Śmierć męża - jak sobie poradzić?

Witam i dziękuję za pocieszenie i mam nadzieję że z czasem jednak będzie lżej na razie to wszystko jest gdzieś obok

Hej dziewczyny !
mój post poniżej bo mi wysłało 2 razy i musiałam edytować!

Aniczko bardzo chętnie popisze z tobą meilowo może zrozumiem co tak naprawdę się stało i jak sobie z tym poradzić

Witam dziewczyny. Aniczka, Ty jak zawsze wierna i aktywna na tym forum, dziękujemy że jesteś. Podziwiam Was dziewczyny, że mimo upływu czasu waszej żałoby nadal tu zaglądacie i wspieracie nas, te bardzo młode stażem i te już troszeczkę starsze. Jak napisała Misiulka, bardzo trudno jest rozdrapywać swoje rany, szczególnie te już troszeczkę mniej rozjątrzone. Moje rany trwają sobie nadal w najlepsze. Dzisiaj mija 16 miesięcy od tej nagłej traumy, której doświadczam każdego dnia. Jedyne co odrobinę uległo zmianie to stres. Mam wrażenie, że obniżył się ociupinę, chociaż ciągle jest i wraz z napływającymi falami wraca bardzo mocno. Czasami nie mam już sił. W dalszym ciągu dla mnie bardzo trudne są wieczory, teraz znowu coraz dłuższe...sama nie wiem jak przeżyłam poprzednią zimę, tej nadchodzącej boję się również panicznie. Lęk przed dalszym życiem trwa sobie w najlepsze... czy kiedyś minie?
Od zawsze trudne są również poranki, wybudzam się nagle z olbrzymim niepokojem, wręcz lękiem, beznadzieją. Zadaję sobie pytanie...po co mam wstawać...ile jeszcze zniosę tego koszmarnego bólu.. i skrycie marzę o uldze. Anhedonia trwa sobie w najlepsze, nie popuszcza ani troszkę.
Tyle u mnie. Myślę usilnie, co mogło by mi pomóc? Na razie jednak nic takiego nie znajduję.
Pozdrawiam serdecznie wszystkie dziewczyny.

Witam Was Wszystkie! Nie widać nowych wpisów,to chyba dobry znak - że nie przybywa kobiet targanych rozpaczą po śmierci męża,lub jest to pozytywny sygnał,że te które pisały już sobie poradziły same lub z pomocą uczestniczek innych Forów. Zbliża się powoli smutny/przynajmniej dla mnie/i nostalgiczny Dzień Wszystkich Świętych.
Choć w życiu moim mało ode mnie zależy,to przynajmniej moje myśli tak...Dlatego też ,tego dnia będę myślami z kobietami,które kiedyś tu- na tym Forum zagościły i podzieliły się swoimi problemami,swoją tęsknotą i przeżywaną rozpaczą. Wierzę,że kiedyś wszystkie zaadaptujemy się do nowej sytuacji w jakiej przyszło nam żyć,zaakceptujemy samotność i pogodzimy się z tym co przyniósł nam los....
Może część z nas odnajdzie inną osobę do dalszego życia i dalej razem będzie pokonywać przeciwności ...a inne do końca wybiorą samotność..
    Każda z nas ma inny bagaż życiowy,inne marzenia ,inne oczekiwania od życia,ale każdej z nas należy się szczęście i radość chociaż najmniejsza...z każdego przeżywanego dnia. Tego nam wszystkim życzę ....dobrego dalszego życia,niech każda z nas odnajdzie swoje miejsce na ziemi,bez fizycznej obecności tych którzy odeszli,ale z przekonaniem- że zawsze będą w naszym sercu i w naszej pamięci.Na koniec polecam książkę ,,Zawsze mówi,że wróci,,- to zbiór rozmów dziennikarki Katarzyny Zdanowicz z żonami i matkami polskich alpinistów i himalaistów którzy zostali na zawsze w górach.
    To bardzo osobiste wypowiedzi kobiet,które zostały same,często z małymi dziećmi,nie odnajdujące się w nagłym samotnym,wdowim życiu. Nie potrafiły korzystać z bankomatu,zatankować auta,wymienić przepalonego korka...Dodatkowym atutem tej książki -jest piękny język i niezwykłe słowa dotyczące Ich zmarłych mężów.
Jedna z żon napisała:,,gdybym dziś wiedziała,że moje życie z mężem będzie takie krótkie,to i tak nie wahałabym się ani przez chwilę aby się na nie zdecydować.Za ten nasz wspólny czas-oddałabym zawsze, w każdej chwili resztę mojego samotnego życia.On był tego wart - i nigdy bym tego czasu na inny nie zamieniła.Dziękuję mu,że właśnie mnie wybrał i tyle pięknych wspólnych lat mam dzięki niemu w swojej pamięci..,,Pozdrawiam

Droga ”metronomio”, ogromnie Ci współczuję! Wiem, co to za straszny ból i szok zarazem. Niedawno znalazłam się w podobnej, choć nie takiej samej sytuacji.  Mój mąż zmarł nagle, nic nie zapowiadało tej tragedii, nie zdążyłam go nawet pożegnać. Był największą, najwspanialszą Miłością mojego życia. Ale nie tylko moją… Niezwykła więź łączyła go z naszą córką, mieli podobne poczucie humoru, spojrzenie na świat, był dla niej życiowym autorytetem, prawdziwym guru, rozumieli się bez słów. Kiedy zmarł, córka była właśnie w  18 tygodniu ciąży… Świat runął nagle dla mnie i dla niej.  Mój ból po stracie męża oraz strach o córkę i dziecko były równie wielkie. Nie mogła spać, jeść, ciągle była roztrzęsiona,  rozdrażniona, smutna, rozgoryczona. Żaden lekarz nie chciał dać jej środków uspokajających, a neurolog skierował ją do psychiatry. Nic nie pomogło, tak po prostu wygląda żałoba, trzeba zmierzyć się z własnymi demonami, bólem i beznadzieją. Starałyśmy  się  więc poradzić sobie  same, z ogromnym wsparciem jej męża. Twoja sytuacja jest znacznie trudniejsza, ale postaraj się zaufać najbliższym, oni naprawdę mają moc uzdrawiania, choć początkowo nie przyjmujemy tego do wiadomości. Nam paradoksalnie pomogła pandemia i praca zdalna. Pracując z domu, mogłam  wspierać  córkę każdego dnia, poświęcać  jej więcej czasu, być na miejscu, tulić, rozmawiać, wspominać, płakać, poić melisą, karmić jakimiś dobrotami, piec ciasteczka, zajmować czymkolwiek głowę i ręce.  I przede wszystkim planować: poród (który szpital, jaka położna, szkoła rodzenia itp.) oraz czas po pojawieniu się dzidziusia. Kupowałyśmy niezbędne meble (łóżeczko, komody, kojec, wózek) i ciuszki, co odrywało ją na pewien czas od tego niewyobrażalnego bólu. Do tego doszły skomplikowane sprawy spadkowe i problemy urzędowe, biegałyśmy po urzędach po kilka godzin dziennie. Oczywiście, wizyty u lekarza były częstsze, córka poinformowała go o sytuacji, zlecił dodatkowe badania ze względu na jej stan zdrowia. Ale dziecko rozwijało się prawidłowo, choć ciąża nie była łatwa. Niezwykle trudny i bolesny był to czas, ale udało się przetrwać. Mam pięknego i zdrowego wnusia, jest  trochę płaczliwy i może odrobinę bardziej nerwowy niż inne dzieci, ale daje nam niesłychanie dużo radości. Musisz, kochana, znaleźć w sobie choć trochę siły, która pozwoli Ci przetrwać. I nie odrzucaj pomocy bliskich i przyjaciół. Początkowo wydaje się ona irytująca, każde słowo drażni i rani, ale oni naprawdę chcą pomóc. I wreszcie przychodzi taki moment, że czujesz, jak bardzo ta pomoc była potrzebna. A dziecko wynagradza wszystko: pierwszy uśmiech, pierwsze „mama” (w moim przypadku ”baba”). Zaczniesz pomalutku, kroczek po kroczku zauważać świat i ludzi wokół. Ale nie śpiesz się. Ten ból trzeba wykrzyczeć, wypłakać i przeżyć.  Jestem całym sercem z Tobą i twoim maleństwem.

Droga jolam 1, rozumiem Cię doskonale, myślę, że jesteśmy na tym samym etapie żałoby. Mimo, że minęło już ponad półtora roku, pokonanie każdego kolejnego dnia nadal stanowi dla mnie wyzwanie. I chociaż  życie wciąga mnie wciąż mocniej w swój wir, tęsknota jest równie silna, jak na początku. Staram się zaakceptować  tę nową mnie i czasami nawet ją lubię, wtedy budzi się we mnie nadzieja, że może jednak  uda mi się ruszyć do przodu. Tyle wspaniałych i mądrych kobiet, które pisały na tym forum (Roma ,Misiulka, Aniczka i wiele innych) daje mi właśnie tę nadzieję. Ale przychodzą chwile, kiedy nie daję rady, poddaję się, a upiorny ból i niewyobrażalna tęsknota zalewają mnie olbrzymią falą. Wtedy przypomina mi się tekst , który kilka lat temu zamieściła Roma: „Żałoba przychodzi falami. Kiedy statek staje się wrakiem, toniesz razem ze wszystkim wokół. Wszystko dryfuje i przypomina o świetności  i pięknie tego statku, którym kiedyś był dzisiejszy wrak. I wszystko, co możesz zrobić, to dryfować. Znajdujesz jakiś szczątek wraku i trzymasz się go przez chwilę. Może to jakieś wspomnienie albo fotografia. Może inna osoba, która też dryfuje. Przez jakiś czas możesz tylko dryfować. Żeby przeżyć.  Na  początku fale mają 30 metrów i rozbijają się o Ciebie bezlitośnie. Nadchodzą co 10 sekund i nie dają nawet czasu, by złapać oddech. Możesz tylko próbować przetrwać utrzymując się na wodzie. Po jakimś czasie, może po kilku tygodniach, może miesiącach, wciąż musisz radzić sobie z falami, równie wysokimi, ale już rzadszymi i mniej groźnymi. Będą się o Ciebie rozbijać, ale pomiędzy nimi, będziesz mogła oddychać, funkcjonować. Nigdy nie wiesz, co wywoła smutek. To może być piosenka, zdjęcie, ulica, zapach kawy. I znów fala nadejdzie. Ale pomiędzy falami jest życie. Fale będą miały 20 m wysokości, potem 10 m. Będą coraz rzadsze. Będziesz widzieć, jak nadchodzą z daleka. W rocznicę, w urodziny, w Święta. Zobaczysz, że nadchodzą i będziesz mogła się przygotować. I kiedy znów Cię obmyją, będziesz wiedziała, że dasz radę z nich wyjść. Przemoczona, wykończona, wciąż trzymająca się malutkiego kawałka wraku, ale wyjdziesz na brzeg. Fale nigdy nie przestaną przychodzić i wcale nie będziesz chciała, żeby przestały. Nauczysz się je pokonywać. Nadejdą kolejne fale. I te również przetrwasz.”

