas miało pełną głowę zadań a teraz trzeba mieć siłę za dwoje a brakuje jej nawet dla jednej. Leżę i nie mam siły wstać. To jak depresja. Na szczęście czasem mija gdy zrobi się pierwszy krok.Więc za chwilę wstanę...Kobietki. Jak dużo siły daje mi Wasza mądrość ...i dobroć. ..ja...chciałabym być lepsza w środku pogodniejsza pokorniejsza...niestety...trudno mi.
Czytam z zapartym tchem wszystkie wpisy o tych doświadczeniach że jest coś za granicą...i tak to prawda że z każdym dniem jesteśmy bliżej.

I mnie dziś dopadła codzienność. Czuję się tak jakby moje życie zatoczyło koło, problemy z przed kilku lat wracają i nie wiem jak sobie poradzę. Tak bardzo mi Go brakuje, był jak mocne drzewo wspierał i chronił. A dziś sama muszę chronić siebie i małego.
Byłam na cmentarzu i tak sobie pomarudziłam troche, pozłościłam się ze zostawił mnie z tym wszystkim samą.
Jestem smutna i przerażona ale jakoś to będzie.
Ja też cieszę się że znalazłam to forum. Choć czasami nie mam sił by coś napisać to czytam i podziwiam Was wszystkie za wasze zmagania, bo wiem jak samej mi trudno przeżyć kolejny dzień.

Oj skąd ja to znam. Ja nawet nie ruszyłam spraw spadku, bo nie wiem jak się do tego zabrać i czy starczy mi sił by przez to przebrnąć.

Witam
Też podobnie jak Wy mam w sobie niemoc. Nie mam chęci i ochoty zabrać się do jakiegokolwiek działania, Myślę nawet, że jakiekolwiek logiczne myślenie przychodzi mi z trudem. robię tylko to co naprawdę muszę, Sprawy spadkowe też jeszcze nie mam do końca załatwione. zwyczajnie nie chce mi się. ale w końcu będę musiała to skończyć, Nie ma dnia żebym nie myślała i płakała za moim Mężem, nie myślałam. że taki los mnie spotka. nawet przez myśl mi nie przeszło. że tak szybko zostanę sama, Nie mogę się z tym pogodzić i jak na razie nie wydaje się żebym widziała swoją przyszłość w jakimś lepszym świetle. W lutym będą dwa lata jak dowiedzieliśmy się o tej chorobie, i od tego czasu zaczęłam się bać. zaczęła się walka.Ale przegraliśmy i teraz jestem sama i tak bardzo tęsknię i czekam. Nie wiem jak sobie radzić, kombinuję na wszystkie sposoby ale nic się nie poprawia. Jak długo my będziemy tak żyły, czy już do końca?
Kochane przytulam Was mocno!

Okropne dwa dni jestem dosłownie wściekła na wszystkich i na wszystko.Poszłam dzisiaj z wizytą do bratowej /zapraszała mnie/ i wróciłam rozczarowana.Nic właściwie na temat tego co ja czuje.Sprawy tak przyziemne ja nie potrafię się odnależć w tym świecie.Nienawidzę obłudy i zakłamania.Każdy żyje swoimi sprawami właściwie zero pomocy ale się rozkleiłam....
Ja właśnie na sprawy spadkowe mam termin prawie do końca marca zaczęłam i nie potrafię skończyć.
Też miałam iść na prawo jazdy ale nie podołam jeszcze na razie.Chciałabym coś zrobić w domu ale też nie wiem od czego zacząć.Oj jakie to wszystko trudne...jakie jesteśmy bezradne.Nie potrafię nawet nic przeczytać ale to może kilka dni i minie znowu.
Dobrze że chociaż Wy jesteście!

