Śmierć męża - jak sobie poradzić?

Rozmawiałam kiedyś z kolegą mojego syna. który ma zamiar zostać zakonnikiem. jak to jest z tą miłością po śmierci, powiedział mi. że tam miłość ma zupełnie inny wymiar. że tam wszyscy są sobie równi i wszyscy się nawzajem kochają,

Marysiu zapewne jest to prawdą co mówisz. Ale czy nasze życie dzięki temu gdyby nawet ziemska miłość była czymś innym od tego co nas czeka tam, miało być czymś gorszym.Jak na razie nie słyszałam o żadnej publikacji, która by opowiadała o tym, jak tam jest.Książki takie jak,,kołowrót życia,, opowiadają o tym co dzieje się z duszami po śmierci i jak wygląda życie np. w czyśćcu .Książka ,,Umarli mówią do nas,, opisuje doświadczenia z kontaktów z istotami z poza kurtyny śmierci. Jednocześnie zawsze na postawione pytanie,, jak tam jest,, następuje odmowa odpowiedzi. Nie wiem!Może to ja potrzebuję wierzyć, że on tam będzie na mnie czekał i to co zostało, brutalnie tu przerwane, będziemy mieli szansę tam kontynuować.Z tego co wyczytałam z książek wiem że mój mąż będzie tam na mnie czekał w momencie kiedy przejdę etap śmierci aby być moim przewodnikiem.Nie wiem, może i ja już wtedy, nie będę kochać tak szaleńczą miłością, jak teraz, może wszyscy jak przejdziemy na tamtą stronę, będziemy kochać wszystkich jednakowo?Jedno wiem na pewno, że los pisze dla nas wszystkich, taki scenariusz życia, że na nic nasz bunt i zapewnienie,,że nigdy ,że nikogo, że zawsze,,. My sami, mamy wpływ na niewiele spraw, w naszym życiu i bunt na nic się zda!!!!!!

Witajcie

Witam nowe koleżanki naszej niedoli.

Martlak27 ja "pozwoliłam Maćkowi odejść w ten sposób że podjęłam decyzję o "zakończeniu"rozpaczania i zaczęłam snuć plany bez niego.Tzn. zaczęłam myśleć o tym aby jednak w przyszłości ułożyć sobie ponownie życie choć zastrzegam że nie zaraz i z pierwszym który mi się nawinie.powiedziałam Maćkowi  nad grobem że czas który mieliśmy dany był piękny ale jemu życia nikt nie przywróci a mnie jednak ciężko jest samej żyć!!!Zresztą Maciej sam mnie o to prosił abym ułożyła sobie jeszcze życie dalej.Nie wiem kiedy to nastąpi ale dałam sobie przyzwolenie na to co nie oznacza że już kogoś szukam. Po prostu jestem sobą i staram się żyć w miarę normalnie.I też kupując coś do domu to nie sugeruję się tym co podobało się Maciejowi tylko patrzę na to co podoba się mnie bo w końcu to ja z tego będę korzystać.Choć prawda jest taka że jest w moich myślach non stop.Wiem że on będzie bardziej spokojny i szczęśliwy jak będzie widział że ja ułożyłam sobie życie bo w końcu oni pragną naszego szczęścia a nie łez !!!

Martlak a pozwolić odejść to dać sobie szansę na ponowne ułożenie sobie życia i bycia mimo wszystko szczęśliwym.

Jola bo to forum jest jak lekarstwo które powinno być zapisywane na specjalna receptę!!!Ono dzieła lepiej niż niejeden specyfik a nie ma skutków ubocznych.No chyba że w postaci nowych znajomych choćby i tych wirtualnych!!!.

