Śmierć męża - jak sobie poradzić?

Witajcie Sylwinka my mieszkamy raptem 20 km. od siebie.To prawda że 3 i 4 miesiąc są najgorsze bo wtedy dociera do nas z całą świadomością co się stało i jest też już mniej załatwiania wszystkich spraw papierkowych.Mija też szok związany ze śmiercią męża ale może ty przejdziesz to łagodniej.Zawsze trzeba mieć nadzieję...Mi o tych kryzysowych miesiącach powiedział lekarz z opieki paliatywnej ( super lekarz widać że z powołania )Zresztą ten sam który "przeprowadzał " na drugą stronę Macieja tatę.Zresztą w razie czego mieszkamy na tyle blisko ze służę pomocą....i odrobiną doświadczenia...Wiem ze to boli ale ten ból kiedyś zelżeje i będzie ci łatwiej.

Mi jutro mija 8 miesięcy jak jestem bez Maćka....mam już kupioną różę którą zaniosę mu po powrocie z pracy.Będzie kolejny ciężki dzień ale muszę go jakoś przetrwać.zresztą nosi mnie już od soboty i nie daję sobie rady sama ze sobą to z emocji jeżdżę po sklepach i tracę pieniądze.Ale widzę że ten system nie pomaga przynajmniej mnie.A jeszcze w tym tygodniu były by imieniny i urodziny Macieja 24 lutego....Skończyłby 55 lat....

Kończę bo zaczynam się rozklejać Pozdrawiam pa.

Kasiu, trzymaj sie kochana, jestem z Tobą, minie ten dzień i poczujesz się troszkę lepiej.Mocne uściśki.

Dzięki dziewczyny tylko jak się trzymać jak cały tydzień zapowiada się do niczego.Tylko same chwile rozdrapujące ranę....

Ale na szczęście jutro do pracy i chociaż nie będzie czasu myśleć....Najwyżej dołożę sobie obowiązków żeby paść na wyro i zasnąć a nie kłaść się spać!!!

Piękny filmek Kasiu I na pewno jak swoje zrobimy na tym świecie to znów spotkamy się z naszymi ukochanymi

Druga Kasia na pewno da rade , trzymam kciuki

A znajomi moi ciągle na 5 , nie mam na co narzekać , co wekend gdzieś ktoś mnie zaprasza , dzwonią raz w tygodniu przynajmniej , na pewno jest ciężko czasem jak mam zły dzień ale wtedy zaglądam tu do Was i lżej się robi że mogę do tego komputera popłakać troszkę .

Pozdrawiam Kasia

Witaj Aniu,jesteśmy z Tobą,dobrze Cię rozumiemy. Każda z nas przeżywa to samo.Ja czerpię siłę od dzieci,z ich uśmiechniętych twarzyczek,staram się aby zrobić im jakąś niespodziankę. Żeby ten uśmiech był cały czas,one też mocno to przeżyły. Dziękuję Bogu,że mogłam Go poznać,że byliśmy tacy szczęśliwi,że mamy wspaniałe dzieci. Czasem nadchodzą te gorsze dni,nie mogę powstrzymać łez,wtedy płaczemy wszyscy. Bardzo pomaga to forum,tutaj jest zrozumienie,oparcie,dobre słowo.
Gdy będziesz miała ochotę to pisz. Jesteśmy z Tobą.

Lidzia 30 masz rację. Mój syn ma 8 lat i też widzę jak reaguje na innych mężczyzn, jak brakuje mu ojca. Do mojego brata lgnie bardzo choć wcześniej tak nie było. Może dlatego że gdy płakał że jako jedyny nie ma ojca i czuł się gorszy od rówieśników powiedziałam że ma wujka-chrzestnego który jest teraz jego opiekunem i może się do niego zwrócić w każdej trudnej sytuacji a on go wysłucha i mu pomoże. Ja czasami próbuje zastąpić mu ojca ale w pewnych sytuacjach po prostu się nie da. Psycholog mi powiedziała że ja mam być po prostu matką bo ojca nigdy nie zastąpię i mam nie próbować. Choć minęło 9,5 miesiąca nie potrafię się z tym pogodzić. Mieliśmy jako struszkowie chodzić na spacery trzymając się za ręce, śmialiśmy sie jak to będzie gdy syn zacznie sprowadzać dziewczyny.... a teraz zostałam ze wszystkim sama. Gdy się poznaliśmy miałam 16 lat i zostalismy parą. Od temtej chwili bylismy razem przez 18 lat, zawsze byliśmy razem a ja nie znałam życia w pojedynkę. Nie potrafię zakceptować tej sytuacji a dodatkowo boję się że może się coś stać mojemu synkowi. Chciała bym aby na ile to jest możliwe był szczęśliwym człowiekiem.

