Śmierć męża - jak sobie poradzić?

Witam Was,dziś odruchowo logując się na Naszym Forum przeczytałam kilka pierwszych stron,pisały kobiety-wdowy 10 lat temu...wtedy zostały  wdowami jak my teraz....Co One teraz by nam powiedziały o lękach,rozpaczy i okropnej samotności naszej...Ja mam trzy koleżanki wdowy:jedna mi najbliższa,która wspiera mnie od samego początku straciła nagle męża 19 lat temu miał 56 lat,do dziś nie może się z tym pogodzić,runął Jej cały bezpieczny świat,musiała spieniężyć samochód,zlikwidować polisy swoją i córki aby finansowo dać radę.Do dziś ratuje się kredytami,spłaca jeden - bierze drugi.Ma jedną córkę/rozwiedzioną/ i jedną wnuczkę....w Nowej Zelandii,widzą się b,rzadko-bilet lotniczy to około 6 tys zł,ostatni raz widziały się 3 lata temu..zostaje Internet,łącza na żywo i przesyłane na wzajem filmiki.Druga straciła też nagle męża - zmarł we śnie miał 63 lata,tylko 3 córki ją uratowały,ciągle była Im ,,potrzebna,,pilnowały Ją na zmianę ...Do tej pory głos Jej się załamuje gdy pytam o Jej żałobę.Ostatnia straciła mężan33 lata temu i też nadal chodzi smutna...pozdrawiam

Smutna jeszcze słowo do ciebie, ja też nadal czuję że mąż gdzieś pojechał i wróci zaraz tylko czemu nie dzwoni i nie pisze smsów bo tak brak tego,,, ostatnio nie mam od niego żadnych znaków, przyśnił mi się jakiś czas temu że gdzieś jest, dzwonił z budki telefonicznej, powiedział że ma mało czasu i dzwoni się pożegnać, mówił tak szybko i z takim wesołym głosem, gdzieś w oddali słychać głosy innych ludzi ja go słuchałam i powiedziałam kochanie ty jesteś szczęśliwy!! A on powiedział.. tak jestem szczęśliwy i się rozłończył i już po tym ani się nie śni i nic zero odzewu,.... A ty jeśli masz ochotę kupić coś co lubił twój mąż to kupuj, jedz rób wszystko bo to nam tylko pozostało pamięć o wszystkim co jest związane z naszymi mężami !!! Dobranoc

Witajcie.  Dziękuję wam za dobre słowa otuchy Aniczka  WillaLubicz  jolam1.  Wczoraj wróciłam z pracy o 23.00 bylam zmęczona i poszlam spac. Zasnęłam.  Rano Sue budzę i pierwsza myśl że go niema po co wstawać.   Ale wstałam zrobilam sobie kawę i piję sama. Staram się tak samo jak wy robić coś.  Aniczka przeszła wszystko to co my teraz przechodzimy.  WillaLubicz   jolam1 jesteśmy tu i piszmy będzie nam lżej.  Nasi mężowie widzą nas i niech są z nas dumni . Mój śnił mi się 2 razy  bardzo krótkie sny.  Bardzo za nim tęsknię.  Jutro w sobotę ide do koleżanki  zaprosiła mnie żebym nie siedziała sama. Pójdę ale to nie będzie tak jak kiedyś ze będę zadowolona uśmiechnięta wszystko odeszło został smutek i żal.  Kochane koleżanki trzymajcie się.  Nie jesteście same jesteśmy tu wszystkie razem. Gorąco pozdrawiam

Smutna, nic nie ma już sensu. Dla nas sens życia się skończył ja robię wszystko mechanicznie, już nie marzę nie myślę nie zastanawiam się co jutro będzie. Dziś brzydka pogoda, smutna taka i też smutno jest mi i bardzo męża brakuje, teraz byśmy może pili razem kawkę, leniuchowali, wszystko się skończyło. Jutro jadę na cmętarz bo pomnik stawiają i chce zobaczyć czy wszystko jest jak trzeba i cieszę się że będzie miał chodź to radość mieszana z łzami bo nie powinien mieć jeszcze pomnika, był zbyt młody. Nie wiem jak to dalej będzie jak to przeżyć jak żyć....
Cieszę się Jolam że masz zajęcie,że możesz w czymś uczestniczyć bo na tym etapie musimy się czymś zajmować by tak nie myśleć o tym co nas spotkało. Córka była wczoraj z koleżankami, jechało auto takie jak nasze i ona zaczęła machać myślała że to tata jedzie zrobiła to odruchowo.... koleżanka do niej komu machasz? a ona że tacie a koleżanką do niej ... ale twój tata nie żyje..... Bardzo to smutne że nas to spotkało,że dziecią odebrano tatę którego tak kochały...

Witam,polecam Wszystkim wpisy na portalu:Nagle Sami założonego przez wdowę po Piotrze Morawskim-polskim himalaiście,który zginął podczas jednej z wypraw.Została nagle sama z 2 małych dzieci,nie potrafiła wypłacić pieniędzy z bankomatu.....lektura tych listów to remedium na nasze skołatane serca,przejmujące relacje ludzi którzy przeżyli śmierć najbliższych.Jej fundacja ma siedziby w całym kraju, może blisko Was? napiszcie z jakiego regionu kraju jesteście- ja z województwa łódzkiego- może któraś z nas jest gdzieś w pobliżu?może możemy pomóc w realu ,chociażby w opiece nad dziećmi,wspólną kawą,rozmową która da nadzieję....Był czas,kiedy wstawałam - i od razu szłam zobaczyć co napisały na naszym Forum inne kobiety,bardzo pomogły mi Ich wpisy i rady :,,jak sobie dać radę...w tej naszej mówiąc szczerze raczej beznadziejnej życiowej sytuacji...Pozdrawiam,myślami i sercem jestem z Wami.