Teresaw spróbuj znaleźć córce takie samo forum jak nasze tylko dla dzieci którym zmarł tata.Być może jak zacznie tam pisać i wyrzucać z siebie swoją złość i żal do całego świata to poczuje się lepiej!!!Bo wiek w którym była twoja córka to jest najgorszy w opinii psychologów na śmierć rodziców!!!A zazwyczaj rodzice dla "dobra "dziecka nie mówią im całej prawdy tylko opowiadają bajki i dziecko się boi.Moja córka wiedząc że jej tata umarł bo nie było dla niego lekarstwa teraz też się boi ze jak ktoś najbliższy zachoruje to też umrze.Dlatego ja musiałam jej dokładnie wytłumaczyć na czym polegała choroba jej taty(rak) żeby się uspokoiła.Być może też coś na ten temat usłyszała w szkole  i może ktoś wyjątkowo mocno ją uraził i dlatego postanowiła zamknąć się w swoim świecie aby już nikt jej nie skrzywdził.A  mogło ją urazić nawet słowo wyrwane z kontekstu lub zdanie powiedziane przez kogoś bliskiego.Moja Agata powiedziała mi że ona nie chce mieć więcej innego tatusia i nie usłyszała tego ode mnie tylko od kogoś bliskiego z rodziny.Miało to miejsce parę dni po pogrzebie Macieja.Jak rozmawiałam o tym z psychologiem to powiedział mi że dziecko nie jest w stanie w tym wieku samo tego wymyślić i musiało to gdzieś usłyszeć.Może w przypadku twojej córki też tak było?

Aniu300 to forum jest po to abyś pisząc na nim wyrzuciła z siebie złe emocje.Ja też przeszłam przez piekło raka i wiem co czułaś i czujesz.Najgorsza była bezsilność a potem to czekanie na koniec....ale dałaś radę więc jesteś silna!!!!Teraz masz ciężki okres przed sobą ale pomyśl że za chwilę będzie wiosna zaczną śpiewać ptaszki  kwitnąć kwiatki i będzie świecić słońce.I wtedy poczujesz że chcesz żyć a teraz swój ból postaraj się przekuć w dobro pomagając innym swoją wiedzą na temat raka aby twoje doświadczenia i śmierć twojego męża  nie poszły na marne.

Trzymajcie się pa.

Kasia77, dzięki, dziewczyno skąd ty bierzesz taką madrość życiową. Już nieraz jak czytalam twoje posty to byłam tym zdumiona jak potrafisz stawiać na nogi. Jak przeszlas kwestię choroby nowotworowej to faktycznie wiesz co moiwsz. I napisałaś dokąłdnie to co mi chodzi po glowie od jakiegoś czasu. Co zrobić z tym doswiadczeniem , ktore mam. Własnie nie chce, zeby jego smierć poszal na marne. On kiedy miał pierwszy rzut choroby pomagał innym na oddziale. Lekarze przyprowadzali do niego pacjentów, ktorzy nie mogli sobie poradzić ze strachem przed chemią i chorobą w ogóle. On stawiał ich na nogi, naprawdę. Sami rozmawialiśmy, ze gdybyśmy wygrali w totka, to załozylibysmy fundację związaną z badaniami nad przeszczepem jelita grubego i pomocą ludziom zmagającym się z tą chorobą. sporo wiem jak się funkcjinuje przy takiej chorobie. A dzisiaj dostałam kontakt do księdza, ktory aktywnie udziela się w szpitalu onkologicznym u mnie, w Łodzi, zupełnie przypadkiem. I myslę w,łasnie teraz , że może to kierunek , w ktorym powinnam iść, bo za dużo w jednym czasie tych przypadków. A własnie teraz wpadła mi do głowy taka mysl, ze Tomek spuchłby z dumy, jesli udałoby mi się zrealizować cokolwiek w tym temacie, pomimo, ze na samą myśl o wejściu do tego szpitala roi mi się gorzej. Kasia77, dziękuję ci bardzo, że poruszyłaś tą kwestię, bo mam wrażenie, ze utwierdziłaś mnie, ze powinnam. Tylko muszę pomyśleć jak to zrobić. Na początek spotkam się z tym księdzem, może wywieszę kontakt tel. dla rodzin, które chciałyby porozmawiać.Co o tym myslicie?

Dziękuję Wam dziewczyny, ja myślałam,że pozwolić mu odejść to zapomnieć,nie myśleć,nie mówić do niego. Nie potrafiłabym tak żyć.Dlatego gdy tak o tym myślałam to zaczynałam płakać.On jest częścią mojego życia,zawsze będzie w nim obecny. Czas pokaże co jeszcze nas czeka w tym życiu.