Witajcie
...no właśnie czy już zawsze tak będzie? taka niemoc? Ja też już nie mam sił. Chciałabym uciec w jakiś tok pracy żeby tak bardzo nie myśleć, żeby choć na chwilę oderwać myśli, ale niestety nie mam pracy i bardzo ciężko z nią jest u mnie w mieście. Wiem że muszę ją znaleźć ale nie mam sił...
A co do prawa jazdy zrobiłam we wrześniu... jaki mąż był ze mnie dumny że zdałam za pierwszym razem. Jak się uczyłam jeździć to nie bał się dawał mi bez niczego samochód... jak dobrze powspominać. Oczywiście po pierwszych opadach śniegu nie wsiadłam za kierownice bałam się... a teraz co... co mi zostało... muszę wsiąść w ten cholerny samochód w takich warunkach i jeździć i załatwiać sprawy
trzymajcie się Kobitki damy radę... musimy dać radę choćby nie wiem co (pewna osoba na pogrzebie powiedziała mi "musisz wziąć łopatę i wykopać siły, wykopać tyle żeby nigdy nie brakło". Mnie na początku to pomogło przypominałam sobie te słowa i kopałam teraz to już nie skutkuje ale może Wam pomoże choć na trochę)

To jest najwspanialsze, że mamy siebie, to forum. Tutaj wiem,że mnie zrozumiecie. Samotność jest najgorsza a jeszcze niedawno można było sobie usiąść z mężem wieczorem,porozmawiać,przytulić. Ja nie wracam do pracy jeszcze miesiąc macierzyńskiego i idę na urlop wychowawczy. Również zapisałam się na kurs prawa jazdy, robię wszystko byle by tylko nie myśleć. Co do spadku to dopiero będę się za to zabierać, . Na razie załatwiam z ubezpieczycielem,ponieważ mąż miał kredyt na samochód.
Staram się skupiać na dzieciach, one dają mi siłę na każdy kolejny dzień. Te uśmiechnięte buzie,to mnie teraz uszczęśliwia.
Wczoraj byłam zamówić pomnik dla męża, co prawda dopiero zaczną robić na wiosnę ale chciałam to zrobić już teraz. Nie chcę niczego odkładać na później. Czasem jednak są takie dni,że nie chce się niczego, wszystko drażni. Kiedy będzie lepiej??? Kiedy nauczymy się żyć bez nich???

Witajcie kobietki.

Ja na szczęście sprawy spadkowe mam już pozałatwiane.Niestety miałam na to pół roku bo mąż parę lat temu podżyrował kredyt koledze.No a ten nie spłaca!!! I dostałam pismo z firmy windykacyjnej że Maciej ma spłacać już około 40 tys. zł.No i nie miałam wyjścia i odrzuciłam spadek po nim.To było jedyne wyjście.Na szczęście samochód był zapisany na mnie.Co do prawa jazdy to zrobiłam je już dawno ale do tej pory nie jeździłam.No i musiałam zacząć!!!Nie było łatwo ale dałam radę.Wprawdzie popełniam jeszcze błędy ale radzę sobie zaliczyłam już nawet jeden poślizg ale udało mi się z niego wyjść bez szwanku.

Co do pracy to ja jestem nią wręcz zawalona!!!Ledwo daję sobie radę z obowiązkami.Ale to było dla mnie rodzajem terapii i wiem że w pewnym sensie mnie uratowało.No a przy okazji nauczyłam się paru przydatnych rzeczy.Bądź co bądź mogę teraz liczyć tylko na siebie.

Także kobietki  nie ma co pochylać głów tylko do góry i damy radę bo jesteśmy SILNE JAK TURY!!!A płaczemy bo trzeba od czasu do czasu przemyć trochę oczka.

Martlak27 jestem ciekawa czy gdy postawisz już pomnik mężowi na cmentarzu to czy też będziesz miała tak jak ja poczucie zamknięcia jakiegoś etapu w życiu.Ja w każdym razie miałam takie uczucie i ogarnęła mnie taka pustka.