Witajcie dziewczyny. WillaLubicz, my wszystkie tak bardzo Ciebie rozumiemy. Wiemy, jaki to jest nieziemski ból, niewyobrażalny i trudny do ubrania w słowa. Żadne określenia nie oddają w całości tego co czujemy i jak się czujemy.
Spróbuję opisać co ja czułam po śmierci męża. Na początku nie wierzyłam, że to w ogóle się dzieje. Byłam jakby obok tego wszystkiego. Jak widz, który wszystko obserwuje z boku. Nie docierało do mnie, że to definitywny koniec. Czułam potworny stres. Na długo doświadczyłam zaburzeń pamięci, snu. Nie potrafiłam płakać, nie umiałam wytrzymać sama ze sobą. Bardzo potrzebowałam ludzi obok mnie. Wewnątrz czułam straszliwy kocioł emocji, bardzo różnych. To tak, jakbym była odbezpieczonym granatem i czekała, kiedy moje ciało i emocje wybuchną i rozerwą mnie na strzępy. Ten stan trwał u mnie długo. Czułam lęk przed pójściem na cmentarz. W międzyczasie dochodziły różne inne emocje jak złość, poczucie winy, ogromny żal, tęsknota i cały czas nierealność tego, co się stało. I ciągły stres, bezradność, chaos.
Codziennie, czasami kilka razy dziennie pisałam listy do męża. Najczęściej były takie same lub bardzo podobne. Nadal je piszę.  W czerwcu (12-13) minie rok od nagłej  śmierci mojego męża. Stres odrobinę zelżał, ale ciągle jest. Mam chwilami troszkę lepsze chwile, gdy myślę, że dam radę żyć. Ale trwają bardzo krótko. Nadal męczy mnie bezsens życia, brak planów, żyję z dnia na dzień. Jednak to jest już jakiś postęp, bo wcześniej żyłam z minuty na minutę a czasami z godziny na godzinę. Myśli i emocje nadal mam zajęte mężem i tym co się stało. Cały czas. Staram się pracować nad sobą, przepracowywać tę żałobę najlepiej jak umiem. Żeby już aż tak się nie męczyć, żeby ulżyło.
Wiem, że u mnie żałoba będzie trwała bardzo długo. Mam nadzieję, że kiedyś się skończy. Że być może poczuję odrobinę radości z życia. O tym marzę.
Mnie bardzo w tym wszystkim pomogła praca i dziewczyny z tego forum. Wymieniłyśmy się numerami telefonów i gadałyśmy wieczorami. Dzieliłyśmy się naszymi emocjami, wyrzucałyśmy z siebie traumę. Wspierałyśmy się nawzajem jak potrafiłyśmy.  Inaczej nie dała bym rady. Mieszkam sama a samotność to wróg nr 1 w takich sytuacjach, przynajmniej dla mnie.
Przed Tobą długa droga. Uzbrój się w cierpliwość i pokorę wobec życia. Mnie śmierć męża cały czas uczy cierpliwości i pokory. Pokory wobec losu, nagłych zdarzeń, życia po prostu. Wcześniej nie byłam pokorna.
Przytulam Cię mocno i bardzo współczuję.  Dasz radę.

Wiem co czujesz Smutna bo czuję to samo. Nawet nie wiem jak Cię pocieszyć bo nie umiem , teraz sama nie wierzę że będzie lepiej. Tak wiem nauczymy się żyć z bóle, przyzwyczaimy się do tego bólu, ale co z tego skoro on nigdy nie minie. Pustka i smutek też nie miną i złość nie minie... To jest straszne, że można tak cierpieć wszystko mnie złości, denerwuje powoli przestaje sama ze sobą wytrzymywać, nawet dzieci mnie denerwują chodź są kochane i nic nie mam ochoty robić tylko bym się położyła i spała . Jak się kładę to mam nadzieję że rano nie wstanę bo dla mnie życie nie ma już sensu i tak jak ty Smutna chciałabym już być z mężem. Śnił mi się że wrócił ze szpitala i się nim opiekowałam, leżał sobie w łóżeczku a ja obok niego i tak bardzo mnie obejmował, przytulał i było to takie realistyczne, miałam odczucie jakby nie chciał mnie wypuścić z ramion....i takie jest to przykre, że tylko czekamy na sny bo tam możemy zobaczyć naszych ukochanych tylko to dla mnie za mało....
Kolia dziękuję za słowa wsparcia. Ja też piszę do męża taki pamiętnik, kieruje słowa do niego i coś to pomaga daje jakiś upust uczuć. Dziś byłam u mego męża i klęczalam i płakałam ciężko mi się z tym wszystkim pogodzić zresztą jak wam wszystkim... Trzymajcie się dziewczyny, spokojnej nocy....

Witajcie Kochane Moje Towarzyszki Niedoli! Ostatnie dwa dni miałam tak dokładnie zaplanowane ,miałam je w końcu spędzić w domu,bez konieczności wychodzenia,jeżdżenia i załatwiania znów jakiś tam spraw....Nic z tych moich planów nie wyszło,spędziłam je głównie płacząc,krzycząc z rozpaczy - pogrążyłam się w głębokim smutku i żalu....za mężem,za byłym naszym wspólnym życiem,za straconymi już na zawsze wspólnymi dniami,których nie będzie. Trwałam w odrętwieniu - zadzwoniła jedna z Nas-kobieta z Naszego Forum,tak jak by wyczuła ,ze potrzebuję wsparcia.Często dzwonimy do siebie,ale nigdy o tej porze dnia-teraz stało się inaczej i ten telefon mnie po prostu uratował.Płacz ustał choć nie całkowicie,to przynajmniej na tyle,żebym złapała oddech i zajęła czymś myśli.Wieczorem znów pogadałyśmy o naszym wdowim życiu,później od Innej z Nas dostałam SMS ,że jest Dzień Bociana-co należy odczytać jako święto nowych nadziei ....może i dla Nas?odpisałam,ze jest mi źle i smutno i żadnej nadziei dla siebie nie widzę... Tej nocy tak jak Tobie Willa Lubicz przyśnił mi się mój mąż,to był piękny sen:byliśmy na spacerze szliśmy przed siebie radośni ,uśmiechnięci - przytuleni.... Wiem,ze ten sen będzie mi zawsze towarzyszył i dawał wsparcie w takich złych dla mnie dniach....oby jak najmniej ich było.Tego Nam wszystkim życzę.

Witajcie. Leżę  i nie chce mi  sie wstawać. Do  pracy mam na 14.00  Chce mi się płakać i nic mi się nie chce. Prubuje czasem coś robić ale to wszystko do niczego nic nie wychodzi. Nic mnie nie cieszy. Na dworze coraz cieplej. Posiedziałabym z mężem na podwórku  ale niestety. Życie nie pozwoliło już. Dlaczego.  Nie mam sił czasem juz płakać.  Dziękuję wam kochane za słowa wsparcia. Dobrze ze można tu się wyżalić.  Tak ciężko na sercu. Pozdrawiam was kochane.

