Śmierć męża - jak sobie poradzić?

Ja też mam obsesje jeśli chodzi o miejsce gdzie spoczywa mój mąż. ciągle myslę i kombinuję co mu tam postawić. zapalić.Też nie mogę się pogodzić z myślą. że on już nie wróci. zachowuję się tak jakby on miał wrócić. nie dopuszczam do siebie myśli. że to już koniec, Dzisiaj o 12,20  5 miesięcy mija,Zaraz do niego jadę ze zniczami i różą. muszę tam być jeszcze przed pracą, Na wieczór pojadę z synem. To nic, że pada. nie interesuje mnie to. Tak mi dzisiaj ciężko...

22 czerwca niby tak krótko a tak długo...

Dla mnie dzisiejszy dzień to również rocznica, dziś mineło 10 miesięcy. Te kilka dni przed tą datą i po są zawsze najtrudniejsze. Wspomienia i ból wracają ze zdwojoną sił. Myślenie, pisanie, czytanie przychodzi mi z trudem, nawet leki nie są w stanie mnie wyciszyć. Depresja tak ja również ją mam, choć bardzo się staram być silna. Mnie też nie przeszkadza zła pogoda, tym bardziej muszę tam być dla Niego , dla siebie. Ide nie z myślą że on tam jest, ale że jest tam coś cennego ważnego dla niego o co powinnam dbać. Czuję się wtedy spokojniejsz, pogadam sobie i popłaczę ale przez tę godzinke czy dwie czuję że robię coś pożytecznego.

Zgadzam się z Tobą to koszmar ale każdego dnia powtarzam sobie że to ja mam szczęście, bo dane mi jest patrzeć jak rośnie moje maleństwo, które było spełnieniem naszej miłości. I choć czuję ogromny ból gdy parzę na roześmianą buzię naszego szkraba, bo mam świadomość że to nie tak miało być widzę również roześmianą buzię mężą. Znam na pamięć każdy jego gest wiem co by zrobił, powiedział i jak bardzo byłby szczęśliwy. Wiem też że gdyby mógł nigdy by nas nie zostawił.

Dobrze zrobiłaś Mileno9 z tym L4, Takie kilka dni wyłączenia się z tego kieratu codzienności dobrze robi.Ja niestety nie mogę sobie na to pozwolić,Mówią. że nie powinniśmy zamykać się w domu. że powinniśmy być między ludżmi. ale kilka dni odpoczynku bycia samej dobrze robi,Czuję się taka zmęczona. zestresowana. marzę o tym spokoju. który straciłam. chciałabym obudzić się i poczuć się tak jak wtedy gdy byliśmy razem. tak spokojnie i bezpiecznie.

Witam wszystkie Panie.Mi też serce pęka ,dzisiaj jest 20 dni jak zmarł mój najukochańszy mąż Bartuś.Byliśmy 5 dni po ślubie ,rano mieliśmy jechać w podróż poślubną do Kołobrzegu a jego serce nie wytrzymało i stanęło...nie wiem jak żyć,bo wszystko straciło dla mnie sens...nie mamy dzieci...jestem załamana:(

Mi dzisiaj mija 92 dzień. Zarejestrowałam się tutaj iskierko żeby się do Ciebie odezwać.Przed śmiercią męża nigdy nie korzystalam z forum żadnego. Co chciałabym Ci powiedzieć ? Że nie pamiętam jak minęły pierwsze dni ...ale minęły...że strasznie boli caly czas ale ...powoli ...chwila po chwili...czas jest sprzymierzeńcem. I rzeczywiście pisanie pomaga...człowiek widzi że nie sam cierpi...choć to nie zmniejsza cierpienia ale pozwala chwilom mijać. Jest takie forum Żałoba strata osierocenie.Tam też można spotkać ludzi którzy stawiają sobie te same pytania co my. I jeszcze jedno Mlode wdowy. Sekunda za sekunda...Dbaj o siebie...Przytulam Ciebie i ja .
I Wam wszystkim tutaj piszącym dziękuję za Wasze wpisy. Uczę się życ z tym bólem.

bardzo, bardzo mi przykro... u mnie mija 14 miesiecy od smierci meza... sa dni gdzie jest dobrze... wiekszosc z nich juz taka jest, le czasami to wysiada mi psychika.

ja mam 36, moja corka 7, wiec pewnie Taty az tak dobrze nie bedzie pamietac. Trzymaj sie!

