Śmierć męża - jak sobie poradzić?

Witaj proy0311,
Ja również mam problem z moją córką, po śmierci męża była jeszcze bardziej nerwowa. Pyskowała, nie chciała mi pomagać. Dużo gorzej jest gdy ja też mam gorszy dzień wtedy i ja jestem nerwowa. Ale obiecałam sobie że postaram się nie denerwować, że pokażę że bez krzyku też można się porozumieć. Dzieci to jakoś inaczej przechodzą. Jak na razie to pomaga. Codziennie rano pomaga mi posprzątać dom,o cokolwiek ją poproszę to zrobi. Nie ma już takich kłótni w domu.
Zobaczymy jak długo.
Ostatnio jak porządkowałam papiery natknęłam się na nasz album ślubny,nawet go nie otworzyłam nie byłam w stanie. Nie powinnaś mieć wyrzutów z tego powodu że nie chcesz już cierpieć. Każda z nas chciałaby żeby to tak nie bolało. Ja też staram się unikać wszystkiego co wiąże się ze wspomnieniami. Przynajmniej na razie. Może później będzie lepiej? Niczego nie planuję po prostu żyję z dnia na dzień.
Pozdrawiam, jakoś to musimy przetrwać sama nie wiem jak. Mamy dzieci mimo wszystko to są owoce naszej miłości i nas potrzebują.

Witam
Ja też uważam. że dzisiejszy dzień jest straszny, ból i rozpacz, łzy i ta okropna tęsknota za Mężem, Myślałam. że jak pokonam święta to już jakoś będzie,Synowie starsi już pojechali, był też Męza brat. który od śmierci Teściów spędza u nas święta bo jest samotny. też pojechał, Zostałam znowu w młodszym synem. Znajomi składają życzenia noworoczne ale tak jakoś więcej wspominają mi o moim Mężu i to chyba mnie tak boli.Zamiast wracać do jakiejś równowagi to ja cierpię prawie tak samo jak na początku a to przecież minęło już pół roku. Wydaje się jednak. że to tak niedawno. Ja też jeszcze wszystko mam w szafie tak jak zostawił mój Mąż.Nie mam odwagi ruszać jego rzeczy. mam wrażenie ,że czekam. chociaż wiem. że to niedorzeczne. może już mam coś z psychiką.Jak tylko Mój Mąż odszedł zaraz nałożyłam jego obrączkę na palec i noszę ją koło mojej. twierdzę,że muszę nosić obie za nas obu.
Kochane. jak to dobrze, że jest to forum i można tu sobie ulżyć, wyrzucić z siebie wszystko i nie bać się. że ktoś mnie wyśmieje. czy pomyśli ;chyba jej odbiło"
Są lepsze i gorsze dni, ale te ostatnie to są okropne,
Pozdrawiam Was kochane!

Witajcie!
Mi też wcale nie jest lepiej, właśnie Sylwestra spędzaliśmy ostatnio tylko razem.Jeszcze ten dzień będzie trudny do przezycia.Nie wiem jeszcze czy chcę być sama czy pójde do dzieci.
Nareszcie się zmobilizowałam i wywołam zdjęcia w tym jedno jedyne jego z wnusią, które dane mi było zrobić.Nie mogę się napatrzeć.
dlaczego? co do rzeczy męża to przychodzi własnie taki moment że nie wiadomo skąd i dlaczego pozbywamy sie ich rzeczy, to jest chwila na podjecie decyzji nie wiadomo właśnie skąd.Ja podjęłam decyzję dwa razy ale jeszcze tyle zostało.Już prawie osiem miesięcy a taka ogromna pustka ale to tylko Wy jesteście w stanie zrozumieć.
Życzę też dużo sił na Nowy Rok!

witam minelo 2lata od smierci meza ja sie wydaje ze pogodzilam sie z tym staram sie zyc dalej tylko dzieci niepogodzily sie .Syn ma juz 5 lat niemial dobrego kontaktu z ojcem a widze jak teskni chce zdjac pomnik i wyjac tate albo chce umrzec aby trafic do nieba i znim wrocic,ma koszmary juz niewiem jak mam tlumaczyc smierc dziecku .Corka ma 8 lat i bardzo teskni ... W nocy umarla ich babcia a moja tesciowa za zycia mojego meza bardzo je rozpieszczala ,bylam u niej na swieta z dziecmi byla chora i niepoznala ich poszla spac ... Niewiem jak mam im powiedziec o smierci babci skoro tak cierpia po smierci taty...