Powodzenia Wenles. Dużo zdrowia, sił i wszystkiego dobrego na dalszej drodze życia. Dałaś radę. Przytulam i pozdrawiam ciepło.

Witajcie Moje Drogie! Wenles - jesteś Wielka Sercem,swoją siłą wewnętrzną i swoją wytrwałością....chciałabym być już mieć takie doświadczenie życiowe w przeżywaniu żałoby jak Ty- chylę czoła...u mnie 10 m-c się zbliża i mam wrażenie że nie tylko nie idę dalej z żywymi,ale czasami się cofam.Odkąd znów pracuję jest lepiej,ale chciałabym też po odpoczywać po 40 latach pracy- tak jak planowaliśmy z moim mężem....Uczepiłam się tej pracy -jak tonący przysłowiowej brzytwy,bo znając siebie - oszalałabym siedząc nadal samotnie w domu.Dziś mam się spotkać  na kawie z 2 koleżankami z dawnej pracy,mam mieszane uczucia co do jednej z  nich/po ponad 25 letniej wspólnej pracy nie odezwała się do mnie poza zdawkowymi świątecznymi SMS-ami
       Jednak zgodziłam się i mam nawet dla nich małe upominki - mające nam przypominać lata naszej znajomości.
Jednak ,,wysypu,,zaproszeń brak,też zrobiłam się zachowawcza,kiedyś ja byłam inicjatorką wspólnych babskich spotkań.cóż wszystko się zmienia po odejściu na emeryturę. Dziewczyny drogie,może my mogłybyśmy się spotkać -gdzieś na neutralnym terenie -wypośrodkować nasze odległości od siebie.Nawet parę godzin wspólnych rozmów,wzajemnego wsparcia daje bardzo dużo i może wiele dobrego nam przynieść.Zbliża się lato,agroturystyka nie jest droga,dzieciaki też mogą Wam towarzyszyć.Ja już pisałam ,że mieszkam w woj:łódzkim ,ale mogę zboczyć z wytyczonej trasy i przywieźć którąś z nas.Jestem mobilna,lubię jeździć i chętnie służę pomocą.Rocznie pokonywałam kilka tysięcy kilometrów,można się ze mną komunikować pisząc na mój adres e-mailowy klikając w lewy dolny róg/pod ilością postów/. Smutna i WillaLubicz Wy jesteście na samym początku ,,wdowiej,,drogi-długiej wyczerpującej i  bardzo samotnej.Potrzebujecie wsparcia....zastanówcie się: razem lżej, tym bardziej,że mamy wszystkie te same problemy życiowe po śmierci naszych mężów.Janinko,Ty też musisz mieć kogoś kto Cię cierpliwie wysłucha,doradzi,pomoże...wszystko można zorganizować tylko potrzeba chęci.To,że jesteśmy w różnym wieku i z różnym dorobkiem i bagażem życiowym działa tylko pozytywnie...więcej wspólnych kobiecych doświadczeń...Pozdrawiam

Potrzeba na to czasu

Witam,właśnie wróciłam z Krakowa gdzie będąc u syna każdego dnia jeździliśmy na działkę.Kiedyś to były tzw:Pracownicze Ogrody Działkowe,stopniowo ludzie zaczęli je wykupywać na własność.Te na których byłam są jednymi ze starszych:istnieją już ponad 35 lat.Piszę o tym,bo tam każdego dnia podziwiałam kilka starszych samotnych kobiet,głównie wdów - które same dawały sobie radę z koszeniem,podlewaniem i pielęgnacją swoich działek,a to ciężka fizycznie i logistycznie praca.Same dojazdy i dojścia z domu do celu to duży wysiłek dla starszych pań:wszystkie ponad 70 letnie. Rozmawiałam z Nimi,miały różne życiorysy:wdowy od 10,36,18 i 2 lat....Była fryzjerka,nauczycielka,prawniczka,krawcowa..wszystkie same,samiutkie,ale bardzo radosne,uśmiechnięte... zadbane,ładnie ubrane..Wszystkie mające spore.pięknie ukwiecone działki.Na pytanie o wnuki odpowiadały:były małe to babcia była potrzebna,teraz kontakty głównie telefoniczne.Nie mają żalu do nikogo,takie życie...mówią, najtrudniej jest pogodzić się z własną samotnością zwłaszcza tą niespodziewaną,nagłą...nieodwracalną.Jednak jak to już nastąpi ,to ponoć jest najpierw:znośnie,później tak sobie,a jeszcze później:do wytrzymania...na końcu jest nieco lepiej...bo zbliża się czas spotkania z tymi,którzy odeszli,a za którymi tęskni się całe dalsze życie.W szczególności w każde święta i uroczystości rodzinne.Nie pocieszały,nie mówiły,że czas goi rany,on je tylko zabliźnia.....Napisz Kolia co u Ciebie,kilka dni temu minął rok Twojej żałoby,podziel się swoimi przeżyciami,u mnie w sierpniu minie rok,a mam odczucie ,że to dopiero kilka miesięcy,że to było tak niedawno...a co będzie dalej....nie wiem i chyba tak naprawdę to nie chcę wiedzieć.Pozdrawiam Was Wszystkie