Hej cos zle nacisnelam i sie cala tresc skopiowala.
Ja bylam na poczatku 7 miesiaca w ciazy jak zmarl mąż.
Powiem tyle: da sie to przeżyć.
Koszmar niesamowity. Steres, szok.
Parę dni temu syn skonczyl 2 lata. Bylo strasznie. Myslalam ze trafie do psychiatryka. Dziecko krzyczalo i plakalo ciagle. Po ponad roku okazalo sie dlaczego. Ma niedokonany zwrot jelit, wyrostek byl za dlugi i nie w tym miejscu. Musial go caly czas brzuszek bolec
Mial operacje, usuniety wyrostek. Pozniej bylo juz lepiej. Ale dobrze nie jest i nie wiem czy kiedys bedzie. Padam nieraz na przyslowiowy pysk Jest bardzo chorowity i niestety nadpobudliwy. Nie wiem, na ile smierc meza sie do tego przyczynila. Ale jestem z tym mentalnie sama. Rodzice juz starsi i schorowani, tesciowie rowniez. Pomaga mi brat i znajomy. Bez nich nie dalabym rady.

Jesli ma ci kto pomóc, to dasz rade. Optymistycznie chyba nie zabrzmialo. Ale jak mi sie udalo przetrwac 2 lata, to znaczy ze sie da

Witam Was Wszystkie piszące czy tylko czytające...Dziękuję Baśka za piękny tekst Romy o żałobie...przepisałam do swojego Dziennika - który jest jedynym moim powiernikiem od śmierci męża.  Tylko tam są moje prawdziwe myśli i doznania jakie mi towarzyszą w tej samotnej walce o przeżycie każdego dnia w pustym domu.
   Wszystkie poprzednie wspomnienia- moja świadomość wyparła z mojego umysłu i serca- po prostu, były za bardzo szczęśliwe,nie byłam w stanie ich czytać - bo były  z ,,poprzedniego,, mojego życia,do którego już nigdy nie będę miała dostępu. Trudno jest zaakceptować ,,Tsunami,, naszego życia ,a co dopiero się z tym pogodzić. Ja oswoiłam swoją samotność na tyle aby nie stanowić problemu dzieciom,które bardzo się o mnie martwią,a niestety mieszkają w znacznej odległości ode mnie.
    Nauczyłam się nie płakać w trakcie rozmów telefonicznych- tylko po, trochę naginać fakty,przeinaczać słowa- wszystko po to aby sprawić wrażenie silniejszej niż jestem w rzeczywistości. Jest to potrzebne przede wszystkim mnie-żebym ja sama uwierzyła choć po części w swoją moc i możliwość przetrwania - jak śpiewa moja 4 letnia wnuczka piosenkę z ,,Anny i Elzy:,,mam tę moc,mam tę moc.....i wszystko mogę zrobić...,,
    Babciu,ja tą różdżką czarodziejską zaczaruję i Dziadek wróci do nas....tylko nie płacz już i nie bądź wciąż taka smutna...proszę Cię....
   Każda z Nas ma swoją własną historię,inną codzienną rzeczywistość,i pomysł jak sobie poradzić ze swoimi smutkami,tęsknotą i wciąż nie malejąca rozpaczą...Korzystamy z pomocy psychologów,psychiatrów  rodziny,przyjaciół..Inne wolą być same,unikają ludzi,muszą ,,oswoić,,się i odnaleźć w zupełne innym świecie...ale łączy nas jedno:olbrzymi ból po stracie najbliższego,ukochanego człowieka.
Mnie psycholog wciąż powtarzał:,, już nigdy nie będzie pani tą samą osobą co kiedyś,ale to nie znaczy ,że straciła pani sens życia,teraz musi pani kontynuować to co oboje z mężem zaczęliście...staram się,różnie z tym bywa.  U mnie jest różnica po ponad rocznej żałobie,pojawiła się motywacja o zawalczenie o swoje dalsze życie,wcześniej tego nie było,na niczym mi nie zależało,teraz zależy -żebym mogła kiedyś powiedzieć światu:zrobiłam wszystko co mogłam,na co mnie było stać w danym momencie i w danej chwili....niczego nie przegapiłam,niczego nie zmarnowałam...Pozdrawiam serdecznie.

Witam,
miesiąc temu zmarł mój mąż. A ja razem z nim. Był, jest i będzie zawsze moją największą miłością, najlepszym partnerem, przyjacielem, wszystkim. Zmarł na raka żołądka, po pięciu tygodniach od diagnozy. A tak bardzo chciał jeszcze żyć, wiedział, że szans na wyleczenie nie ma, miał przerzuty do wątroby, ale bardzo wierzył, że zostało mu jeszcze trochę czasu.

Jeszcze na początku września czuł się dobrze, jedynym objawem była senność i zmęczenie w ciągu dnia, ale mąż był naukowcem, dużo pracował w domu, często do późnych godzin nocnych i na początku go to nie niepokoiło. Mąż nigdy na nic nie chorował, żadnych chorób, zdrowy i silny całe życie, wszystkie wyniki zawsze książkowe, nawet się nie przeziębiał, okaz zdrowia, a kiedy po dwóch tygodniach poszliśmy do lekarza usłyszeliśmy wyrok.
Pod koniec września mieliśmy zaplanowany urlop i już nie pojechaliśmy. NIGDY już nie pojedziemy.

Boli mnie całe ciało, dosłownie, fizycznie, każdy jego kawałek. Przeraża mnie to, że nigdy się nie przytulę do jego kochanego ciałka.
Po jego śmierci przez kilka tygodni nie mogłam wrócić do domu, mieszkałam u siostry, od kilku dni jestem w domu i wyję. Nie mogę rozpakować jego rzeczy, które mu zawiozłam do szpitala, a z którego już nie wrócił. W domu wszystko zostało, tak jak było, nie mogę schować jego koszuli, spodni, w przedpokoju stoją jego buty, w łazience kosmetyki, w pokoju jego laptop, tak jak go zostawił, nie mam siły tego ruszyć, a jednocześnie, jak to wszystko widzę to ból jest jeszcze większy.
Od ponad miesiąca śpię w tej samej pidżamie, w której spałam z moim ukochanym, nie zmieniam pościeli, w której spaliśmy, na poduszce kładę t-shirt, na którym został jego zapach, tulę się do jego kurtki i wyję. Tak bardzo, bardzo tęsknię.

Z dnia na dzień jest coraz gorzej. Nie wiem, jak mam żyć bez Mojego Szczęścia.
Wszystkie piszecie, że kiedyś będzie trochę lepiej, wierzę, że tak będzie, ale jak przetrwać TERAZ.
Każdy dzień jest gorszy.
Mam 53 lata, byliśmy ze sobą ponad 30 lat, cudownych lat, nie chcę być wdową. Chcę być z Nim. Chcę móc znowu mu ponarzekać na pracę, na sąsiadów, na polityków, chcę cieszyć się wspólnymi spacerami, podróżami, które były naszą pasją, chcę razem oglądać TV, napić się wina w romantyczny wieczór, razem pielęgnować ogród, a czasami posprzeczać. Chcę żeby On był, jak był przez całe moje dorosłe życie.
Cały czas ryczę. Nie mogę jeść, pić, spać, pracować, schudłam prawie 10 kg w dwa miesiące, a i tak byłam dość szczupła, wyglądam, jak wiór. Duszę się z rozpaczy, rodzina i przyjaciele się o mnie martwią, a ja bym chciała zasnąć i się nie obudzić.
Nie wiem, jak to przetrwać.

Witaj Ikaria
Po mimo że już mało tu zaglądam, chciałabym Ci powiedzieć: nie jesteś sama i rozumiemy cały Twój dramat.
Najgorsze jest że żałoba to proces, musi odbywać się w czasie, którego nie można przyspieszyć. Przebiega  w sposób bardzo indywidualny.
Nie ma na to rady.
Słowa nie ukoją obecnego stanu w którym jesteś. To jest najgorsza faza żałoby.
Przechodziłam przez to, musiałam to przechorować i podobnie jak Ty spałam z perfumami męża i pomadką którą nawilżałam Jego spierżchnięte
chorobą usta.
Od pocieszania cenniejsze jest tu słuchanie lub zwyczajnie bycie z Tobą kogoś kogo potrzebujesz.
Obecnie pryszłość dla Ciebie nie istnnieje, jest to normalne.
Lecz z czasem przyjdą inne stany i emocje.
To co napisze zabrzmi teraz brutalnie ( jestem 11 lat wdową ):
Należy  dokonać często bardzo trudnej reorganizacji w życiu, aby nauczyć żyć się bez męża. Trzeba również  przejąć bądź przekazać właściwym według nas osobom obowiązki, które dotychczas wykonywał mąż, ale też doświadczyć bolesnych sytuacji, obszarów, w których nikt nie jest w stanie jej zastąpić.  Najtrudniejsze są takie "dni  rocznice" – pierwsze imieniny, urodziny, daty ważne, celebrowane dotychczas z mężem.

Pisz co przeżywasz, wiemy jak bardzo cierpisz, jesteśmy z Tobą i w miarę możliwości podpowiemy jak my radziłyśmy sobie.
Z całego serca przytulam.

