Walczymy z samotnością - ja zaczynam.

Martyna witamy w klubie
Poznasz tu wielu fajnych ludzi, którzy naprawdę pomagają przetrwać trudne chwile i nie tylko.

U mnie zaczęło się to tak niewinnie, od jednego postu, a teraz nie ma dnia żebym tu nie zajrzała i nie zaglądam tu tylko jak mi źle, ale dlatego że lubię

Avo ja tez ostatnio widziałam sarenkę, przebiegała tuż przed autem , a jak byłam w parku to widziałam zająca to dość rzadki widok bo to było prawie w centrum miasta...

lulla ja tez tak mam.Od ponad poł roku jestem sama i tez mam czasem takie mysli,ze przyjdzie mi samotnie spedzic reszte zycia, a  nie kiedy mam takie dni gdy jestem naładowana  pelna energia na to,ze bedzie super! Ze jeszcze spotkam tego jedynego!
Najgorzej gdy czlowiek np. ma doline i nie ma komu sie wyzalic...Ale trudno.
Mysle,ze trzeba ciagle myslec pozytywnie aby faktycznie nam w  zyciu sie dobrze wiodło.

Na działce zimno, choć mięsko z grilla było pyszne nad jeziorko nawet nie doszłam,  siedzę teraz w domu i pije ciepłą herbatę   maj się rozpoczął... ech ta pogoda.

Ja nigdy nie miałam zbyt wielu koleżanek, ale nawet jak byłam w związku to lepiej dogadywałam się z wolnymi dziewczynami, jeżeli miałam czas dla siebie to właśnie z singielkami go spędzałam. Być może fakt iż singielki są postrzegane inaczej i odsuwane od życia towarzyskiego par wynika z obawy jaką czują dziewczyny w związkach, przed utratą partnera. Singielka zawsze jest postrzegana jako zagrożenie dla związku. Mam taką koleżankę która chętnie się ze mną spotyka, ale tylko wtedy gdy jej chłopaka nie ma w domu, wytycza mi nawet godziny spotkania, że od tej do tej, po potem wraca jej chłopak. Wiem że inne dziewczyny, te które są szczęśliwie zakochane spędzają i z nią i z jej chłopakiem czas, wychodzą razem na imprezy itp, nawet gdy ich partner im nie towarzyszy.
Nie zwracałam jednak na to nigdy uwagi, bo jest mi to obojętne, zależy mi na jej towarzystwie, a nie jej chłopaka... no ale cóż niektóre dziewczyny tak mają. Być może gdybym czuła się niepewnie w związku moje zachowanie byłoby podobne.

Dziś dopadła mnie straszna melancholia ..... potrzebowałabym kogoś do przytulenia
Są chętni ???

http://to.gazeta.pl/to/rozmiar-to-szczegolnie-w-naturze-ma-znaczenie/1174 - głosujcie.

Wyległem dziś z komnat swych przyrodę zacną za oknem podziwiać. Wtem jak mnie nie wstrząśnie, wicher nie młodą już skroń oziębi, a promienie słońca, ciepła zwiastun, jakby spały snem wieczystym ciepła nie dając. Nic to, polarem swym okutany w poszukiwaniu strawy i pisma drukowanego w bezkres miejski się wybrałem. Wiedzcie niewiasty drogie, że wśród żywota mego przyjemności nielicznych, doznanie to niczym mej duszy, serca, ani nawet oczu nie doświadczyło. Jeszcze kloszardów pod przybytkiem sklepowym spotkałem. Ci, zamiast trunków przednich, jak zwykle napoje piekielne w ilościach nadmiernych wlewają w swe trzewia.

Pewnie, że moja. Zostałem ruskiem, zrobiłem potrójne święta i przytyłem, przestałem ćwiczyć, a kajdannaneck dał mi 50 Cent.

AVO, nie zastanawiaj się jak wygląda piekło bo Ty trafisz z pewnością w lepsze miejsce.