Kochane też Wam życzę dużo siły i spokoju!

Oj dużo gorszy ten Sylwester niż minione święta. Nawet moja średnia córeczka zaczęła gorączkować.
Ja przede wszystkim życzę wam zdrowia, abyśmy mogły zobaczyć jak nasze dzieci dorastają. Abyśmy mogły wychować je na dobrych ludzi. Aby każdy dzień nadchodzącego roku przyniósł nam coś o czym warto będzie pamiętać.

Ciężki jest ten Sylwester, bo w pamięci same radosne chwile.
Rodzina znajomi gdzieś imprezują a ja wspominam, bo jest co wspominać. Zeszłego Sylwestra spędziliśmy w domu, bo dzieciątko ledwo co się narodziło ale byliśmy tacy szczęśliwi wpadli znajomi i było wesoło.
Mój mąż to taki śmieszek, zawsze pogodny z uśmiechem na twarzy, towarzyski i otwarty na ludzi. Trudno się oprzeć jego urokowi, przy nim człowiek zawsze czuł się dobrze.
Ktoś mi kiedys powiedział że szczęście buduje się z drobiazgów, tak wielu rzeczy niedoceniamy puki ich nie stracimy.....kiedyś złościłam się że siedzi na kanapie z pilotem w dłoni zamiast mi pomóc dziś oddałabym wszystko by znowu tak siedział....
Tak życzę Wam i sobie siły by przetrwać ten kolejny rok, oby przyniósł nam spokój i ukojenie naszych trosk.

Jednak okropnie pierwsze chwile Noego Roku przepłakane. Też byłam z synem na cmentarzu czułam taka potrzebę.Czy w tym nowym roku będzie nam lżej?

Witajcie kochane kobietki.

Ja z okazji Nowego Roku 2011 życzę wam duuuuuużo spokoju zdrowia i sił do dalszej naszej walki z życiem.Życzę wam aby ten rok był spokojniejszy od poprzedniego od emocji ale bardziej poświęcony na refleksję nad tym co przed nami.I każdej z was życzę tego aby po odpowiednim dla każdej z nas czasie mimo wszystko ułożyła sobie na nowo życie.A nasi "aniołowie" w postaci naszych mężów aby dalej nas wspierali i opiekowali się nami.

Stary Rok mija, lecz marzenia zostają...
Niech one się Tobie wszystkie pospełniają. I z Nowym rokiem, niech los się odmieni,a ogród życia się zazieleni.

                                                              Kasia.

Pierwsze chwile tego Roku powitane z płaczem. zresztą tak jak każda chyba z nas. wszystko mnie denerwowało. Nie spodziewałam się, że Sylwester będzie trudniejszy do przeżycia niż Swięta.

Wszystko się Kochane zgadza. Sylwester przepłakany pierwsze minuty Nowego Roku także. Święta były także smutne ale całkowicie inne. A sylwester... przecież zawsze spędza się z ukochaną osobą czy w rodzinnym gronie czy gdzieś na balu i samemu w domu zawsze z Nim ;-( a wczoraj... nie da się tego opisać jak to bolało.
Ja też bym oddała wszystko żeby teraz leżał i tak cały dzień przed komputerem albo telewizorem

Ja też zostawiłam parę ulubionych ciuchów po mężu bo nie dałabym rady jakbym kogoś zobaczyła w nich... może później je dam komuś a może już na zawsze zostaną na dnie szafy może kiedyś synek mi podziękuje że ich nie oddałam i sam w nich będzie chodzić. Nie mogę dzisiaj zebrać się i wstać z łóżka i ubrać się... ;-(

Ja też dzisiaj bezczynnie siedzę i rozmyślam. nic mnie nie cieszy. na nic nie mam ochoty. Niby chciałabym czymś się zająć ale w niczym nie widzę sensu.Próbowałam rozmawiać z synem ale i to mi nie wychodziło. Zyję bo muszę, bo nie ma innego wyjścia. czy już tak zawsze będzie? Też ciągle rozmawiam w myślach z moim mężem. spoglądam na fotografie, jeszcze rok temu składał mi życzenia noworoczne, jeszcze był, chociaż wiedziałam, że mamy wyrok. ale był i zawsze była nadzieja, a dzisiaj już nie ma nic, jest tylko pustka, ból i łzy...