Ostatnie dni są coraz gorsze.Mamy duży dom, prawie wszędzie gdzie spojrze są ślady mojego Mężą on bardzo dużo robił sam. Jest też dużo pracy której nie skończył. Kiedyś bardzo kochałam nasz dom. ogród. chciałam żeby był ciepły i taki rodzinny. żeby był oazą spokoju dla mojej rodziny.Dzisiaj wszystko straciło sens, dom wydaje sie taki zimny. pusty. mam wrażenie jakby to już nie był ten dom, Nie mogę się pogodzić z tym. że już nigdy mój Mąż tu nie będzie. że nie naprawi mi czegoś tam.. Tak bardzo chcieliśmy wygrać walkę z tą chorobą. mało tego myśleliśmy że nam się uda. Teraz wspominam po kolei wszystkie te dni nadziei. wiary. złudzeń i tej beznadziejnej walki. Ale walczylibyśmy jeszcze jeszcze. dopóki człowiek żyje jest nadzieja , potem już nie ma nic. koniec, teraz tylko czekam...Nie ma godziny. żebym nie myślała o moim Mężu,tak bardzo za nim tęsknię.

Witaj akrim13 ! Przeczytałam to co czujesz po śmierci swojego męża  i ja  mam podobne odczucia . Mój mąż zmarł miesiąc temu.Zmarł nagle po 30-latach małżenstwa. Mamy jedną córkę jeszcze studentkę .Córka studiuje w innym mieście a ja zostałam w domu sama !!!!!!!!! Nie wiem jak mam sobie ze wszystkim poradzić ! W jednej chwili zawlił mi się cały dotychczasowy świat !Zawsze wydawało mi się ,że jestem silną kobietą a teraz widzę z dnia na dzień jestem coraz mniej odporna psychicznie ! Nie wiem jak mam sobie poradzić ! Mąż był zawsze moją "podporą " i choć w naszym życiu  różnie było, to  wiem jedno - oddałabym wszystko żeby tylko mój mąż wrócił do mnie i żebym jeszcze mogła  MU powiedzieć jak bardzo go kocham i nie było nic ważniejszego w moim życiu jak on i jego miłość do mnie i że tylko on był MIŁOŚCIĄ MOJEGO ŻYCIA !!!!!!!!!!!!  Wielu spraw nie da się już ani załatwić ani zmienić a ja będe musiała z tym żyć ! Bo  wiem ,że muszę żyć dla córki i muszę jej pomóc bo już nikt jej nie  pomoże! Chce mi się krzyczeć , wyć z bólu.Nic mnie nie cieszy ,nie mobilizuje do działania !. Od jego odejścia nic nie robię ( oprócz pracy zawodowej )nie sprzątam , nie gotuję - bo i po co i dla kogo ? Bardzo mi brakuje mojego kochanego męża ! Mam straszne wyrzuty sumienia ! Nic i nikt nie jest w stanie ich załguszyć ! Nie mogę znieść samotności !Tęsknię za nim !Bardzo mi go brakuje !Nie pogodzę się z tym ,że odszedł tak szybko ! Jest mi tym bardziej ciężko, że cała rodzina mojego męża odwróciła się ode mnie winiąc mnie za  Jego śmierć  ! A to ja zostałam sama !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! ze wszystkimi niezałatwionymi sprawami  i problemami !
Nic nie ma sensu !!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Witajcie kobietki.Lila2403 bardzo ci współczuję bo sama wiem jak to jest zostać samą.Mam wprawdzie córkę która ma 10 lat ale to marne pocieszenie.Zastanawiam się co takiego zrobiłaś że rodzina męża odwróciła się od ciebie.Może to jest tylko takie wrażenie może nie wiedzą jak ci pomóc i dlatego ochłodziły się kontakty między wami?To akurat wiem z autopsji bo przeszłam to samo.Tylko jak później rozmawiałam z nimi to sami przyznali że nie wiedzieli jak ze mną rozmawiać.I czy w ogóle chcę na ten temat rozmawiać.
Piszesz że zostałas z masą kłopotów.To trudna sytuacja ale pamiętaj że jeśli mąż miał jakieś długi a ty nie chcesz ich spłacać to masz tylko 6 miesięcy od jego śmierci na ewentualne odrzucenie spadku w przeciwnym razie będziesz musiała je spłacać!!!!!!!!!!Sprawdziłam to dokładnie i wiem że firmy windykacyjne korzystaja z tego bo rzadko kto o tym myśli zaraz po śmierci kogoś bliskiego a potem jest za późno.