W niedzielę minął miesiąc. Koszmarny, najgorszy czas w moim życiu.
Ja, podobnie jak Ty Kolia, żyję z minuty na minuty, planuję nawet takie głupie czynności, jak zrobienie sobie herbaty, potem śniadanie, kąpiel, wyjście do sklepu. W domu nie mogę robić nic, powinnam posprzątać, odkurzyć, nie daję rady. Nie mogę zrobić prania, wśród moich ubrań są Męża ciuchy, nie chcę ich prać, nie mogę.
Mam też problemy ze spaniem, byłam u psychiatry, przepisał mi lekkie środki nasenne, pozwalają mi zasnąć na 3-4 godziny. Ale najgorsze są poranki, kiedy budzę się w pustym łóżku. Zawsze się do siebie rano tuliliśmy i uśmiechaliśmy, czując ogromne szczęście. Tej bliskości mi brakuje najbardziej, aż boli mnie ciało, dosłownie. Codziennie rano wyję, bo zaczyna do mnie docierać, że to nie jest chwilowe, tylko tak już będzie ZAWSZE.

Kolia, we mnie też jest czasami okropna złość na wszystko. Wczoraj koleżanka wyciągnęła mnie na spacer nad morze, myślałam, że dobrze mi to zrobi, ale jak widzę szczęśliwe spacerujące pary to czuję złość, a zawsze mnie cieszyło cudze szczęście.
Dobija mnie też pora roku, nie lubię listopada, grudnia, stycznia, zawsze mnie mój ukochany pocieszał, w listopadzie wyjeżdżaliśmy na urlop w poszukiwaniu słońca, a teraz to wszystko się skończyło.
Snuję się po domu, bez celu, chodzę od okna do okna, a gdy widzę nasz ogród czuję ogromny żal, że mój Mąż nie będzie już przycinał krzaków, drzewek, pielęgnował trawnika, a tak bardzo lubił to robić i wierzył, że jeszcze będzie to robił.

Misiulka jest właśnie, tak jak piszesz, przyszłość dla mnie nie istnieje. Nie umiem sobie wyobrazić dalszego życia bez mojego ukochanego.
Mam dużo bliskich koleżanek, wszystkie znały dobrze mojego Męża, wyciągają mnie na spacer, odwiedzają, wspominamy różne wspólne sytuacje, wyjazdy, razem płaczemy. Trochę to pomaga, na krótko, a potem znów wyję.
Miałam urodziny dwa tygodnie po śmierci R. , pierwsze bez Niego, teraz będą pierwsze Święta, pierwszy Sylwester, okropny czas. Urodziny spędziła ze mną moja przyjaciółka i powiedziała właśnie to co Ty, że przede mną najgorszy rok w życiu, bo wszystko teraz będzie pierwsze, bez R. Czuję, że oszaleję.

Baśka ja jestem teraz w takim stanie. Wokół mnie jest tylko ciemność i brak nadziei na przyszłość.
Przez pierwsze dni, po powrocie do domu mieszkała ze mną moja przyjaciółka, która mnie karmiła i poiła, ja nie byłam w stanie nawet się umyć.
Jestem otoczona życzliwymi osobami, wspiera mnie bardzo siostra i szwagier, bez nich przez te pierwsze dni po śmierci, bym umarła, pomagają mi bliskie koleżanki, ale też nie chcę ich nadmiernie obciążać moim bólem i cierpieniem.
Zawsze lubiłam dużo czytać, teraz nie mogę się skupić, ani na książce ani na filmie.
Na razie jestem na zwolnieniu, moja praca wymaga dużego skupienia, myślenia i staranności, a mi się chce tylko wyć.
Staram się wychodzić z domu chociaż na krótki spacer do parku, na targ, czy do sklepu, ale nie ma dla mnie „bezpiecznych” miejsc, wszystkie drogi w pobliżu domu przemierzaliśmy jeszcze nie tak dawno razem. Idę i płaczę.

Psychiatra, u którego byłam zasugerował psychoterapię, ale nie jestem przekonana do tej formy pomocy.
Patrzę na zdjęcie mojego R. i proszę, żeby mnie wspierał, jak zawsze, dał mi siłę, inaczej oszaleję.

Dziękuję Wam dziewczyny że jesteście, każda z Was to przeszła, dajecie mi nadzieję, że ból będzie kiedyś mniejszy, ale teraz myślę tylko, jak przetrwać dzień, a każdy kolejny jest na razie gorszy.

Witam.
Napiszę coś, co może obecnie jest dla Was abstrakcją, jednak z perspektywy mojej gdy wyszłam z żałoby jest moim doświadczeniem.
Żałoba jest potrzebna, żeby się osadzać, ugruntowywać w życiu, w sobie...
Z wieloletniej żałoby, tęsknoty, traumy, potrafiłam nie tylko wyjść, ale sporo osób także przechodzi też potem na wyższy poziom rozwoju. Jest bliżej swoich wartości. Nie oznacza to, że mąż odszedł z moich myśli, pamięci... bo On na zawsze jest cząstką mnie, dzięki temu, że zdołaliśmy przetrwać, i dzięki temu, czego dowiedzieliśmy się o sobie, o życiu. To jak przed wojną i po wojnie.
Mamy prawo się rozsypać. I zacząć uważnie oglądać te kawałki. Bez wymagań wobec siebie, biczowania się. Uważnie oddzielać te ziarenka maku od piasku. Co nie pasuje do mnie tu i teraz? Co jest użyteczne?

Nie wiem czy w tym momencie zrozumiałe jest to co piszę, ale wiele koleżanek z tego wątku też przechodziły identyczne stany nie wierząc w przyszłość
jednak po uleczeniu, podleczeniu odnalazły w sobie siebie.
Jedna z nas skończyła dodatkowy fakultet (mąż będąc lekażem zmarł na raka) farmacja i do tego założyła stowarzyszenie .
To tylko jeden przykład, których jest wiele, ale One już tu nie piszą. Wiem o tym z osobistych kontaktów mejlowych a nawet w Ich dorobek w internecie.
Wyszły ponownie za mąż.
Inne w tym i ja znalazłam ukojenie w moim obecnym świecie, już sama.
Celebruję czas i życie. Jestem z siebie dumna. Spełniona.

Miałam już tu nie wracać i nie pisać bo jestem tu już tyle lat...
   Jednak tym wpisem zakończę  mój udział na tym forum bo już wszystko zostało powiedziane ode mnie.

Dajcie sobie czas i odkryjcie na nowo siebie, serdecznie pozdrawiam i wierzę w Was.

Jestem tu pierwszy raz...mam 36 lat. Straciłam partner a 3 tygodnie temu. Zmarł nagle we śnie...
Umarlam razem z nim...Mierzę się sama ze sobą...Do dnia dzisiejszego nie wróciłam do swojego domu...Jestem u rodziców pod opieką psychiatry...leki na sen, przeciwlękowe, przeciwdepresyje...Rozrywa mi serce....Brak jakiejkolwiek kotwicy żeby odciągnąć myśli...Staraliśmy się o dziecko...Straciłam wszystko...

Dzisiaj wieczorem minie 6 tygodni, jak nie ma ze mną mojego szczęścia. Jeszcze o tej porze siedziałam przy Nim, on mnie głaskał po ręce, rozmawialiśmy, czuł się dobrze, żartował, jak zwykle, pojechałam ze szpitala do domu po kilka rzeczy, o które mnie poprosił, a gdy wróciłam to właśnie umierał.

Każdy kolejny dzień jest gorszy, staram się rozmawiać z bliskimi, koleżankami, ale w środku jestem martwa.
Chcieliśmy się razem zestarzeć, zawsze, kiedy na spacerach, zwłaszcza nad morzem, widzieliśmy staruszków trzymających się za ręce, widzieliśmy siebie w przyszłości. I tego już nie będzie.
Każdy mój powrót do domu, nawet gdy wyjdę tylko na chwilę do sklepu, to dramat. W przedpokoju nadal stoją buty, wisi kurtka, leżą kluczyki od samochodu, tak jak zawsze kiedy był w domu, ale Go nie ma!
Staram się czymś zająć, ale nawet najdrobniejsze czynności to dla mnie wyzwanie. Czuję tylko rozpacz, tęsknotę do bólu i bezsens wszystkiego.

Jolam, ja siebie też pytam co mój R. by dla mnie chciał, wiem, że na pewno chciałby żebym nie cierpiała i żebym żyła, a nie umierała za życia. Tylko, że to takie trudne.
Też miałam to szczęście zaznać wyjątkowej miłości, czułości i przyjaźni.
Moja przyjaciółka mi ostatnio powiedziała, że ona wie, że jest mi cholernie trudno, ale ona gdyby mogła to by się ze mną zamieniła. Sama po dwóch krótkich i burzliwych małżeństwach, bez wielkiej miłości. Znała bardzo dobrze mojego R, tyle lat co ja i chciałaby, żebym zdała sobie sprawę jaką jestem szczęściarą, że teraz cierpię, wyję z bólu, ale ta miłość ze mną zostanie, że R odszedł, ale tej miłości nikt już mi nie zabierze. Niby to wszystko wiem, ale na razie to mnie nie pociesza, tylko powoduje jeszcze większy ból.

Ewii, ja też byłam ok. 3 tygodni poza domem, ze szpitala pojechałam prosto do siostry, nie byłam w stanie wejść do domu. Myślałam, że wrócę po tygodniu, ale nie dałam rady, ciągle odwlekałam. I kto wie, kiedy bym się odważyła, ale spotkałam na cmentarzu naszą koleżankę, która powiedziała, no kochana czas wracać do waszego gniazdka, R. by tego chciał. I jej słowa dodały mi odwagi. Przez kilka dni była jednak ze mną moja przyjaciółka.  Teraz jestem już sama, w pustym domu i bardzo, bardzo mi źle.
Każdy kąt jest pełny Jego rzeczy, ale to nasze wspólne, nasze ukochane gniazdko, w którym spędziliśmy ponad 20 bardzo szczęśliwych lat, miejsce gdzie mieliśmy się wspólnie zestarzeć. Los jednak zdecydował inaczej.

Dziękuję Wam wszystkim za słowa wsparcia i za to, że jesteście.