Co do wszelkich spraw formalnych, to naprawde prosze Was wszystkie abyscie zalatwiały wszystkie formalności jak najszybciej. Studiowałam administrację i dobrze znam urzędy, poczujecie dużą ulge, gdy to załatwicie, może również unikniecie potencjalnych problemów. Ja troche sie na tym znam i nie mialam wiekszego problemu, ale niestety nasze prawo i urzedy nie sa wyrozumiale dla nas i nie rozumieja, że nie mamy do tego głowy i niestety czasami mogą być jakieś nieprzyjemne sytuacje.
Kilka wskazówek, przepraszam za chłodne podejście do tematu, ale takie jest prawo.
Większość z Was to żony plus dziecko, więc jeżeli nie było testamentu to wszystko przechodzi na dziecko i małżonka, obecnie nie trzeba iść do sądu, jezeli nie ma sporów wystarczy zadzwonic do notariusza, on sporząda akty i otzrymujecie dokument "poświadczenie dziedziczenia" (przyda wam sie kilka wypisów). Jeżeli dziecka nie macie to zabieracie do notariusza rodziców Waszego męża spisujecie podzial spadku, natepnie rozliczenie tu może nastąpic zrzeczenia się na wasza rzecz to w zależności od ludzi. W każdym bądź razie, jeżeli nie ma konfliktów można to załatwić u notariusza, jeżeli jest testament to sprawa jest jeszcze prostrza, notariusz zaprasza Was i rodziców, potwierdzają że zapoznali sie z testamentem nie zglaszaja sprzeciwu i tyle.
Do sądu idziemy kiedy rodzina Waszego męza ma jakies "wątpliwości". Po otrzymaniu zaświadczenia lub wyroku sądu macie 6 miesięcy na rozliczenie sie z urzedem skarbowym. Jesteście z pierwszej grupy, więc będziecie zwolnione z podatku, ale deklarację złożyc musicie. Następnie do sądu wydziału księg wieczystych o wpisanie was jako jedynych właścicieli nieruchomości.
Kolejna rzecz to długi męża, nie musicie koniecznie się zrzekać spadku, możenie wnieś o dziedziczenie z dobrodziejstwem inwentarza, czyli dziedziczycie aktywa i pasywa (długi) tylko i wyłącznie do wartości aktywów i tylko tyle będziecie musiały zapłacic ewentualnym windykatrorom.
Sa to takie ogólne infomrace, ale prosze Was zadzwoncie do notariusza on wam wsyztsko wyjasnie lepiej i będziecie mogły szybko temat.
Jeżeli której z Was będę mogła pomóc to jestem do waszej dyspozycji.

Ta pustka będzie  towarzyszyć nam już do końca. Nic nie będzie jej w stanie wypełnić.
Ja również otrzymałam bardzo dużą pomoc a zwłaszcza od ludzi od których bym się nawet nie spodziewała. Też uważam, że to On się w ten sposób do tego przyczynił.

Sachmet, Ja również jeszcze nie byłam żoną, zginał niecały miesiąc przed naszym ślubem. Mi teściowie oddali wszytsko, załatwiliśmy sprawe u notariusza nie było problemów, również bardzo mnie wspierają, dzownia, gotują jedzenie i pakuja w słoiki, bardzo im za to dziękuję. Co do pomnika to ustaliliśmy, że razem coś wybierzemy, ale dopiero na wiosne, aż sie ziemia osunie, jeżeli chodzi o ceny to od 2 tyś do nawet kilkunastu, w zalezności od wyboru, jeżeli postawisz pomnik, odziedziczysz coś po swoim mężu możesz w deklaracji w urzędzie skarbowym zaliczyć to do pasywów w trakcie liczenia masy spadkowej i tym samym będziesz miała mniejszy podatek do zapłacenia.

Witaj Sachmet.
Sytuację masz nie do pozazdroszczenia zwłaszcza z rodziną niedoszłego męża.I właśnie przez to możesz mieć problem bo według prawa jesteś obca.Dlatego ja z moim mężem podjęliśmy szybką decyzję o ślubie.Nie powiem bo znacznie ułatwiło to wiele spraw.Mam jedno pytanie do ciebie kto zajął się pogrzebem i wykupił miejsce na cmentarzu?Jeśli ty to masz sprawę ułatwioną bo jesteś właścicielką miejsca i bez twojej zgody rodzina nie może postawić pomnika.No i działa to w drugą stronę.Ja pomnik swojemu mężowi postawiłam sama (na szczęście miałam pieniądze ze swojego ubezpieczenia!!!) bo nikt z rodziny nawet nie zaproponował że się dołoży.No i przynajmniej nikt mi się do tej sprawy nie wtrącał.Ale gwoli przyzwoitości zanim zamówiłam pomnik to pokazałam jego mamie i siostrom wzór pomnika.
Co do zadłużenia twojego partnera to nie musisz go spłacać chyba że też widniałaś na jakiejś umowie lub się pod nią podpisałaś.Pamiętaj że jego rodzina na pewno nie dołoży się do spłacania tego zadłużenia jeśli to były jego długi których narobił wcześniej przed związkiem z tobą a ty musisz myśleć teraz też o sobie!!!!