A co do świąt to nie myślcie o nich jako o dniu kiedy zabraknie kogoś bliskiego.Oni i tak będą z nami w naszych sercach i nic tego nie zmieni.Ja w każdym bądź razie zamierzam tak jak zwykle podzielić się z moim mężem opłatkiem choćbym miała go położyć na jego grobie.A w prezencie dostanie nowego aniołka który będzie nad nim czuwał.

a porządki zajmą choć trochę nasze myśli i potraktujmy je jako sprzątanie nie świąteczne ale zimowe i wykurzmy przy okazji choć trochę smutku z naszych serc.Pamiętajcie że za chwilę zacznie się nowy rok a w niego powinnyśmy wejść z nadzieją na dalsze życie.

Trzymajcie się ciepło w te zimne dni.Kasia.

Witaj DrugaJa ja też staram się mimo wszystko patrzeć w przyszłość z optymizmem.Wiem ze to dalsze życie będzie inne ale to nie znaczy że gorsze.Zresztą mój Maciej prosił mnie o to abym mu obiecała że ułożę sobie jeszcze z kimś życie żebym nie była samotna bo samotność jest straszna!!Wówczas byłam na niego strasznie zła  zresztą powiedziałam mu to ale teraz wiem że on powiedział to dla mojego dobra.

Co do świąt to na reklamy i inne gadżety patrzę raczej bez emocji i nawet oglądam niektóre rzeczy ale staram się traktować jako element tradycji niż robienie mi na złość.Doszłam do wniosku że złość nic mi nie daje a wręcz szkodzi mnie samej i mojemu zdrowiu.Dlatego aby rozładować złe emocje właśnie sprzątam piorę gotuję itp.Na przykład zaczęłam stosować dietę żeby w końcu schudnąć i przynajmniej chwilami nie myślę o tym że jestem sama.
A ten rok i tak się kiedyś skończy i za parę lat na pewno każda z nas ułoży sobie życie i pozostanie w nas to co najcenniejsze - wspomnienia.

Tego nikt nam nie zabierze!!!!!!!!!!!!!!!

Witam drogie Panie,zazdroszczę Wam że zaczynacie patrzeć w przyszłość z optymizmem.Ze mną niestety jest coraz gorzej,nie mogę sobie poradzić.A świąt bardzo się boję.Zawsze z mężem robiliśmy zakupy przed świętami.Teraz widząc już tą przedświąteczną gorączkę nawet na zakupach nie mogę powstrzymać się od łez.Synom nawet powiedziałam że w tym roku nie chcę prezentów pod choinką i oni też nie będą mieli.Nie wiem czy nie robię żle? Ja nigdy chyba nie pogodzę się ze śmiercią mojego Kochanego Męża.Niby jestem,a jakby mnie nie było,niby żyję,a jakbym nie żyła.Razem z Jego odejściem wszystko się skończyło.Dalej nienawidzę całego świata.Też tak jak Któraś z Was pisała mam pretensję że żyją tacy ludzie po 90 ce.Tylko ja wiem jek mój Mąż pragnął żyć.Do swojej bratowj dwa dni przed śmiercią powiedział że chciałby tak chociaż pożyć jeszcze ze trzy lata.Więc nie miał chyba tak bardzo wygórowanych marzeń.Dlaczego Bóg nam to zrobił?????????.No dobra już kończę bo się tak rozkleiłam że przez łzy nie widzę liter na klawiaturze.Pozdrawiam.

Na prezentach napiszę, że to od Mamy i Taty!!!