Hej dziewczyny alicjo zdjęcie na pewno dam ale właśnie wybieram się do pracy i nie mam zbyt wiele czasu .
Aniu witam Ciebie w naszym gronie, bardzo dobrze ciebie rozumiemy i wszystkie jesteśmy z Tobą.
Ja dzisiaj mam lepszy dzień może dlatego że śnił mi się mąż .
Całuję was mocno i pozdrawiam a teraz biegnę do pracy

Witajcie kobietki.

Dzięki za słowa wsparcia naprawdę mi pomogły!!!!Większość dnia już minęła więc z resztą jakoś dam sobie radę.Byłam już oczywiście na cmentarzu  razem z pieskiem i córcią zaniosłyśmy tradycyjnie już różę zapaliliśmy znicze.Trochę pomarudziłam mu nad głową ponarzekałam.A za chwilę wieczór i spanko.

Witaj Anno76 w naszym skromnym gronie.Tak jak pisały poprzedniczki szkoda że nie odezwałaś się do nas wcześniej.Mam tylko nadzieje że brałaś sobie do serca nasze rady i wcielałaś je w życie.Piszesz że niedługo masz komunię to i w związku z tym sporo pracy.Ale to dobrze bo nie masz czasu na myślenie a ono jest najgorsze...Tylko szlag mnie zaczyna trafiać jak czytam wiek w którym umierają!!!Czy Bóg ma dosyć towarzystwa staruszków i potrzebuje młodej krwi dla siebie?
Aniu domu ja bym nie sprzedała bo tam zawsze będziesz czuła jego obecność i zawsze będziesz miała wspomnienia...Choć te pójdą za tobą obojętnie gdzie zamieszkasz.Dobrze że włączyłaś w pomoc w wychowaniu ojca chrzestnego w końcu od tego on jest ja zrobiłam tak samo.I widzę ile radości i jakie ma to znaczenie dla Agaty.Aniu ojca nie da się zastąpić ale możesz zaszczepić w twoim synu pamięć i szacunek dla niego i przekazać mu to że jego tata byłby z niego dumny.

Lidziu piszesz że twoje  dzieciątko zaczyna chodzić więc miej oczy dokoła głowy bo praca przy nim dopiero da ci w kość!!!Ale masz dzięki temu zajęcie .

Alicjo nie wiem czy jestem ekspertem od pocieszania ale spróbuję nim choć trochę być.Ja po prostu pisze to co dyktuje mi serce....choć rozum nie zawsze się z tym zgadza.Ale nie ma sprawy zawsze służę pomocą.

Kasiu wiem co dziś przeżywasz dziś mija dokładnie dziewięć miesięcy gdy ktoś lub coś zabrało mój sens istnienia , już możecie znaleźć mnie w nk miałam ZAZNACZONE ŻEBY NIE POKAZYWAĆ MOJEGO PROFILU WIEC JUŻ TO ZMIENIŁAM. jeszcze dzisiaj w ten straszny dzień dowiedziałam się że muszę szukać nowego pracownika mam sklep po śmierci Pawła nie musiałam się nim tak zajmować aż do dzisiaj nowa ekspedientka to problem trzeba ją wszystkiego nauczyć być z nią a ja nie mam sił nie wiem jak mam to zrobić w takich sytuacjach zawsze pomagał mi Paweł kurcze jak się sypie to wszystko moje dane jeszcze raz Małgorzata Herman Gliwice.

Witajcie dziewczyny. witaj Anna 76
Chcę coś napisać ale nie bardzo wiem co, wiem tylko. że dzięki Wam wszystkim nie czuję się taka samotna w tym bólu, bardzo się cieszę. że kiedyś znalazłam to forum i zaczęłam pisać. dziękuję Wam wszystkim. Musimy mieć nadzieję, że i dla nas kiedyś zaświeci słoneczko.Każda z nas co miesiąc ma ten okropny dzień. ja mam jutro - 8 miesięcy. a ja jeszcze jakbym nie była tego w pełni świadoma, tak trudno się pogodzić, zmienić plany. marzenia...Trzymajcie się kochane!