Mnie też jest trudno pogodzić się z myślą,że resztę życia muszę spędzić bez niego. Dzisiaj od rana przeglądam zdjęcia, wreszcie znalazłam siłe żeby to zrobić. Postanowiłam zrobić albumy dla każdego dziecka będą miały pamiatkę po tacie na całe życie. Dużo zdjęć mam jeszcze na płytach, więc w poniedziałek zaniosę je do fotografa. Najmniej zdjęć z tatą ma nasz synek. Miał zaledwie 5tyg gdy umarł tata. Wiecie w całym tym nieszczęściu na tydzień przed śmiercią zdążyliśmy Go  jeszcze ochrzcic. Miałam takie dziwne przeczucie żeby to zrobić jeszcze przed kolejną chemią. Na pierwszym spacerze z małym to właśnie on pchał wózek, co prawda był to tylko kawałek ale on sam to zrobił. Podziwiam Go za to ,że miał siłę.
Dzisiaj 3 letnia córka mi powiedziała że chce tatusia. Gorączkowała więc było jej ciężej niż zwykle.

Cieszę się,że znalazłam to forum. Tutaj mogę się wyżalić, popłakać a Wy to zrozumiecie. Dziękuję.

wyszlam wczoraj wieczorem na spacer z psem i strasznie plakalam... prosilam meza aby m i sie przysnil... i przysnil mi sie dzisiejszej nocy, tak jakos mi sie lepiej zrobilo na sercu!

Andia74 wiesz co jestem przerazona momentami bo to już tyle czasu a ja mam wrazenie ze tkwię w miejscu a nawet jakby to wszystko wracało.Dużo staram się czytać " to też podobno normalny objaw okresu żałoby" ale to wszystko pomaga tylko na chwilę.
Trzymaj się przecież to Ty kiedyś potrafiłas mnie wesprzeć w trudnych chwilach!

Ja też dużo czytam ale tak jak mówisz  MILEN09 tylko na trochę to pomaga. Ze snami u mnie ostatnio jest tak że wydaje mi się że mi się śnił ale jak chcę sobie przypomnieć co to nie pamiętam. Ale za to wczorajszy doskonale pamiętam... że był z nami że to wszystko to tylko zły sen był ale dziwnie się czułam i tak jakby z dala go widziałam jakby w innym pokoju i chodził ze spuszczoną głową a ja nawet nie podeszłam do niego nie przytuliłam...naprawdę dziwnie się dzisiaj z tym czułam. Chciałabym jeszcze tylko raz żeby mi się przyśnił i mnie przytulił i powiedział że mu tam dobrze i że czeka na mnie a puki co że będzie wszystko ok.

Lidzia30
Podziwiam Cię,że dałaś radę. Ja teraz bym nie potrafiła.
My chrzciliśmy osobno w sobotę wieczorem,myśleliśmy że będzie krócej ze względu na męża. Niestety msza trwała dłużej prawie półtorej godziny. Było to naprawdę ciężkie dla niego,dlatego podziwiam że wytrzymał. Ledwo doszedł do konfesjonału i się wyspowiadał. Po przyjściu z kościoła poszedł od razu do łóżka.
Ja również polubiłam oglądanie zdjęć, na początku nie potrafiłam, a teraz gdy widzę jego uśmiechniętą twarz to sobie mówię,że on teraz jest właśnie taki szczęśliwy. Nieraz z oczu płyną łzy ale jak tak sobie popłaczę to trochę mi lżej.
Zastanawiałam się czy nie zacząć pisać coś w rodzaju pamiętnika,właśnie dla dzieci. Nie boję się śmierci ale boję się że jak mnie zabraknie to nie będzie miał kto opowiedzieć im jakim był wspaniałym tatusiem. Jak bardzo ich kochał.

dlaczego?
Też mnie zastanawia co siedzi w główce mojej 3letniej córeczki. Jak to się odbije na jej przyszłym życiu.Często wspomina co robili razem,gdzie byli. Byli bardzo ze sobą związani.Mąż zajmował się nią gdy ja byłam w pracy.Ja miałam pierwszą a on zamieniał się z kolegami z pracy żeby mieć cały czas drugą zmianę. Nie przerażał go fakt że mała była wcześniakiem i ważyła zaledwie 1600g. Mała chodziła z nim wszędzie, wszystko robili razem. Widziała też jak mąż się zmienia, jak cierpiał. Dlatego jak umarł zaczęłam jej tłumaczyć,że tatuś jest teraz szczęśliwy w niebie,że już go teraz nic nie boli. Że cały czas nas obserwuje. Mamy bardzo blisko na cmentarz więc prawie codziennie go odwiedzamy. Wczoraj poszłam sama,bo mała miała gorączkę ale jak się zorientowała że poszłam bez niej to tak strasznie płakała. Codziennie wieczorem sama się pyta czy pomodlimy się za tatę.
Teraz muszę być i mamą i tatą w jednym. Mam nadzieję,że mi się to uda.