Mój mąż również miał raka,najgorsza była bezsilność. Choroba tak szybko postępowała,że trudno uwierzyć. Teraz jestem spokojniejsza,gdyż wiem,że Jego już nic nie boli. Bał się,że nie będzie świadomy,że będzie ciężarem dla mnie. Ja zawsze powtarzałam,że On nigdy nie będzie ciężarem dla mnie. Że jak się kogoś tak bardzo kocha to się pragnie chociaż trochę ulżyć w cierpieniu.

Aniu brawo!!!!!!!!! Wszystko jest lepsze od rozpaczy, a jeśli dzięki temu można zrobić coś dobrego dla innych to jeszcze lepiej! My tu mamy siebie na tym forum ale trzeba zauważyć że są ludzie tak zagubieni w swej rozpaczy którzy nie są w stanie szukać pomocy. Może ktoś przechodzący szpitalnym korytarzem zobaczy w Tobie szansę na ukojenie bólu?Jeśli pomożesz jednej osobie, to tak jak byś pomogła wielu, bo pomożesz sobie będąc potrzebna innym.  Kasiu ja nie myślę o ułożeniu sobie życia w przyszłości z kimś innym bo i dzieci mam troje a i jestem trochę już za stara na nową miłość. Nie będę kryć że życie w pojedynkę jest strasznie smutne, ale! I tu jest to ale. Nie wiem czy kiedykolwiek byłabym w stanie kogoś innego pokochać..................? Wy to co innego jesteście jeszcze młode....... całe życie przed Wami!Jeszcze nie jedna miłość na Was czeka, nie jedno drgnięcie serca.Ja muszę wychować i wykształcić dzieci, a co później przyniesie los to się zobaczy.........Nic na siłę!!!

Masz rację Kasiu że to forum powinno być na receptę bo pomaga w 100%, a jeszcze jak ma się takiego w nim aniołka jak Ty to nie ma szansy z niego wyjść obolałym!!!!!!!                           Dziewczyny mi zostało jeszcze 2 dni w domu i muszę jechać. Nawet nie macie pojęcia jak się boję tego wszystkiego. Pozostaje mi mieć nadzieję że mój mąż będzie się opiekował tym wszystkim co tu zostawiam.Może dlatego że pomoc ducha tu nic nie pomoże, tak bardzo się boję.Z tego strachu zapomniałam nie tylko nie śpię ale też ręce mi się trzęsą jak bym miała nie 48 lat ale 90.Jak ja przeżyję ten czas to nie mam pojęcia......

Witajcie kochane, witajcie nowe współtowarzyszki niedoli.Jakie tp przykre że przybywają nowe osoby.Dzisiai o 13 ,25 minęło już pięć miesięcy od tamtego strasznego dnia kiedy moje KOCHANIE odeszło od nas.Jak ten czas szybko leci , chociaż mnie cały czas zdaje się że stanął w miejscu.Jak każdego czternastego dnia miesiąca o tej godzinie jestem u Niego i tak się składa ze razem z synami.Dałam Mu czerwoną różę . Polożylam na zniczach ,mam nadzieję że chociaż do jutra nie zmarżnie.Na razie pozdrawim mószę kończyć bo 15 godz muszę zmówić koronkę .

Dzisiaj jest mi tak źle jak już dawno nie było...
Za moment rocznica Jego śmierci, a ja się jakoś dziwnie tej daty uczepiłam i myślę, że po 6 marca, nagle moje życie zmieni się o 180stopni. Jakie to głupie i infantylne....

Druga ja ... u mnie do rocznicy jeszcze straaaasznie daleko ale...wspiera mnie troche ...nawet bardzo kobietka od kilku lat sama,
ona z prawdziwym smutkiem mówiła że ten pierwszy rok jest magiczny. Że rzeczywiście w okolicy rocznicy jest gorzej...
Teraz jest dla mnie wzorem ciepłej madrej młodej pełnej życia kobiety...ale tu nic nie da się przyśpieszyc.
Ja dzisiaj wkleiłam zdjęcia na naszej klasie. Piotr by tego nie pochwalił ...ale musiałam powiedzieć światu że go kocham...i egoistycznie może nigdzie nie puszczę...z żadnej przysięgi nie zwolnię. Niech tam czeka. Spotkamy sie , pogadamy to ustalimy co dalej...tymczasem...jest facetem mojego życia...aż ono się skończy.