Witajcie kobietki.

Tak jak myślałam ten dzień jest jednak do d....Właśnie dowiedziałam się od szwagierki (Maćka siostry) że nie należę do rodziny!!!A to wszystko dlatego że napisałam do niej smsa że jej chrzestny a Maćka wujek, brat jej mamy jest poważnie chory i nie wiadomo czy przeżyje.Napisała mi cytuję"nie wiem co chcesz i czego oczekujesz?Mam uwierzyć że to Twoja rodzina?" Czyli wynika z tego że po śmierci Macieja już nie należę do rodziny!!! Może rzeczywiście tak jest?Może po pogrzebie powinnam spakować swoje rzeczy i do widzenia?A ja jak głupia daję znać żeby potem nie było że nic nie wiedziała....A co najlepsze to syn tego wujka dzwonił właśnie do mnie że on zachorował...

Może rzeczywiście powinnam "wypisać " się z tej rodziny?

Niestety Kasiu czasami tak to już jest że dla rodziny naszych mężów stajemy się niewygodnym członkiem. Wspomieniem jego życia, albo uważają nas za kogoś kto tylko znalazł sposób żeby się wzbogacić. Mają gdzieś nasze cierpienie i problemy, najlepiej żeby nas i dzieci wogóle nie było. A jeśli w grę wchodzą jakiekolwiek piniądze to nie ma sentynentów.
Najłatwiej byłoby się wypisać zapomnieć o ich fochach i zacząć wszystko od nowa ale się nie da bo masz córkę i chociaż ze względu na nią będziesz się starać utrzymywać jako taki kontakt z rodziną męża, ona niczemu nie zawiniła i trudno jej pogodzić się ze stratą taty a co dopiero gdyby nagle odcieła się od całej rodziny, poczuła by się zupełnie odrzucona.
Życzę ci dużo siły i opanowania.

Agnieszko12 - Dżem -Do kołyski

Jutro już 5 miesięcy jak nie mam kochanego męża a wydaje się jakby to było wczoraj.
Cały czas mam przed oczami jak leżał w karetce już nie żywy a ja musiałam sprawdzić czy to napewno On.
Jak ja bardzo tęsknię.....
Od tylu miesięcy idąc do pracy zakładam maskę że niby jest wszystko ok ,ale nie jest ból który noszę w sercu pozostał .
Muszę się wam pochwalić od wtorku zaczynam kurs jazdy ,mam nadzieje że wszystko pójdzie dobrze bo to prawojazdy jest mi potrzebne .

Powinnam milczeć. Nie daję rady. Dzisiaj mam ochotę zwariować z tęsknoty. Oszaleć. O kurcze jak to piszę uzmysłowiłam sobie dlaczego. Zapomniałam o mojej codziennej Koronce do Miłosierdzia w godzinie śmierci !!! zaraz to zrobię . Ale może nie tylko dlatego Cała noc dzisiaj śniłam że jesteśmy znowu razem. Lubie i nie lubię takie sny...po nich jest znowu znacznie trudniej. Nie mam gdzie nie mam komu mówić . Świat idzie dalej a ja znowu zastanawiam się jak ja dożyję do końca moich dni...
Pozdrawiam Was  kobietki...

Witajcie kobietki kochane.

Trudny psychicznie tydzień już za mną!!!Przeleciał nie wiadomo kiedy ale tak jak pisałam dowaliłam sobie roboty na maksa i ledwo żyję a jeszcze jutro mam 7 godzin pracy a wieczorem robię za taksówkę tzn. odwożę siostrę ze szwagrem i kuzynostwo  na zabawę karnawałową.

Aga i bardzo dobrze że robisz prawo jazdy bo samochodem jest jednak szybciej.Ja prawko zrobiłam kilka lat temu i do zeszłego lata leżało odłogiem a teraz to śmigam że hej.No i zawsze można robić za taksówkę (ha ha ha )

Marta masz rację że w ciągu tygodnia cisza a na weekend od razu zaczyna się ruch.Ja nie czytam żadnej z tych książek które wymieniacie bo boję się że zamiast mnie podnieść na duchu to mnie zdołują.Wolę gazety albo krzyżówki.

Milen nie martw się dasz radę z tymi decyzjami wiem że nie jest łatwe ale poradzisz sobie.Ja w pracy nie  mam czasu ostatnio na nic nawet żeby spokojnie pomyśleć może następny tydzień będzie łatwiejszy i będzie czas podumać.