Mam dziś chyba podobnie, a właściwie od kilku dni. Najgorsze jest to, że sama doprowadzam do niektórych sytuacji które czynią moje życie takim nieznośnym, niepoukładanym, chaotycznym i pełnym braków... Boje się zrobić kolejny krok w obawie przed kolejną porażką, boję się otworzyć w obawie przed zranieniem, boję się zaryzykować cokolwiek...

"Bowiem każdego dnia wraz z dobrodziejstwami słońca Bóg obdarza nas chwilą, która jest w stanie zmienić to wszystko, co jest przyczyną naszych nieszczęść. I każdego dnia udajemy, że nie dostrzegamy tej chwili, że ona wcale nie istnieje. Wmawiamy sobie z uporem, że dzień dzisiejszy podobny jest do wczorajszego i do tego, co ma dopiero nadejść. Ale człowiek uważny na dzień, w którym żyje, bez trudu odkrywa magiczną chwilę. Może być ona ukryta w tej porannej porze, kiedy przekręcamy klucz w zamku, w przestrzeni ciszy, która zapada po wieczerzy, w tysiącach i jednej rzeczy, które wydaja się nam takie same. Ten moment istnieje naprawdę, to chwila, w której spływa na nas cała siła gwiazd i pozwala nam czynić cuda. Tylko niekiedy szczęście bywa darem, najczęściej trzeba o nie walczyć. Magiczna chwila dnia pomaga nam dokonywać zmian, sprawia, iż ruszamy na poszukiwanie naszych marzeń. I choć przyjdzie nam cierpieć, choć pojawią się trudności, to wszystko jest jednak ulotne i nie pozostawi po sobie śladu, a z czasem będziemy mogli spojrzeć wstecz z dumą i wiarą w nas samych."

Czytam te słowa i doszukuję się tych moich "magicznych chwil"... ostatnio mi się nawet taka trafiła... to była rozmowa z Kimś, niewiele a jednak tak dużo.... chciałabym ich więcej w moim życiu... a może po prostu nie potrafię ich dostrzegać

No właśnie i to wszystko ma jeden wspólny mianownik.... samotność

Witajcie,jak to Rysiu Ridel(dzem) spiewal SAMOTNOSC TO TAKA STRASZNA TRWOGA,piszecie o spacerkach po lesie,sa super tylko ze ja juz swoje lasy znam na pamiec(jestem wnuczka lesniczego)wiec sami rozumiecie teraz wypuszczam sie na nowe tereny lesne,nie znane,fakt ze musze podjechac samochodem ale wrazenia sa,szkoda tylko ze sie to przezywa samemu.

Dziś niedziela, dzień odpoczynku, a wiecie co moja koleżanka wymyśliła... malowanie jej sypialni chyba uratowała mi tym życie. Kolejny smutny dzień dobiłby mnie nieodwracalnie. Zaliczyłam nawet dziś market budowlany z farbą na włosach i ubraniu ... no cóż jak już wspomniałam dziś niedziela dzień szalonych pomysłów.

Jutro jadę do Trójmiasta oby była pogoda, bo mam ochotę:
choć na chwilę wyłożyć swoje ciało na piasku i popatrzyć w górę, a tam ujrzeć piękne niebieskie niebo, ciepłe słońce,
chodzić boso po plaży
zjeść gofra ze wszystkimi dodatkami

odzyskać radość ..... na dłużej niż na chwile.

