Walczymy z samotnością - ja zaczynam.

Ja nie mam zamiaru dalej żyć we własnej niszy. Mam zamiar poznać osoby, z którymi mógłbym w fajny sposób dzielić wolny czas. Gdy inni zobaczą, że jesteśmy szczęśliwi sami zmienią swoje nastawienie i może powstanie jakaś nowa grupa przyjaciół. Nie chce już być sobie sterem, okrętem i załogą. Czas zabrać kogoś na statek, a nawet dać jej posterować.

U mnie jest tak samo, dlatego szukam osób z moich okolic. W weekend zawsze można wskoczyć w auto czy w pociąg i gdzieś się wybrać, w tygodniu też czasem znajdzie się jakiś wolny dzień. Pewnie gdybym miał kogoś przy swoim boku takie problemy by nie istniały, a tak człowiek szuka.

Ja pod Łodzią. Ale pogadać na gg zawsze możemy, prawda?

a ja własnie wyłaczam kompa i ide tez na spacer....dzis nie samotny bo znajoma przyjechala z Niemiec....:-)

Avo znowu sie spotykamy tu na forum .pomogles mi i dziekuje Tobie.a jesli chodzi o Twoj temat...ja czuje sie tak jak Ty.chociaz nie szukam nikogo na sile to przyznam ze cholernie brak mi czyjegos ciepla,obecnosci,spacerow(bo tez je uwielbiam)...jest bardzo ciezko.na dodatek ciezko mi znalesc prace a to kumuluje moj smutek i samotnosc.moje weekendy niestety wygladaja tak ze albo ide do przyjaciolki albo siedze w domu.sama niestety nie lubie chodzic bez celu.taka juz jestem.w tygodniu zawsze staram sie gdzies chodzic(szukam prace,chodze do biblioteki...itd)ale jednak ciagle sama.i czasem mam glupie wrazenie ze juz tak zostanie.szczerze mowiac mi jednak duzo pomaga to forum.gdy czytam jakie problemy maja inni ludzie i ze nie ktorzy przezywaja to samo co ja to nie czuje sie osamotniona.moja siostra czesto do mnie mowi ze wspolczuje mi ze jestem tak dlugo sama bo ona sobie tego nie wyobraza(ma meza i dziecko)i to mnie tez podnosi troszke na duchu bo wiem ze ktos mnie rozumie i dobrze mi zyczy.Tobie rowniez zycze tego abys wytrwal cierpliwie i aby Twoja polowka znalazla Cie jak najszybciej;)

Ojej dziekuje Ci za te mile slowa:)widocznie jeszcze nie przyszla na mnie pora taka jak na Ciebie:) ciagle zle trafialam.jak sie okazywalo mezczyzni bardziej traktowali mnie jak przygode(niestety)ale mysle ze w koncu ten wlasciwy sie trafi.no i niestety.ciezko sie przyznac ale bylam naiwna.wierzylam w kazde piekne slowa i zapewnienia.wiec pewnie moja wina tez w tym wszystkim byla.

Popieram Cie i tez tego nie rozumiem:)
P.s. odpisalam Ci;)

I ja Tobie tez hahahah

Hahahah ok;) Chwilka tylko sie ubiore

Ja przez ostatni miesiąc trochę zamknęłam się w swojej skorupie i tylko praca-dom. Robię absolutne minimum niezbędne do egzystowania. Nie mam ochoty na spotkania ze znajomymi parami, nie mam ochoty na spotkania z koleżnkami, które są w związkach i na ich pseudo współczujące spojrzenia... Natomiast na samotne wyjścia do kina czy spacer też nie mam ochoty - boję się, że spotkam któregoś byłego z nową wybranką Także trochę błędne koło samotności...

Pewnie, że możesz. Ja chętnie pogadam niezobowiązująco jak ktoś ma ochotę, e-mail w profilu (chyba).

ps. Dziś odkryłem, że fajnie poprawiają humor stare przeboje. Bee Gees, Luis Amstrong, Simon & Garfunkel... właśnie się wkręcam. A Wy jaką muzykę na lepszy humor lubicie?

AVO jak coś to wysłałam Ci @

AVO, rozbawiłeś mnie tą mamą Od 8 lat mieszkam sama z przerwą na kilkuletni konkubinat z pewnym facetem - może najlepszym w moim życiu, jednak nie doceniłam tego wtedy... Także widzisz, rozwiązaniem jest tylko poradzenie sobie samej.