Witam! wiecie co czytam ale nie moge zebrać nawet myśli żeby cos napisać.totalna pustka w głowie. O prezentach myślałam bo sa dzieci jest wnusia i trzeba się zmobilizowac.Gorzej z przygotowaniem czegoś raczej liczę na synową u której mam spędzić wigilie.Nie myślę nawet o choince chyba nie chcę tego.
Optymizmu raczej zero żyję z dnia na dzień dzisiaj też myślałam z niedowierzaniem że go nie ma i to już siedem miesięcy.
Alicjo zmień zdanie zrób dzieciom prezenty sataraja się być z nami chociaz one przeżywają to może trochę inaczej albo nam tak sie wydaje.
Wierzę w cuda dzisiaj musiałam jechać w taką pogodę pociągiem autobusami i wiecie co nie miałam praktycznie żadnego opóżnienia dziwny zbieg okoliczności?

Witajcie kochane.

Alicjokurowska ja rozumiem że jest ci bardzo ciężko myśleć o prezentach i twoi bliscy zdają sobie sprawę z tego ale oni podświadomie chcą mieć choć namiastkę świąt.Pamiętaj ze im też jest ciężko bo to w końcu był też ich tato dziadek brat czy syn.Na prezenty zazwyczaj najbardziej czekają dzieci bo to dla nich przede wszystkim jest ważne w święta.Kup im chociaż po drobiazgu choćby po bombonierce.Tu liczy się pamięć a nie wartość prezentu.

Smutna Marysiu masz rację co do prezentów. Ja też tak jak i ty przed wigilią pójdę do Maćka podzielić się z nim opłatkiem i może zaniosę mu pozytywkę z kolędami bo on bardzo lubił muzykę.Mam też już kupioną dla niego malutką choinkę z szyszek którą udekorujemy z córką i mu zaniesiemy.No i w prezencie dostanie od nas po aniołku.

Dziewczyny pomyślcie jakie my w pewnym sensie mamy szczęście dlatego że mamy swojego "anioła" który się nami opiekuje praktycznie zawsze.Pomaga on załatwić ważne sprawy zdążyć na pociąg czy autobus.

milen09 ja też miałam już kilkanaście takich zbiegów okoliczności.Ostatni w środę kiedy bardzo zależało mi na tym aby załatwić mszę w pierwszą rocznicę śmierci Maćka.Tego dnia wszystko szło mi pod górkę tzn.z pracy wyszłam później po drodze korek i non stop czerwone światło na drodze do domu.Ale zdążyłam i udało mi się załatwić.Wierzę że Maciej mi w tym pomógł bo wiedział że mi na tym bardzo zależało.

Pamiętajcie  jak czegoś nie możecie zrobić poproście  swoich mężów o pomoc a zobaczycie że będzie wam lżej!!!!!!!!!!1

Pozdrawiam was Kasia.

Witajcie. Czytam Wasze słowa i zastanawiam się skąd Wy czerpiecie siły na tak pozytywne myślenie. Ja nie mam chyba tyle wiary że kiedyś musi być lepiej. Mój mąż uwielbiał święta, cieszył się na nie jak dziecko. Dekorowanie domu, drzewek przed domem, ubieranie choinki, nie mogł się tego doczekać. Zawsze śmiałam się z niego bo każdego roku dokupywał nowe lampki choinkiwe. Zawsze razem zrobiliśmy zakupy , wybieraliśmy prezenty dla bliskich.
Dzisiaj myśle tylko o tym że gdy rok temu leżałam po porodzie on przyjechał do mnie z upominkiem i byliśmy tacy szczęśliwi. Święta mnie przerażają, nie wiem jak przez nie przebrnę, właśnie dlatego ze on je tak kochał. Ja już postanowiła że w tym roku nie będzie u mnie świąt, choinki. Myślę tylko o nim. Przygotowałam za to dla niego piękne stroiki świąteczne jeden z mikołajem i świecą, drugi z aniołem i zaniosę Mu razem z opłatkiem.
Święta już nigdy nie będą miały dla mnie takiego znaczenia jak wcześniej. Wiem że z czasem gdy nasz syn podrośnie, być może już za rok będę musiała się lepiej postarać, bo tego pragnąły mój mąż, ale jesze nie w tym roku, jeszcze nie.
Pozdrawiam Was wszystkie. Życzę dużo siły i optymizmu.