Zaczynam wierzyć w słowa, które były modne jak miałam naście lat: miłość to bzdura pojawia się w filmach i tanich lekturach.
Mam dosyć samotności - co zmieni wypowiedzenie przeze mnie tego zdania? Nic. Dalej jestem sama, zazwyczaj mam szczęście do żonatych mężczyzn. Jeśli chodzi o wolnych to rzadko kiedy jestem w guście takiego, co mi do gustu przypadnie. Nie chodzi o to, że szukam księcia, bo oni tez wyginęli. Nie będę też na siłę z jakimś człowiekiem, który ewidentnie nie przypadnie mi do gustu, bo inni mówią, że to dobry chłopak.Przyciągam facetów z nałogami, problemami i żonatych. Z nimi raczej życia sobie nie ułożę... A samotności mam nadal dosyć

Taka piękna pogoda, a ja do pracy muszę iść... Nie chce mi się, że aż zastanawiam się, czy czasem wziąć sobie kolejny wolny dzień. Mam to szczęście, że jestem rachmistrzem i nie muszę pracować wtedy, kiedy ktoś mi każe, sama wybieram sobie dogodne godziny.
Także sobie odpuszczę, mam jeszcze czas na zrobienie tego, a pogoda po prostu boska! Jutro ma być już chłodniej... przyjedzie chłopak, więc za wiele nie popracuję, ale nie będę przynajmniej sama. Wczoraj cały dzionek wylegiwałam się na słonku u rodziców, odwiedziłam ich, tęsknota... Niby jestem introwertyczką, bo nie mam koleżanek, dwie przyjaciółki w innych miejscowościach, dlatego czuję się ciągle samotna... Jednakże mam kochanych rodziców, wspaniałego chłopaka, pracę, upragnione mieszkanie... Jak tak pomyślę, to mogłabym mieć przecież gorzej.
Samotne ludziki, wychodźcie na zewnątrz, łapcie promyki i uśmiechajcie się do słońca.
Dziękuję Wam, że jesteście.

Opowiem Wam story. Mam koleżankę, która uważa mnie za przyjaciela, a ja jej nie uważam za przyjaciółkę. Mamy inne definicje przyjaźni i niestety, ja się z nikim nie układam. Dlatego też kłóciliśmy się i kontakt w marcu definitywnie nam siadł. Kilka dni temu pyta smsem czy będę na jej ślubie. Dwa miesiące minęły od chwili gdy pisała jak trudno jej z samotnością. Dwa miesiące... Zastanawiam się czy to desperacja czy jestem złośliwy.

Dobrze zrozumiałaś.

Kolejny wątek o samotności, w którym się wypowiem, chyba źle już ze mną.

Zwykle jakoś te dni mijają, ale odkąd cholerne zapalenie zatok w połączeniu z solidną alergią zamknęło mnie w domu nie mam już na nic siły. Nie mogę wyjść ze znajomymi, pośmiać się, "zresetować się". Tylko uczelnia - akademik - nauka. Nic poza tym. No i masa leków.
Jest maj, ciepłe dni, juwenalia, wszyscy się cieszą, bawią... a ja mam ochotę się rozpłakać.
Wcześniej zaczynałam o siebie dbać - biegałam, ćwiczyłam, bo muszę zrzucić trochę tu i tam. Rozglądałam się za pracą na wakacje, żeby wreszcie odłożyć trochę pieniędzy i za jakiś czas zrobić sobie operację, na której mi zależy.
I wszystko poszło się czesać. Nie mogę biegać, na ćwiczenia w domu brak mi sił. Praca na wakacje jest uzależniona od wizyt u lekarza - który pracodawca będzie to tolerował? Poza tym kochana uczelnia jeszcze nie ustaliła daty egzaminu licencjackiego - może w czerwcu a może w połowie lipca. I jak ja mam szukać jakiegokolwiek zatrudnienia?
Mogę tylko siedzieć na tyłku i się uczyć, patrzeć jak inni cieszą się wiosną, znajomymi. A ja sama, nudna, brzydka i niepotrzebna już nikomu cały czas siedzę przy biurku. Nie mam możliwości zmienić ani swoich zajęć ani swojego wstrętnego wyglądu.

