Emerytka, rencistka - mówimy o wszystkim :) - Netkobiety.pl

Marysiu  , a ja zaczym przeczytałam ze to makaron gryczany to myślałam że to larwy robaków  , ojej ależ przypominają .
Ale przepis daj bo jak smaczny to pokuszę się nie tylko ja.

Mam coś dla was do poczytania...ja się poryczałam 
[img]Kiedy wróciłem tamtego wieczoru do domu, moja żona przygotowywała kolację. Wziąłem ją za rękę, spojrzałem w oczy i powiedziałem: Musimy porozmawiać. Usiadła i po cichu zaczęła jeść posiłek. Po raz kolejny w oczy rzucił mi się ten ból w jej oczach. Nie potrafiłem wycedzić z siebie ani jednego słowa. Ale w końcu musiałem powiedzieć to, o czym tak długo myślałem. Chciałem rozwodu. W końcu to z siebie wyrzuciłem. Ku memu zdziwieniu nie rozpaczała, zamiast tego zapytała o powód.

Starałem się zmienić temat. To ją zdenerwowało. Chlusnęła we mnie wodą ze szklanki i stwierdziła, że nie jestem mężczyzną. Tamtej nocy w ogóle już ze sobą nie rozmawialiśmy. Cały czas płakała. Wiedziałem, że chciała usłyszeć ode mnie co się stała z naszym małżeństwem. Ale nie chciałem dać jej prawdziwego powodu a nic innego mi do głowy nie przychodziło. Straciła mnie na rzecz Jane. Już jej, po prostu, nie kochałem. Było mi jej żal, nic po za tym.
W poczuciu winy, podpisałem wcześniej przygotowany pozew rozwodowy, oddając jej dom, nasz samochód i 30% w akcjach mojej firmy. Rzuciła tylko na to okiem i podarła dokument. Osoba, która poświęciła mi 10 lat życia, stała się nagle zupełnie obca. Żal mi było jej straconego czasu, energii i poświęcenia, ale moja miłość do Jane była zbyt duża, no i kości zostały rzucone. W końcu jej płacz zmienił się w rozpacz, nabrał na sile, czego się spodziewałem. Prawdę mówiąc w tym momencie ulżyło mi. Pomysł rozwodu, który chodził za mną od tygodni, ciążył niczym kamień, w końcu zaczął wydawać się rozsądnym i prawidłowym rozwiązaniem. Utwierdziłem się w tym rozwiązaniu.[/img]

Następnego dnia , wróciłem do domu bardzo późno, zobaczyłem ją piszącą coś przy stole. Nie chciało mi się przygotowywać sobie kolacji, więc udałem się prosto do łóżka. Sen zmógł mnie momentalnie, byłem tak wykończony niesamowitym dniem spędzonym z Jane. Kiedy się obudziłem, zobaczyłem ją nadal przy stole, piszącą. Prawdę mówiąc nie obchodziło mnie to, więc obróciłem się na drugi bok i usnąłem.
Nad ranem przedstawiła mi swoje warunki rozwodowe: Nie chciała ode mnie niczego, ale potrzebowała miesiąca czasu, wtedy da mi rozwód. Poprosiła również, że podczas tego miesiąca oboje zrobimy wszystko, żeby żyć ze sobą jak normalniej się tylko da. Jej powód był prosty: Nasz syn miał egzaminy za miesiąc a ona nie chciała, żeby rozpad małżeństwa rodziców wpłynął na jego naukę i wyniki.

To były warunki do zaakceptowania. Ale poprosiła o jeszcze coś. Poprosiła abym przypomniał sobie, jak przeniosłem ją przez próg sypialni w dniu naszego ślubu. Poprosiła, abym każdego dnia w ciągu tego ostatniego miesiąca naszego małżeństwa, niósł ją w ten sposób z naszej sypialni aż pod drzwi wejściowe. Pomyślałem, że jej odbiło. Ale chcąc doprowadzić do końca nasze małżeństwo i rozpocząć życie z Jane, zgodziłem się.
Opowiedziałem Jane o warunkach rozwodowych mojej żony. Śmiała się i powiedziała, że to absurd. Powiedziała również, że bez względu na sztuczki, jakie wymyśli moja żona, w końcu będzie musiała się pogodzić z końcem jej małżeństwa.