A jak wam się podobało zdjęcie Maćka w roli szeryfa? Nie chce mi się uwierzyć że nie dożył  55 urodzin a zawsze bał się że będzie musiał żyć do 80 bo jego rodzina jest długowieczna!!!A najgorsze że ja chciałam tradycyjnie upiec jego ulubioną karpatkę i dopiero w ostatniej chwili się opamiętałam.

Nic kobietki trzymajcie się idę pomału spać.

Kasiu zdjęcie super. Twój Maciek to ten sam rocznik i miesiąc co ja.
Mileno9 ja też tak pracuję nie na pełnych obrotach, też mam kłopoty z podjęciem jakiejkolwiek decyzji. zawsze się waham, boję się.że żle coś zrobię, odkładam na potem..Twoja wnusia teraz zastąpi Ci Twojego Męża, małe dzieci są takie szczere i kochane. szkoda.że jeszcze nie mam wnuków. myślę, że ona Ci osłodzi to smutne życie.
Ja czuję się bardzo samotna i zagubiona. może to brak słońca, niech się już ta zima wreszcie skończy i będzie trochę radośniej,

Czekamy na pierwsze promienie słonca może one coś zmienia w naszym zyciu.13 marca minie dziesięć miesiecy chyba mu zaniose czerwoną róże jedną jedyna. Tyle dni bez niego przezyłamnie wierze?

Chyba pójdę juz spać nie mogę sie odzwyczaic żeby rozebrać łożko tylko dla siebie.Jest druga poduszka to takie nienormalne 10 miesiecy a zawsze sie staram zeby jak najlepiej ja ułożyc tak jak lubił.Dobrze że mam Was dziewczyny!

Ja nadal mam Męża rzeczy w szafie, co jakiś czas jak przeglądam staram się  chociaż jedną rzecz zlikwidować. ie mam sumienia, czy odwagi tak wszystko wyrzucić, tak głęboko w sercu zawsze myślę, że może byłoby mu przykro, że tak go już wykreślam, wiem że do idiotyczne co teraz piszę ale tak myślę, Cokolwiek robię to zawsze myślę co On by na to powiedział, czy byłby zadowolony, staram się dbać o siebie, bo zawsze lubił mnie taką i chciał tego.Nie wiem czy jest tam ze mie zadowoloy, mógłby chociaż się mi przyśnic i porozmawiać tak od serca, tak mi tego brakuje ,przeraża mnie jak sobie pomyślę że ileś tam lat mam tu jeszcze być bez niego, za wcześie mnie tu zostawił.No to się rozpisałam, ale nieraz trzeba chyba wyrzucić z siebie te emocje, bo ta gorycz którą każda z as osi w środku to mimo wszelkich starań nas zatruwa.Idę na cmetarz, mam tam z 3 km, ale pójdę pieszo, żeby trochę ochłonąć, dzisiaj jest tak ładnie na dworze, że aż zachęca mnie do spaceru - samotnego....
Mileo9 ie dziwię Ci się, że co wieczór układasz poduszkę dla Męża, jak zachowuję się bardzo podobnie,

Witajcie kobietki.

Marta przykro mi ale z tym zdjęciem nie wiąże się żadna ciekawa przygoda ot zwykła wizyta u Maćka wujka pod Sierakowem wlkp.A to że Maciej uwielbiał kapelusze to widać i na innych zdjęciach.Zresztą jego ulubiony ma włożony do trumny tak jak i ulubione papierosy.

A tak to pracowity tydzień się kończy i pracowity dzień.Teraz muszę się wykąpać i położyć spać gdyż o 4.00 muszę jechać odebrać siostrę i kuzynostwo z zabawy karnawałowej.

Trzymajcie się pa.

Witajcie kobietki.

Marysiu cisza na forum to chyba oznaka że wiosna tuż tuż i dziewczyny zamiast przed komputerem to spacerują.Ale to dobrze!!!!To prawda że pogoda dopisuje  zawsze jak świeci słońce to aż chce się żyć.Ja wprawdzie nie byłam na spacerze tylko pojechałam do centrum handlowego na zakupy bo musiałam odreagować po pracowitej sobocie ale też trochę odpoczęłam.A jak to frajda - jazda samochodem i rajd po sklepach.Mój Mój Maciej tego nie cierpiał ale teraz doceniam uroki posiadania prawa jazdy!!!