Witajcie

Mi ten dzień tak przeleciał że na dobrą sprawę nawet nie miałam kiedy pomyśleć że to dziś są walentynki.W sumie dzień jak co dzień.proy0311 ja też wkleiłam na naszą klasę zdjęcia z Maćka grobu.To serce ze zniczy pięknie wyglądało wieczorem.

Martlak każda z nas wcześniej czy później ułoży sobie jakoś życie obojętnie czy z facetem czy bez.Ważne aby pamiętać że żyć po to tylko aby się umartwiać to nie jest życie to WEGETACJA!!!I mąż żadnej z nas nie chce tego dla swojej ukochanej.A to że oni będą obecni w naszym życiu to jest pewne bo nie da się wymazać z pamięci tych wspólnych szczęśliwych lat razem.Ale nie oznacza to że nie są  nam pisane kolejne szczęśliwe lata.Tylko musimy umieć się na nie otworzyć i pozwolić sobie na to.

Druga ja to że myślisz że po 6 marca twoje życie zmieni się jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki to nie jest głupie i infantylne.Po prostu twój organizm tego się domaga bo ma dość takiego życia- nieżycia.Owszem możesz sobie postanowić że od tego dnia będziesz przychylniej rozglądać się dookoła i dasz sobie szansę na ponowne ułożenie sobie życia.Bo na pewno nie ma nic gorszego niż samotność!!!

Agnieszka 12 to że planujesz wakacje to bardzo dobrze!!!Na pewno one należą ci się jak nigdy tylko poświęć je właśnie dzieciom.Bawcie się dobrze i pozwól sobie na odrobinę szaleństwa bo nic tak nie ładuje akumulatorów jak udany wypoczynek.
I nie użalasz się nad sobą tylko takie życie jakie prowadzisz  ie jest łatwe i podziwiam cię za to.A to czy wychowasz je na wartościowych ludzi to nie zależy od tego czy robią to dwie osoby czy jedna. To jest kwestia wpojenia im pewnych zasad i tyle. A co do odejścia męża to jeśli pozwolisz mu na to to zobaczysz że poczujesz się lżej na sercu i łatwiej będzie ci
żyć.Bo inaczej zawsze będziesz miała w sobie poczucie winy ze pozwoliłaś aby umarł.

Trzymajcie się kobietki i spokojnej nocy.

Hej.
A ja dziś nie poszłam na cmentarz, postanowiłam że jak każdego roku poczekam na niego w domu, przygotuję coś smacznego do zjedzenia, wypiję lampkę wina i powspominam nasze szczęsliwe chwile. Tak się składa że luty to był dla nas szczególny miesiąc, bardzo mi go teraz brakuje ale mam nadzieję że jest tam teraz szczęśliwy, choć ja tak bardzo chciałabym by był tu z nami.

Tak czytam wasze słowa i nie mogę się nadziwić skąd w was tyle wiary optymizmu i siły. Ja chyba zatrzymałam się na tym jednym dniu. Owszem w miare normalnie funkcjonuje w społeczeństwie na pozór ale psychicznie jestem wypalona pusta nie wiem nawet jak to opisać. Mówicie że trzeba sobie dać szansę na szczęście, pewnie macie rację ale mi wydaje się, że to tak jakbym się pogodziła z tym co się stało, a to przeciez nie jest ok że on odszedł i niepotrafię zaakceptować tego że odchodzi ktoś tak młody , w chwili gdy był najszczęśliwszy a tyle było jeszcze do zrobienia.
Gdzieś w głębi duszy czuję, że miał wybór , że mógł zostać ale wolał odejść i zaraz rodzi się następne pytanie a może za mało nas kochał? Wiem że to absurdalne, wiem ze jeżeli by przeżył to byłby roślną a to najgorsze co mogło by go spotkać bo bardzo by cierpiał a cudów nie ma. I choć staram się tłumaczyć sobie że jego śmierć być może nie poszła na marne bo dała sznse na życie innym to zamiast czuć ulgę czuję dodatkowy ciężar.

