Koleżanka z pracy... lepsza we wszystkim

Eisis,
co rzeczywiście złości Cię i zasmuca? To, że koleżanka ma skłonność do zalewania otoczenia swoją osobą, opowieściami ze swojego życia - czy to, że Ty co do siebie i własnego życia masz wątpliwości?

Rozumiem, że opisywana kobieta jest po prostu znajomą z pracy. Nie musi połączyć Was przyjaźń, nie jesteście od siebie silnie zależne. Dlaczego więc jej postać stała się dla Ciebie źródłem tylu przykrych emocji?

Wiele Was róźni. Jak nas wszystkich tutaj. Żadne z tych różnic nie są wartościujące. Bycie głośnym nie jest lepsze od bycia cichym. Lubienie gotowania nie jest lepsze od lubienia tańca. Jesteś sobą. Czy chciałabyś zmienić coś w sobie? Lubisz siebie? Twoje życie (takie jest obiektywnie, nie porównując je do niczyjego) podoba Ci się?

Co byś zyskała ucierając nosa znajomej?

Nie udawadniaj Jej niczego.
Ja w sumie też jestem raczej cichą osobą, introwertyczką i otwieram się tylko ,gdy kogoś bliżej poznam, więc podobnie jak Ty często nie byłam tak zauważana jak ekstrawertyczne, pełne energii osoby, które są otwarte nawet przy nieznajomych jakby znali ich X lat, ale wiesz? Charakteru się nie zmieni i nie jesteśmy gorsze, bo jesteśmy takie jakie jesteśmy. Każdy z nas jest osoba jednostką i to jest piękne! To, że czujemy się gorsi to siedzi wyłącznie w naszych głowach, a obiektywnie rzecz biorąc tak nie jest.
Nie ma sensu, byś udawała kogoś kim nie jesteś, by zyskać aprobatę ludzi, naprawdę, to bez sensu.
Ja poznałam w życiu też ludzi podobnych do siebie i właśnie jedna z takich osób jest obecnie moją przyjaciółką, bliską mi osobą i wcale nie wstydzę się tego jaka jestem.

Nie obraź się - ale Twoja opowieść to ilustracja dowcipów o Polakach - koleżanka jest fajniejsza? co zrobić, by pokazać, że jednak jest gorsza, że jej imprezy, chłopak, całe jej życie jest gorsze niż Twoje?

Dziwny kierunek myślenia. Odpowiedz sobie samej - czy to Ci imponuje? bo jeżeli tak, to rzeczywiście jedyny sposób to ją prześcignąć - jeśli ona co drugi dzień chodzi do pubu, to Tobie pozostaje codzienny dyżur, jeśli ona wydaje na imprezowe ubranie pół pensji, to Ty musisz całą ;-)

A czy Ty masz w swoim życiu coś co Cię nakręca, co daje Ci satysfakcję, co uwielbiasz robić? OK, może Twój facet nie jest najpiękniejszy, najbardziej kasiasty, naj... ale skoro jest Ci dobrze z nim, to jakie ma znaczenie czy nielubiana koleżanka lubi/nie lubi Twojego chłopaka? Gdyby to była Twoja najlepsza, od serca przyjaciółka, rodzina, ktoś ważny to zrozumiałabym, że przejmujesz się opinią, ale przejmować się tym, co myśli koleżanka, której nie lubisz?

Chyba musisz inaczej spojrzeć na swoją relację z nią, albo zmienić pracę - szkoda zdrowia, nerwów na wpędzanie się w tak stresujące relację z osobą z pracy.

Truskaweczka19- masz rację, najlepiej spędza się czas z ludźmi którzy są do nas podobni, szkoda że nie znam ich zbyt wielu...

Modzia- też się nas tym zastanawiałam, że może koloryzuje te swoje historię, w końcu nie wiem jaką osobą była zanim się tutaj przeprowadziła.

Averyl- nie chcę jej pokazac że jestem lepsza tylko że nie jestem od niej gorsza...

iziaaaak- chyba nie jestem do końca z niego zadowolona, ale nie wiem jak to zmienic

1. Chciałabym zdobyc większą pewnośc siebie, a co za tym idzie nie byc taką zazdrośnicą jak jestem teraz.

2. Miec grupę znajomych z którymi potrafiłabym sie dogadac i mogłabym na nich liczyc, bo obecnie mogę liczyc wyłącznie na mojego chłopaka, a on niestety nie zawsze może mi zastąpic przyjaciółkę.

3. Znaleźc takie zainteresowanie(pasję) dzięki któremu świat byłby dla mnie bardziej kolorowy i nie myślałabym tyle o tym o czym nie trzeba.

Trzy rzeczy, które jako pierwsze przyszły mi do głowy.

Tak i to nie raz. Spisywałam plan działania na kartce, robiłam postanowienia itd.... i nic z tego.

Przeczytalam dzis Twoj drugi watek na ten temat: ZDOMINOWANA PRZEZ KOLEZANKE Z PRACY.

Rozumiem Cie, bo mam podobna kolezanke w gronie znajomych. jak dzwoni do mnie to jest to "wodospad slow", mowi bardzo szybko, mam niewiele szans, zeby cos wtracic od siebie, jest bardzo dominujaca i narcystyczna (ja, ja, ja, ja, ja, ja).
W sumie - bardzo meczaca. Jestem raczej introwertyczka, ale jak jestem w wsrod ludzi, z ktorymi sie dobrze czuje, jestem otwarta, rozmowna, dowcipna, wesola.
Ta kolezanka musi byc zawsze w centrum zainteresowania, wiec usuwa innych w cien, inni ludzie sa jej tylko potrzebni jako podziwiajaca ja publicznosc. W jej towarzystwie czuje sie jak szara mysz.

Polecam Ci dobra ksiazke:
Marti Olsen Laney
"INTROWERTYZM TO ZALETA.  (Czyli jak prosperowac w ekstrawertycznym swiecie)"

Tacy ludzie jak nasze kolezanki sa bardzo powierzchowni. W.w. ksiazka:
"pokazuje introwertykom, ze w naszym rozpedzonym swiecie nie tylko osoby halasliwe i przebojowe moga osiagnac sukces i cieszyc sie pelnia zycia".
Moze po jej lekturze poczujesz sie lepiej w swoj skorze i bedziesz bardziej asertywna w stosunku do kolezanki z pracy. Introwertycy maja naprawde wiele zalet i nie sa gorsi od ekstrawertykow.