właśnie mamy 24-tą rocznicę ślubu w Wielkanoc...

grejs piszesz....

Płaczemy - jak długo jeszcze będziemy płakały? Dołujemy się przez to , czy przynosi nam to ulgę?
Mnie nie, zdecydowanie  nie, czuję się jeszcze gorzej zdołowana ....

Tak wiem,zdaje sobie z tego sprawę,ze się dołujemy jeszcze więcej,ale na razie ja nie umiem sobie z tym poradzić,może po terapii będzie lepiej,liczę na to.Dużo mi dało opisanie tutaj,otrzymałam tutaj wsparcie,od osób,które mnie rozumieją,a to już jest takie małe coś, że ktoś wie,co przeżywam.

następnie piszesz......

.......Ból , bo tracimy pełną rodzinę - dla mnie straszne i widzę , że dla Ciebie tez. Ok, wracamy do siebie , mamy z powrotem pełną rodzinę i co? Będzie jak wcześniej? Potrafisz? Chcesz? Warto? Musisz sobie odpowiedzieć
i ja muszę sobie odpowiedzieć...

Tak,dla mnie to też jest straszne,cały czas nie chce mi się wierzyć,że to mnie spotkało.Obecnie,żal mi tych lat,cierpię,czuje się zraniona,nie mam marzeń na przyszłość.Żyje z godziny na godzinę,nie mam planów,nie wiem co dalej.Przyszłość widzę czarno.Mam mętlik w głowie.W tej chwili to jest taka wegetacja.

Tak grejs to prawda,że nie wiadomo,czy przestanie,czy dalej bedzie to robił,zdradzal,masował,zakochiwal sie.A jeszcze jedna sprawa,jeszcze mial pelno swoich anonsów na portalach randkowych,że szuka młodej dziewczyny która tak jak on uwielbia seks,ze ja zasponsoruje,zapewni jej warunki mieszkaniowe.Załączone były jego nagie zdjęcia.Dla mnie SZOK jak to zobaczyłam.

Grejs - odnośnie wyprowadzki,to ON nie chciał,jemu było wygodnie,wyprane,ugotowane,posprzątane,a on myślał o koleżance 20 lat młodszej,puszczał  melodie wyrażające jak ja kocha,jak cierpi,a ja musiałam tego słuchać,a on ranił mnie dalej.Potem jak miał wyjazd wiadomo gdzie lądował odstresować się --- na masażu erotycznym.Gdy wchodziłam do pokoju,pośpiesznie zamykał strony erotyczne.

Dlatego to JA POWIEDZIAŁAM,żeby się WYPROWADZIŁ ,bo dłużej nie mogłam tego znieść.

Grejs - ja nie żałuje GO ,ze jest sam i samotny.Tylko stwierdzam fakt.Ma na co zasłużył.Ja jestem SAMA,ale mam córke i jej rodzine,mam moje siostry,teściowa.

Tak z córka,mam bardzo dobry kontakt,dzieki niej jestem i żyje.Na poczatku mialam rózne mysli.To córka mi daje siłe i wnuczek.Dużo u niej przebywałam zaraz jak sie o tym wszystkim dowiedziałam.Mieszkałam tam,po 2-3 tygodnie,przyjeżdzałam,do siebie na 1-2 tygodnie i znowu do niej.Teraz też za dwa dni 5 maja jade tam na tydzień.Mam duze wsparcie od niej i wiem,że moge na nia liczyc.

Ty tez sie trzymaj kochana,będę czytać co u ciebie nowego.Pozdrawiam serdecznie.

Właśnie zaczynam wprowadzać krótkie komunikaty do jeszcze "naszego" życia i już jest jakby inaczej. Po edukacji portalowej ,tak jakbym się trochę wyciszyła i nie mam tyle złości  w sobie       i mniej płaczę .  Ciekawe czy jestem na dobrej drodze?