Za parę dni minie 10 rocznica jak mój m.ąż przeszedł na drugą stronę tęczy-0 .Tyle świąt i sywestrów bez Niego ??? tytle lat a pusta jest nadal bol także .Choc jaby mniej  doskwierający .
Tak - czas leczy rany , wyglusza emocje .
Przez pare lat  w samochodzie  w ktorym woziłam go na chemie czułam jej zapach . On byl gdzies w zakamarkach mej  podświadomości , nasilał sie gdy grozilo jakieś niebezpieczeństwo
Czar ?mary ???????????  może  ale mnie bylo dobrze z ta  zzagrobowa opielunczością .
Kiedys wam więcej  napiszę .

niu7nia,

Z tego co piszesz jestes "weteranką" tzn. najdłuzej żyjesz ze strata, jezeli mozesz prosze Cie bardzo o kilka słów, skąd pewność, że Oni są napewno szczęśliwi, że śmierć to nie koniec.
Ja ogólnie jestem osoba wierzaca, ale czesto ostatnio mam watpliwosci....
Dobija mnie myśl, że to koniec.

we mnie wiary jest co raz mniej.....

Witam radośnie i slonecznie 
Moje opowiadania a przez to samo i porady po stracie bliskiej osoby w naszym konkretnym  przypadku  męzów rozpocznę od  podsumowania mojego  udanego małzeństwa co w przypadku kojenia bólu jest o wiele trudniejsze .
Tworzylismy bardzo udany związek , oparty na  mlodzieńczej milości , .Uzupełnialismy sie  .On bardziej spokojny , wywazony w slowach i okazywaniu uczuc ja , pistolet maszynowy ,działający  blyskawicznie aczkolwiek w  sposób przemyślany .
Ja zywiolowa , spontaniczna  - on  coraz bardziej "dystyngowany" d jak przystalo na dlugi staz małzenski .
Piekny obszerny dom budowany  dla nas byl spełnieniem marzeń ze na jesien zycia "zaludnimy " go wnukami i najbliższą rodziną./dlatego taaaaaaaaki metraż  buuuu/.
Firma męza rozrastała sie idąc w bardzo dobrym kierunku , a my bylismy zdrowi .Wojaze zagraniczne , dobre samochody ,  dobre hotele , restauracje .Wykwintne perfumy ,  doborowe, nobilitujące  towarzystwo .
                Az do momentu .......pieknego letniego dnia gdy dowiedziałam sie iz mąz jest  nieodwracalnie chory .
Grom z jasnego nieba .
Co będzie z firmą ?? z ludzmi ??/ogromne "odprawy"/
Jak sobie poradzę bez Niego - przepastna pustka pozostanie
Co z naszymi planami ???
Miotałam sie bardzo - a przeciez nie mogłam okazyweać ani łez , ani
smutku który mnie  z dnia na dzień  coraz bardziej przytłaczał .
Od lekarzy wiedziałam że każdy  przezyty dzień przybliżał  nAS DO TRAGICZNEGO FINAŁU ./
Poniewaz z natury jestem silna  postanowiłam wziąć sie  jeszcze bardziej   w garsć  i poprzez moją  postawę  wzmacniać, wspierać .  najbliższą rodzinę - syna , wnusię oraz wspaniałych rodziców .
Pomagali mi w tym bardzo  najbliższi męża /szwagrowie , bratowe - wszyscy lekarze/.
W trudnych momemntach  myslałam ze gdyby byl dla mnie niedobry to  o wiele  łatwiej byloby znosic jego cierpienie i mój bół .
       Ale bylo odwrotnie .
Szpitale , chemia . chemia . szpitale ," wizyty" w bankach , wydatki ,
topnierjące konta  to wszystko  osłabialo moje działania ale nie na tyle by się  poddać .
             Cd  pózniej bo  przytszła sąsiadka na proszoną kawę .
                         Pozdrawiam Was serdecznie .