Dlatego " ŚPIESZMY SIĘ KOCHAĆ LUDZI...."przykro mi ,jedynie co mogę powiedzieć to że czas leczy rany.Pamięć bliskiej osoby pozostanie na zawsze.Przykre i niesprawiedliwe czasami jest to że dano nam tak mało czasu , a tak wiele chcemy zrobić.Też przeszłam podobną historię 14 lat temu ,jest ciężko i ciągłe pytanie DLACZEGO?Pozostają wspólne wspomnienia i tego nikt nam nie zabierze.

Witajcie dziewczyny!Powinnam się już pakować ale nawet nie jestem w stanie podejść do walizek.Przez 10 lat, robił to mój mąż bo zawsze tak przeżywałam każdy wyjazd, każde rozstanie z rodziną, że byłam jednym kłębkiem nerwów.Jutro 5.15 mam wyjazd i nie wiem czy brać się za pakowanie czy może iść wcześniej na cmentarz.Przecież wiem to doskonale że wyjścia nie mam i muszę jechać ale rozum co innego a serce co innego.Kochane nie będę dziś się rozpisywać bo nawet myśli nie mogę zebrać. Zapewne później wejdę na forum aby jak nie jestem w stanie pisać ,choć poczytać Wasze posty. Jakbym już nie pisała do Was, to pragnę się z Wami wszystkimi serdecznie pożegnać. Trzymajcie się cieplutko moje kochane!!!!!!!!!!! Ja wracam dopiero 1-go kwietnia! Jak wrócę to oczywiście będę pisać , a na razie o tym co u mnie poproszę Kasię aby wam pisała.

Jola, jedź smiało, zarób trochę kaski, bedziemy cierpliwie czekać na jakies wiesci jak sobie radzisz. Poradzisz sobie na 100%, bo masz siłę. Pamiętasz jak sobie poradziłaś z panią pedagog?
Mam nadzieję, że wrócisz w lepszym nastroju niż wyjeżdżasz : stęskniona za swoimi kolezankami z forum, zadowolona, ze w domu nie przybyło zadnych kłopotów a może w lepszym nastroju czego ci serdecznie życzę. Czekamy tu na ciebie!!!!!

Witajcie! Nie było mnie tyle dni i tęskniłam za Wami.Tyle nowego starałam sie przeczytać wszystkie Wasze posty.Powiem tylko tyle że wróciłam dzisiaj do rzeczywistości.Cztery dni spędzone jakby w marzeniach kiedy czas miałam zorganizowany tak ze nie mogłam myśleć o tym co sie stało.To były tylko momenty kiedy chciałam żeby był ze mna.Nie wiem czy nie powinno własnie tak byc żeby ktoś zajmował sie "organizowaniem" naszego zycia po smierci mężów.Znowu zdarzyły sie chyba cuda była cudowna zimowa pogoda piekne krajobrazy ośniezone drzewa cudowny krajobraz ale nie było jego......Byłam jakby w innym świecie ale wróciłam do domu do pracy ...i znowu trzeba żyć....

Jolu bardzo mądre słowa tylko że pamiętaj "prawdziwych przyjaciół  poznaje się w biedzie".A te 6 tygodni przeleci nawet nie będziesz wiedziała kiedy.Szczęśliwej podróży i pisz.A ja będę przekazywać twoje informacje innym.

Milen bo każda bajka kiedyś się kończy ale zawsze można zacząć czytać nową....Najważniejsze że urlop się udał i trochę odpoczęłaś.Ale trzeba wrócić do rzeczywistości a ta jest brutalna.No ale zawsze zostają wspomnienia...

Magda, witamy Cię gorąco choć w takich smutnych okolicznościach do nas dołączyłaś. Niestety każdy będzie Tobie mówił, że jeszcze wszystko będzie dobrze, że ułożysz sobie życie, mi też tak mówią - ja mam 25 lat. "Zrozumie kto stracił" to cała prawda. Strata jest dla każdego czymś innym, napewno rodzina nie chce przez to Cię urazić, choć to tak dobija, bo przecież Ty Go tak kochasz, nie wyobrażasz sobie życia bez Niego, a wszyscy mówia abyś układała sobie życie na nowo.