Faktycznie, u mnie minął ten przysłowiowy, podobno ważny,  bardzo trudny rok. Patrząc z perspektywy czasu, trudno mi określić czy to długo czy krótko...Zapętlona wciąż w trudnych emocjach, zagłębiona w myślach o mężu, we wspomnieniach, upływ czasu nie miał dla mnie znaczenia. Mogę stwierdzić bardzo enigmatycznie, że trwał bez końca i upłynął błyskawicznie. Bez końca, kiedy każda minuta była piekłem i wydawało się, że nie dam rady, rozsypię się, nie przeżyję. Kiedy pragnęłam jak najszybciej  zasnąć, żeby chociaż na jakiś czas nie pamiętać, żeby sen przyniósł odrobinę ulgi, a sen nie nadchodził. Minuty ciągnęły się jak miesiące. Każdy dzień był dla mnie rokiem. Z tej perspektywy ten rok trwał, trwał i trwał...
Sama rocznica rozhuśtała mnie dość mocno emocjonalnie. I z tej perspektywy patrząc, trudno było mi uwierzyć, że upłynął już rok. W pamięci wciąż widzę żywego męża, jakby to było wczoraj.
Rok niczego nie zmienia dziewczyny, przynajmniej u mnie. Jedyne co zelżało to stres. Jest dużo mniejszy niż w ciągu kilku pierwszych miesięcy. Nasiliła się natomiast tęsknota i miłość, która wydaje się dużo silniejsza niż za życia męża. Im dalej tym bardziej go kocham i tęsknię. Tym bardziej mi go brakuje, tak prozaicznie"byleby tylko był".
Nadal nic mi się nie chce, energii brakuje na wszystko. Nie czuję nawet odrobiny zadowolenia...z czegokolwiek. Odhaczam jakieś niezbędne sprawy do załatwienia. Reszta to gnuśnienie i depresja.
Wiem, że nie pocieszyłam Was. Ale jeszcze nie potrafię, może nigdy nie wyrwę się z tego zaczarowanego kręgu żałoby.
Pozdrawiam serdecznie wszystkie pokrzywdzone przez los.

Witam
Dawno nie pisałam, ponieważ nie miałam sił. Jutro minie 5 miesięcy jak mego ukochanego nie ma. Ciężko mi bardzo, wiecie żyje, oddycham, funkcjonuje ale już tak nie chce. Są dni lepsze takie, że po żartuje z dziećmi, byłam z nimi na wycieczce rowerowej, na spacery chodzimy, ale to nie jest to samo i widzę to na każdym kroku. Miałam nawet myśli żeby odejść z tego świata ale nie zostawiać cierpiących dzieci samych tylko zabrać je też z sobą do męża i myślalam żeby odkręcić gaz i byśmy wszyscy bezboleśnie zasnęli nawet psy nasze i w końcu znów stalibyśmy się rodziną,,,,, wiem to złe myśli i szybko z głowy wywaliłam. Tylko kurcze nie wiem jak żyć ja się łapie na tym, że czekam na dni w których jeżdżę na cmentarz a dom to jakby już nie dom.... Jeszcze muszę sprzedać auto, nasze autko którym zwiedziliśmy pół Polski muszę oddać w inne ręce a jest to trudne bo tylko mój mąż nim jeździł i teraz nawet jak się wymykam i idę po siedzieć w nim to tyle emocji i jeden wielki płacz, córka płakała, że muszę sprzedać ale nie mam innego wyjścia bo nie mam prawa jazdy. Był też dzień ojca, ciężki dzień jak i zakończenie roku. Syn wzorowy, mąż dawał po cichu jemu 100 zł zawsze takie męskie tajemnice a teraz nie ma nic. Widzę że jest im ciężko i jak mam ich pocieszać skoro dławie się łzami żeby nie widzieli . Jestem zła im więcej czasu mija tym gorzej i gorzej będzie i ta tęsknota straszna rozrywająca serce. Na to nie ma lekarstwa niestety. Już go nie przytulę, nie zobaczę. Całe życie runęło już nie ma nic....Dobranoc...

Witam,nikt tu już na naszą stronę nie zagląda,stąd wniosek,że piszące do tej pory poradziły sobie i nie widzą potrzeby kontynuacji swojej tu obecności,albo przeniosły się na bardziej aktywne Fora...Ja piszę,bo u mnie w tym m-cu minie rok odkąd straciłam męża i czuję konieczność podziękowania wszystkim moim ,,pocieszycielkom,, za to ,ze też po części dzięki Ich pomocy ten najtrudniejszy-najgorszy rok mojego życia udało mi się przeżyć.
To One cierpliwe,wyrozumiale i w pełni rozumiejące co czuję każdego samotnego dnia pisały,dzwoniły,trzymały kciuki za mnie...wierzyły,że dam radę nie zwariować z tęsknoty ,bólu i rozpaczy jakiej doświadczyłam po śmierci ukochanego męża
     Część z Nich już nie pisze,wycofały się,część zagląda sporadycznie ale zawsze będę pamiętać jak czekałam na wiadomości od Nich i ile Im zawdzięczam.Nigdy nie pocieszały na wyrost,nie obiecywały,, gruszek na wierzbie,, nie szafowały wizją radosnej przyszłości....ale mówiły o czasie i cierpliwości dla samej siebie,o koniecznym dystansie do wielu życiowych spraw,o konieczności przewartościowania swojego dotychczasowego życia...
     Mija rok,ja nadal każdego dnia bardzo,bardzo tęsknię za moim mężem.Mówię o tym wprost i bez ogródek moim bliskim i tym którzy przy mnie trwają nadal...wiem,że Oni to rozumieją i akceptują moją zmianę
    Uśmiech bardzo rzadko u mnie gości,jestem mało aktywna towarzysko,przestałam być tak otwarta na Innych jak kiedyś...ale nadal jestem sobą,jak kiedyś.Bardziej smutna i zamyślona,błądząca gdzieś tam myślami,czasami za bardzo wycofana z codziennego życia,ale jednak to nadal Ja.
Gdyby nie to Forum pewnie znacznie gorzej bym sobie radziła,nigdzie więcej nie pisałam o sobie bo nie lubię ,,rozmieniać,,się na drobne i stawiałam zawsze na jakość a nie na ilość ....zależało mi na kontakcie z osobami w podobnej do mojej sytuacji i w miarę zbliżonym wieku.Kobiety z tego Forum na zawsze zostaną w moim sercu i zawsze będę pamiętać ile Im zawdzięczam. WIELKIE DZIĘKI WAM.....Będę nadal kibicować Tym,które są dopiero na początku trudnej wyboistej drogi po śmierci męża,będę nadal zaglądać na Naszą Stronę i w miarę możliwości wspierać Inne.....napiszę za jakiś czas,co z moją żałobą,może w ten sposób pomogę choć jednej z Nas...