Moja żona i ja nie mieliśmy żadnego kontaktu cielesnego od bardzo dawna. Nawet zwykły dotyk był nam obcy. Więc kiedy, po raz pierwszy od dnia naszego ślubu, wziąłem ją w ramiona i przeniosłem z sypialni pod drzwi wejściowe, oboje czuliśmy się nieswojo i niezdarnie. Nasz syn wtórował całej sytuacji oklaskami. Patrzył na nas z uśmiechem i radością. Sprawiło mi to trochę bólu wewnątrz, wiedząc co się stanie za miesiąc. Trzymając ją tak w ramionach przeszedłem 10 metrów, zatrzymując się przed drzwiami wejściowymi. Ona spojrzała na mnie, zamknęła oczy i wyszeptała, abym nie mówił ich synowi o rozwodzie. Kiwnąłem głową, czując wewnątrz jakiś dziwny ból. Postawiłem ją na nogi, po czym pozwoliłem odejść na autobus, którym jechała do pracy. Sam pojechałem do swojego biura.
Drugiego dnia, poszło nam o wiele łatwiej. Wślizgnęła mi się na ręce, opierając się o klatkę piersiową. Zapach jej perfum momentalnie uderzył moje nozdrza. Zdałem sobie sprawę, że przez lata, wiele szczegółów umknęło mi , przestałem patrzeć na nią jak na kobietę. Zauważyłem, że nie była już tak młoda. Jej twarz otaczały zmarszczki, włosy u podstawy posiwiały. Nasze małżeństwo wyraźnie zaznaczyło swoje ślady na jej ciele. Przez moment, zacząłem się zastanawiać, co takiego jej zrobiłem.
Czwartego dnia, kiedy ją unosiłem, poczułem przez chwilę ten błysk intymności pomiędzy kobietą a mężczyzną, niczym przed laty. Patrzyłem na kobietę, która poświęciła mi 10 lat swojego życia. Szóstego dnia zacząłem coraz bardziej komfortowo czuć się, mając jej ciało blisko siebie. Jakby zatracona intymność zaczęła powracać z otchłani zapomnienia. Nie powiedziałem o tym Jane. Z każdym dniem, robiłem to z coraz większą łatwością i swobodą. Być może była to jakaś forma ćwiczenia, przez co stawałem się silniejszy fizycznie.
Pewnego ranka, zobaczyłem ją, jak wybiera co na siebie włożyć. Wybierała z pośród wielu sukienek, ale nie mogła się zdecydować. W pewnym momencie westchnęła i powiedziała jakby do siebie: Wszystkie moje sukienki zrobiły się za duże. Zdałem sobie sprawę, że strasznie straciła na wadze, dlatego z taką łatwością nosiłem ją każdego dnia. W końcu to do mnie dotarło. Nosiła w sobie tyle żalu, smutku i bólu. Jakby podświadomie moja dłoń sięgnęła jej głowy.
W tym momencie wszedł nasz syn i powiedział: Tato, czas abyś zaniósł mamę do wyjścia. Dla niego widok ojca niosącego jego mamę do drzwi wyjściowych stał się nieodłącznym rytuałem dnia. Moja żona przyciągnęła go do siebie i mocno przytuliła. Odwróciłem głowę, bojąc się że moje emocję puszczą i zmienię decyzję. Wziąłem ją w ramiona i zszedłem z nią te 10 metrów pod drzwi wyjściowe naszego domu. Czułem jak jej dłoń oplata moją szyję. Trzymałem ją w ramionach pewnie ale nie za mocno. Nagle poczułem jakby czas się cofnął o 10 lat.