U mnie mineło niecałe 7 miesięcy, to co przeżywasz jest jak najbardziej normalne w takiej sytuacji, ja do tej pory myślę jak patrzę na zegarek, że zaraz wróci, a czasem wydaje mi się, że cierpię już wieczność i już dłużej nie dam rady.
Ja rozdzielam dni na lepsze i słabsze, niestety z przewagą tych drugich. Od kilku dni mam "słabszy dzień", ale dzięki forum czuję się lepiej, wiem, że ktoś mnie rozumie, że przeżywa to samo. NIestety nie mogę się pozbyć myśli, że skoro dusza ma wyjście tzn. wrócić, czy nie, to dlaczego On nie wrócił, czy za mało ja Go kochałam, a może On mnie, może za mało się modliłam? Do cholery dlaczego???     
Siedzę w pracy i nic, na nic nie mam siły najchętniej nie wyszła bym z łóżka.

Mój psychiatra kazał mi znaleźć cel w życiu  dzięki wam go znalazłam chce otworzyć fundację dla wdów co za okropne słowo dlatego zamienię go na tych kobiet które straciły mężów to będzie fundacja w której takie kobiety jak my znają zrozumienie pomoc pr awną przy załatwianiu tych wszystkich okropnych papierów to będzie miejsce do którego zawsze będą mogły przyjść gdy będzie mi źle to bedzie miejsce gdzie bedą mogły na chwile uciec od samotności dziekuje że dałyście mi cel w życiu

Cześć dziewczynny.
Czas tak szybko leci a do naszego grona dochodzą coraz młodsze osoby niestety wobec śmierci wszyscy jesteśmy widać równi, ta bezsilność jest przytłaczająca.
Madziu dziewczynny mają rację każda z nas przechodziła podobne etapy po śmierci naszych ukochanych i jak to w życiu każda z nas raz lepiej raz gorzej sobie radzi.
Mój mąż odszedł ponad rok temu a ja wcale nie czuję się dużo lepiej. Z bliskimi to tak już jest że nie chcą patrzeć na nasze cirpienie, bo prawdopodobnie ze swoim sobie nie radzą. Ja już przestałam dostwać te 'dobre rady' choć czasami ktoś jeszcze powie coś co wyprowadzi mnie z równowagi ale oni zazwyczaj nie chcą źle.
Od śmierci twojego męża mineło niewiele czsu to trudny okres kiedy wszystko w nas krzyczy, wierzę jednak że z czasem nastaną lepsze chwile kiedy się troche wyciszysz wewnętrznie i zaczniesz dostrzegać coś poza ta pustką jaką po sobie pozostawił. Życzę Ci dużo siły.

To dobrze Kasiu że Jola dotarła bezpiecznie. Oby tyklo wszystko było dobrze to taki trudny czas dla niej i dla dzieci. Pozdrów ją serdecznie.
Ja tez patrzyłam jak odchodzi jak czeka by się pożegnać choć od kilku dni był nieprzytomny jak po jego policzku spływa ostatnia łza a ciśnienie i temperatura ciała spada a pani doktor mówi mi że jego już nie ma, że tylko maszyna za niego oddycha... do dziś trudno mi w to uwierzyć.
A minutę później namawia mnie na oddanie jego narządów do przeszczepu

A u mnie dziewczyny mineło w środę 3 m-ce. Byłam na cmentarzu zapalić moje światełka do nieba i stało się coś, po czym od wyjścia z cmentarza po raz pierwszy od ubieglego lata ( kiedy lekarze powiedzieli mi, że nic sie nie da zrobić) poczułam, że trochę zelżał mi ten ciężar. same wiecie o czym mówię : non-stop sciśnięty żołądek, ścisnięte gardło itp. Jak stał przy grobie, to oprócz tego, ze sie modlilam, powiedziałm mu , tak na głos jakby stał tam, że zawsze będę go kochać, że zawsze będzie dla mnie moim mężem ale żeby pomógł mi być szczęśliwą, ze będę czekać na nasze spotkanie tam, kiedyś ale chcę czekać szczęśliwa i chcę, żeby on tam na górze też był szczęśliwy, że chociaż nie razem ale musimy sobie pomóc. I jest mi z tym trochę lżej, chociaż płacz przychodzi znienacka itp. to jet mi ciut lepeij. Znów zaczęłam się starać lepiej wygladać ( bo wcześnieej nie zależało mi juz na tym ), troszkę jakbym zaczynała czuć w sobie jakas energię. Ja tez nie chcę dalszego życia przezyć sama, bo to straszne jest dla mnie, taka perspektywa, nie teraz, nie wiem kiedy, życie samom pokaże. Bo nawet jak ktos się pojawi to to nie zmieni we mnie nic w kwestii Tomka. wasze wypowiedzi dziewczyny sprawiły, ze zaczęłam tak z nim rozmawiać na cmentarzu .... Dziękuję.