Kiedy czytam Twoje słowa Marysiu to tak jakbym czytała własne myśli. Ja też ciągle czekam i choć zdaję sobie sprawę że to niemożliwe mam nadzieję że wróci. Szukam Go wśród ludzi na ulicy i modlę się o sen, nawet zły ale żebym mogła go znowu zobaczyć ,poczuć, niestety też mi się nie śni.
Też chciałabym by było już po świętach, albo żebym mogła wyjechać gdzieś gdzie nie dociera magia tych świąt ale chyba nie ma takiego miejsca, nie uciekniemy przed tym. Bardzo mi go brakuje. Wiem że jest ci równie ciężko jak mi, to będzie trudny czas ale jakoś przejdziemy i przez to.
Dla mnie końcówka i począdek roku to same ważne daty które razem świętowaliśmy. Teraz nie mam już czego ani z kim świętować.... został tylko smutek i łzy.

Ja chciała bym by mi się przyśnił nawet zły. Tak bardzo mi go brakuje a on odszedł i nawet we śnie nie ma czasu by ze mną być. Ciekawe co Go teraz tak zajmuje. Mam tylko nadzieje że jest szczęśliwy i nie czuje bólu jaki po sobie zostawił.

MI też Mąz śnił się 2 razy a też już niedługo będzie 6 miesięcy, Nie wiem dlaczego tak mało mi się śni. zaczynam zastanawiać się jaki w ogóle ma sens życie, czy po śmierci jest coś. czy nie ma nic. gdzie jest sprawiedliwość, Nie chcę grzeszyć, ale dlaczego jest tak dużo niewiadomych. tyle bólu,Niektórym życie idzie jak po maśle. chociaż nie zawsze na to zasługują. a inni mają zawsze pod górkę,To moje życie obecne to jest wegetacja. nie widzę żadnego sensu.żadnego celu. żyję bo muszę,Jak długo jeszcze, ja ciągle czekam tylko nie wiem na co.Może na święta mi się przyśni.Jestem taka zmęczona tym wszystkim. Życzę Wam dużo siły,Pozdrawiam

Nasze życie choć często smutne i zabiegane chyba ma jakiś sens bo przecież jest nam tak drogie. Trudno jest żyć bez kochnej osoby, ale przecież są jeszcze inni którzy nas kochają, wspierają i potrzebują. Z jakiś powodów my zostaliśmy tu a nasi mężowie odeszli "tam", gdziekolwiek to jest. Też często zadaję sobie pytanie gdzie? Gdzie był Bóg gdy mój mąż odchodził, bo przecież gdy się żyje tak jak przykazał to grzechem by było rozdzieranie kochającej się rodziny a jednak tak dzieje się każdego dnia.Ale może każdy z nas ma do spełnienia tu na ziemi swoje zadanie, wyznaczone przez Boga po spełnieniu, którego odchodzi i nieważne są cele które sami sobie stawiamy. Jestem wdzięczna że los splótł nasze ściżki i choć na chwile pozwolił mi poznać czym jest miłość, wiem że moje życie będzie teraz zaledwie namiastką tego jakie było gdy byliśmy razem, teraz jest puste i smutne, ale warto było żyć dla tych kilku lat razem.

Witam.Jestem po raz pierwszy na tym forum też jak Wy straciłam ukochanego męża.Zginął w wypadku samochodowym.Bardzo tęsknie za nim i nie mogę się z tym pogodzić,czasami myślę że to tylko zły sen i jak się obudzę to będzie jak dawniej.Byliśmy razem 16 lat mamy 4 dzieci,Wiem że muszę jakoś funkcjonować ze względu na dzieci ale jest to bardzo trudne.Kiedyś ktoś mi powiedział że męża powinno się kochać bardziej jak dzieci bo dzieci odejdą a mąż zostanie .Chciała bym mieć jedno życzenie;aby mój mąż żył'''Mieliśmy tyle wspólnych planów a tu w ciągu kilku minut wszystko się zawaliło. Dobrze że takie forum istnieje można się trochę wyżalić bo ile można płakać rodzinie w rękaw.Już czasami udaję że jest wszystko ok ale gdzieś w kącie sobie popłacze.Jest mi bardzo ciężko bez tej mojej drugiej połówki brakuje mi tego jak mnie przytulał,jak razem piliśmy rano o 6 kawę ,rozmów ,jak planowaliśmy nasze pierwsze wspólne wakacje a teraz zostałam sama i pisząc to płaczę

Witaj Agnieszko.cieszymy się że dołączyłaś do naszego grona choć wierz mi wolałybyśmy aby miał inny wątek.No ale cóż takie już jest to nasze "brutalne" życie że zawsze musi przerwać coś co jest dla nas takie ważne.Że zawsze musi wbić szpilę w serce które kocha...