Ale jej wątła sylwetka mnie zasmuciła. Ostatniego dnia, kiedy trzymałem ją w ramionach, poczułem jak każdy krok stawiam z trudem. Nasz syn już dawno był w szkole. Trzymając ją tak w ramionach, spojrzałem na nią i powiedziałem, że zdziwiło mnie jak brak intymności pomiędzy kobietą a mężczyzną wpływa na ich związek. Pojechałem do biura. Wszystko działo się tak szybko. Wyskoczyłem z samochodu, nawet go nie zamykając, nie chciałem dopuścić do siebie żadnych wątpliwości. Wszedłem na górę. Jane otworzyła mi drzwi. Spojrzałem jej głęboko w oczy i jakby wiedziała, co za chwilę powiem. Powiedziałem jej, że jest mi bardzo przykro, ale nie chcę rozwodu. Spojrzała na mnie, niczym porażona. Dotknęła mnie, jakby sprawdzając czy nie mam temperatury. Wziąłem ją za dłoń i odsunąłem ją. Powtórzyłem, jak bardzo mi przykro i, że się nie rozwiodę. Dotarło do mnie, jak wiele poświęciła dla mnie żona, jak brak dotyku i intymności wpłynął na relację między nami i jak zaniedbałem nasze małżeństwo, kobietę, która była przy mnie przez 10 lat, dała mi na świat syna. I być może zrozumiałem to dopiero teraz nosząc ją przez ten miesiąc na rękach. Dlatego będę pracował nad sobą i naszym małżeństwem i zrobię wszystko co w moich siłach, aby nosić ją do końca naszych dni, tak jak sobie przyrzekliśmy przed ołtarzem, w dniu naszego ślubu. Jane jakby oprzytomniała i poczułem silny plask na swoim policzku. Zamknęła za mną drzwi i słyszałem jak płacze. Zszedłem na dół i odjechałem. Po drodze zatrzymałem się w kwiaciarni i zamówiłem bukiet kwiatów dla mojej żony. Sprzedawczyni zapytała mnie co ma widnieć na karteczce przy bukiecie? Uśmiechnąłem się i napisałem : „Będę Cię nosił w ramionach każdego ranka aż śmierć nas nie rozłączy”.
Tego dnia wróciłem szybciej do domu, trzymając bukiet w dłoni. Byłem strasznie szczęśliwy, czułem uśmiech na mojej twarzy. Wszystko nabrało zupełnie nowych, niesamowicie świeżych barw. Wbiegłem po schodach na górę. Leżała na łóżku. Nie ruszała się. Była martwa. Jak się okazało, moja żona chorowała na raka od wielu miesięcy. Walczyła z tą straszną chorobą, przegrywała, będąc w stadium termalnym. Byłem tak zajęty swoim życiem i Jane, że tego nie zauważyłem. Wiedziała, że jej czas się kończy, dlatego sprawiła mi swój ostatni dar. Chciała mi oszczędzić reakcji syna, jego poczucia winy względem mnie i naszych relacji w przyszłości. Wiedziała, że gdyby rozwód doszedł do skutku, nasz syn znienawidziłby mnie. Przynajmniej w oczach naszego syna, nadal byłem kochającym ojcem… do samego końca.

Najdrobniejsze szczegóły naszego życia, te detale, są tym co jest najważniejsze w związku. Nie chodzi o posiadłość w której mieszkacie, samochody, domek letniskowy, konto w banku. One mogą jedynie stworzyć warunki w których żyjecie szczęśliwie, ale nie samo szczęście.
Więc nigdy nie traćcie z zasięgu wzroku najprostszych gestów. Dotyku, intymności, wzajemności. To one wpływają na jakość waszej relacji.

Hehe klaudynko usmiałam się z tych robaków.

        Podaje przepis...
400 garam makaron ryżowy/drobny
1 pusz.kukurydzy
1 pusz.tuńczyka w sosie własnym
kawałek pora -cebula też może być
6-łyżek majonezu
sól
pieprz świeżo zmielony
  Ja dodaję łyżkę musztardy-jest ostrzejsza.
  Cała filozofia,zaczynamy od gotowania makaronu ,a reszta wiadomo.
   Szybka,tania, smaczna... smacznego:)

Marysiu , ciasto to mój najlepszy przyjaciel a jeszcze pieczone przez gospodynię domu, to mogłabym nawet w zamian okna jej za niego pomyć,  której to roboty nie znoszę.

Wifciu  kochana, jak dobrze że pozbierałaś się i zajrzałaś. Dziękuję że wierszyki Ci się podobają i nawet na Tobie wrażenie robią   hi, hi pamiętam jak mówiłaś że nie znasz się na wierszykach

Nie znam się nadal, ale znam Ciebie.

Oglądam "Loże prasową"
Nie mogę sie powstrzymać.

Klaudynko
           babcie na pasterkę w nocy wysyłasz?

                                     Dobranoc, miłych snów

                          Dobrej nocy,bez wiatru, spokojnych snów.

Witam Marysię i Klaudynkę.

Marysiu
         współczuję. Sama chodzę już chyba z miesiąc zawalona.
U nas popaduje, wiec pogoda oględnie mówiąc do depy.

Dzisiaj porządki robiłam, odmrażałam lodówkę.
Jutro Czarek idzie do golarza,
a my w tym czasie kupimy filety rybne i wołowinę.

Miełgo dnia.

Klaudynko
          filet z karpia i łososia norweskiego.