Witam w ten grudniowy dzień Was Wszystkie...W koło bajkowe, śnieżne krajobrazy,biało,puszyście...Jarmarki,kramy,uśmiechnięci ludzie,pary młode i starsze trzymające się za ręce,wybierające prezenty,ozdoby świąteczne...i ich rozmowy o gościach,daniach i upominkach.....Tylko to takie odległe,mało realne jest wciąż dla mnie.
W porównaniu z tamtymi pierwszymi świętami bez mojego męża jest jednak trochę inaczej,spokojniej, użyję trochę archaicznego określenia:rozważniejsza jestem teraz,mniej we mnie bólu i żalu,mniej  niekontrolowanych emocji,mniej buntu w moim codziennym życiu,mniej pretensji do ludzi i świata ,że właśnie mnie spotkało to wielkie,olbrzymie nieszczęście.
W międzyczasie umarło kilkoro moich znajomych - nawet młodszych od mojego męża, moja koleżanka za tydzień miała wrócić do pracy,teraz leży samotnie na cmentarzu - miała 52 lata...i zostawiła 3 dzieci w tym 15 letnią córkę chorą na białaczkę...Szok,niedowierzanie..i pytania wciąż bez odpowiedzi:dlaczego?
Ewii i Ikario,przed Wami długa,wyboista droga,nie raz z niej zboczycie,zabłądzicie ,będziecie kręcić się w kółko.
Tak będzie długo,bardzo długo...płacz na widok Jego rzeczy,płacz na jakieś wspomnienie,płacz z bezsilności i olbrzymiej tęsknoty,płacz,płacz,płacz....Później przyjdzie czas buntu i niezgody...ale jeszcze później: odrobina ,na początku ledwie odczuwalna,ale z upływem czasu coraz większa odwaga o zawalczenie o siebie o nas same,bo My też jesteśmy WAŻNE/dla rodziny,przyjaciół i naszych Braci Mniejszych-czyli naszych zwierząt/.
Nic w życiu nie jest zero-jedynkowe,wszystko jest ze sobą w jakiś sposób powiązane....niezależne od nas przynajmniej w przeważającej większości. Nikt za nas naszego życia nie przeżyje,przyjdzie czas aby każda z nas zadecydowała sama co dalej z nim zrobić ? jak żyć bez Tego jednego,jedynego,najważniejszego dla nas człowieka..? i albo wstanie i spróbuje pójść dalej,często realizując wspólnie zaczęte plany,albo pozostanie na miejscu z którego nie znajdzie sił i motywacji aby przynajmniej próbować się podnieść....Aniczka i Misiulka nauczyły mnie jednego:wiary w siebie,odwagi pójścia w pojedynkę i  prawdy wobec samej siebie.Zmotywowały, aby się nie poddawać, aby uwierzyć że nastanie czas,kiedy będzie mniej bolała samotność,że jeszcze mogę zrobić wiele dobrego coś dla innych i jednocześnie dla siebie. Ich przesłanie tak zrozumiałam: żyj dalej dla SIEBIE i dla NIEGO...
Tak jaj pisze Baśka,dla mnie to Forum to balsam na skołatane serce,to wsparcie odważnych ,mądrych kobiet. To dowód na to,że można być silnym dla Nich- naszych mężów których już nie ma i nie będzie,ale pozostanie wspomnienie naszych wspólnych pięknych lat,których inni mogą nam zazdrościć,a których nikt ,nigdy nam nie jest w stanie zabrać...i nie zabierze.To codzienne wsparcie,i troska ,to kobieca solidarność w tym najgorszym z możliwych dla nas czasie.Myślę,że i Misiulka i Aniczka mają ten mroczny czas już daleko za sobą  i ciągłe cofanie się w czasie nie jest łatwe...ale wiem też,że choć nie napiszą - to i tak będziemy dla Nich ważne i często w swoich myślach będą z nami ... Pozdrawiam Wszystkie...Jesteście Wielkie i Wyjątkowe,a my kobiety i dziewczyny nie jesteśmy same - mamy siebie,a to wielka wartość dodana w naszym życiu.

Jolam, kochana! Jesteś bardzo dzielna i tak wspaniale sobie  radzisz! Mimo że, jak pisałam wcześniej, jesteśmy na podobnym etapie żałoby, radzisz sobie jednak lepiej niż ja. Podziwiam Cię i mocno, mocno trzymam za Ciebie kciuki. To rzeczywiście bardzo trudny czas dla nas i zupełnie inny niż w ubiegłym roku. Też przeżywam go spokojniej, ale chyba z większym bólem, bo już bardziej świadomie. Wtedy wypierałam wspomnienia, te najpiękniejsze zacierały się w mojej pamięci, teraz wracają uporczywie, raniąc okrutnie. Ale wiem, że obecność najbliższych złagodzi ten ból i da mi mimo wszystko wiele radości, choć już nie tak pełnej, jak kiedyś. Tylko musimy dostosować się do nowej rzeczywistości i odnajdywać radość, tam, gdzie ona rzeczywiście jest. Dla  mnie chyba gorszym czasem niż  Święta będzie Sylwester. Nie mogę pójść na imprezę do znajomych, bo jednak uśmiechnięte roztańczone pary, pełne radosnego oczekiwania na kolejny rok to dla mnie jeszcze zbyt wiele. Nie jestem też gotowa na urządzenie jakiegokolwiek przyjęcia u siebie, to też zbyt duży wysiłek dla mojej psychiki. Ten czas zawsze spęczaliśmy we dwoje, więc na razie nie mam pomysłu, co zrobić.
Aniczko, dobry duszku forum! Wielkie dzięki za słowa otuchy.  Są nam  tak  ogromnie potrzebne właśnie w tym czasie, kiedy zaczynamy dostrzegać , że nie ma przed nami innej drogi, jak tylko ta wiodąca do przodu. Ty dajesz nadzieję, a to nieoceniona pomoc.
Pozdrawiam Was wszystkie najserdeczniej.

Dobry wieczór ,
19 tygodni temu zmarł mój mąż,mój przyjaciel, moja bratnia dusza a wraz z nim czastka mnie samej. Spędziliśmy razem 30 lat , różne to były lata i chude i tłuste ale mieliśmy siebie . Spędzaliśmy ze sobą kązdą chwilę , nigdy sie razem nie nudziliśmy , wspólne wycieczki , urlopy czy też wypady na kilka godzin ale zawsze razem. Ukochany, na którego mogłam liczyć w każdej sytuacji , zawsze mnie wspierał , nawet w sytuacji bez wyjścia potafił znaleźć wyjście awaryjne.
Bez niego nie ma mnie  
Postanowiłam dołaczyć do Was moje drogie towarzyszki niedoli by móc podzielić się bólem , cierpieniem , rozpaczą i tą okropną tęsknotą,  która dręczy mnie każdego dnia .Czytając Wasze wpisy myślę ,że dzięki  drodze, którą przebylyście i mądrości życiowej , którą niewątpliwie macie uda mi się przetrwać ten tragiczny czas . 
Tyle chciałam tu napisać ale przez emocje i łzy niezbyt mi to idzie .....

Witam Was Wszystkie! Ja zaraz po śmierci męża -nagłej i niespodziewanej wpadłam w taką rozpacz,że moja mała 3 letnia wnuczka odsunęła się na jakiś czas ode mnie.Mówiła mojej córce:babcia ciągle płacze i chodzi smutna...i chyba mnie nie słyszy..bo nie odpowiada na moje pytania,tylko gdzieś patrzy.
To był dla mnie moment przełomowy,zdałam sobie sprawę,że ja mimo że bardzo wtedy chciałam dołączyć do męża,nadal jestem tu i teraz...nadal żyję. Dzieci straciły z dnia na dzień kochanego Tatę,wnuczki Dziadka,więc nie mogą stracić też babci.Starsza wnuczka 5 letnia nadal jest pod opieką psychologa i pedagoga- bo bardzo związana z dziadkiem,nosząca zresztą Jego imię-nadal bardzo,bardzo tęskni i wysyła laurki do nieba....
Musiałam ja, niemłoda już kobieta wziąć się ,,w garść,,i na nowo spróbować poukładać swoje sprawy rodzinne ...po prostu zacząć nowe samodzielne - niestety samotne życie nie obciążając przy tym swoich dzieci i bliskich mi osób.
Zostałam z Jego pustym Gabinetem Lekarskim,niespłaconym autem w leasingu,niedokończonym domem ...walizkami i kartonami czekającymi w różnych miejscach na przewóz do WYMARZONEGO DOMU W WYMARZONYM MIEJSCU.
Uratowało mnie to...dziwne ale prawdziwe,każdego dnia nastawiałam budzik,piłam kawę ,wychodziłam z psem i jechałam 50 km po NASZE rzeczy..Mogłam zostać w dotychczasowym domu,wśród życzliwych nam sąsiadów,na małej urokliwej ulicy...Mogłam,ale tego nie zrobiłam,do dziś sobie gratuluję odwagi,ze prosto z pogrzebu pojechałam do nowego jeszcze pustego domu.Długo go ,,oswajałam,,przyzwyczajałam się do ciszy wiejskiej,do braku tłumów i korków samochodowych.Nigdy tego kroku nie żałowałam ale też nie wiem jak długo tu zostanę czy kiedyś nie przeprowadzę się bliżej dzieci,czy nie zatęsknię tak mocno za bliskimi,że powiem sobie: czas w drogę...iść kobieto.Czasu nie zatrzymam,lat przybywa,będą mnożyć się problemy życiowe i zdrowotne.
Maadlen,sama musisz porozmawiać ze sobą,wgłębić się w swój umysł i duszę, i choć w wielkim przybliżeniu określić swoje dalsze życie bez męża.Na pewno wiesz,czego by chciał dla Was,dla Ciebie? może odwróć ,,role,,i spytaj siebie co On by zrobił gdyby to Ciebie zabrakło? Ja zawsze prowadziłam Dziennik , ale tak wybiórczo,spontanicznie.Po śmierci męża piszę każdego dnia,choć kilka zdań - zostawię wnuczkom,żeby kiedyś wiedziały co czułam i przeżywałam będąc sama.Bedzie to mój mały wkład w zwiększeniu ich empatii,przynajmniej mam taką nadzieję
Zrób coś dla siebie,kup książkę-nawet jak ją przeczytasz dopiero za jakiś czas,kup sobie od Niego jakiś drobiazg pod choinkę,zrób Wasze  ulubione danie,nawet jak Twoje łzy będą się mieszać ze składnikami potrawy.
Ja w tym roku dołączyłam do organizatorów Szlachetnej Paczki w moim rejonie/2 duże rodziny w pobliskich wsiach/odwiedziłam schronisko dla zwierząt i zostawiłam sporo koców,ręczników i worek psiej karmy.Na Mikołaja przygotowałam niespodzianki dla kilku moich samotnych koleżanek,wysyłając małe upominki bez podania nadawcy.W tym do sąsiadki mojego syna w Krakowie-z którą zawsze jak tam jestem przegaduję sporo czasu na tematy Naszych Braci Mniejszych.Ona od dziecka zajmuje się kotami,ja zawsze mam jakiegoś psiaka...Pracując w szkole zawsze uczulałam moich uczniów na potrzeby innych.Były akcje charytatywne dla dzieci z Domu Dziecka,pensjonariuszy Domu Pomocy Społecznej,Świetlicy Środowiskowej,Ośrodka Interwencji Kryzysowej-gdzie o każdej porze dnia i nocy trafiały pobite kobiety z małymi dziećmi.W tamtym roku z powodu pandemii nigdzie nie byłam ,,potrzebna,,albo sama sobie to wmawiałam,ale w tym roku wróciłam do żywych....i bardzo,bardzo dobrze to mi zrobiło.Znów poczułam się komuś potrzebna,znów muszę coś od siebie dać innym.Basiu,my nigdy nie celebrowaliśmy w jakiś wyjątkowy sposób Sylwestra,mój mąż się dziwił:z czego się tu cieszyć,że jesteśmy o kolejny rok starsi? - odpowiadałam: z tego,że przeżyliśmy kolejny rok i być może będziemy mieć następny...On już nie będzie miał,a jaki będzie mój?na pewno smutny,nostalgiczny, z całą pewnością niełatwy,ale może z życzliwością i pomocą Innych dam sobie radę w pojedynkę- tego sobie będę życzyć z okazji Świąt i Wam Kochane też....Żyjmy i trwajmy dla Nich,myślmy o Nich z wielką estymą i  miejmy Ich w Naszych sercach,bo Oni już na zawsze z nami zostaną.......tylko tyle i aż tyle.