A co do ulgi po postawieniu pomnika  to raczej nazwałabym to jakąś "kropką nad i".Zamknięciem jakiegoś rozdziału w życiu doprowadzeniem jakiejś sprawy do końca.Przynajmniej ja to tak odczułam.Poczułam że coś się skończyło.

Lilii przed postawieniem pomnika firmy kamieniarskie i tak ubijają ziemię maszyną obojętnie jaka jest to pora roku (straszne uczucie jeśli się stoi z boku i obserwuje ich pracę)ale muszą to zrobić żeby pomnik stał stabilnie i nic się z nim nie działo.No i przy najmniej u nas dają jeszcze betonowe płyty i robią betonową wylewkę więc nie ma prawa nic się dziać.Ja postawiłam pomnik mężowi po 2.5 miesiąca od pogrzebu we wrześniu a mimo to musieli jeszcze dosypać ziemi bo było jej za mało.No a wtedy ziemia nie była zmarznięta w grudy jak teraz.Ale na pewno warto poczekać do wiosny bo przynajmniej spoiny będą trzymać jak należy.

Ja zazwyczaj jestem na cmentarzu z teściami, ponieważ mieszkaliśmy w innym miejscu niż Piotr został pochowany i to oni zajmują się głównie grobem, ja wysyłam im wkłady do zniczy. Co do pomnika to właśnie dlatego, że widzieliśmy jak firmy to robią to nie chcemy tak szybko stawiać pomnika. Myśl, że mieliby przygniatać jego ciałko mnie zabija.
Musze się Wam jeszcze przyznać, że trochę specjalnie nie chce stawiać go tak szybko, uwielbiam sadzić mu kwiatki, porzątkować, po prostu nie chcem się czuć już mu niepotrzebna.....
Kolejną przyczyną jest też brak sił aby wybierać nagrobek, co się do tego zabieramy kończy się wielką rozpaczą, więc jeszcze poczekam choć mineło już prawie 6 miesięcy od kiedy Go nie ma przy mnie.

Ja też myślę że to forum pomaga ,można się wyżalić i każda z nas zostanie zrozumiana.Ale mam dzisiaj okropny dzień tak mi się chce płakać ,taką czuję tęsknotę, chyba dlatego że śnił mi się mąż i był taki smutny a jak się pytałam czemu jest taki smutny, nic mi nie odpowiedział.

Sachmet
Nikt nie jest winny jego śmierci. A zwłaszcza Ty . To Ty byłaś dla niego najważniejsza, Ty dałaś mu szczęście. Po porostu On się poddał, nie miał siły żyć. Nie daj sobie wmówić ,że to była twoja wina.
Pozdrawiam.

agnieszka12
Może dlatego oni są smutni bo i my się smucimy? Widzą jak jest nam ciężko bez nich?

Sachmet
martlak27 ma rację nikt nie jest winny... nie możemy się obwiniać ani tym bardziej nikt inny nie ma prawa nas obwiniać...tylko i wyłącznie Oni wiedzą dlaczego to zrobili i może kiedyś wszyscy się dowiemy TAM jak się spotkamy a może wtedy to już nie będzie miało znaczenia. Wiem co czujesz... mnie się teraz tak łatwo to piszę choć są też chwile że się obwiniam... i tak już chyba będzie do końca takie mieszane uczucia

Dziś miałby kolejne urodziny ... na pewno zrobilibyśmy z synem jakąś niespodziankę dla Niego po jego powrocie z pracy - To niestety marzenie mojego kolejnego dnia życia bez ukochanego.
Dobrze że mamy to forum , zawsze kiedy mamy takiego doła znowu to przynajmniej możemy komuś napisać swoje myśli , i opowiedzieć co aktualnie nas najbardziej boli przy tej tęsknocie .
Pozdrawiam Kasia

Ja już parę lat temu miałam podobne odczucie. przebudziłam się w nocy i czułam. że koło mojego łóżka stoi mój zmarły teść. stoi i patrzy na mnie, to też było bardzo dziwne odczucie. rano zaraz powiedziałam o tym Mężowi, A teraz dokładnie w 6 tygodni jak odszedł mój Mąż(pisałam o tym już wcześniej) też go czułam. to było bardzo realistyczne. Mi mój Mąż też się mało śni. nie wiem dlaczego. a codziennie proszę żeby mi się przyśnił.