To nic dziwnego Marysiu że tęsknisz i nie myślisz o przyszłości ja też o niej nie myślę , żyję z dnia na dzień dla mojego synka. Nawet mi nie w głowie nowe znajomości. Może jestem inna ale nie przeraża mnie na razie życie w samotności, nie boję się też śmierci bo wiem że ona mnie wyzwoli. Jestem tu i teraz bo widocznie mam jeszcze cos do zrobienia, przeżyłam już swoją miłość te chwile szczęścia widocznie muszą mi wystarczyć na resztę życia. Trochę mam żal że było ich za mało. Moze za rok dwa lub pięć moje myślenie ulegnie zmianie tego nie wiem. Na razie mój mąż nadal jest obecny w moim życiu rozmawiam z nim głośno w domu, samochodzie czy na cmentarzu i mam gdzieś co myślą o mnie inni gdy to słyszą.
A co do wieku to chyba nie ma on większego znaczenia, każdy człowiek w każdym wieku zasługuje na chwile szczęścia. Czasami tak jest ze osoba młoda ma większy problem z ułożenien sobie życia niż ta starsza. To chyba zależy od naszego otwarcia się na innych, naszych oczekiwań i ludzi jakich spotkamy na naszej drodze. Trzeba być jednak na to gotowym dać sobie przyzwolenie na życie u boku innego człowieka a nie każda z nas będzie potrafiła to zrobić.

Witajcie.
Sylwinka131 dla ciebie to jest jeszcze bardzo świeże i nie dziwię ci się  że nie myślisz o układaniu sobie na nowo życia.i moim zdaniem nie rób tego jeszcze pozwól sobie na żałobę.A potem przyjdzie moment ze ułożysz sobie życie na nowo i będziesz szczęśliwa.To że tere później będzie tak samo!!!A może będzie lepiej bo i ty ze względu na doświadczenie będziesz inaczej podchodzić do uczucia?Zresztą zawsze uważam że trzeba dać sobie szansę!!!

Ania300 no i brawo!!!Widać nadszedł już twój czas na światełko w tunelu na czerpanie radości z drobiazgów.Ja też miałam taki moment i też mi było lepiej.A życie kiedyś nam się ułoży o ile damy mu na to szansę.

Marysiu to ze my jesteśmy młode to nie znaczy że nam jest łatwiej!! Wiek tu nie ma nic do rzeczy moim zdaniem to raczej kwestia podejścia do życia. No i tego czy damy sobie szansę.....Zresztą bardzo ładnie opisała to Lidzia.Ma racje w 100%

Alicja może to rzeczywiście dobry pomysł z tą naszą klasą?Ja w każdym razie jestem za.

proy0311 ja również jako najważniejszy cel wytyczyłam sobie wychować dobrze dzieci,drugi to dokończyć budowę naszego domu. Co będzie dalej zobaczymy.

Pozdrawiam.

Witajcie... codziennie jestem na forum i czytam co piszecie, tylko ja nie wiem co pisać tyle myśli kołacze mi się po głowie i nie wiem od czego zacząć.Wczoraj oglądałam zdjęcia zrobione 2 dni przed śmiercią męża, był taki wesoły i zawsze uśmiechnięty .Tak bardzo mi go brakuje, nie wiem czy to normalne ale mówię do niego w domu czy nawet nad grobem i jak idę spać mówię dobranoc kochanie.Niedługo będzie 5 miesięcy jak już niema mojego kochanego męża a mi się czasami wydaje że to kilka lat a ból taki sam.Żyję wspomnieniami ,żyję tym co było całe życie się zawaliło w jednej chwili .Robię wszystko co trzeba pracuję ,remontuję dom .wychowuję dzieci planuję wakacje ale czekam kiedy nadejdzie koniec i się spotkamy.Zostałam sama wszyscy zaczęli się odsuwać,znajomi jeśli mnie spotkają obiecują że przyjdą nawet dzisiaj się naszykowałam zrobiłam sałatkę i czekałam na obiecane odwiedziny a tu klapa.
___________________________
Zrozumie kto stracił