Ikario, kochana, dasz radę, jesteś naprawdę niesamowita. To , co przeżywasz , to najtrudniejszy okres żałoby (przynajmniej u mnie tak było). Ja po 51 dniach rzeczywiście zobaczyłam iskierkę nadziei, ale zaraz zgasła, równie prędko, jak się pojawiła.  Od tego momentu stałam się jednak zdolna do zrobienia niewielkiego wysiłku w zwykłych codziennych sprawach, tak jak pisałaś - wyjścia po zakupy, spaceru z psem, posprzątania mieszkania.  Raz było lepiej, raz gorzej, rozpacz i tęsknota przychodziły falami ,zupełnie jak w tej opowieści  Romy o żałobie , która zalewa nas, nie pozwalając nawet złapać tchu (przytoczyłam ją kilka postów wcześniej, jest taka mądra i taka prawdziwa…) . Te fale przychodzą nadal, szczególnie w różne rocznice i święta, tak jak choćby teraz, przed Świętami Bożego Narodzenia.  Po 2 miesiącach nadal najtrudniejsze było dla mnie przetrwanie każdego kolejnego dnia, to było jak uczenie się oddychać bez tlenu. A jednak przetrwałam. Po każdym dniu stawiałam kropkę, odwracałam kartkę i zaczynałam kolejny dzień. Podobnie jak Ty, też nie wiedziałam, co zrobić z samochodem, długo nie mogłam do niego wsiąść, wreszcie go sprzedałam, choć czułam się wtedy strasznie. A porządkami nie przejmuj się, mogą poczekać. Na wszystko przyjdzie czas.  Niedługo miną 2 lata, a ja wciąż nie jestem w stanie uporządkować pracowni męża. Na razie nadal ją oswajam, wchodząc czasem, zabierając jakąś rzecz, ale do posprzątania jeszcze daleko. Dobrze, że masz u siebie mamę, mimo choroby ona też będzie Cię wspierać, a opieka nad nią złagodzi trochę Twój ból. Mówię to z doświadczenia, znalazłam się w podobnej sytuacji jak Ty. Czasem myślę, że światem rządzi jakieś prawo serii. Trzy  miesiące po śmierci mojego męża u mamy zdiagnozowano raka, była operacja, potem udar, zawał, następna operacja… a w krótkim czasie kolejne choroby w najbliższej rodzinie. Przestałam się żalić, że jest mi źle, bo zrozumiałam, że nawet nie potrafię sobie wyobrazić, co jeszcze może się wydarzyć. Obiecałam sobie, że będę się cieszyła tym, co mam, więc rozpoczęłam nowe życie, starając się przyjąć do wiadomości fakt, że będzie już ono bez Niego… Trudne to i bolesne, ale… nie mamy wyboru.
Jolam, gorąco Ci ,kochana,  dziękuję za słowa wsparcia. Kiedy pisałaś, jak Twój mąż kwitował świętowanie Sylwestra, wywołałaś u mnie nostalgiczny uśmiech. Poczułam się tak, jakbym słyszała mojego. A co do witania Nowego Roku w przyszłości, Twoja propozycja jest bardzo interesująca. Pozdrawiam Cię gorąco.

Witam kochane ,
dziękuję Wam z całego serca za słowa wsparcia i to ,że opowiadacie swoje bolense historie. Dobrze jest wiedzieć, że komuś udaje się przetrwać i oswoić ten okropny ból i tęsknotę.  Doskonale wiem ,że nie ma jednej recepty na wszystko i coś co komuś pomaga u mnie wywołuje niepokój . W moim otoczeniu można powiedzieć na szczęscie i nieszczęscie nie ma wdów ani wdowców , ze wszystkim muszę się mierzyć sama . Rodzina szczególnie ta dalsza  i znajomi nie bardzo już wiedzą jak się zachować przy mnie. Dla nich czas biegnie  i to w zawrotnym tępie , maja swoje radości i troski. Nie ma co razpamiętywać życie płynie dalej i ja powinnam również płynąć . Niestety u mnie czas jakoś się zatrzymał . Nie umiem i nie mogę spokojnie rozmawiać o stracie mojego M . Sama siebię nie poznaję i czasami to już się zastanawiam jak znaleźć choć odrobinę sensu w takim życiu jak  moje ?  Trudno jest mi się mierzyć  ze straszliwą samotnością i tęsknotą , która rozdziera serce i nie pozwala zlapać tchu w tej rozpaczy . Nie mam na myśli kontaktu z innymi ludźmi bo tego mi nie brakuje . Odwiedzają mnie i zapraszają do siebie zarówno rodzina jaki znajomi . Wychodzę do kina , teatru , do kawiarni ..... Nawet dzieci zamieszkały ze mną abym nie byla sama ale dobiero teraz rozumiem jak straszna jest wdowia samotność. Wszechogarniająca tęsknota mam wrażenie ,że nigdy się nie skończy .
 Mój M kochał życie i kochał ludzi , taka dusza towarzystwa.  Święta odkąd zamieszkaliśmy w nowym domu na wsi to zawsze u nas . Nie dośc ,że miejsca do biesiadowania i ewentualnego noclegu dużó to maż  wyjątkowo dobrze gotował . Nie musialam się o nic martwić ja zawsze byłam od zaopatrzenia a on od przygotowań . W tym roku świąt u nas nie bedzie  , nie mam siły, która pomogłaby mi zmierzyć się z tym wszystkim bez niego . 
Jolam1 robie dokładnie tak jak piszesz , realizuję krok po kroku nasze wspolne plany . Wiem czego by chciał dla mnie bo nieraz o tym rozmawialiśmy , zawsze martwił się o mnie . To nie była jakaś nadopiekuńczość tylko zwyczajna troska , dobre słowo i wsparcie . To zawsze on pchał mnie do przodu i zyciowo i zwodowo . Miał taką radośc życia ,że wszystko przy nim i z nim wydawało się łatwiejsze . Na moje szczęście mieliśmy bardzo dużo czasu dla siebie , wszystko robiliśmy wspólnie i rozmawialiśmy o wszystkim . Mieliśmy tyle wspólnych planów . Czas przed jego odejściem był bardzo intensywny towarzysko , wyjeżdzaliśmy wspólnie ze znajomymi i rodziną  ..... tak jakby  M gdzieś się spieszył  ...... teraz to się z tego cieszę , pozostawił mi wiele cudownych wspomnień. 
Baśka 1 dziękuje za słowo wsparcia i dobrą energię .
Ikaria przytulam Cię z całego serca . Doskonale wiem jak to jest mierzyć się z nagłą utratą wzroku u  bliskiej osoby . To niewyobrażalny stres dla chorego i dla nas a myśl ,że jesteś bezradny  jest nie do zniesienia .
Życzę Wam i sobie dużo sily w tym trudnym dla nas światecznym czasie . 
Jęsli napisałam bez ładu i składu to wybaczcie bo ja tradycyjnie przez łzy pisałam.

Witam Maadlen,dobrze że napisałaś.Ja też odczuwam ,,presję,,otoczenia ,żebym szybciej się uporała z moją żałobą.Być może u Innych kobiet jest to możliwe,ale u mnie nie.Wiem o przypadkach szybkiego ponownego związku,wiem że kobiety aktywnie piszą i się udzielają na różnego rodzaju Forach w poszukiwaniu jakiegoś rozwiązania swoich życiowych spraw,szukają nowego towarzystwa. Ja po pierwsze nie mam na to czasu,a po wtóre nie chce być tak po prostu komentatorką i recenzentką przeżyć innych nieszczęśliwych kobiet,które poznałam poprzez przeczytanie ich zazwyczaj b.krótkich wpisów.Bo tak do końca nic o sobie wzajemnie nie wiemy...i mała jest szansa,że z tych zdawkowych wpisów nasza wiedza w tym temacie gwałtownie się powiększy.Tu piszemy w większości przypadków przez wiele miesięcy i lat..też
Jeżeli się angażuję w jakąś sprawę - to już poważnie....i do końca.Myślę,że żadne ponaglanie Nas do niczego dobrego nie prowadzi,bo przecież my same z całą pewnością byśmy nie chciały tak cierpieć.
Ikaria,przykro mi z powodu Twojej Mamy,ale myślę tak jak Inne kobiety że opieka nad Nią pochłonie Ci sporo czasu  i sił , mniej czasu będzie na rozpacz i łzy.Kontakt z Mamą,szkoda  tylko że  w takich okolicznościach da Ci poczucie bycia potrzebną,a Wasz wspólny czas może być zbawienny dla każdej ze stron.Pozdrawiam,życzę sił na pokonanie tego z czym przyjdzie każdej z Nas się  zmierzyć w Nowym Roku,spokoju wewnętrznego,wyciszenia i nadziei na powrót do choć częściowej naszej codzienności sprzed .....