Teraz naprawdę widzę jak beznadziejna jestem, teraz, kiedy nie mogę zagłuszyć tego uczucia żadną imprezą, żadnym sensownym zajęciem. Wiem, że będę sama, bo kto chciałby być z kimś, kto jest bardzo brzydki fizycznie i zupełnie nudny, nieciekawy, kto najpiękniejszą część roku musi spędzać w zamknięciu, uważać na każdy podmuch wiatru, a jego życie toczy się wokół przyjmowanym lekarstw i wizyt u lekarza. Kto nie może nigdzie na dłużej wyjechać, nic zaplanować i do tego nie ma zbyt wiele pieniędzy. Od takich ludzi każdy stroni i ucieka jak najdalej. Widzę to teraz wyraźnie.

Jutro mam maturę z hiszpańskiego. Jestem w takiej rozsypce, że nie wiem jak to będzie.

Hej. Tez znam uczucie wyobcowania i obcosci  w swiecie, bo mozna czuc sie samotnym nawet jesli jest sie otoczonym ludzmi. Np w szkole. Bo jezeli czuje sie kompletny brak powiazania z innymi, plynie sie na zupelnie innej fali to bardzo ciezko sie wsrod wiekszosci "normalnych" ludzi odnalezc. Mysle ze to zalezy tez od wrazliwosci. Mnie osobiscie przeraza fakt ze wiekszosc ludzi ma tak ograniczone zainteresowania ( typu faceci lub kobiety, auta, sport, kto ile wypil na disco, na ktorej obojetnie co za muzyka leci byle by byly fajne, trendy dupy i duzo piwa. ;]) No i im bardziej głosny, arogancki jestes tym wiecej masz "przyjaciol".
Bo tak naprawde malo kto ma prawdziwych przyjaciol takich od serca, na dobre i na zle.
Czesto ludzie sa -  poki mozna na te disco wyskoczyc i ma sie kompana do picia - ale jak juz ktos nie moze bo ma jakies ograniczenia lub problemy to juz "przyjaciele" znikaja.
Mysle ze faceci maja troche łatwiej bo bardziej "trzymia" razem. (tak wynika z moich obserwacji).
Natomiast dziewczyny albo sa rywalkami, sa do siebie wredne, rywalizuja...Albo po prostu - maja chłopaka no i po co im przyjaciolki. Lataja za nimi jak im zagwizdza, ze az to jest smieszne.
Ja osobiscie mam chłopaka ale chcialabym miec wiecej przyjaciol, przynalezec do jakiejs grupy, czuc sie rozumiana i rozumiec.
Z facetami ciezko nawiazac bliskie relacje bo oni nie lubia mowic o swoich uczuciach albo moze po prostu sa mniej wrazliwi.
Spotkalam sie tez z czyms takim ze ktos juz ma swoja grupe przyjaciol i nie ma takiej potrzeby zeby zaprzyjazniac sie z "nowymi".
A moze to ja jestem tez zbyt malo otwarta na ludzi lub wywieram jakies zle wrazenie. Wszystko razem.

Wróciłem po krótkiej nieobecności. Kto się cieszy?

Taka piękna pogoda, że szkoda siedzieć w domu przed komputerem.

mam 26 lat i sie rozwodze. przez cale zycie balam sie samotnosci i niestety teraz tez tak jest. przeraza mnie ze do konca zycia bede juz tylko ja sama ja. moja znajoma wybrala moje ex - z nim chodzi do kina z nim chodzi na imprezy, i powiem Wam szczerze że naprawde nie mogę się doczekać aż decydują się na związek. nie szukam tu milosci... szukam przyjaznej duszy, kogoś z kim mozna rozmawiac do bialego rana....

Hej Marta. jestem rok po rozwodzie,zgodnie z tym, co twierdzą psychologowie kończy się więc mój okres żałoby po związku. Chciałabym Cię wesprzeć-teraz to chyba najtrudniejszy Twój czas, potem z każdym dniem będzie lepiej. Ja też często czuję się samotna, ale się nie poddaję. A Twój eks...cóż..niech idzie swoją drogą, NIE BYŁ CIEBIE WART.

Witam w klubie. Też jesetem samotna i taka się czuję.Próbowałam różnych sposobów i stwierdzam, ze jednym z najgorszych jest próba szukania na formach towarzyskich.Tam to dopiero  mozna złapać doła.