Witam ja też straciłam męża popełnił samobójstwo 18 maja nie mogę sobie z tym poradzić bardzo mi go brakuje i z dnia na dzień jest coraz gorzej

Willa Lubicz dzięki za słowa wsparcia mieliśmy tyle planów za rok ślub córki a jego już nie ma Depresja go zabiła a ja zostałam z cierpieniem i myślami że mogłam coś zrobić zauważyć

WillaLubicz to wszystko jest takie trudne teraz bez niego nie wiem jak dalej to będzie jak żyć samemu jak do tej pory wszystko robiliśmy razem

Witam,Obie po raz pierwszy u nas ...więc nie znacie też naszych smutnych historii...Ja w przeciągu jednego dnia straciłam męża byliśmy razem ponad 40 lat...Ból nie do opisania,mija rok a nic lepiej,płacz każdego dnia i olbrzymia tęsknota .Nie wiem,czy kiedykolwiek dojdę do stanu względnej codziennej normalności.Pracowałam z psychologiem,jestem w stałym kontakcie z Innymi kobietami ,wymieniamy się swoimi doświadczeniami..Wciąż jednak ,,mam nie posklejane skrzydła,,i chyba już tak będzie-bo nie ma we mnie odwagi Ikara...różne drogi nas prowadzą,ale u mnie ta
co w przepaść rwie...,,tyle słowa piosenki,,Gramy w zielone,,która na początku mojej żałoby dawała mi nadzieje...każdego dnia.Teraz już niekoniecznie..u Koli parę miesięcy po roku żałoby,  też tęsknota ogromna za mężem...Janeczko napisz co u Ciebie?...już masz coraz bliżej do roku żałoby.
Niczego nie możemy zakładać na wyrost,być może dacie radę,bo młodsze,bo bardziej się staracie,bo macie większą pomoc innych niż my,niż ja...Być może lepiej poradzicie sobie z przerażającą codzienną samotnością- bo macie pracę,dzieci i  obowiązki nie tylko rodzinne..być może,być może...
Życzę Wam tego z całego mojego zbolałego serca...bo jak ma tak wyglądać dalsze moje życie to powinnam powiedzieć:,,Boże zatrzymaj świat-ja wysiadam..,,Trwam i czekam,na co?,po co? i dla kogo?....dla siebie,dla dzieci dla wnuków...chociażby...dużo? mało? trzeba próbować,bo nie mamy  innego wyjścia,nie dano nam żadnego wyboru. Może odezwą się Inne kobiety z Naszego Forum i napiszą jak sobie poradziły i nadal radzą każdego dnia? Pozdrawiam serdecznie- piszcie ...

Witam ponownie,WillaLubicz rozminęłam się z Twoim wpisem.Często myślałam jak sobie radzisz,ale było we mnie takie wewnętrzne przekonanie,ze ,,piekielnie,,/w tym pozytywnym/znaczeniu dzielną jesteś kobietą i mimo ran,żalu i tęsknoty idziesz do przodu..Nie masz absolutnie innego wyjścia,bo dzieciaki Cię potrzebują jeszcze bardziej niż jak byliście wszyscy razem.Ten pomysł z kawą - super,mnie z kolei mąż w wolne dni od pracy robił kawę i już nikt takiej dobrej mi nie zrobi...po prostu wkładał w nią swoje serce....Co do psiaków,to też Twoi przyjaciele są ,wierni,oddani ,ich obecność mobilizuje do wyjścia z domu.Wiem coś o tym,bo każdego dnia ,,walczę,,o życie mojej teraz jedynej współlokatorki,przyjaciółki:16 letnie suczki ...To jej codzienna obecność przypomina mi męża,z początku przez 3 miesiące od Jego śmierci spała na dywaniku przed Jego łóżkiem,teraz kiedy zbyt długo płaczę,podchodzi do mnie i z olbrzymim żalem w ślepiach patrzy na mnie przenikliwie i zaczepia delikatnie swoja łapą...Jak by mi chciała powiedzieć....nie płacz,już niczego nie zmienisz.Boję się co będzie jak odejdzie,jak zupełnie zostanę sama...Przez dwa miesiące wróciłam do pracy,byłam w komisjach maturalnych i zawodowych,Kontakt z ludźmi w tym z młodymi, bardzo mi pomógł.Zaczęłam się po raz pierwszy uśmiechać-10 miesięcy po.....powoli wróciłam do żywych,może to nie jest takie równe kroczenie: noga w nogę, czasami się przewrócę,czasami o coś potknę,ale podnoszę się ,otrzepuję i idę powolutku,ślamazarnie dalej....co mnie spotka,co zobaczę ,kto mnie skrzywdzi a kto pomoże?tego nie wiem i chyba nie o to chodzi...trzymam się myśli ,ze na końcu mojej drogi ...spotkam się z moim najlepszym przyjacielem-moim mężem.
Gosiek76:też cała moja rodzina czekała z chrzcinami 9 miesięcznego kochanego wnuka na powrót dziadka..miał wrócić w poniedziałek...a On w poniedziałek odszedł niespodziewanie dla nas wszystkich.Nadal wśród bliskich i znajomych szok i niedowierzanie..Był lekarzem sam dbał o siebie....i tak zadbał...jest we mnie tyle goryczy,ze żadne słowa tego nie oddadzą,też wolałabym,żeby to mnie spotkało albo żebyśmy odeszli razem...I tu już słyszę słowa innych:to czysty egoizm,a co z dziećmi? moje mają swoje rodzin i z dala ode mnie mieszkają,ale i tak potrzebują matki,wiem bo mi o tym bez przerwy mówią i też o tym jak wiele dla Nich znaczę i jak bardzo mnie kochają...5 letnia wnuczka wysyła laurki z pomocą baloników do nieba dla dziadziusia,a dla mnie pisze wierszyki :,,Babciu,wiem,że Ci jest smutno i źle ,nam też ,ale idź do przodu i nie poddawaj się..., druga 4 letnia dzwoni i mówi,ze śnił Jej się Dziadek , prosił,żeby się mną zaopiekowała podwójnie za siebie i za Niego... ,dla takich chwil warto żyć i uzbroić się w cierpliwość,czekać i zobaczyć co życie nam przyniesie...
Aniczko,duszku Nasz Dobry,może Ty napiszesz ?Mnie bardzo,bardzo pomogłaś i nadal pomagasz....Pozdrawiam Was Wszystkie