Witam w tym szczególnym dniu !
Wróciłam do pustego domu od córki i postanowiłam napisać do tych smutnych i okaleczonych przez los :
Życzę wszystkim dużo siły, aby przetrwać ten trudny czas, życzę miłości bez trosk, spokoju ducha, wytrwałości i nadziei ........i tak myślę jak to zrobić by magia świąt zadziałała i choć na ten jeden dzień nam oddała tych których nie ma wśród nas i za którymi tęsknimy.

To 5 moje Boże Narodzenie bez Niego - nie piszę już na tym forum, ale wchodzę i czytam  -  bo nie mogę zapomnieć , że dostałam tu kiedyś tyle wsparcia.
Wszystkie mamy swoje różne blizny, mimo to musimy iść do przodu nie oglądając się za siebie choć czasami jest bardzo, bardzo trudno.
Pozdrawiam świątecznie Wszystkie zasmucone,  zapłakane  i nieszczęśliwe.
Dacie radę przejść przez to wszystko   -  mówię to ze  swojego doświadczenia

Ikario, jakie te nasze losy są podobne… i uczucia, i pragnienia,  i nawet  stosunek otoczenia do nas, nagle samotnych.  Przez długi czas nie mogłam się pogodzić (a właściwie chyba nadal nie mogę) z tym, że po śmierci mojego męża  życie toczy się dalej, że świat nie zatrzymał się nawet na krótką chwilę, tak, jakby nic się nie wydarzyło, jakby  nikt niczego nie zauważył.  I ta przerażająca perspektywa nie wiadomo ilu lat bez Niego… A do tego komentarze wygłaszane przez „ciocie i wujków dobra rada”: musisz zacząć żyć, przecież on nie wróci, uśmiechnij się wreszcie, nie możesz przecież wciąż iść w kondukcie żałobnym…  Tylko Wy, kochane, rozumiecie, że to wcale nie jest takie proste, a te „przyjacielskie” rady to kompletny brak empatii. Wszystko ma swój czas, a więc żałoba ma również swój. Jasne, że życie powoli nas wciąga w swój wir, ale to bardzo powolny proces. Każda z nas przechodzi go w swoim tempie i niczego nie wolno przyspieszać. Każda rocznica, każde święta to jak dotknięcie jątrzącej się rany. A jednak pomimo tego próbujemy żyć, próbujemy się nawet uśmiechać, ale to już jest zupełnie inny uśmiech i my już jesteśmy zupełnie inne w środku, bardziej dojrzałe, bardziej poranione, bardziej samotne. Ale chyba w tym wszystkim najpiękniejsze jest to, że tworzymy pewnego rodzaju wspólnotę, która potrafi wspierać, jak nikt inny: rozumiejąc, szczerze współczując i przede wszystkim dając nadzieję. Dziękuję również, tak jak Ikaria, Wam wszystkim za to, że jesteście.
Pozdrawiam Was najgoręcej, kochane, w tym pięknym, choć niewyobrażalnie trudnym dla nas czasie Świąt Bożego Narodzenia – życzę Wam dużo, dużo siły, odwagi do życia i wiele miłości od najbliższych.

Witajcie Wszystkie Poranione Przez Życie-i to tak okrutnie.....Mileno1991 nie obwiniaj się teraz swoim stanem psychicznym - myślę,że Ty znasz siebie najlepiej i rzeczywiście jest to przejściowy stan odrzucenia: smutnej  dla Ciebie i wciąż  niewiarygodnej sytuacji życiowej w jakiej się nagle znalazłaś z córką.Ja miałam podobnie- bezpośrednio  po pogrzebie męża pojechałam na kilka tygodni do córki.Nagle poczułam wewnętrzną siłę i moc i byłam pewna,że dam radę...ale nie dałam i nadal nie daję po 16 miesiącach....to była tylko krótko trwająca ułuda i marne moje mrzonki. Ty musisz dać czas - czasowi,aby w odpowiednim momencie zadziałał- tak myślę.
Nie jesteś potworem,tylko bardzo głęboko zranioną kobietą ,której psychika wybrała w tej oto chwili właśnie taką formę Twojej żałoby. Ja byłam taką ,,Gierojką,,że wylądowałam u psychiatry i psychologa na szczęście żaden z nich nie proponował mi tzw:leków-psychotropów.Radzili,aby spróbować przeżyć ten czas bez nich-tak do bólu całkowitego- wręcz paraliżującego...Spałam dobrze,nic mi się przeważnie nie śniło, mąż niestety tylko kilka razy....Myślę ,że po 2 tygodniach Twoja świadomość wypiera jeszcze teraźniejszość...ale myślę też ,że tylko tak będzie do jakiegoś czasu...Ikario Droga:jakie to niewiarygodne ,ale my z mężem też mówiąc o śmierci braliśmy pod uwagę katastrofę lotniczą...Piękne są słowa Twojego męża,że Wasze wspólne życie-było jednym wielkim SZCZĘŚCIEM...pomyśl,nie każdej kobiecie było to dane ...wiele o takich słowach marzy całe swoje życie i nic...Ty jesteś  pewnego rodzaju wyróżniona przez los....Też tak jak Ty -straciłam bliskie mi osoby,mamę: zmarła mając niecałe 54 lata,jedynego ukochanego brata/55 lat/- oboje chorowali po kilka lat na raka.Jeździłam z nimi po kolei na badania,naświetlania,chemioterapię,opiekowałam się Nimi jak mogłam i widziałam jak szybko postępuje choroba.Najgorsza była moja niemoc i bezsilność kiedy odchodzili..później mój tata nagle w dniu Dziadka,zmarł w przeciągu kilku godzin na atak serca.
Wszystkie moje kolejne po Nich żałoby były tragiczne do przeżycia,ale zawsze przy mnie trwał mój mąż.Wspierał,pocieszał,był, po prostu był.Teraz zostałam sama,świat się nie zatrzymał w miejscu,nadal się kręci,po nocy kolejny dzień,a potem następny...tylko ja już INNA całkowicie.Powłoka cielesna ta sama,ale w środku zupełna pustka,niezgoda na to co się stało-nieodwracalnie...i chociaż oddałabym wszystko co mam,aby ugrać z losem jeszcze choć krótki wspólny czas- to niestety nie mam z kim negocjować w tym temacie...
Na koniec sugeruję,żeby odpowiadać wszystkim oceniającym długość ,czy też intensywność naszej żałoby aby tego typu uwagi zostawili dla siebie,bo nikt, absolutnie NIKT nie jest nieśmiertelny.Bliscy umierają i umierać będą i nikt nie ma prawa nikogo w tym temacie oceniać.Niech zajmą się komentowaniem pogody,stanu dróg czy w czym wodzimy prym wśród innych narodów:polityce i medycynie...bo temat śmierci nadal jest u nas na samym końcu...niestety.Ja tak zrobiłam parę razy jak budziłam sensacje,że przez ponad rok chodziłam w czerni,Tak chciałam i to był mój i tylko mój wybór i nikomu nic do tego/tak poparł mnie psycholog/ .Nie dajmy się, zawalczmy o swoje osobiste wybory- to ze jesteśmy bez mężów - nie znaczy,że jesteśmy mniej ważne.
Pozdrawiam,piszcie jak najwięcej- to na prawdę w jakiś sposób pomaga.Mamy świadomość,że nie jesteśmy same,jest nas tak dużo ,że damy radę wszystkim stworom i demonom ciemności.

Witajcie Dziewczyny !
W tym ostatnim dniu tego jakże dla niektórych z Was tragicznego roku składam Wam życzenia z perspektywy moich ponad 6 wdowich lat ! Życzę dużo wiary .optymizmu , sił do pokonywania trudnosci , waleczności i odwagi , bo wierzcie mi będzie kiedyś lepiej tylko trzeba iść do przodu mimo bólu i cierpienia , mimo łez i upadków .......Ja noszę w sercu swojego męża , czuję jego pomoc i jakby ciagłą obecność w moim zyciu .....
Wierzcie mi nie było lekko ...... pamietam sprzed 6 lat lat 18 ste urodziny naszego jedynego syna , który wkraczał w dorosłość już bez ojca .....Obecnie kończy 24 lata , jest fantastycznym , ogarnietym facetem , mieszka w innym mieście i doskonale sobie radzi..... Ja jestem w tej chwili nie tylko singielką ale już kompletną sierotą ( miesiac temu zmarła moja leciwa mama) ale daję radę i cieszę się zyciem i tym co ono niesie :):) Mało tego w tym roku stał się też dla mnie cud , bo po ponad 6 latach moi teściowie zaprosili mnie do siebie na świeta i odnowili zerwane ze mną kontakty po śmierci męża ..... Także zycie jest nieprzewidywalne i nie wiadomo co przyniesie ...Trzeba mieć wiarę w sercu i duuuużo cierpliwości .....Tulę Was wszystkie do serducha i posyłam dobrą energię na ten Nowy Rok  :):) bądźcie dzielne i nie traćcie nadziei :):)