Witam Waswszystkich serdecznie :-)

Wkońcu znalazłam interesujący temat i zywy w którym ludzie prowadzą konwersację pisemną niekończącą się gdzieś tam na 2008 roku

Napiszę coś o sobie....Jestem po nieudanym a wręcz tragicznym dla mnie związku.Miałam załamanie nerwowe i kilka dni temu wróciłam ze szpitala.Trafiłam tam przez mezczyznę któremu wkoncu zaufałąm a on mnie wykorzystał...straciłam swoją kobiecość i sowoje jestestwo.Zapomniałam kim jestem i o moim dziecku.
To trochę zagmatwana historia i wynikająca także z mojej choroby-postawiono mi diagnozę osobowosc chwiejna na pograniczu borderline i co mnie cieszy bo nareszcie wiem nad czym i jak mam pracować.

Co do mojej samotności to towarzyszy mi od najmłodszych lat mojego życia.Jest cały czas ze mną.Idzie za mną jak cień starając się wbić mi cos ostrego w plecy.Ale to się zmienia.Nie daję się jej.Zaczęłam inaczej myslec i postanowiłam ją polubic.

Bardzo brakuje mi tej drugiej połówki z którą będę mogła dzielić smutki i radości.Jeść lody w zime i skakać po drzewach.Wspinac sie poskałkach i rozmawiając milcząc.
Całe życie czekałam na nią i wiem że wszystko ma swój czas.Każdy z nas bedzie szczesliwy i znajdzie tą osobę z którą bedzie iść przez życie dając sobie rozkosz,siłę i inspirację do życie.Wszytkim Wam tego serdecznie życzę.

siemka,

ja też dołączam!
co prawda ja ze swoją samotnością żyję całkiem dobrze, ale, oczywiście, jak każdy tęsknię czasami za bliskością innego człowieka...
od dzieciństwa jestem 'typem wyalienowanym', w swoim świecie książek własnych i cudzych, muzyki, mazania farbkami i uczenia się coraz dziwniejszych rzeczy, więc to dla mnie stan naturalny, który pewnie wcale by mi nie przeszkadzał, gdybym kiedyś na swojej drodze nie przeżyła miłości i życia z drugim człowiekiem.

anyway, wiem, że samotność jest chwilowa - tak jak chwilowe bywają związki między ludźmi - no, i ogólnie - skądś mam tę pewność, że nie będzie trwała wiecznie...

Witajcie:)
Od 3 lat jestem sama.. Nie lubię określenia samotna.. Mam rodzinę, znajomych.. więc staram się cieszyć obecnością innych na co dzień..:) Czasami bywają chwile gdy brakuje mi drugiej połówki i bardzo chciałabym mieć kogoś.. Mimo że jestem sama to staram się być szczęśliwa.. Nie uzależniam  swojego szczęścia tylko od drugiej osoby.. Polubiłam być sama ze sobą, chociaż na początku było to trudne.. Z czasem stało się przyzwyczajeniem i czymś naturalnym.. Już wiem że nie ma sensu szukać kogoś na siłę.. na portalach randkowych czy na czacie.. Mam dystans.. do wszystkiego.. ale jestem otwarta na nowe znajomości..:) Gdy wybieram się na dyskotekę to już nie po to by kogoś poznać.. a dla siebie, po to by dobrze się bawić.. Nie nastawiam się już na nic..Biorę życie jakie jest...  I... marzę..  A marzenia podobno się spełniają..

Napisz wprost że szukasz dziewczyny a nie ściemniasz

Jak miałem doły po rozstaniu też słuchałem Limp Bizkit i o dziwo odkryłem że mają wiele piosenek o miłości.
Zespół który gra tak mocną muzykę i nie przebiera w słowach.
Polecam słuchanie swojej ulubionej muzyki zwłaszcza takiej z pozytywnym ładunkiem emocji, pomaga!!