Dzięki! To prawda jestem na dobrej drodze, ale muszę się pilnować. Często przychodzi  mi do głowy , a co On teraz sobie myśli, ale szybko przestawiam się i mówię do siebie KOBIETO, PRZECIEŻ ON JUŻ MNIE  OBCHODZI!!!  I pomaga...naprawdę pomaga!

Siedzę na forum i ciągle czytam . Widzę co u WAS się dzieje.Są u mnie postępy , bo złapałam lekki dystans do swojego małżeństwa i przestawiłam sobie w głowie , że nie ważne co ON myśli.Uważam , że to dużo. Staram się robić większość rzeczy pod siebie. Pilnuję się , żeby zacząć szanować siebie i zaczynam siebie poznawać na nowo. Zawsze myślałam , że mam wielu przyjaciół , niestety myliłam się zostałam sama jak palec ze swoimi problemami. Myślę  , że tutaj jest wiele bratnich duszy. Muszę dlatego zacząć też uczyć się żyć sama.Zmarnowałam cały rok na płacz i smutek , muszę nadrobić zaległości.Mam nadzieję , że dam radę ! 

Jestem tez w takiej samej sytuacji zmarnowałam rok i nadal nie wiem co dalej mam problem z zaakceptowaniem tego co sie dzieje wokół mnie chyba jestem beznadziejnym przypadkiem hahah (chociaż coraz rzadziej już płacze):)

Jeżeli tutaj się ,znalazłaś to już coś nie tak. Czegoś Tobie brakuje.Czego?

W moim małżeństwie były zdrady i na tym się skupiałam. Nie wiem czy teraz są (dzisiaj mam to gdzieś!). Jeszcze miesiąc temu chciałabym to udawadniać. Dzisiaj już nie.

Kilka miesięcy temu kiedy milczeliśmy tylko służbowo nas sytuacja zmusiła otwieraliśmy do siebie usta.
Cierpiałam z tego powodu strasznie. Próbowałam prowokować do rozmowy różnie prośbą , zaczepianiem , płaczem , złością...NIC...
Czarna dziura. Kochałam i nadal kocham, więc o co chodzi. Pytałam  mojego M. co mam w sobie zmienić o co chodzi" Odpowiedź była zawsze taka:
- Dla mnie OK, nic nie musisz w sobie zmieniać
No to do jasnej CH...y o co chodzi?
Do dzisiaj  nie wiem. Dlatego tak ciężko !!!
Zawsze mówiłam co mi leży na sercu , co chciałabym od niego , od naszego małżeństwa. Niestety jak do ściany.
Czarna dziura. Co przechyliło szalę?
Po kilku miesiącach ciszy nie wytrzymałam i po prostu podpowiedziałam M. żeby mnie wreszcie przeprosił i wszystko będzie jak dawniej (oczywiście było to długo , wylewnie , nie jednym zdaniem , ale sens właśnie taki)
Na to mój (jeszcze mój) M:
- Ok, jak bardzo Ci zależy to mogę Ciebie przeprosić

I to właśnie dało mi do poważnego zastanowienia się nad moim życiem małżeńskim.
Zrozumiałam w jednej sekundzie (wreszcie moja mózgownica zadziałała), że przecież to tylko mnie zależy , przecież wymuszam na moim M. przeprosiny , a On nawet nie interesuje się na czym mi zależy. Ja dla niego jestem ok nigdy nic mi nie zarzuca, On chce po prostu żeby było tak jak było (czyli alfa i omega  obsługuję M.).
A ja gdzie tu jestem?  Mnie nie ma w jego życiu (tym poza domem).
Dlatego od jakiegoś czasu zrozumiałam , że tak naprawdę jak piszesz moniquette czy to ważne ,czy mnie zdradza z kobietą , telewizorem , rybami , hazardem  ...i czymś tam jeszcze, to daje do myślenia. Po co jesteśmy w tym miejscu i z tą konkretną osobą.
Dzisiaj wiem , że jestem nieszczęśliwa , samotna , opuszczona i muszę coś z tym zrobić ,  po prostu dalej nie dam rady tak żyć.Jemu pasuje , mnie NIE. A, te moje piękne lata małżeństwa? Mam teraz wielkie wątpliwości , czy były takie piękne (chyba w mojej głowie) .Byłam tak zarobiona , że nic nie widziałam i nic nie słyszałam. Myślę nawet , że dla niego też nie były piękne , cały czas musiał udawać... Tylko po co?
Finał taki , że nie wiemy sami jak to sensownie  zakończyć.
Najważniejsze , że wreszcie zdałam sobie z tego sprawę.