Ja też trafiłam na to forum w momencie kiedy nie dawałam sobie rady sama ze sobą ze swoim smutkiem rozpaczą...Nie wiem jak  innym ale mnie ono bardzo pomogło mogłam o dowolnej porze wypłakać swoje żale i zawsze był ktoś kto nie patrzył na mnie jak na zjawę.Kto doskonale rozumiał co czuję i dlaczego mam takie a nie inne myśli.Rodzina mimo chęci pomocy nie do końca rozumiała moje zachowanie a chwilami miałam wrażenie że uważają iż przesadzam.Wtedy też bardzo dobrze pojęłam sens słów : ZROZUMIE KTO STRACIŁ.

Pamiętaj że zawsze będziesz mogła się nam wyżalić i wypłakać a my postaramy podtrzymać cię na duchu.

To co przeżyłaś to jest wielka tragedia ale pamiętaj że masz obok siebie cząstkę swojego męża w osobie swoich dzieci a on zawsze będzie obok ciebie na każdym kroku ni w każdej chwili.

Smutna Marysiu ja też czuję że zaczynają mną targać emocje związane ze świętami ale staram się na razie wymyślać tyle pracy żeby nie kłaść się spać tylko zasypiać ze zmęczenia.I na razie daje to efekty!!!Tabletki to OSTATECZNOŚĆ!!!Nie chcę później mieć do siebie żalu że nie pamiętam świąt.

Pamiętajcie - DAMY RADĘ BO JESTEŚMY SILNE!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Trzymajcie się. Pa.

Wierzę Ci Iskierko. że czułaś swojego męża, że to nie był sen, ja miałam podobne zdarzenie, opisałam to wcześniej.
Mój Mąż też nie chciał mnie tu zostawić, przed odejściem mi to mówił, lecz Stwórca decyduje, tak twierdzą moi Synowie.
Trzymajcie się dziewczyny, bo przechodzimy teraz bardzo trudny czas, może następny rok będzie spokojniejszy.

Drugiego dnia świąt miną cztery miesiące od smierci mojego męża. Na początku sniŁ mi się często. SiedziaŁ przy naszym Łóżku i nie rozumiaŁ czemu jestem smutna. Tak jakby nie wiedziaŁ że nie żyje. Też miaŁam sen jak mocno mnie przytula. Raz. Strasznie jest ciężko. Sekundy, minuty ,godziny dni...mijają...choć wydaje się że trwają nieskończenie duŁgo...

Witam.
Czytam od wczoraj różne sytuacje tu na forum i tak sobie myślę czy napisać coś od siebie...
przeżywam to samo co Wy... i wariuję

Dokładnie tydzień temu rano wyszedł mój kochany mąż z domu i już nie wrócił... popełnił samobójstwo... a wyszedł tylko do siostry pomóc jej malować mieszkanie... nie wiem co dalej pisać bo tyle się nasuwa mi pytań na które wiem że już nigdy nie dostane odpowiedzi. Wiem że muszę żyć dalej... dla synka... tylko jak?... tylko jak żyć tu dalej z takim ciężarem z takim poczuciem winy że nic się nie zrobiło nie zauważyło... no jak?
Szukając w googlach jak poradzić sobie ze śmiercią kogoś bliskiego znalazłam Was. Cieszę się że tu trafiłam i że wiem teraz po przeczytaniu tylu historii że nie jestem sama że inni też to przeżywają i jakoś sobie dają radę, ale jak czytam że 6 miesiąc i jest jeszcze gorzej to aż coś mi się robi... bo nie potrafię sobie wyobrazić że może być jeszcze gorzej... ciekawe czy to wytrzymam tak myślę czasami że jakby nie nasz syn to poszłabym za nim. Tak bardzo chciałabym uwierzyć w to że kiedyś będzie lepiej, tak bardzo bym chciała żeby przyszedł do mnie i mi wszystko wytłumaczył może wtedy było by mi lżej choć trochę