Dziękuję WillaLubicz za piękne,mądre słowa...nie mogłam powstrzymać łez..Wczoraj minął rok,wyjazd na cmentarz/89 km w jedna stronę/na szczęście z dalszą rodziną...Tak do końca nie wiem,czy nie lepiej by było mi samej w  tym dniu i w tym miejscu.Moje dzieci tak wybrały i uszanowałam Ich decyzję...spotkaliśmy się trochę później u mojej córki.Nie było łez,wspomnień,raczej normalne rozmowy o naszej olbrzymiej tęsknocie za człowiekiem którego tak wszyscy kochaliśmy,i którego barak każdego dnia jest porażający.Wnuczka pyta wciąż::dlaczego Dziadek się z Nią nie kontaktuje,i ona nie wie,czy laurki które mu wysyła do nieba za pomocą przywiązanych baloników,się Mu podobają czy nie?
Każdy z nas musi sobie radzić po swojemu.Dzieciom jest łatwiej,mają już swoje dzieci,pracę i plany życiowe.Oboje się przeprowadzają więc moc spraw do załatwienia.Najgorzej ze mną,choć robię wszystko co mogę i co jest w moim zasięgu- nic się nie zmienia.Też myślałam kiedyś czytając wpisy innych kobiet,że rok to taka zaczarowana data-po której jest lepiej-chociaż odrobinę...
U mnie niestety nie jest,jestem szczera do bólu ze sobą i z Wami,nic lepiej-mam wrażenie,że czasami wręcz gorzej...Płacz,smutek i olbrzymia,przeogromna tęsknota zagościła u mnie i nie chce mnie opuścić....niestety nie potrafię sobie z tym poradzić
Mam wsparcie bliskich i ,przyjaciół-znacznie ilościowo ,,okrojonych, ale sprawdzonych...,,są SMS,MMS,e-maile,rozmowy telefoniczne...spotkania,ale w moim przypadku niczego radykalnego nie zmieniły .Była długa opieka psychologa.....Brakuje tej jednej najważniejszej dla mnie osoby.....Czasami jestem zła na samą siebie,że się jeszcze nie pozbierałam,nie ,,ogarnęłam,, z tej rozpaczy,że inne kobiety lepiej sobie z tym radzą ,może bardziej się motywują,bardziej chcą....ja nie chcę żyć bez mojego męża - ale muszę bo jakie mam inne wyjście? ale to nie jest życie - to wegetacja...bez uczuć i emocji innych niż te co towarzyszą żałobie po zmarłych.Pozdrawiam i odezwę się za jakiś czas,przynajmniej się postaram....

Ja w pracy miałam dziś ciężki dzień nikt mnie nie rozumie mają pretensje że jestem bez humoru a jaka mam być to dopiero 3 miesiąc jak mój mąż przegrał walkę z depresją i odebrał sobie życie nie umiem bez niego żyć i nie wiem co będzie dalej tylko pustka i te samotne wieczory i noce

Jolam1 dziękuję bardzo za słowa wsparcia ja do pracy wróciłam po tygodniu może za wcześnie ale siedząc w domu chyba bym zwariowała córka z chłopakiem się do mnie wprowadziła bo od dwóch lat to tylko z mężem mieszkaliśmy przynajmniej mam się do kogo odezwać

Kolia
Witam Cię i zupełnie rozumiem twój ból. Zgadzam się z Tobą, że każdy odczuwa ból na swój sposób, ale nas wszystkie ten ból połączył.Wiesz u mnie wczoraj minęło 7 miesięcy i nadal zadaje te same pytania na które nigdy nie dostanę odpowiedzi. Nadal czuję złość i myślami wracam do tych smutnych chwil ze szpitala. Mam dzieci i uśmiecham się czasami z przymusu, ale przyznam się że są takie chwile że śmieje się szczerze zwłaszcza gdy nagle zaczynają wspominać jakieś głupotki taty. Wspomnienia są piękne bo są z czasu "normalnego" życia, potrafią wywołać uśmiech więc Twoje wspomnienia niech ci nie sprawiają bólu a wywołują uśmiech na twarzy. Cieszmy się tymi chwilami które były nam dane z naszymi mężami/ partnerami. Wiem, że to mało, ale wspomnienia zatrzymują chwilę tak jak zdjęcia czy filmy nagrane. U ciebie druga zima,,,, u mnie zima będzie się źle kojarzyć bo zimą w styczniu minie rok.... Ciężko nam wszystkim, ale musimy dawać radę, małymi kroczkami.... dobranoc..

Witajcie kochani ,dawno nie pisałam ,ale czytam co U WAS się dzieje,  dużo bólu i cierpienia z którym źyjemy na codzień ,wciąż staramy się iść do przodu , brakuje nam naszej  połówki bardzo,U mnie  nic do przodu nie idzie ,choć 9 m-C minęło ,tęsknota i ból jest jeszcze większy,ostatnio na cmentarzu poznałam starszą wdowe. ,powiedziała że U NIEJ to trwało 7 lat walki z B,dużym bólem i silną tęsknota,i tak jest już innym człowiekiem,,wsparcie drugiej wdowy jest bardzo pomocne ,pomagamy sobie  na wzajem,bo nikt nas nie zrozumie co czujemy,tylko ten kto sam to przechodzi,wszystkich  serdecznie  pozdrawiam i przytulam,