AVO, ja to wszystko wiem, że muszę wyjść, coś ze sobą zrobić itp., ale jakoś nie mogę zrobić tego pirwszego kroku.
A w głowie mam ciągle nie ten długoletni związek, tylko kogoś, kto przeszedł przez moje życie jak letnia burza - od tego czasu wszystko ożyło we mnie i nabrało nowych barw...

Aga tak jak pisal avo.musisz wyjsc do ludzi bo to naprawde wyglada na poczatki depresji(mialam ja i wiem co robi z czlowiekiem).wierze Ci ze ciezko jest zrobic ten pierwszy krok ale naprawde warto.wydaje mi sie ze jeszcze nie zamknelas za soba jakiegos rozdzialu w zyciu.cos w Tobie siedzi i to utrudnia Ci rozpoczecie czegos nowego.zastanow sie na spokojnie nad tym jesli jest cos takiego.ja mialam tak z bylym mezem.po rozwodzie niby bylo mi lzej ale czegos brakowalo cos bylo nie tak.myslalam o nim.w koncu pewnego dnia go spotkalam i niewiem wogole dlaczego ale rozmawialismy chwile.po tym spotkaniu udalo mi sie calkowicie wykreslic przeszlosc i zaczac wszystko od nowa.uswiadomilam sobie ze ja po prostu ludzilam sie ze on sie zmienil a ja nie dalam mu szansy ale po spotkaniu bylam stu procentowo pewna ze dobrze zrobilam bo on nic sie nie zmienil.musialam jeszcze raz zmierzyc sie z przeszloscia aby moc ja zamknac.i teraz czuje sie prawie jak nowo narodzona(prawie bo brakuje mi pracy i usamodzielnienia sie).mysle ze u Ciebie tez jest cos z czym moze musisz sie jeszcze zmierzyc aby moc to zakonczyc.zycze powodzenia;)

Ja też lubię sama spacerować, słuchawki w uszach i cały świat mam przez chwilę gdzieś

Tak to prawda.nie jest powiedziane ze wychodzac z domu kogos poznamy ale po pierwsze wychodzac napewno mamy na to wieksze szanse niz siedzac w domu a po drugie zajmujemy sobie czas a dzieki temu choc na chwile zapominamy o tym ze jestesmy sami no i czas nam szybciej leci(a przeciez kazdy dzien zbliza nas do tej wyjatkowej chwili w ktorej poznamy swoja polowke;) ).nie znamy dnia a ni godziny.milosc moze nas spotkac wszedzie.nawet na ulicy:)nie zapominajcie o tym

Nie ma takiego stanu, możesz wytłumaczyć?

W tym sensie, ze nie moge znalezc osoby ktora nadaje na tej samej fali co ja, bratniej duszy a z innymi nie chce mi sie wiazac, bo się męczę. Wiem ze jestem okrutna, bo byli tacy co chcieli ale ja NIC nie czuję i nie umiem sie zmusic .......:(

moze i byc tak, ze sobie wmowilam ze sie nie zakochuje, bo sie boje zranienia.... Ale raczej jestm pewna ze jest tak jak powyzej....:(

witajcie

Ja może na codzień nie jestem sama, ale bardzo się czuje samotnie, nie chcę jednak na siłę kogoś szukać, choć to już powoli zaczynam popadać w paranoję... Mieszkam z rodziną i córeczką, ale po nocach płaczę i chodzę załamana, pewnie u mnie nikt nawet nie podejrzewa, że moge być w jakiś tam sposób neszczęśliwa i samotna.

Kiedy studiowałam (tak mnóstwo ludzi) przez weekend jakos sie trzymałam, ale nikogo nie spotkałam, a znajomości skończyły się w dniu obrony licencjata... i koniec. Nie mam pracy, a ostatnio gdzie byłam na dniu próbnym usłyszałam, że jestem warta mniej niz zero... Nawet nie miałam siły zareagować, chociaż kiedyś bym tego nie przepuściła.
Internetowe znajomości kończą się zawsze tym, że ktoś przestaje poprostu pisać.
Mam znajomego z który m tez ostatanio piszę i zastanawiam się czy nie zrezygnowac, bo zaś boje się... po co to wsyztsko, jesli i tak ktoś w końcu odtetnie tą więź.
łatwo jest powiedzieć, żeby zacząąc gdzieś wychodzić, do kina... ale na to wsyztsko trzeba mieć pieniądze, a na spacerach z niunią raczej księcia nie poznam hehehe