Mileno, ja też się nieraz zastanawiam. czy ze mną jest wszystko w porządku. też wszystkie dobre zdarzenia tłumaczę sobie. że On nad tym czuwa, zresztą zawsze Go o to proszę

Sachmet to racja. nikt nie może odpowiadać za jego śmierć. ani ty ani jego rodzina, oni z pewnością też bardzo cierpią i nieraz w tym bólu nie myśli się logicznie, ale staraj się też i ich zrozumieć stracili dziecko. oni też powinni i Ciebie zrozumieć. Ale patrząc na to moje ostatnie pół roku życia to też mam złe dni i też czepiam się wszystkich i wszystkiego,

Właśnie czekam na "" kolędę "". Kolejna rozpacz. Pamiętam każdą chwile z czekania przed rokiem. Jakże inne to było czekanie. Jakie radosne. Dowcipkowaliśmy. Razem przygotowywaliśmy dom . Wychodziliśmy żeby sprawdzić czy już ksiądz idzie...Teraz dopada mnie taki żal do Boga za tę odmienną sytuację. Mam do niego takie pretensje . Zanim przyjdzie do mnie ksiądz ...przemienię się w diabła wcielonego z powodu tego bólu i żalu,pretensji ,przywitam księdza jakimś sykiem ...będę ziała ogniem ...już zieję...

Stokrotko. ja też chyba zaczynam rozumieć. że tamta ja. która była wesoła i radosna. już nigdy nie wróci tak jak już nigdy nie wróci mój Mąż. Zaczyna do mnie dochodzić fakt. że już zawsze będę smutna i zawsze będę o Mężu myślała i za nim tęskniła. nie można wymazać i zapomnieć tylu lat wspólnie przeżytych.Zawsze będzie moim Mężem a ja jego żoną.
Ja jeszcze nie miałam kolędy. myślę.że może na drugi tydzień. trochę się boję tej rozmowy, czy dam radę zapanować nad swoimi emocjami.
Trzymajcie się!

OD ŚMIERCI MOJEGO MĘŻA MINĘŁO PRAWIE 8 LAT. ZAWSZE JAK SIĘ KŁADĘ MÓWIĘ MU DOBRANOC, CHOCIAŻ LEŻY KOŁO MNIE INNY MĘŻCZYZNA. TĘSKNIE ZA NIM . MÓWIĄ ŻE CZAS GOI RANY JA TWIERDZĘ ŻE CZAS POZWALA NAM PRZYZWYCZAIĆ SIĘ DO BÓLU. NIE ZADAJE PYTANIA DLACZEGO = NA NIE NIE MA ODPOWIEDZI,JEDYNĄ RZECZĄ JAK MI POMAGAŁA TO MYŚL, ŻE NA PEWNO NIE CHCIAŁBY ABYM PŁAKAŁA I CIERPIAŁA. WOLAŁ MNIE UŚMIECHNIĘTĄ WIĘC UŚMIECHAM SIĘ DO NIEGO.

Witajcie kobietki witaj stokrotko.
Przeczytałam twój post i trochę mnie przeraził!!!Minęło bowiem tyle lat od śmierci twojego męża  a żal w twoim sercu jakby nie minął.Myślałam że po takim czasie człowiek jakoś "oswaja"się z tą tragedią a tu niespodzianka.Myślałam że im dalej tym będzie łatwiej.Napisałaś że boisz się kolejnego związku.Mnie mój mąż prosił abym sobie ułożyła życie abym sobie kogoś znalazła i była szczęśliwa.Na razie nie wyobrażam sobie tego choć samej jest mi bardzo ciężko i w wielu sprawach przydała by się męska ręka z pomocą.Targają mną sprzeczne emocje bo nie chciała bym kogoś na stałe ale jedynie jakiegoś przyjaciela chętnego do wsparcia w potrzebie.Nikt nie zastąpi mi Maćka choć on nie miał łatwego charakteru ale był.....Napisz jak dałaś sobie radę z wieloma sprawami typowo męskimi czy brakiem bliskości drugiego człowieka.( jeśli rozumiesz o co mi chodzi)byłaś wtedy młodsza ode mnie.Bo dzieci choćby najbardziej kochane nie zastąpią męża.