Witam Was Wszystkie Moje Drogie Towarzyszki Niedoli! Rok to tylko kolejna data w kalendarzu wiem to i zdaje sobie sprawę,że jeszcze długo będzie boleć i to bardzo- każde wspomnienie o moim mężu..Ostatnio dostałam od 5 letniej wnuczki filmik na którym tańczy i ,,rapuje,,piosenkę dla Dziadka.
,,.....Dziadka nie ma to jest fakt i pogodzić się z tym nie ma jak..
       babciu,babciu ja to wiem ,że bardzo martwisz się...
       babciu,babciu ja to wiem jak ciężko ci z tym jest...
       babciu ,babciu proszę cię idź do przodu...nie cofaj się....,, Oczywiście popłakałam się ...ale też zdałam sobie sprawę,że jestem dla Niej też kimś bardzo ważnym i w tym swoim nieszczęściu nie jestem sama.Ważna dla mojego syna ,bo nagrał ten filmik i mi go przesłał i dla jej mamy -mojej synowej  - która ,,artystycznie,,Ją przygotowała. Ważna dla Jej braciszka mojego 1,5 rocznego wnuczka,który w czasie tego występu próbował Jej towarzyszyć....i cały czas machał do mnie swoją małą rączką .Tak, niewątpliwie takie chwile są bezcenne..i chwytające za serce.
       Od września wracam do pracy,brakuje nauczycieli - dostałam fajną propozycję pracy w Policealnej szkole niedaleko mnie.Mam nadzieję,że się choć trochę ,,spionizyję,,i wyjście do ludzi podziała na mnie mobilizująco,tym bardziej,że to ludzie ,,dorośli,,.Kolia ma rację,praca dla kobiet w żałobie to przysłowiowa deska ratunkowa.
Rozmawiałam z psychologiem,sugerował ,że po roku powinnam starać się żyć tak jak by mój mąż był obok mnie psychicznie ...np: jak by wyjechał na kilkuletni kontrakt,lub został wysłany na misję...bez terminu powrotu. Mam próbować kontynuować nasze wspólne przyzwyczajenia i zainteresowania.
Wybrać się do kina na film,który by On wybrał,pójść na spacer naszą ulubioną trasą,wyjechać do naszego ulubionego miejsca,zjeść ulubioną wspólną potrawę...posłuchać ulubionej piosenki...Jak najwięcej rozmawiać z Nim w myślach lub dzwoniąc-tak jak bym zostawiała swoje słowa na poczcie głosowej.
Powiem tak,od kilku dni właśnie tak staram się robić.Powolutku,małymi krokami a raczej kroczkami...parę razy się ,,potknęłam,, nadal jest mi smutno i popłakuję,ale łapię pion i idę dalej ...przynajmniej się staram.Robię to dla siebie,moich najbliższych,ale przede wszystkim dla mojego męża,bo wiem ,że On nie chciałby abym nadal tak bardzo płakała i rozpaczała.Zawsze gdy było mi smutno i źle ,przytulał mnie ze słowami :będzie dobrze,tylko już nie płacz bo serce mi się kraje...proszę nie płacz.  .Spróbuję,, czy się uda  - tego nie wiem,ale będę próbować każdego dnia zrobię to dla Niego,bo On by tego chciał,bo On na to zasługuje..i jestem Mu to winn .Pozdrawiam i trzymam kciuki za każdą z Was i za Nas Wszystkie Razem.

Moje Kochane! Jestem z Wami  od 20 miesięcy – wtedy właśnie runęło dla mnie niebo. Przeczytałam chyba wszystkie wpisy na tym forum, działały jak balsam na zranione serce. Nie odważyłam się jednak napisać. Zbyt wiele było we mnie rozpaczy, bólu, złości i goryczy, żeby obarczać tym Was. Mój mąż był przez 35 lat największą i najbardziej niezwykłą Miłością mojego życia, zmarł nagle, nie zdążyliśmy się nawet pożegnać. W jednej chwili znalazłam się w najczarniejszym tunelu, z którego nie miałam siły i nie chciałam się wydostać. Myślę, że każda z nas przechodzi tę samą drogę, różnią się tylko okoliczności. Ból jest jednak ten sam i żaden czas nie jest w stanie zagoić tej ziejącej rany. Czas pozwala jedynie przyzwyczaić się do tego bólu, który wreszcie staje się elementem naszej codzienności. Ale to już jest pierwszy krok do opuszczenia tunelu.  Mnie wreszcie udało się wyjść na światło i znowu zobaczyć świat, nie tak piękny i pociągający jak kiedyś, ale wciąż przyjazny.  Dlatego zdecydowałam się napisać - chciałam Wam wszystkim, które jesteście jeszcze w tym czarnym wnętrzu, dać nadzieję. Tak naprawdę nie wydarzyło się nic szczególnego. Po prostu zdobyłam się na odwagę i na krótko zmieniłam otoczenie. Nowi ludzie i nowe  sytuacje pozwoliły mi zajrzeć w głąb siebie, tam odnalazłam kogoś, o kim już chyba zapomniałam – siebie sprzed wielu lat, ale silniejszą, wzmocnioną miłością mojego Ukochanego. Zrozumiałam, że to właśnie On dał mi nieograniczoną przestrzeń do bycia sobą, rozwijania skrzydeł, pozbycia się miliona kompleksów i … stała się rzecz niezwykła – polubiłam siebie, nie żonę, matkę, babcię, którą jestem, ale SIEBIE.  To niezwykłe odkrycie pozwoliło mi się wreszcie uśmiechnąć  tak z głębi serca. I mimo że nic pozornie się nie zmieniło: nie poznałam żadnej nowej miłości (bo tylu mężczyzn na świecie, ale przecież nikt nie dorówna mojemu), nadal mam moc obowiązków, chodzę do pracy, której nie lubię, jestem zmęczona, odwiedzam grób męża 2-3 razy w tygodniu, rozmawiam z Nim, palę znicze, podlewam kwiatki, serce wciąż boli  a piękne wspomnienia wspólnych chwil nadal są zamazane, to jednak czuję, że ruszam do przodu, a życie powoli wciąga mnie w swój wir. Kochane Dziewczyny! Naprawdę jest dla nas nadzieja na życie (wciąż jeszcze nie mówię piękne, ale to i tak duży krok do przodu). Tylko każda z nas musi odszukać własną ścieżkę w tej gęstwinie ciernistych krzewów. Pozdrawiam Was wszystkie najgoręcej i życzę dużo, dużo siły.