Witajcie kobietki.

O tym że jest "tam" im dobrze  wiem po rozmowie z osobą która dwukrotnie przeżyła śmierć kliniczną.Opowiadała mi że tak jak wielu ludzi po takim doświadczeniu widziała światło i blask w stronę którego szła.Czuła w sobie ogromny spokój wręcz błogość.Z drugiej strony widziała też swoje ciało leżące na stole operacyjnym i lekarzy walczących o jej życie.Słyszała ich rozmowy i wykonywane przez nich czynności ( co później zostało potwierdzone przez lekarzy którzy ją operowali ).Szła tam z ulgą i widziała swoich bliskich gdy została nagle wręcz brutalnie cofnięta.To lekarzom udało się przywrócić ją do życia.Mówiła że była wręcz wściekła że nie pozwolili jej tam dojść!!!Choć była bardzo blisko.

Dzięki jej opowieści wiem że tam jest "drugie" życie jeszcze lepsze bo bez bólu i zmartwień jest tam jasno i ciepło.Dlatego wierzę w to że nasi mężowie opiekują się nami z "góry" na tyle na ile jest to możliwe i wspierają nas w codziennym życiu.

I jest tak jak w tej kolędzie że" będą tym razem żyć wiecznie".

Pozdrawiam was Kasia.

Sądzę, że dopuki nie wybaczysz koledze, który przyczynił się do tej tragedii (na pewno nieświadomie, nikt nie mógł tego przewidzieć), nie pogodzisz się ze stratą męża. Zacznij od tego, że wyrzucisz z serca całą nienawiść, którą żywisz do tego gościa a zobaczysz, że poczujesz się lepiej. Nie możesz wiecznie się zadręczać tym co się stało, to jeszcze nie koniec Twojego życia, możesz je jeszcze wykorzystać, być dla kogoś innego podporą. Zapewniam Cię, że ten kolega też cierpi niemiłosienie, napewno ma wyrzuty sumienia, ale to niczego już nie zmieni.

Jestem więcej niz przekonana ze po tamtej stronie  jest życie .
Podobne przeświadczenie mam  ze ONI czuwaja nad nami .
                Jak mam doła to zapalam świeczke  w intencjii spokojnego bytowania taM  raz plomioen jest jakby wesoły innym razem prawioe wcale nie chce sie palic
                Wiem ze rozpamiętywanie , rozpacz to utradnianie przechodzenia po szczeblach tam,,bytu .- nie moze oderwac się dusza od  ziemskich problemó .
  Nie powinno sie absolutnie plakać nad grobem  bo dusza bardzo cierpi .
               Dlugo czułam obecność męża w domu , miałam wręcz "naoczne" dowody .
Swiadkami pewnych zdarzeń byli rodzice moi oraz sasiedzi .

Tak się składa, że kolega którego nazywasz gościem zabił nie tylko męża Magdy, ale i mojego męża a swojego rodzonego brata, za którego oddałby życie, co się stało w tym tragicznym dniu. Zgineli wszyscy trzej w jednym momencie. Może własnie dlatego, że wszyscy trzej mogli na siebie liczyć...ale ja nigdy nie zrozumiem, za co taka kara dla nas, tych, które zostałyśmy.

Nie czuję do niego nienawiści. Jest mi poprostu bardzo źle i ciężko na sercu, że los dodatkowo wplątał w to wszystko zupełnie przypadkową osobę, bo Twojego męża nie powinno być w tym aucie.
Nie raz w myślach obwiniałam siebie, że to nie ja pojechałam po mojego męża. Ale to on wtedy zadecydował, że mam zostać w domu z dziećmi, a on zadzwoni po brata. Obwiniałam i jego za tę decyzję. Nie raz obwiniałam mojego szwagra, że przecenił swoje możliwości. I uwierz , że jego żona ma również do siebie ogromny żal, za to co się stało. A co powiedzieć o ich matce, która 7 lat temu straciła męża, a teraz jedyne swoje dzieci?-straciła wszystkich których tak bardzo kochała.... A moje dzieci...straciły swojego tatę, który kochał je nad życie.