O tak ! Nikt z mojego otoczenia nie potrafi mi pomóc. Długo ukrywane przeze mnie kłopoty małżeńskie spowodowały , że każdy myśli , że za chwilkę będzie jak wcześniej. Nasze udawanie (właściwie moje udawanie ) to spowodowało. Zawsze go broniłam , stałam murem , oczy wydrapałabym ,gdyby ktoś powiedział na niego złe słowo (odwrotnie to nie działało) 
DLATEGO NIKT Z NASZEGO OTOCZENIA NIE WIERZY , ŻE TO KONIEC.
Tak wiem , że następny ruch to muszę się usamodzielnić. Odciąć się od niego, szczególnie  zawodowo    i już poczyniłam pierwsze kroki , ale tutaj potrzebny jest czas.
Ciężko , ale myślę , że jestem na dobrej drodze.

Mam dokładnie tak samo, udawanie, udawanie i jeszcze raz udawanie...Gdy przestałam udawać to J. nie wierzył, że tak mogę. Złożyłam pozew i teraz czekam.

Grejs dasz radę jesteś na bardzo dobrej drodze.

grejs
przechodziłam w swoim małżeństwie podobne huśtawki , krzyczałam ..o co Ci chodzi , co jest nie tak ? ...to nie dawało efektu , jakieś odburknięcie , "nie bo Nie " albo nawet "spierdalaj " ..Wiem jedno już nie wypowiem żadnego słowa , którego nie spełnię , już nie bedzie straszenai rozwodem , wyprowadzeniem , jeśli postanowię ,ze sam prowadzi dla siebie ...dom , zakupy , to choćby koniec świata , to MUSZĘ w Tym wytrwać , TO Dzieci :0
teraz od ok 6 miesiecy jest inaczej , to ja się zamknęłam , robię konieczne minimum , ubietram się ładnie , nie płaczę , nie upominam się , dzieciom robię zakupy , nie gotuję dla niego , jak coś zostanie z obiadu to sobie bierze. Teraz on pyta , ja tylko odpowiadam "tak " lub "nie" ....wystarczy!! Wiem ,ze sobie poradzę bez niego.
czasem mam ochotę ..o cos zapytać , coś ustalić , ale wiem ,ze i tak nie uzyskam dobrego rozwiązania , wiec po co ?
Muszę wychować dzieci i na tym się skupiam ...
czasem potrzeba bliskosci jest ogromna , aż wyciska łazy z oczu ...ale ....

Swoją sytuację opisuję tutaj:

http://www.netkobiety.pl/t25584.html

Dzieci  widzą co się dzieje.Dzieci właściwie to już dorosłe osoby , wiedzą co chcą . Chcą żebym nie płakała , żeby było spokojnie i żebym była szczęśliwa . Jestem za to im ogromnie wdzięczna, za ich miłość do mnie i za poparcie w moich działaniach. Wszystkie ruchy z nimi konsultuję , wiedzą o wszystkim co chcę zrobić. Jak jest ich akceptacja idę dalej. Mój plan to samodzielność zawodowa. Jak to  się uda , następnym krokiem będzie pozew. Piszę to z pełną świadomością i odpowiedzialnością. Nigdy nie byłam tak pewna swoich planów tak jak dzisiaj.
Dobrze wiedzieć , że gdzieś jesteście i przeżywacie podobne sytuacje. Napisałyście o swoich przeżyciach...muszę poszukać.
  Pozdrawiam WAS bardzo ciepło

Grejs -widzę,że jesteś silna DASZ RADE !!!!!!!!! Ja trzymam kciuki za Ciebie.