Dziewczyny,Kobiety moje drogie...stała się rzecz straszna,nie do przyjęcia,przejmująca olbrzymim bólem i naszą niemocą....Odeszła dziś... w nocy jedna z  Nas..wdów...popełniła samobójstwo.Była aktywna na innym Forum:Wdowy i wdowcy,ale z wieloma z Nas utrzymywała kontakt....do wczoraj....Tak bardzo tęskniła za swoim mężem,który zmarł nagle w sierpniu ubiegłego roku.To dokładnie jak mój,ja też nie chciałam żyć bez Niego,ale żyję i każdego dnia mimo olbrzymiej - ba przerażającej wręcz tęsknoty próbuję odnaleźć się w tej nowej dla mnie rzeczywistości.....Nie mogę uwierzyć,że ten świat w którym teraz żyję,świat bez tej najważniejszej dla mnie osoby jest moim światem...
   Beata ,bo tak miała na imię,miała dwójkę dzieci:22 córkę i 27 letniego syna...to On Ją znalazł....Nikt z nas nie wie,co ,,nie zadziałało,,dlaczego podjęła taką decyzję....miała 51 lat i jeszcze mogła być szczęśliwa...??? Może miała zbyt mało oparcia wśród innych,może ta jej tęsknota była tak silną ,że atakowała Ją każdego dnia z siłą nie do wytrzymania - nie- do udźwignięcia  ....przez Nią.Tęsknota za mężem była swojego rodzaju chorobą powodującą ból nie tylko psychiczny,ale też fizyczny....ból który każdego samotnego dnia atakował Ją a Ona nie dała sama rady...z nim walczyć....
Dziewczyny,kobiety  musimy wspierać się ze wszystkich sił każdego dnia,dzwonić,pisać ,wysyłać SMS i MMS-y.Musimy wiedzieć,że możemy liczyć na siebie w każdej chwili,że są osoby dla których nie jesteśmy obojętne.Musimy mieć świadomość,że jak zawiedzie nasza rodzina,to są inni,którzy się o nas martwią i dla których jesteśmy ważne...Ja zawsze podkreślam i wiele razy już pisałam na tym Forum,że olbrzymią pomoc otrzymałam od kobiet od nas...Część już nie pisze,wycofały się, i choć nikt nie ma uniwersalnych rad na nasze cierpienie i samotność,to świadomość,że ktoś o nas myśli i komuś jesteśmy bliskie czyni cuda i dodaje skrzydeł w tej nierównej walce z nią... Do tego mojego tekstu dołączają: JANINKA i KOLIA,które prosiły o napisanie kilku słów o Beacie i o zapewnieniu,że My wszystkie tu piszące stanowimy taką małą społeczność kobiet samotnych ale o wielkich sercach....i możecie pisać na nasze prywatne e-maile,a my odpowiemy,jak kiedyś odpowiadały na nasze...Weneda,Aniczka,Misiulek....i wiele,wiele innych.Pozdrawiam

Jolu, czytam o tym zdarzeniu i jestem przepełniona ogromnym bólem...
Niech odpoczywa w pokoju ...
Nie piszę tu już ale czytam i za każdym razem wraca mój ogromny ból choć mineło 10 lat.
Czasami mam tak że chciałabym się już nie obudzić...
Pisząc tu trzeba bardzo ważyć słowa, bo nieopatrznie mogę być źle zrozumiana.  Lecz w  tak trudnej i dramatycznej sytuacji człowiek chwyta się jak tonący brzytwy i może się pokaleczyć dodatkowo.
Zauważyłam, że ten obecny czas jest inny niż 10 lat temu.
Wdowy które tu pisały ułożyły sobie życie i są szczęśliwe równocześnie pielęgnują pamięć swoich zmarłych mężów.
Bardzo ważne w tak trudnej chwili by ktoś był obok, by móc wypłakać wyrzucić z siebie ten ból, smutek, złość, zagubienie nad tym - i jak teraz żyć.
I choć padnie mnóstwo odpowiedzi, my nie wierzymy, bo to nie jest czas by w to wierzyć.
Żałoba to choroba psychiczna, jednych porwie nurt obowiązków, innych zaduma  ucieczka w siebie a jeszcze innym potrzebna jest pomoc lekarska.
Ale świat nadal się kręci choć dla nas stanął w miejscu.

I choćby nie wiem jakie padały słowa, dla nas świat jest już zupełnie inny.
Nie potrafię już pocieszać dawać rad, ale weźcie pod uwagę, że Wy jeszcze żyjecie i można odnalaźć sens naszej jeszcze egzysencji jaki nam został.

Serdecznie pozdrawiam.

Droga Misiulko i Aniczko, kochane Dziewczyny!!! Nawet nie umiem wyrazić, jak wiele Wam zawdzięczam. Byłyście ze mną właściwie od pierwszych dni mojej tragedii. Nie miałam siły, żeby pisać na tym forum, bo ból i rozpacz były zbyt silne, nie umiałam ich wykrzyczeć, ale Wasze historie, Wasza mądrość, wrażliwość i heroiczna walka pozwoliły również mnie podnieść  się i powolutku zaczynać żyć. Najpierw zrozumiałam, że te wszystkie kłębiące się we mnie uczucia, najczarniejsze myśli, i to straszne wrażenie, jakby wraz ze śmiercią mojego męża ktoś wyrwał mi serce, nie są szaleństwem, że właśnie tak wygląda rozpacz. Potem w Waszych wpisach szukałam iskierki nadziei, że może nie zawsze będzie tak strasznie, że może przyjdzie czas, kiedy będę umiała się uśmiechnąć i zarazić tym uśmiechem innych. Walka, którą staczałyście o każdy kolejny dzień była też moją walką, ale dzięki Wam miałam siłę ją podjąć. Żałoba to chyba najtrudniejsza droga w życiu, przechodzimy ją wszystkie. Dlatego tak ważne jest wsparcie, które dałyście mnie i na pewno wielu innym wdowom, które chłonęły Wasze słowa, ale same nie miały siły albo odwagi napisać.  Proszę więc, zajrzyjcie tu czasem i wspierajcie nas nadal swoją mądrością i optymizmem. Nadal przecież, bez względu na czas który upłynął, każdej z nas zdarzają się trudne chwile. I właśnie wtedy potrzebny jest ktoś, kto pokaże, że mimo wszystko może się udać zacząć znowu żyć. Jeszcze raz gorąco dziękuję i pozdrawiam z całego serca.

Witam Was wszystkie,trochę czasu już minęło od śmierci Beaty,i myślę,że każda z nas ma w tym temacie swoje przemyślenia...u mnie minął 13 - miesiąc żałoby i cieszę się ,że w dalszym ciągu mogę liczyć na pomoc Aniczki,Wenedy i Misiulki. Ba,,powiem nieszczerze,ze czuję się przez Nie zaopiekowana i dzięki  temu ....Nim jestem Tu i Teraz..
   Myślę,że tylko One tak naprawdę wiedzą co każda z Nas przeżywa każdego dnia - zmagając się z codziennością samotnego życia i wieloma problemami z tego wynikającymi...Dołączam się całym sercem do słów Baśki1:Kobiety o WIELKICH SERCACH nie opuszczajcie nas,napiszcie choć parę słów...od czasu do czasu...Dla Nas to będą bardzo cenne oczekiwane słowa od Was..a dla Was kontakt z Tymi ,którym potrzebna jest Wasza pomoc....ba wręcz niezbędna .....do dalszego życia w samotności ,rozpaczy i olbrzymiej tęsknocie za tym co już na zawsze utracone.....i nieodwracalne.... Pozdrawiam z całego serca