Mój mąż zmarł z powikłań po operacji . Mam straszne wyrzuty sumienia.że....i że... Napadaja mnie. Minęło 107 dni. Dużo czytałam o żałobie .Każdy ma wyrzuty sumienia.To podobno normalne. Wiem z doświadczenia co czujesz czytajac ze póżniej  jest gorzej. Miałam to samo. Leżalam nie mogąc ruszyć ręką i nogą i czytałam ze będzie gorzej. I prawda to i nie.Gorzej bo dołacza poczucie pustki próżni wciąga. Ale i lepiej bo uczysz się jednak ruszać tymi rękami i nogami. Czasami zaglądam na stronę JAK PRZEŻYĆ ŻAŁOBĘ -REPKA.tak jakoś wpisałam w google. Tam między innymi wypunktowane są rady napisane przez matkę która musiała podnieśc się po samobójczej śmierci swojego syna. Mądre. Pomocne. Przytulam Cie mocno choc wirtualnie.Jeszcze będzie cięzko ale wiesz ...tu nas spotkasz. Tu czekamy.

Ja dzisiaj tez mimo takiej pogody musiałam jechać na cmentarz.Snieg po kolana a ja czułam taką potrzebę że muszę tam iść.Czas nie ma tu chyba znaczenia ból jednego dnia jest mniejszy drugiego większy.Też staram się czytać na temat żałoby i wiem że moje zachowania są "normalne" ale to nie pomaga.Był okres że nie mogłam płakać a teraz znowu wszystko wraca.To chyba naprawdę strach przed świętami.

Witajcie kobietki.
Witaj "dlaczego?
Rozumiemy ciebie jak nikt inny.My tez zadajemy sobie pytanie "dlaczego"?Dlaczego on a nie kto inny dlaczego nie miał drugiej szansy dlaczego zginą on a nie kto inny itp. itd....Tych pytań jest w nas mnóstwo i co gorsza pozostają bez odpowiedzi.Wiem jedno "Bóg tak chciał".Zresztą jest to również napis z grobu mojego męża.On zawiera w sobie wszystkie odpowiedzi na nasze pytania.

Co do synka to nie mów mu że tata wróci za miesiąc czy dwa bo on będzie miał później do ciebie żal że go nie ma. Ja też nie wiedziałam co powiedzieć córce która sama domyśliła się ze jej tata umiera.Gdy zmarł powiedziałam że przyszły po niego aniołki i zabrały go do miejsca w którym nic nikogo nie boli w którym zawsze świeci słońce.Bo jest potrzebny Panu Bogu bo musi mu naprawić komputer złowić ryb na obiad itd...Ale obiecałam jej że kiedyś się z nim spotka i wtedy nikt ich nie rozłączy

Co do tego że im dalej od śmierci naszych mężów tym ciężej to prawda.Bo też jest coraz więcej sytuacji kiedy niestety musimy liczyć tylko na siebie i samym sobie radzić.Kiedy pojawiają się rzeczy które  nas przerastają spraw którymi zawsze zajmowali się nasi mężowie.I ta pustka nie tylko w sypialni ale i w codziennym życiu,kiedy nie gotuje się obiadu dla trzech tylko dla dwóch.Kiedy nie ma kto nam podać kawy czy odśnieżyć chodnika przed domem.
No i wtedy zazwyczaj mija zainteresowanie rodziny czy znajomych nami a do nas dopiero dociera cała prawda.Wcześniej jest cała masa spraw papierkowych które musimy pozałatwiać.

Trzymajcie się mimo tego co za oknem.Pa.