Jeśli byłabym w stanie wzięłabym cały Twój ból na siebie, niestety...nie mogę, bo każda z nasz musi to przeżyć. Wiedz jednak, że jeśli tylko mogłabym Ci pomóc to tej pomocy nie odmówię Ci nigdy.
A z tym wybaczeniem-niestety...Milka99 ma rację. Dopóki będziesz pielęgnować swoją nienawiść, dopóty będzie Ci towarzyszły ból, cierpienie i strach.

Pozdrawiam Cię i mocno przytulam, łącząc się w bólu...

A jeśli chodzi o życie po śmierci, to ja w to nie wierzę. Nie mam żadnych dowodów na to, że gdzieś coś jest. Co dziwne, byłam wychowana w katolickiej mocno konserwatywnej rodzinie. To wydarzenie oddaliło mnie mocno od Boga i wszystkiego co związane jest z wiarą.

Ja przyznam się szczerze, że raz wierze jak szalona, mogłabym góry przenosić, a zaraz myślę, że to wszystko nie ma sensu.
Duzo czytam, różnych książek i mam też koleżankę, która przeżyła śmierć kliniczną i przekonuje mnie, że nie może doczekac, aż skończy swoje doczesne życie. W internecie jest duzy opis ateisty który przeżył śmierć kliniczną.
Polecam lekture w google śmierć kliniczna Howard Storm.
Moja połówka zginął tragicznie ratując inną osobę, niestety nie udało się, obaj zgineli. Napoczątku jak się dowiedziałam byłam wściekła, ale ta moja koleżanka powiedziała, że może ten kolega wcale nie chciał być ratowany, Piotr chciał go uratować bo taki był ... był dobrym człowiekiem, a teraz jest dobrą duszą.
Wiem, że dopóki nie wybaczymy im, że nas opuścili, że nie wybaczymy sobie, że nie byłyśmy doskonałe, że będziemy się obwiniac, że mogłam zrobić to czy tamto to nie zaznamy spokoju.
A teraz kwestia najważniejsza: moja koleżanka, która przeżyła śmierć powiedziała, że przed narodzeniem wiemy co nas w życiu spotka, jakie są opcje zgadzamy się na nie wraz z nasyzmi najbliższymi, ma to dla nas dużą wartość (nasze lekcje), które musimy przerobić. Może to być dla nas głupie, ale mi to pomogło, przechodziłam przez próby samobójcze, psychologów, psychiatrów i silne leki, przez które prawie nie miałam kontaktu z rzeczywistościa a nawet hipnoze. A tu nagle się dowiedziałam, że razem z moją połówką wiedzieliśmy co się stanie, że on sie zgodził podarować mi swoje życie (sprawdzić przy okazji siebie), abym mogła sie czegoś nauczyć, jeżeli zmarnuje szanse, będę musiała przeżyć to jeszcze raz.

Wszystko pięknie i łatwe w teori, wiem. A my jesteśmy tylko ludzmi i popełniamy błędy nie wiemy co Bóg dla nas szykuje, musimy mu zaufac i jak mawia o. Pio, wszystko co musimy robić to kochać.

Trzymam za Was kciuki, kochane.

Ja również wierzę, że po tej drugiej stronie coś jest. Wierzę, że on na mnie będzie tam czekał. Że tam znowu będziemy szczęśliwi. Mnie ta wiara pomaga, choć muszę przyznać,że byłam zła na Boga gdy lekarz powiedział że nie ma już szans na wyleczenie. Ja byłam z mężem do końca, umarł w moich objęciach w domu. Zabrałam Go do domu, lekarz się tylko zapytał czy zdaję sobie sprawę, że biorę czwarte dziecko do domu. Wtedy jeszcze nie przypuszczałam,że został nam jeden dzień. Na drugi dzień rano było trochę lepiej zjadł śniadanie,poprzytulał dzieci nawet nasz 5 tyg.synek po raz pierwszy się uśmiechnął. W tym naszym małym nieszczęściu byliśmy szczęśliwi. Stan zaczął się pogarszać około południa. W pewnym momencie zauważyłam,że to naprawdę zbliża się koniec. Cały czas trzymał mnie za rękę i ściskał.To on mnie pocieszał. Mówił,że nie boi się śmierci. Był taki spokojny,nawet już Go tak bardzo nie bolało. Odszedł w spokoju. Cieszę się,że byłam z nim do końca ,że się nie przestraszyłam. Że trzymałam Go za rękę. Dzieci również zdążyły się z nim pożegnać. Mnie wtedy ogarnął wyjątkowy spokój, wiedziałam że jest mu teraz lepiej.
Powiem Wam że od tamtej pory moja wiara jest jeszcze bardziej mocniejsza.
Lepiej jest wierzyć,wtedy nasze życie ma sens, jesteśmy dobrzy dla siebie dla innych. Najgorsza jest nienawiść bo ona niszczy nas od środka.