Witam Kochane Moje ...Baśka,Ikario,Aneczka....i Wszystkie Inne ...coś jest chyba ze mną nie tak,bo za każdym razem kiedy czytam Wasze wpisy- siedzę  i płaczę...z żalu że już na zawsze/przynajmniej w moim przypadku/ten świąteczno- noworoczny czas który dla większości ludzi jest czasem magicznym i niepowtarzalnym.. przynosi ból i cierpienie.
Te święta - drugie bez mojego męża,umarł pod koniec sierpnia 2020 r i mogło by się wydawać,że powinno być choć odrobinkę lżej i łatwiej...ale nie było.Powiedziałabym,że było gorzej i to znacznie gorzej.
Myślę,że rok temu byłam jeszcze w szoku i w jakimś transie- nie do końca docierała do mnie rzeczywistość....
jeszcze nie dowierzałam...Teraz już wiem,że niczego z losem nie utarguję,z nikim nie wynegocjuję choć krótki powrót do mojego-NASZEGO poprzedniego życia...też była duża jak zawsze -wspaniała duża choinka-ale musiała czekać na przyjazd syna-aby ją oprawić i zawiesić lampki...kiedyś to były piękne nasze chwile z mężem,ja później zawieszałam ozdoby,On nastawiał kolędy- mówił gdzie są jeszcze puste,samotne gałązki do ubrania....siadaliśmy i z podziwem w oczach/dosłownie jak u małych dzieci/podziwialiśmy naszą wspólną pracę.
Uwielbiał karpia pod każda postacią, smażone kapelusze grzybowe....teraz te potrawy jadłam prawie sama,bo dzieci poza ,,grzecznościową ,,ich konsumpcją wybierali inne-głównie przez siebie sporządzone lub przywiezione.
Smaczne- ale inne od tych ,,Naszych,, tradycyjnie co roku przygotowywanych z okazji świąt.
   Były prezenty też od DZIADKA,były kolędy dla NIEGO śpiewane przez wnuki i specjalny występ Jasełkowy .....
Starsza wnuczka po cichutku się wciąż podpytywała:,,babciu,jak myślisz Dziadkowi się podoba...,,
Musiałam bardzo często wychodzić,żeby głośno się nie rozryczeć...i wprawić Ich w zakłopotanie.Choć wiedzieli dobrze,że ciężki to dla mnie czas- bo z własnej inicjatywy została ze mną wnuczka jeszcze parę dni po Ich wyjeździe....żebym łagodniej oswoiła tą swoją samotność...
Kiedy po śmierci męża,sporo osób pocieszając mnie powtarzało:masz dla kogo żyć,nie poddawaj się rozpaczy i smutkowi...bo masz dzieci i wnuki i Oni ciebie potrzebują ....powtarzałam wciąż jak mantrę: oni już mają swoje życie i swoje plany...a poza tym mieszkają bardzo daleko ....
Teraz wiem,że dzięki Nim nadal jestem tu i teraz,że dali mi siłę do przeżycia tego całego mojego samotnego czasu...Są daleko fizycznie,ale blisko psychicznie...dzwonią,posyłają zdjęcia,filmiki ...i przyjeżdżają kiedy tylko mogą...zawiodło mnie bardzo dużo ludzi na których powinnam polegać....już nie mam o to takiego do nich żalu jak zaraz po pogrzebie- gdzie oczekiwałam ich pomocy i wsparcia- tak bardzo,że trudno mi to było wyrazić słowami...a ja dla nich przestałam po prostu istnieć.Jednak dzieci i wnuki - nie zawiedli,są moją  OPOKĄ
   Zostali Ci ,którym zależało i nadal zależy na mnie ale też poznałam nowych ,którzy z wielką estymą pochylili się nad moim losem...ludzi empatycznych ...o wielkich sercach. Znalazłam u NICH zrozumienie i dzięki Nim częściowo wróciłam do pracy,mam kontakt z ludźmi - nie siedzę codziennie samotna - zapłakana i rozgoryczona w pustym dużym domu. Mam cel i jakieś obowiązki....czuję się potrzebna.... Teraz wiem,że trzeba cierpliwości i ugody z losem...niczego nie należy przyspieszać,niczego omijać i iść na przysłowiowe skróty...to na nic...co ma być - to będzie ...tak naprawdę to tylko pomoc i obecność INNYCH DOBRYCH LUDZI tak jak już same pisałyście jest w stanie nam pomóc.Nie odrzucajmy nawet najmniejszego gestu pomocy od innych,bo drugiej próby z ich strony może po prostu nie być.....Dobrych ludzi obok Nas w ten Nowy Rok Wszystkim życzę...Kochane wspierajmy się wzajemnie,piszmy,dzwońmy -to tzw.nasza wartość dodana...wszystkie jesteśmy wyjątkowe,bo było nam dane żyć u boku wyjątkowych - kochanych mężczyzn- naszych mężów-nie wszystkie kobiety mają czy miały to szczęście...My miałyśmy.....

Jolam, Ikario, kochane Dziewczyny! Okres świąteczno-sylwestrowy jest bardzo trudny (żeby nie powiedzieć straszny) dla każdej z nas i pewnie tak już będzie przez najbliższe lata. Mnie dochodzi jeszcze rocznica śmierci męża i Jego urodziny. To bagaż naprawdę ciężki do uniesienia, też rozsypałam się na kawałki. Ale podziwiam Was, że mimo wszystko znalazłyście sposób, aby przetrwać ten czas.
Jolam, ile trzeba wewnętrznej siły i hartu ducha , żeby zachować pokerową twarz, patrząc na jasełka i słuchając kolęd śpiewnych przez wnuki dla dziadka! Jesteś niesamowita! I tak pełna miłości dla swoich najbliższych, masz skąd czerpać siłę do życia. Ty nie czekasz na wsparcie, Ty sama je dajesz wszystkim wokół, również nam. Tak się cieszę, że poznałam Cię chociaż wirtualnie…
Ikario, Twoje rany są jeszcze bardzo świeże, dobrze, że nie chciałaś ich rozdrapywać w samotności. To jeszcze za wcześnie na spędzenie w pojedynkę wspominkowego sylwestra, ból byłby nie do zniesienia. Ja w tym okresie, w którym Ty jesteś, szukałam pomocy u osób z podobnym bagażem doświadczeń.  Myślałam, że każdy kto przeżył to, co ja, będzie dla mnie  wsparciem. Rzeczywistość okazała się bardziej brutalna. A może to ja poczyniłam błędne założenie, że każde małżeństwo, tak jak moje, łączy niezwykłe uczucie, że małżonkowie się idealnie dopełniają i tęsknią do siebie w każdej chwili spędzonej osobno. Nie znalazłam ani zrozumienia , ani pomocy. Dopiero po wielu miesiącach trafiłam na właściwych ludzi, również osamotnionych, którzy czują podobnie i podobnie tęsknią. Rozmawiamy dosyć często, ale i tak każdy z nas tę najtrudniejszą drogę, jaką jest żałoba, musi przemierzyć sam. Jesteś bardzo dzielna, że przetrwałaś ten trudny okres świąteczno-sylwestrowy, zmobilizowałaś się żeby wstać z łóżka i obetrzeć łzy. Jestem z Tobą całym sercem, kochana, rozumiem Twój ból, rozpacz i tęsknotę, bo mimo upływu czasu wciąż czuję to samo. Mam nadzieję, że ten Nowy Rok trochę złagodzi nasz ból i (jak mówi Jolam) chociaż nic już nie utargujemy z losem, nauczymy się z odrobiną optymizmu spoglądać w przyszłość. Pozdrawiam Was gorąco.

Witajcie w tym trudnym  dla nas świąteczno- noworocznym czasie .  co raz bardziej utwierdzam się w przekonaniu ,że tylko Wy mnie rozumiecie od pocątku do końca . Mimo ,że śmierć towarzyszy nam od początku do końca naszego życia to strata najbliższej osoby jest nie zrozumiala przez innych i mimo tego ,że się bardzo starają to nie potrafią zrozymieć i podzielić moich - naszych emocji . Kiedy słyszę ,że życie toczy się dalej to gotuje sie we mnie ....przecież ja to wszystko wiem tylko jak znaleźć sens w codzienności  kiedy serce pęka kazdego dnia od nowa ?!
Czas świąteczny spędziliśmy poza domem . Wiedziałam ,że nie dam rady usiąść do wilgilijnego stołu bez Niego.  Nie chciałam również udawać i silić się na grzeczności bo nie chcę robić nikomu przykrości ani emanować żałobą albo dlatego ,że tak wypada. Kilka dni spędziłam z dziećmi i najbliższymi przyjaciółmi w górach.  Obeszło się  bez  przygotowań i tego całego świątecznego wariactwa .  Cieszę się ,że podjeliśmy  takie wspólne wyzwanie , dzięki temu na względnym spokoju emocjonalnym przetrwalam do sylwestra ., który również był poza domem u bliskiej rodziny. Początkow nie chcialam ale póżniej przemyślałam i doszłam do wniosku ,że jak coś będzie nie tak to wrócę do domu . Jeśli zostałabym w domu sama to dzieci również a nie chciałam aby razem ze mną się zamartwiały. Myślę ,że zrobiła malutki krok do przodu bo będąc w tą sylwestrową noc z innym nie wkurzała mnie czyjaś radość i szczęście  . Posiedzieliśmy , porozmawialiśmy  o wsystkim i o niczym , nikt mnie nie pocieszał ani nie dopytywał jak "to" sie stał , życzenia i toast były wspólne . Cieszę się ,że dałam radę mimo ogromnego wewnętrznego bólu . Ja nie mam  takiej wewnętrznej sily , która powoli mi spokojnie opowiedzieć o naszym wspólnym życiu ,  przejrzeć wspólne zdjęcia bo jak tylko do tego siadam to pojawia się jakiś wewnętrzny żal , który blokuje radość i wrecz dusi mnie od środka. Tacy byliśmy szczęśliwi , aktywni , zawsze w biegu bo  nawet przez chwilę nie mogliśmy usiedzieć w jednym miejscu. Uwielbialiśmy morze , mamy taką jedną miejscówkę w której spędzaliśmy urlop od lat i kązdy dłuższy weekend również. Ciągle nas gdzieś ciągnęło  , wypady na weekend stały się naszą codziennością  .Pewnie dlatego  teraz jak patrzę na te zdjęcia z naszych wspólnych  szczęśliwych chwil to nie mogę uwierzyć ,że to już nigdy nie wróci ! Podobnie jak Ikaria mam ogromny żal  ,że nie wróci już nic ! Nie podzielimy się troskami dnia codziennego , nie przytulimy  , nie pośmiejemy się i razem nie wypijemy kawy ..... Takie piękne wspólne chwile już nigdy sie nie zdarzą i to nigdy dobija mnie codziennie !!!
Zaglądając tu wierzę ,że względna normalność jest możliwa  , bo niektórym z nas się udało . Dziekuję ,że dzielicie sie swoimi emocjami i receptami na względnie lepsze i spokojniejsze jutro . Do serca biorę sobie Wasze wpisy Jolam1 , Aniczka , Welnes, Baśka1 i trzymam się ich jak tonący brzytwy próbując przetrwać  i staram się codziennie z całych sił nie robić kroku w tył ..... czego i Wam Ikaria, Milena1991 z całego serca życzę !!!