Mi też nie chce się iść jutro do pracy ale za coś trzeba żyć.Ale nie ma co narzekać za 5 dni znowuż weekend więc nie jest tak źle.

Trzymajcie się pa.

Witaj Alu kuzyn raczej nie miał raczej nic złego na myśli.Po prostu nie pomyślał że to może za wcześnie dla ciebie że jeszcze nie dojrzałaś do decyzji o tym żeby kogoś znaleźć.Alu nie pielęgnuj tego żalu w sobie.Spójrz na to zdarzenie trochę inaczej- jest na świecie ktoś kto myśli o mnie  może nieudolnie ale myśli.Ja już chyba wolała bym to niż awanturę której byłam świadkiem w domu  u teściowej którą urządziła jej własna córka.Mnie jest tylko przykro ze żadna z sióstr Maćka nie pomyślała o tym że ich brat miał urodziny i imieniny i nie zapaliła choćby symbolicznego znicza na jego grobie.Ale jak ja to mówię "Pan Bóg nierychliwy  ale sprawiedliwy"!!!I je też za to jak traktują matkę dosięgnie ręka boska.
A jeśli nie chcą mnie znać to już ich problem!!!!Ja sobie dam radę.

Co do dalszego życia to powoli przymierzam się do myśli aby jednak zgodnie z wolą Maćka nie być dalej samą do końca swoich dni.Nie będę szukać kogoś na siłę ale jak trafi się ktoś kto uszanuje moja miłość i pamięć o Macieju i będzie miał dobry kontakt z Agata to chyba zaryzykuję....Bo samotność jest jednak straszna.Co z tego że się fajnie ubierzesz jak nie ma kto tego docenić.

Mam nadzieję że mnie za te słowa nie zlinczujecie ale mam dość.zresztą zawsze ludzie mówili że "dwójeczka to liczba Boża".

Trzymajcie się pa.

Witajcie kochane kobietki.Kasiu bardzo dobrze że chociaż w Tobie jest tyle optymizmu.Kochanie Ty jestes młodą kobietą .Tak po prawdzie to Mogłabyś być moją córką ,ja w tym wieku co Ty teraz jesteś (bo miałam 31lat) urodziłam pierwsze dziecko.Dlatego się nie dziwię że myslisz inaczej o dalszym zyciu.Napewno masz prawo ułożyć je  sobie od nowa , nie zapominając o Macieju,Jego będziesz cały czas miała w sercu.Ja byłam z mężem 26 lat,to też chyba wpływa na większy ból.Dobra Kasiu póżniej nzpiszę Ci jeszcza coś więcej bo jeszcze to nie wszystko co chciałam Ci powiedzieć ,ale wzywa mnie zwykła codzienność muszę coś pilnie załatwić.Odezwę się póżnym wieczorem.Pa.