Pozdrawiam serdecznie.

Piszesz Grejs ......... Zawsze myślałam , że mam wielu przyjaciół , niestety myliłam się zostałam sama jak palec ze swoimi problemami. Myślę  , że tutaj jest wiele bratnich duszy. Muszę dlatego zacząć też uczyć się żyć sama.......

Ja też jestem sama w czterech ścianach na dodatek,nie pracuje.
Grejs nawet nie wiesz jak jesteś mi bliska,jak bardzo Cie rozumiem.Nie wiem w jakim rejonie mieszkasz,ja w wielkopolsce.Czuje,że jak bysmy sie spotkały,mialybysmy sobie duzo do powiedzenia ,tak wiele mamy wspólnego.

Pozdrawiam Cie serdecznie.

O mojej sytuacji pisałam w wątku "Mój wymarzony rozwód" oraz co nieco w "Grupa wsparcia..."
Serdeczne pozdrowienia dla wszystkich, którzy zajrzą na ten wątek.
Dziewczyny damy radę.

U mnie na razie wyczekiwanie , badanie jeden drugiego , cisza. Nadal się nie odzywamy, ogólna beznadziejna  NUDA . Na szczęście mam trochę zajęcia , więc nie myślę o tym.
Tutaj jestem na bieżąco , czytam i szykuję się do działań. Nic na wariata , spokojnie mam czas, Wyciszam się. 

Dzisiaj był ok...ale jutro ma padać...równowaga !

Kochana. leczę się tutaj. Moje klimaty to:
Grupa Wsparcia dla KOBIET kochających za bardzo przez bez serca
Tam piszę i zdrowieję!
Jestem w trakcie pisania pozwu i zbierania załączników.
Marnie mi to idzie , chyba celowo troszeczkę się ociągam.
Jestem zawodowo cały czas od M. uzależniona i on  wykorzystuje to na maksa!
Wczoraj mi powiedział żebym w końcu do pracy poszła...no właśnie w ten sposób mnie poniża !
Przemilczałam
A co ja robię. Pracuję na jego historię kredytową (ma już bardzo mocną dzięki moim czynnościom).

Dziewczyny nigdy , ale to nigdy nie uzależniajcie się finansowo od swoich mężów!
Samodzielność finansowa sprawia, że wszystkie nasze ruchy są łatwiejsze i płynniejsze. Nie tylko mam na uwadze rozwód, myślę ogólnie.
Szacunek...u nas tego już nie ma. Zanika wszystko powoli i umiera śmiercią naturalną. Nie ma już odwrotu jestem już tego świadoma. Nie chciałbym żeby moje życie z M. skończyło się na wariata z kłótniami , wyzwiskami.
To nie moje klimaty!
Dążę do rozstania  małymi kroczkami.Widzę, że on jeszcze nie wierzy, myśli , że przyjdę na kolanach (zresztą są to jego słowa do naszej córki)i będę błagać,
ale ja  już wiem, że NIE.
Świadomie i z rozwagą zakończam nasze małżeństwo.
Przyzwyczajam moje córki , moją rodzinę, moich znajomych , moich kolegów i koleżanki z pracy.
Tak świadomie wszystkich przyzwyczajam, bo ja już z tym się uporałam.
Czasami jeszcze sobie popłaczę za kierownicą, w łóżku , kinie i gdzie popadnie, ale to już są łzy przeszłości i mojej wyobraźni.
Skończyło się po prostu...

wszystkiego najlepszego grejs!