OD ŚMIERCI MOJEGO MĘŻA MINĘŁO PRAWIE 8 LAT. ZAWSZE JAK SIĘ KŁADĘ MÓWIĘ MU DOBRANOC, CHOCIAŻ LEŻY KOŁO MNIE INNY MĘŻCZYZNA. TĘSKNIE ZA NIM . MÓWIĄ ŻE CZAS GOI RANY JA TWIERDZĘ ŻE CZAS POZWALA NAM PRZYZWYCZAIĆ SIĘ DO BÓLU. NIE ZADAJE PYTANIA DLACZEGO = NA NIE NIE MA ODPOWIEDZI,JEDYNĄ RZECZĄ JAK MI POMAGAŁA TO MYŚL, ŻE NA PEWNO NIE CHCIAŁBY ABYM PŁAKAŁA I CIERPIAŁA. WOLAŁ MNIE UŚMIECHNIĘTĄ WIĘC UŚMIECHAM SIĘ DO NIEGO

Beata1169 piszesz że czas pozwala przyzwyczaić się do bólu ale jak?Ja też wiem że Maciej nie chciałby abym płakała i smuciła się ale jak mam myśleć o tym aby poszukać kogoś na jego miejsce!!!Jak znowuż mam tulić się do innego faceta i mówić mu "kochanie"? Jeśli ja czytając gazetę nieświadomie czytam anonse matrymonialne to mam wrażenie że go zdradzam!!!A z drugiej strony myśl - nie możesz być do końca życia sama!!!Tych pytań mam wrażenie że jest coraz więcej i  coraz mniej odpowiedzi.Chociaż znam osobiście Pana który pół roku po śmierci żony znalazł sobie Panią z którą jest już 12 lat i są szczęśliwi.A wielu ludzi mówiło że zwariował!!!Ale powiedział mi też że życie jest za krótkie by rozpaczać tylko trzeba iść dalej.A we dwoje jest łatwiej.No i tu ma rację.

Ja też wstając rano i włączając komputer gdzie na pulpicie zamiast tapety mam nasze zdjęcie mówię mu "cześć kochanie" a wyłączając mówię "do jutra".I mam wrażenie że on jakby się do mnie uśmiechał na tym zdjęciu choć w rzeczywistości jest poważny.Ale to tylko wrażenie.

Szkoda że tych pytań jest tyle i że na większość z nich nie ma prostych odpowiedzi.Że nie ma opcji "powrót " i nasi mężowie wracają.Może rzeczywiście musi jeszcze wiele wody upłynąć aby czas zabliźnił tę ranę bo zagoić jej nie  da rady.

Pa.

Witajcie
Lilii mam do ciebie pytanie natury prawnej.Co jest lepsze w przypadku zapisu nieruchomości na dziecko - darowizna czy zapis testamentowy.Chodzi o moją córkę jej babcia (mama Maćka) chce jej zapisać kamienicę w której mieszkamy.Początkowo miała być ona dla Maćka ale nie zdążyła jej zapisać jemu i chce aby właścicielką była Agata a ja żebym nią zarządzała.Wiem że ze względu na pokrewieństwo lepiej aby zapisała ja na nią (dotyczy podatku.) .Czy tą sprawę można załatwić u notariusza czy tylko w sądzie.Czekam na odpowiedź.Kasia