Witam! Od prawie 3 miesięcy czytam codziennie Wasze posty. 5 grudnia 2010 r. o 5.45  zmarł nagle mój ukochany - moja jedyna, pierwsza miłość. Osierocił 3 dzieci- dwóch synów i córeczkę. Nie umiem obudzic się z tego koszmaru, nie umiem przyjąć do wiadomości realności Jego śmierci. Do tego wszystkiego jestem katechetką w Gimnazjum, teoretycznie wiem, że śmierć to nie jest koniec, że każdy człowiek ma wieczną perspektywę - ale co z tego jak ból, tęsknota, rozpacz są nie do wytrzymania. Byliśmy barszo szczęsliwym małżeństwem, rozumieliśmy sie bez słów, kochaliśmy z dziećmi chodzić po górach. Mam wiele zdjęć i filmów z naszych wypraw (fotografia i film to była do tej pory moja pasja - teraz nie potrafie wziąć aparatu czy kamery do ręki). W zeszłym tygodniu zaczęłam  wszystko oglądać - i przypłaciłam  to zdrowiem (mam od pewnego czasu problemy z nadciśnieniem). Czuję teraz, sie tak jak na początku naszej miłości - coraz bardziej w Nim zakochana. Wszystko mi się w Nim podoba, kazdy gest, słowo, przypominam sobie wszystkie chwile z Nim spędzone  (byliśmy małżeństwem 21 cudownych, wspaniałych lat. Był mądry, dowcipny, dusza towarzystwa, zawsze mnie pocieszał, ale i potrafił zasugerować abym postawiła w sytuacji człowieka zktórym miałam jakiś konflikt. Był dobrym człowiekiem - wszyscy Go tak wspominają. Ja wiem, że na pewnym etapie żałoby (a przeczytałam w internecie już chyba wszystkie stony na ten temat) następuje gloryfikacja zmarłego, ale ON był taki naprawdę. Nie ma minuty, żebym o NIm nie myślała i strasznie nie tęstkniła. Dochodzi do tego, że to dzieci mnie pocieszają - a nie na odwrót... W pracy oczekują, że juz sie mam usmiechać, a ja nie potrafie grać. Znajomi też doszli do tego samego wniosku. Rodzina męża zaczyna powoli mieć do mnie pretensje, że mogłam coś zrobić, że mogłam Go uratować, że mogłam mieć przeczucia... Jak to boli! Jedynie moja rodzina, mama i siostry bardzo mi pomagają (siostry mieszkaja daleko, ale codziennie dzwonią  i mają cierpliwość po raz tysięczny wysłuchiwać tych samych żalów). Ja nie potrafie być wdową( co za okrutne słowo - zawiera w sobie całą gorycz egzystencji). Mój Janusz był dla mnie sensem istnienia. Mam dzieci, w których płynie Jego krew, sa podobne do Niego - i tylko dlatego codziennie wstaję, robię zakupy, śniadania, obiady... Ale one niedługo pójdą w świat, a ja zostanę całkiem sama. Nie ma żadnego światełka w tunelu, żadnego celu, nie ma nic. Kiedyś święta, weekendy,urodziny czy wakacje były dla nas wyczekiwane, bo razem cudownie spędzaliśmy czas - a teraz są najkoszmarniejszymi dniami. I nigdy już się to nie zmieni.

Dziekuję za odpowiedź. Rzeczywiście to forum jest stworzone dla osób o bardzo podobnej sytuacji osobistej i dlatego tak bliskie mi są wszystkie Wasze myśli i wypowiedzi. Gdzie indziej nikt mnie nie rozumie - ale ja też przed śmiercia mojego męża nie byłam w stanie zrozumieć innych kobiet, którym się to przydarzyło

Witajcie dziewczyny!Po kilku złych dniach miałam nareszcie lepszy tak jakby ktoś czuwał nade mna jakby ktoś kierował moimi myslami.A tak znowu byłam zła na niego ze mnie zostawił.
Lidzia ja tez stwierdziłam że nie będę potrafiła się ubrać inaczej niż na czarno- szaro zupełnie zapomniałam jak to jest.Wczoraj tez w towarzystwie osoby której uwazałam ze moge zaufac czułam sie dziwnie jakby gdzieś obok.To jest prawda że nikt niestety do końca nie rozumie co dzieje sie z nami.
Też tak do końca nie nazywam sie wdową.Samotność jest jednak nieciekawa może bardziej rozwinęłysmy sie duchowo ale to nie jest to czuje sie podczas przebywania z osobą ukochana.Nie ma z kim dzielić ani radości ani smutków.

A ja znowu mam pod górkę ,gdy myślałam że będzie lepiej a tu masz babo placek.
Zawiozłam rozliczenie do urzędu skarbowego a tu dostąłam jeszcze jeden pit męża i muszę jakoś to odkręcić.Jestem taka zła że czekali na ostatnią chwilę z tym pitem .Jak już pisałam miałam się zapisać na kurs jazdy ,ale nie mogę zrobić badań bo lekarz narazie nie przyjmuje.I znowu wszystko stoi w miejscu a byłam taka zadowolona z tego że jutro się zapiszę, nawet poprosiłam kolegę aby mnie zawiózł bo to jest w innej miejscowości.Dzisiaj była piękna pogoda ale jakoś mnie nie cieszy bardziej przypomina Mariuszka ,jak robi porządki na podwórku. Było go zawsze wszędzie pełno i wszystko potrafił  załatwić a teraz zostałam sama i wszystko na mojej głowie.