"dlaczego?"....depresja to straszna choroba cywilizacji w XXI wieku dotyka wiele osób w tym nas...zwłaszcza po śmierci naszych mężów:( pewnie była następstwem tego co zrobił Twój mąż....czasami mocno ukryta u ludzi,którzy grają twardzieli a w środku są bardzo wrażliwi.Mój mąż podobnie jak jego tato genetycznie byli chorzy na serce ale naprawdę nie ma znaczenia jak człowiek umiera bo żadna pora nie jest dobra ani sposób umierania.Właściwie bliscy nigdy nie są na to gotowi:(
Ja też drepczę codziennie na cmentarz bez względu na pogodę nawet czasami jak jest bardzo ciemno gdy kończę pracę bo to mi pomaga...dzisiaj był w sumie "cudowny dzień"...byłam na sympozjum onkologicznym  i cały czas miałam wrażenie,że to co się dzieje i jak ludzie ze sobą się kontaktują i rozmawiają ze mną...we wszystkim Bartek z GÓRY MIESZAŁ.....wg mnie dosłownie CUDA SIĘ DZIAŁY:)pomaga mi we wszystkim i eliminuje z otoczenia ludzi,którzy są nieżyczliwi:)Jutro jest za NIEGO MSZA W 30-STY DZIEŃ OD POGRZEBU a ja normalnie odczuwam jego obecność poza tym,że go nie widzę:)
Trzymajcie się dziewczyny dzielnie i niech WIARA będzie z WamI:)

Co do napisu na nagrobku u mnie bedzie taki "Tylko miłość jest silniejsza od śmierci."
Tak bardzo kocham mojego męża:)kiedyś się z nim spotkam "TAM" wierzę  w to gorąco:)

Witam Was. Witam Akrim. To prawda że zrozumie ten kto przeżyŁ.
Stwierdzenie że wygrane które zostaŁy z dziećmi ryzykowne. Tzn że szybko zostaŁy. Zanim pojawiŁy się wnuki. Nigdy nie jest ...już. Zawsze jest za wcześnie. Ale czasami to po prostu przerażająco za wcześnie.Ból okropny. MinęŁo 110 dni. Rozmawiam z kobietami o dŁuższym stażu od mojego. Podobno najgorzej jest w pierwszych 3 miesiącach, potem ciągle bardzo żle do 6 miesiąca.Potem zaczyna się trochę poprawiać. SpotykaŁam się jako szczęśliwa maŁżonka z Panią którą bardzo lubiŁam, która byŁa wdową. PolubiŁyśmy się. Ja jej sŁuchaŁam wspÓŁczuŁam i nie rozumiaŁam. Teraz czasami rozmawiamy. Ona już wie. Ona rozumie. Ona mówi : Trzeba żyć nowym życiem. Za nią kilkuletnie doświadczenie.
MiŁość moja trwa.To trudny temat. Nauczyć się bez cielesnego odczuwania jej ...żyć.Piszę cielesnego bo choć codziennie mam tysiąc wątpliwości w istnienie życia po śmierci to mam wrażenie że mój ukochany ciągle jest ...że sŁyszy kocha ...i obraziŁabym go mówiąc że nie czuję jego miŁości. Straszne to wszystko. Najgorsze wątpliwości co do prawd wiary...wiary w życie wieczne i świętych obcowanie.
Pozdrawiam gorąco. Chcę wierzyć że moja znajoma ma rację. Że kiedyś jeszcze będzie lepiej.

Alicjokurowska  ja też bardzo ciebie rozumiem  jestem w takiej samej sytuacji jak ty , ze względu na dzieci nawet , trochę oświetliłam dom oczywiście ze łzami w oczach i myślą że robiłam to razem z mężem .W sumie to miałam nie ubierać choinki, ale dzieci już się pytają kiedy będą ubierać choinkę. Wiem że ta wigilia będzie bardzo ciężka,ale musimy dać radę. mój synuś nawet napisał list do gwiazdora i czeka na prezent.   Bardzo tobie współczuję trzy miesiące jak ten czas leci .u minie też będzie trzy miesiące 26 grudnia   o godzinie 15                                                                                                                        Samotna Marysiu masz racje że musimy nauczyć się jakoś żyć,jest to bardzo trudne ta samotność czasami mnie denerwuje a najgorsze są wieczory jak wracam z pracy.Tak strasznie mi brakuje rozmów i jeszcze to puste łóżko, ale biorę kąpiel proszek na sen ...a rano znowu powraca tęsknota .Kiedyś przeczytałam wiersz; DLA ŚWIATA JESTEM SILNA I TWARDA...ALE DZIŚ ZNÓW TAK BARDZO TĘSKNIĘ.        KOCHANE TRZYMAJCIE SIĘ