Witaj Lilii
Dzięki za szybką odpowiedź.Sprawa jest tego typu.Teściowa miała syna i trzy córki.Babcia Agaty jest właścicielką kamienicy o której mowa i domu z działką w którym mieszka.Z tego co mi wiadomo to dom w którym mieszka zapisała już  jednej córce natomiast część działki (ma ok.1300 m.kw. cała) drugiej córce.Trzecia wiem że dostała jakieś pieniądze w gotówce i ma dom w okolicy.Tą kamienicę miał dostać Maciej i miał już wcześniej do niej wszelkie pełnomocnictwa.To on później razem ze mną remontował ją ( kamienica ma ponad 100 lat) dbał o nią i zarządzał nią.Miał ją mieć przepisaną na siebie ale choroba zabrała go.Ja z tego że jestem synową należę do trzeciej grupy podatkowej więc ewentualny podatek będzie bardzo wysoki.Dlatego aby go uniknąć chcemy zapisać ją na Agatę bo jako wnuczka jest w pierwszej grupie podatkowej.Myślałam o darowiźnie ale nie wiedziałam że wtedy jego siostry mogą żądać zachowku.
umowa dożywocia była by najlepsza z tego co piszesz ale czy jest to możliwe w przypadku gdy teściowa mieszka w innym miejscu choć na terenie tego samego miasta? Bo między Bogiem a prawdą to i tak w większości ja jej pomagam w wielu sprawach życia codziennego (np. zakupy mycie okien itp. itd.).Wprawdzie z nią razem mieszka córka i to ona powinna się nią opiekować ale raczej tego unika.(córka na piętrze a mama na parterze)No i nie mówiąc o wiecznych awanturach.Ale z tego co myślę to teściowa raczej nie chciałaby się przeprowadzać do mnie bo ten dom zbudowała razem ze swoim nieżyjącym juz mężem a tatą Maćka.
Proszę cię o odpowiedź i z góry dziękuję.

Witajcie kobietki
dopiero tu dotarłam, bo wiecie u mnie "walka" o kompa, za dużo chętnych:)
dziś mi nieco lepiej, bo te ostatnie dwa dni były jakieś koszmarne, te doły mnie czasami przerastają. Mam nadzieję że z nadejściem wiosny to minie. Brak słońca:(
*********
kasia77-prosiłaś:
...Napisz jak dałaś sobie radę z wieloma sprawami typowo męskimi czy brakiem bliskości drugiego człowieka.( jeśli rozumiesz o co mi chodzi)byłaś wtedy młodsza ode mnie.Bo dzieci choćby najbardziej kochane nie zastąpią męża

Otóż, dzieciaki pochłaniały mój czas całkowicie przez pierwszych kilka lat, dodatkowo budowa domu, ale bliskości Jego mi brakowało, chociaż nie był typem misiaczka-przytulanki. Starałam się zająć czymkolwiek do późna, by potem już bez myśli paść i zasnąć. Nie zawsze było to takie łatwe, ale godziłam się ze stanem rzeczy. Wydaje mi się, że po czasie i hormony przestają buzować, nazywałam ten stan zasychaniem...usychałam wewnętrznie, organizm jakby nie domagał się zbliżeń, pomimo że tęsknota była. Przyznaję....gorzej mi jest teraz, chyba tryb życia to zmienił, odchowane dzieciaki, więcej czasu na jakieś zaniedbane tęsknoty, myślenie, dojrzałość. Więcej chętnych się też zdarza by zawładnąć serduchem, ale ten brak zaufania z mojej strony..... może to kiedyś przełamię jak zjawi się ten odpowiedni.
Co do spraw typowo męskich to ....zakasałam rękawy i chyba 3 lata po śmierci męża jak juz wspomniałam zaczęłam budowę domu. Grube rzeczy robili fachowcy, pomagał mi też brat z tatą, mama pomagała przy dzieciach,  ja szpachlowałam, szlifowałam, malowałam, tapetowałam- nie było to nawet trudne i miałam z tego satysfakcję, że daję radę, że sobie radzę, że jednak jestem silna. Chcieliśmy ten dom, były już plany, działka, więc powiedziałam że zrobię to tak jak ON tego pragnął, dla nas... dla naszych dzieci z tą różnicą, że wróciłam do Polski i wybudowałam właśnie tutaj. Do dziś skaczę po drabinach z pędzlem jak trzeba, jakoś przywykłam do tych robót typowo męskich.

Jest powiedzenie, że co nas nie zabije to nas wzmocni- jesteście silne dziewczyny, dacie radę. Dzieci też mobilizują, dodają sił.
Jestem pewna że sobie poradzicie, pomimo chwil słabości (do dziś takie miewam)  i wielu jeszcze łez jakie wylejecie, bo to wraca, wspomnienia wracają.  Ja dałam sobie radę, Wy też dacie radę, ale nie wstydźcie się też poprosić czasami kogoś o pomoc.

Możecie też pisać na gg- 25932853

Pozdrawiam Was cieplutko. Dobranoc:)