A ja mimo wszystko nie wierzę, że jest coś po śmierci, że jest Bóg. Gdyby był, to nie pozwoliłby na tyle cierpienia wokół.
Wierzę natomiast, w jakąś niewidzialną energię, bo przecież, aby coś się skądś wzięło musi mieć swój początek, musi być jakoś zainicjowane. Tak samo wierzę w to, że doświadczenie, które nas wszystkie dotyka ma głębszy sens, że śmierć naszych mężów ma coś na celu. Może dzięki temu nasze spojrzenie na różne rzeczy będzie lepsze, pełniejsze, głębiej "przeżyte" Gdybym w to niewierzyła odeszłabym chyba od zmysłów....
Wierzę też, że On jest w naszych dzieciach-tam jedynie odczuwam jego obecność, w gestach, spojrzeniu, mimice moich kochanych dzieciaczków.

To ma sens. Jak pytałam się syna co sądzi o życiu po śmierci. też powiedział mi. że uważa że jest Stwórca. ktoś kto zapoczątkował to wszystko. nie nazwał go Bogiem tak jak my myślimy. uważa. że dusza po śmierci przechodzi pewne etapy, Myślę .że każda religia ma tego samego Boga - Stwórce. tylko my inaczej go nazywamy. ale jeżeli będziemy dobrymi ludżmi. kochali się nawzajem to wszyscy kiedyś będziemy szczęśliwi. bez względu na wyznanie, Jak mam wątpliwości nieraz. a ostatnio nieraz mam, to popatrzę na obraz Naszego Papieża Polaka i zaraz jest mi lżej, On dla mnie jest wielkim autorytetem i skoro On wierzył to i ja wierzę, Papież nie mógł się mylić!

Kochane po smierci jest zycie - inne- ale jest. W dniu smierci w godzinie smierci przechodzisz przez piekna brame, kamienna wysadzana perlami, zlotem, srebrem. Brama jest tak wielka, ze nie widac jej konca... przed brama stoi maly kamienny stolik, bardzo skromny w porownaniu do bramy i jest na nim ksiega... cos w rodzaju kalendarza w ktorej sa zapisane inienia i nazwiska osob pod datami smierci. W godzinie smierci wedlug tej ksiegi jestes wpuszczana za brama lub nie...   Jest zycie poza naszym zyciem... tam za brama... tego jestem w 100% pewna, raz w zyciu mialam doswiadczenie... cos w rodzaju snu i wlasnie to zobaczylam..... i wiem, ze to bylo przejscie do tamtego swiata..... ale ktos mi powiedzial tam przy bramie, ze to jeszcze nie moj czas, ale czas mojego Ojca, widzialam Jego imie widniejace pod data 11 kwietnia 2003....  Nie wiem, snilo mi sie to na 2 miesiace przed Taty smiercia, moj Tata dlugo chorowal... zmarl 11 kwietnia 2003. W godzine Jego smierci rowniez w moim snie, widzialam jak przechodzi przez ta brame... za pol godziny zadzwonila do mnie Mama na Floryde, ze Tata zmarl pol godziny temu......  Ja wierze w zycie po smierci, i wierze, ze moze nie zawsze zmarli moga sie nami opiekowac w zaleznosci od tego co tutaj pozostawili np. musza odkupic swoje winy, ale Cio co moga opiekuja sie. Ja moze tak bardzo meza przy sobie nie czuje jak wlasnie Ojca.... czasami mam wrazenie ze oni oboje sa przy mnie, ale czesciej moj Tata - najukochanszy przyjaciel jakiego Mialam.... Meza tez mialam kochanego i dobrego... ale moj maz pozostawil wiele spraw niezalatwionyc i musi pomoc innym..... To takie moje zyciowe doswiadczenie... Moj SP Maz wiedzial o tym snie, On byl swiadkiem tego... i jak przyszedl 11 kwietnia to powiedzialam mu ze moj Tata umrze... ale On powiedzial, zebym nawet tak nie mowila... umarl.....