W dniu wczorajszym poniosłam małe straty
    W czasie wichury potłukło mi szklany stół ,który stał na tarasie,na pietrze.
     Słychać było,jak coś się turla po tarasie,był taki rumor ,myślałam ze to czołgi jadą hehehhe
Bałam się otworzyć drzwi żeby ich nie wyrwało taki wiatr.
   Po wichurze wychodzę i oczom nie wierze,tak to jest...umiesz liczyć, licz na siebie.
Ktoś musi ponieśc koszta za zwłokę

A ja karpia ostatnio nie lubię a i łasosia też nie, mąż swego czasu był wędkarzem i ryby które łowił w tym też karpie miały czarne plamy na skórze , obrzydziło mnie, a kilka dni temu w tv pokazywali jak bezpośrednio do Wisły przez 5 dni ścieki lali , padliny i co tam jeszcze , straciłam chęć na rybki . Wifciu, ostatnio w tv mówili że łososie mają sporo rtęci więc jak się ma to zdrowego odżywiania?
Pamiętajcie że to nie ja obrzydzam Wam rybki ale siły wyższe

Marto
        właśnie opowiadała kumpelka, jak wszyscy w Lidlu się rzucili na te tacki.

Klaudynko
             rtęć, żelazo niech będzie co chce, ja i tak nie będę chyba jadła, bo pieczone.

Był sobie facet, który dbał o swoje ciało.
Pewnego razu stanął przed lustrem, rozebrał się i zaczął podziwiać swe ciało.
Ze zdziwieniem stwierdził jednak, iż wszystko jest pięknie opalone oprócz jego członka!
Nie podobało mu się to, wiec postanowił coś z tym zrobić.
Poszedł na plażę, rozebrał się i zasypał całe swe ciało, zostawiając członka sterczącego na zewnątrz.
Przez plażę przechodziły dwie staruszki.
Jedna opierała się na lasce.
Przechodząc obok zasypanego faceta ujrzała coś wystającego z piasku.
Końcem laski zaczęła przesuwać to w jedną, to w drugą stronę.
- Życie nie jest sprawiedliwe - powiedziała do drugiej.
- Czemu tak mówisz? - spytała tamta zdziwiona.
- Gdy miałam 20 lat byłam tego ciekawa, gdy miałam 30 lat bardzo to lubiłam, w wieku 40 lat już sama o to prosiłam, gdy miałam lat 50 już za to płaciłam, w wieku 60 lat zaczęłam się o to modlić, a gdy miałam 70 to już o tym zapomniałam. Teraz, kiedy mam 80 lat, te rzeczy rosną na dziko, a ja nawet nie mogę przykucnąć!   

Hej Elu, a u nas słota.

Elu
         przynajmniej zdrowsze powietrze.

Marysiu
         nie próbuję z pstrągiem, bo nie wiem czy byłby popyt.

       
         Hmmmmm  zaprosisz  to ja zjeeem

no ja juz widziałam .
tak ładnie rano było pokryte wczoraj sniegiem
ale po południu padał deszcz i po sniegu

Klaudynko
         ja na Wigilii mam młodych i piknego, więc ryba musi być,
a syn uważa , że robię najlepszą.

Ano muszę, bo zjedliby mnie z kostkami.

                    Dobranoc moje miłe

Witam wszystkie dziewczynki...

Szaro buro i ponuro za oknem ale w miarę ciepło
Nie ma świątecznej atmosfery-brak śniegu,musimy zadowolić się ozdobami...
Które wprowadzają nas w nastrój świąteczny:)
Czy już wyspane ? to teraz proponuję kawki się napić....

                           No co ?????

Obiecałam sobie w dniu dzisiejszym lepić pierogi...
     tylko jest mały problem   kapie z nosa  

Witam Marysię i dziewczyny

Marysiu
           to będą kapane pierogi.:lol:

Klaudynko
            w czasie obcinania Czarka zrobiliśmy zakupy, nie było tylko fileta z karpa.

Odwiedził mnie synuś, on to ma werwy za 5-ciu.

Miłego dnia.

choinka ładnie przystrojona, a najlepiej gdyby kiełbaska była swojska

no to teraz mamy dwie choinki do kompletu

hihihi dobre wklejki Małgosiu i Klaudynko.

15 grudnia...Międzynarodowy dzień herbaty.

Przepraszam że nie odpowiedziałam na Twoje pytanie:)
  Będę gościem w Londynie u syna,ale to nie pierwszy raz,kilka świąt już spędzałam...
                     poza domem. Było pytanie jest odp.:lol:
            Jest bielusieńko na zewnątrz ale zrobi się z tego chlapa.

O i proszę,co prawda to prawda
O tym samym dzisiaj rozmawiałam z moim mężem, przestałam się rozczulać...