Witajcie dziewczyny.
Anno niedziela jest chyba dla każdej z nas dniem najcięższym. W ciągu tygodnia jest tyle do zrobienia. Pamiętaj ,że mąż jest przy Was i opiekuje się Wami.
Witaj Roma,pomysł z listami jest bardzo ciekawy,może faktycznie pomoże. W pewnym momencie musimy pozwolić naszym mężom odejść,pomału uczyć się żyć bez nich. Jest to bardzo trudne,ale potem jest troszkę lepiej. Mnie bardzo pomogły książki o życiu po śmierci. Jestem teraz spokojniejsza, gdyż wiem,że On jest tam szczęśliwy,że jest przy nas,opiekuje się nami. Każda moja myśl dociera do niego. Wiem,że moja modlitwa może mu pomóc. Kiedyś tam się spotkamy i wtedy nas nic nie rozdzieli. Teraz mamy jeszcze coś do zrobienia na ziemi.
Lidziu każda z nas musi się pogodzić z tym co się stało,każda z nas w swoim czasie. Nie możemy się poddawać,musimy dalej żyć,choćby dla dzieci. Ja już zawsze będę żoną,nie potrafię o sobie pomyśleć,że jestem sama. Nawet bardzo polubiłam czarny kolor,postanowiłam sobie,że zrobię wszystko,aby dzieci były szczęśliwe,częściej się uśmiechały. A jak tego dokonać gdy mama cały czas płacze?
Mileno wszystkie radości i smutki możesz dzielić z nami. Nie jesteś sama,zresztą żadna z nas nie jest sama,mamy siebie i to forum,także nk.
Agnieszko musisz się dopytać u nas też można donieść badania później. Ja jestem w "połowie" kursu. Jazda bardzo mnie cieszy.Dzieci nie mogą się doczekać,aż w końcu będę miała prawo jazdy.
Kasiu bardzo się cieszę ,że chcesz sobie ułożyć w ten sposób życie. Życzę powodzenia,abyś spotkała kogoś takiego.
Dzisiaj w mojej firmie ogłosili upadłość,właśnie skończył mi się urlop macierzyński i obecnie miałam wybrać zaległy urlop,by później iść na urlop wychowawczy. Ciekawe co będzie dalej, nie martwię się,gdyż wiem,że Paweł się nami opiekuje. Musi być dobrze.

Jak dobrze ze jesteście dziewczyny, zawsze ktoś pocieszy powie coś pozytywnego co daje nadzieję. I naprawdę czuć wiosnę na forum bo tego potymizmu jakby więcej. Mi dziś dzień zapowiadał się nieciekawie, a tymczasem miałam niespodziewanych gości i całe popołudnie spędziłam bardzo miło i pierwszy raz nie miałam uczucia, że niepowinnam się uśmiechać a wręcz przeciwnie jak tylko wyszli pomyślałam że to zasługa mojego męża,że dziś inaczej spędziłam dzień.
Co do ubrań to ja próbowałam chociaż w domu założyć coś jaśniejszego ale tak się z tym źle czułam że musiałam to zdjąć. Widocznie dla mnie jest jeszcze za wcześnie,może z biegiem lat to samo przyjdzie.
Roma myślę że warto próbować wszystkiego, by utulić swój ból zwłaszcza gdy ma się dzieci,które cię potzebują.
Agnieszko nie martw się zeznaniem pewnie wystarczy zrobić korektę. I dopytaj o te badania. Mój mąż był instruktorem i wiem że zazwyczaj badania organizuje ośrodek szkolenia kierowców. Ale dobrze że masz zapał napewno będziesz dobrym kierowcą. Rozumiem twoją nieporadność dla mnie teraz też to co wcześniej było najzwyklejszą rzeczą na świecie teraz staje się górą wręcz nie do zdobycia. Przy nim po prostu chciało się żyć, był mtorem który napędzał każdy dzień.
Pozdrawiam Was wszystkie.

Witajcie
Roma. skoro wjechałaś do tak wąskiego garażu to gratulacje, pamiętaj ''ćwiczenie czyni mistrza'', ja też wolałam zawsze jeżdzić z Mężem jako pasażer iż jako kierowca, niestety teraz muszę sobie sama radzić, Ciekawe co tam u Agnieszki, czy zdecydowała się na ten kurs?Bardzo mądry i podnoszący a duchu cytat!!
Kasia 77 ten opis a forum idealnie do Ciebie pasuje!!!
Ja jak na razie to też nie widzę siebie w innym kolorze niż czarny, nie chodzi tutaj o jakiś przymus, nigdy nie uważałam, że osoba w żałobie musi chodzić jakiś określony okres na czarno, uważam że to wypływa ze środka, że to jest jakaś wewnętrzna  indywidualna potrzeba.