Boję się, że któregoś dnia nie dam rady, że się załamię i obudze się na emeryturze sama jak palec, bez perspektyw.

ps Wszystkiego najlepszego  ; p

AVO dzięki. Odgadleś mnie - strasznie się napinam ostatnio :-) a nawet robie grozne miny ;-)
100 lat dla Ciebie :-)

AVO również wszystkiego najlepszego dużo szczęścia spełnienia najskrytszych marzeń i pozytywnych zmian

Wysłałam Ci @ jak będziesz miał ochotę to odpisz.

ja chciałam, że walczę z ta samotnością mimo, że jestem z kimś...
poznałam tu na forum dziewczynę ode mnie z miasta. Okazało się, że mamy wspólna pasję.
Teraz spotykamy się 2razy w tyg i jeździmy konno.
Boję się tylko, że to będzie chwilowe...

Wiecie co??Powiem Wam, że przeraża mnie całe to otoczenie...niby tyle ludzi na nk ponad 400 na facebooku też ogrom...a jak co do czego to mam 1-2osoby na które mogę zawsze liczyć. Ale nie to mnie przeraża, przeraża mnie to, że my tacy młodzi ludzie ja chyba tu najmłodsza mamy takie problemy...
W tym świecie pędzącym za imprezami (moje środowisko) z ogromem znajomych, za kasą...a tak naprawdę czujemy się samotni, coś nas blokuje przeraża, zmienia...

Burlesko witaj na realnej pustnyni rzeczywistości.
Nie tylko Ty nie masz przyjaciół- większość osób na tym forum pisze, ze ich przyjaźnie umarły śmiercią naturalną (moje również) i zastanwia nas dlaczego tak się stało.
Mnie w pracy (a miałam ich kilka) też próbowano dac do zrozumienia, ze jestem zerem (jedynie świadaomość,  że znam sie na tym co robie i poczucie, że studia coś mnie nauczyły pozwalało mi to znieść).

Od zakończenia studiów do chwili obecnej naprawde wiele przeszłam (90% na gruncie zawodowym) a moje przyjaźnie ze studiów przestały być przyjaźnią, bo  "ptrzyjaciółki" po odebraniu dyplomu zwyczajnie przestały sie odzywać.

Ale Twoja sytuacja jest i tak lepsza od mojej, bo o ile dobrze przeczytałam Twoje posty (a mam dzis problem z koncentracją) masz dziecko, a ja nie wiem czy mi to będzie dane (jestem w związku, ale to na razie nic poważnego). A dziecko - to znaczy wiele, więcej niż facet (bo oni odchodzą-sa jak torebki, często sie je zmienia- nie należy sie przywiazywać).

I tak na marginesie NK i FB są dla zdesperowanych frajerów, którzy chcą wszystich przekonać, ze ich życie jest doskonałe ( nikt nie ma tak jakby chciał miec).

Niobe XXX odchodza tylko ci nie odpowiedni faceci. Jak facet kocha i Ty to odwzajemniasz to nie odejdziecie od siebie. Trzeba znalezc tego odpowiedniego - ja wierze ze to mozliwe...liczy sie maksymalna szczerosc i bycie soba, wtedy sie uda...

Na nk czy facebooku moga  sobie ludziska pisac wszystko, ale kto w to uwierzy? ;-P

Jezu, myslałam, że tylko ja tak mam... Myślę, że jak tak dalej pójdzie i będę chciała mieć dziecko, to tylko związek z rozsądku zostanie... I skończą się moje fochy, bo celem będzie dziecko, nie miłość.

Tak, jesli jestes amotny znajdź kogoś kto jest bardziej samotny od Ciebie, heh - świeta prawda i ja tak szukałam, ale w końcu okazywało sie, że ta bardziej samotną i narzekająca jestem ja.

Wiem, może to nie fair, bo mam dziecko i właściwie rodzine przy sobie - gdzie ja tam jestem samotna. Ale naprawde się tak czuje... Może przesadzam.

NiobeXXX
widzisz, tak z dzieckiem niby łatwoej, ale jeśli jest się samym to ma się za zadanie uszczęśliwić samego siebie, a ja musze też mysleć o niej... ona chciałaby mieć brata, siostrę, tatę... to nie takie proste.
Tak to wszytsko na około troche pomaga... ale... czasami ten widok, tych innych szczęśliwych, ... widzę że moja córeczka tez czasami czuje sie w tym samotonie, więc mam jej szczęście na sumieniu
Juz nie wiem czy jestem bardziej smutna czy samotna hehehe : ) mimo wszystko dzięki ... : )

arashi Witaj!