Witam Drogie Moje! Czytam te nasze wpisy i jeden wniosek się nasuwa:wszystkim Nam ten świąteczny czas- bez względu na okres naszej samotności był czasem bardzo smutnym i ciężkim do przeżycia.Ratowała Nas obecność innych osób: rodzin i znajomych,to Oni trwali przy nas i pomagali nam ukoić choć częściowo i chwilowo naszą przerażającą  tęsknotę za nieobecnymi już na zawsze mężami.
Pisałam już wcześniej,że najbardziej ,,ugniatającym,,mi słowem jest od śmierci męża- słowo:NIGDY,a właściwie JUŻ NIGDY....
Wciąż dudni w głowie i bez przerwy z różną mocą atakuje bezbronny umysł i obolałe serce. Tak- oglądanie wspólnych zdjęć trzeba odłożyć na później/tak było u mnie/ i nadal jest,ale wnuczki chciały obejrzeć zdjęcia rodzinne i zobaczyć do kogo najbardziej jest podobny najmłodszy członek rodziny-2 letni Adaś....Wszyscy jednoznacznie stwierdzili,że do Dziadka Karola,którego już niestety nie ma....Tak to prawda,i pocieszenie dla mnie wielkie,bo u wszystkich moich wnuków/jeszcze bardzo malutkich:2,4 5 lat/płynie tez po części krew mojego męża,są wspólne geny w Nas. Patrząc na Nich mam świadomość ,że to przedłużenie nas samych....że mimo że fizycznie Go już nie ma,to On nadal jest wśród - choć malutka  Jego cząstka- w Naszych wnukach. Tylko teraz od Ich rodziców i ode mnie zależy jakie wspomnienia będą po Nim miały...i jak długo pamiętały.
Dziewczyny jesteście Wielkie i Wspaniałe,dałyście radę w tych pierwszych  dla Was,czy u Baski- /?/drugich jak u mnie Świętach - choć po części udowodniłyście sobie i Innym,że to miłość do naszych mężów spowodowała zgromadzenie sił nadzwyczajnych.
Sił i determinacji do tego,aby udowodnić przede wszystkim sobie,ale tez i innym -że nie przypadkowo wybrali Nas - Nasi mężowie,abyśmy były towarzyszkami Ich życia : NA DOBRE i NA ZŁE....dopóki nas śmierć nie rozłączy...
Z Aniczką wiele czasu przegadałyśmy i e- maili wymieniłyśmy i zawsze gdy było mi bardzo,ale to bardzo źle i smutno - to wiedziałam,że są Inne kobiety w tym Ania,które też musiały przez to ,,piekło na ziemi,,przejść- aby po wielu dniach,miesiącach a często i latach..wyjść z ciemności w jakiej przyszło nam żyć i ugłaskać przeogromny żal do świata i losu. Dobrze ,że nadal jest z Nami i dzieli się swoim Wielkim Serduchem....wracając do różnych rad: czasami wręcz je odrzucałam lub nie dopuszczałam - bo oszalała z bólu i tęsknoty - nie byłam w stanie przeżyć jednego- dwóch dni,a co dopiero tydzień ,czy m-c..
O czym One piszą?...jakie wyjście do ludzi,jaki powrót no codzienności,jak ja kładłam się spać w tym w czym chodziłam cały dzień-na połówce nie rozłożonej kanapy,lawirując nogami tak ,aby nie zepchnąć leżącej obok mnie starowinki-suczki- ukochanego psiaka mojego męża...Budziłam się z pytaniem bez odpowiedzi:po co mam w ogóle wstawać i dla kogo? ...okłamywałam dzwoniące dzieci:że jadłam śniadanie,byłam na spacerze z psem,czytałam książkę....co mam taki dziwny głos?...no bo trochę boli mi gardło...Prawda była bardziej prozaiczna: nie jadłam- bo wszystko ,,stawało ,,mi w gardle,niczego nie byłam w stanie czytać - bo łzy kapały mi na kartki i na żadnym tekście -nawet najkrótszym nie mogłam się skupić/nawet teraz czytam książkę przez kilka m-cy,a do tej pory czytałam ich kilka w tym samym czasie/Spacer z psem polegał na otworzeniu mu drzwi na taras,aby pobiegała sama po malutkim ogródku,a boli mnie gardło od straszliwego,przerażającego krzyku rozpaczy...za mężem.
Jeżeli macie możliwość i chęć - to przygarnijcie zwierzaka ze schroniska...moja już teraz blisko 18 - letnia suczka po części uratowała mi życie.Nasi ,,Bracia Mniejsi,,jak nazwał nasze zwierzaki św.Franciszek z Asyżu- to często nasze KOŁA RATUNKOWE. Wyżej pisałam o psim ,,spacerze,,mówiąc o wypuszczeniu Jej do ogrodu...ale musiałam wstać,czekać aż wróci,naszykować coś do zjedzenia- a to się wiązało z koniecznością  wyjścia do sklepu ....Wyjście z domu wiąże się z koniecznością - umycia,ubrania i jako takiego wyglądania...a co w tym wszystkim jest najważniejsze:szybciej mijają kolejne smutne minuty i godziny...Trzeba się kogoś lub czegoś uchwycić,nie da się w pojedynkę i w całkowiciej samotności przez ten najgorszy dla nas czas przejść...jeżeli ktoś neguje ten fakt - jest szaleńcem i nie wie co mówi.Odkładanie żałoby na potem do niczego dobrego nie doprowadza- wprost przeciwnie- spustoszeje nasze organizmy i uderzy  w naszych najbliższych
Będzie lepiej ,ale pod warunkiem ,że damy sobie pomóc i same sobie pomożemy a co najważniejsze,ale zarazem najtrudniejsze: uzbrojenie się w cierpliwość i danie czasu - czasowi.To niezwykle trudne,a czasami wydaje nam się nie możliwe- ale wierzcie mi jest wykonalne.
Jeżeli przygarniecie i pokochacie/to jest pewne/bezdomnego nikomu nie potrzebnego zwierzaka- uratujecie jedno samotne-przerażająco smutne życie - i poczujecie olbrzymią ulgę i radość ,że komuś jeszcze jesteśmy potrzebne i ktoś nas pokochał bezwarunkowo/bo to też jest pewne/. Ja jak co dnia patrzę w ślepia mojej suczki - widzę  olbrzymią o mnie troskę, żal jak płaczę i krzyczę z bezsilności i olbrzymią miłość i przywiązanie- jak później przychodzi do mnie, zaczepia łapą i kładzie się na ziemi tuż obok moich stóp.W nocy podnosi swój łepek i sprawdza czy jestem obok niej,jak mnie nie ma - szuka tak długo jak znajdzie....Spokoju i wytrwałości Wszystkim Nam życzę,dbajcie o siebie Dziewczyny - bo tez Jesteście Ważne dla samych siebie.

Witajcie drogie Dziewczyny! Tak się cieszę, że odezwałyście się po długiej ciszy. Metronomio, jestem z Ciebie naprawdę dumna! Martwiłam się, że milczysz, cierpisz w samotności, że ten jednorazowy wpis był aktem desperacji… A to był wspaniały akt odwagi! W tak krótkim czasie dokonałaś tak wiele: uporządkowałaś rzeczy i dokumenty męża, znalazłaś profesjonalną pomoc, chodzisz na badania (ogromnie się cieszę, że wyniki są dobre!), kompletujesz wyprawkę dla dziecka. Jesteś tytanem pracy! To, że dużo sypiasz i często się budzisz jest zupełnie normalne, i w ciąży, i w żałobie… A kwiecień już niedługo – zobaczysz, maluch stanie się całym Twoim światem i da Ci radość, której nawet się nie spodziewasz. A ciągłe dreptanie wokół niego pozwoli choć na chwilę oderwać myśli od bolesnej przeszłości i przyszłości, która na razie przeraża. Uwierz mi, to praca na kilka etatów (z godzinami nadliczbowymi i nocną zmianą). A o mężu nie zapomnisz, bez względu na ilość obowiązków będziesz Go czuła zawsze gdzieś obok, czasem wyda Ci się, że pomógł w tej czy innej sytuacji. Ja tak czuję do dziś. Mocno trzymam kciuki za Ciebie i Twoje maleństwo.
Jolam, miałaś rację, to były moje drugie Święta Bożego Narodzenia bez męża i druga rocznica Jego  śmierci, okrutnie bolesny czas. O ile latem wydawało mi się, że zaczynam już twardo stąpać po ziemi, to teraz znowu usunęła mi się ona spod stóp. Zaczynam od początku moją wędrówkę ku światłu. Dobrze, że podobnie jak Ty, mam kochanych bliskich i oddanych przyjaciół ,i… trzy psiaki ze schroniska. Oni dają mi siłę i motywację do jakiegokolwiek wysiłku. Obowiązków mam moc (dlatego piszę zwykle bardzo późnym wieczorem), czasu na czytanie niewiele. Też długo nie mogłam się skupić ani na książce, ani na filmie. Aż trafiłam na niezwykłą pozycję -„Wymiary życia” (autor Julian Barnes), to wielowymiarowa książka o sile życia, ale i o rozliczaniu się ze stratą ukochanej żony. Poruszyła mną do głębi i pokazała, że wszystko, co przeżywam po śmierci męża, jest również udziałem autora, tylko on znacznie trafniej ubiera to w słowa. Polecam na długie, samotne wieczory.
Maadlen, jak dobrze, że znowu piszesz. Cieszę się, że miałaś odwagę wyjść z domu, wyjechać na święta, a sylwestra spędzić  z bliskimi. To marsz do przodu wielkimi krokami! A słowo NIGDY chyba musimy usunąć ze słownika, bo mam wrażenie, że będzie nas już prześladowało zawsze. Dziś trudno mi przekazać Ci jakąś receptę, bo to dla mnie bardzo ciężkie chwile i trochę zabrakło mi optymizmu. Ale… postaram się pozbierać i poprawić. Pozdrawiam Cię gorąco