Witajcie! Ja też ostatnio tylko czytam a nie potrafie nic napisać.To że bliscy znajomi zapominaja o nas i obiecuja że wpadną przerabiam od 9 miesiecy ale mimo wszystko starm sie żyć i takich ludzi nie chcę znać.Dzisiaj też miałam pytanie jak żyjesz? mówię żle a dlaczego? i na co wiecej liczyć.
Też mówię nieraz dobranoc kochanie i kocham Cię!

Witajcie .Co do znajomych to widzę że wszystkie mamy to samo .Ja np. mam tylko jedną sąsiadkę na którą mogę liczyć.Która nie zawiodła mnie.Nawet rozmawiając ostatnio przez telefon poznała się że mam doła , chociaż ja mówiłam ze jest wszystko dobrze i chociaż była po ciężkiej pracy to zaraz do mnie przyszła.Agnieszko to że rozmawiasz z mężm  to jast normalne .Wydaję mi się ze chyba kazda z nas to robi.Ja w trzech pokojach mam postawione fotografie męża i zapalam mu takie małe świeczki.W moim pokoiku po przebudzeniu się pierwszą czynnością jest zapalenie świeczki pocałowanie męża i powiedzenie do niego kilku słów powitania , przed pójściem spać jest to samo.W ciągu dnia zależy od chumoru ale też często coś mu powiem.Mówię że też czekam na to że niedługo się spotkamy.Ze ma na mnie czekać.Żeby mnie nie zdradził z jakąś inną duszyczką.Różne głupoty przychodzą mi do głowy.Nawet wiecie że ja jeszcze cały czas na Niego czekam.Do tej pory mam wrazenie ze to jest sen.Nieraz mówię ,stary no przyjdż tu w końcu do nas.
                             Na naszej klasie szukajcie mnie pod (Alicja Kurowska (Siwiak) zam.Aleksandrów)

Kasiu pomysły to Ty masz !Martlak, śliczna rodzinka, tacy jeszcze jesteście młodzi, kochaj te swoje skarby za Was razem, kiedyś będziesz miała to wynagrodzone.
Alicjo ja też mam wszędzie stać zdjęcia Męża, obojętnie gdzie jestem zawsze go mam a oku.

Witajcie kobietki.
No i w końcu widzimy jak każda z nas wygląda!!!Mam  nadzieję że swoim wyglądem nikogo nie rozczarowałam!?Byłam właśnie ciekawa czy spodoba wam się to serce na Maćka pomniku i widzę że zrobiło wrażenie.Wszystkie macie śliczne dzieciaczki. No i co niektóre odwagę do sportów zimowych..
Smutna Marysiu ja jednak wolę cię z tym ślicznym uśmiechem na twarzy!!!Więc nie bądź już smutna...

Witajcie
Kasiu, ty jak zawsze jesteś naszą podporą. W poprzednich postach pisałaś, że Twoim skrytym marzeniem byłyby studia, ja nawet wiem jakie, byłabyś wspaniałym psychologiem.
Alicjo no podziwiam Cię taka wysportowana, będę musiała się też postarać.Wiecie co tak sobie myślę, że nasi mężowie tam też chyba się cieszą i są z nas zadowoleni.

Witam was wszystkie kochane
Dawno nie pisałam... bo tak naprawdę nie wiedziałam co pisać... ale czytam cały czas wszystkie posty.
U mnie minęło dopiero niecałe 3 miesiące i jest coraz gorzej nie wyobrażam sobie co będzie dalej... tak strasznie to boli ;-(
Fajny pomysł z NK moje dane Katarzyna Ziomek (Iwińska) Skarżysko-Kamienna

A to mój filmik http://www.youtube.com/watch?v=hnXD07XX … r_embedded

Dziewczyny, jak ruszyło nk to ja się nie wyłamuję : Anna Walińska (Marczewska) Łódź, tam sa zdjęcia z 2008 roku ,więc jestem na nich o 20 kg cięższa :-)). Faktycznie, fajny pomysł, już nie będziemy anonimowe.