Ja dopiero kilka lat temu dorosłem do stanu, w którym zrozumiałem, że trzeba być szczęśliwym samemu ze sobą aby być szczęśliwym w związku i dać komuś szczęście. Jak obserwuje swoje otoczenie wydaje mi się, że kiedyś byłem taki jak moi znajomi - uzależniałem swoje szczęście od bycia z drugą osobą, a gdy nie wyszło wydawało mi się, że życie nie ma sensu, a to kompletna bzdura. Trzeba wsłuchać się w siebie, wolny czas wykorzystać na swoje hobby, pasje, nawet teoretycznie głupi spacer byle nie robić najgorszego - marudzić. Z uśmiechem na twarzy żyje się łatwiej, do takich ludzi lgną inni i nawet gdy jest się przez długi czas singlem, pojawia się w ogól nas więcej ludzi. Ja to jakim cudem odzyskałem. To też jest szczęście - przyjaciele.

Mimo tego, że w chwili obecnej mam już dość różnych piecy z których jadłem chleb (nie mam tu na myśli kobiet, a ogólnie życie) to nadal, mimo wszystko, nie uodporniłem się na cierpienie jakie zadać może kochana osoba. W przypadku poprzedniego związku myślałem, że wreszcie to jest to. Mam zasady, jestem uczciwy, miły, fajny, sympatyczny, nie głupi, mam niezłe poczucie humoru, nigdy nie potraktowałem kobiety przedmiotowo ani nie zdradziłem, teoretycznie jest to jakiś kapitał. Baza, która pozwalała mi myśleć chłopie, jest nieźle. Dodatkowo miałem w sobie ten ogień, światło, które w okół mnie przyciągało wszystkich w okół. I wyobraźcie sobie, że w kilka dni można je zgasić, a z człowieka przebojowego i pewnego siebie zrobić kogoś, kto niczego nie jest pewien. No bo skoro dziewczyna, która kilka dni temu wymyślała imiona dla naszych dzieci poszła do łóżka z kimś innym? To chyba dowód, że ze mną jest coś nie tak...

Łatwiej nie, lepiej zdecydowanie. Znam szczęśliwe małżeństwa z dziećmi i to mnie bardzo nakręca. Nawet jak się kłócić czasem to lepiej niż spędzić życie w samotności. Tarcia, konflikty i problemy to jest życie, a samemu tylko po prostu trwasz.

Nie zastanawiaj się nad tym co mają inne a czego Ty niby nie masz. Wykorzystaj to co masz, postaraj się stać osobą którą byłaś kiedyś. Przecież odchodząc nie zabrał ze sobą Twoich zalet.

Nie rozumiem dlaczego mówimy o mankamentach życia skoro ma tyle pięknych stron. Wydaje mi się, że problemy niektórych osób wynikają po prostu ze sceptycyzmu, marudzenia i ogólnego czarnowidzenia. Trzeba nieco popracować nad sobą, nauczyć się cieszyć z małych rzeczy. Pogody, słońca, śpiewu ptaków, udanych nawet zakupów czy ze smacznego obiadu. Zacznijcie doceniać to co zostało Wam dane, życie. Nie myślcie o tym czego nie macie, a co jeszcze możecie mieć i co można zrobić aby to osiągnąć. Nauczcie się używać serca, zapalcie w nim ogień i starajcie się tym zarazić innych. Nie czekajcie na wyjątkowego człowieka lecz postarajcie się tych zwykłych w wyjątkowych zmieniać, dając im uśmiech, dobre słowo czy po prostu podając rękę. Nie oczekujcie nic w zamian, róbcie to dla siebie. To oczyszcza, pozwala nabrać siły i energii. Wiem dziewczyny, że potrafcie.

Od dzisiaj widzę tutaj codziennie jeden wpis, w którym piszecie co pozytywnego miał w sobie Wasz dzień. Bez ironii, żartów - ja chcę to wiedzieć. Podzielmy się zwykłymi rzeczami, zrobi nam się lepiej na duchu, zobaczycie.

"...Tarcia, konflikty i problemy to jest życie, a samemu tylko po prostu trwasz"

Dokładnie!