Poprosił o czas, by zatęsknić...

Z natury jestem silną osobą, sama się sobie dziwię dlaczego nie potrafię zamknąć tego rozdziału.
Może jest jeszcze dla mnie za wcześnie, muszę to przeboleć, we własnym rytmie.
Nie chce okłamywać samą siebie że mam to gdzieś, chociaż nie masz pojęcia jak bardzo chciałabym sobie powiedzieć: spoko, już nic nie czuję.
Nie czuć tej tęsknoty, nie myśleć o nim.
Chcę do niego zadzwonić, napisać, usłyszeć jego głos, cokolwiek.
Jednak rozsądek przychodzi po czasie i wiem że nie powinnam, tłumaczę sobie że to jego decyzja, jaka by nie była, to on ją podjął i nie mogę tego zmienić.
Przyzwyczaiłam się że jest, że pisze, mimo że tak daleko, miałam świadomość że mu zależy, że minie trochę czasu i się spotkamy ponownie.
Jeśli mi na kimś zależy to nie odpuściłabym tak łatwo.
On to przekreślił nie dając nam szansy.
Przecież mogło wyjść z tego coś wartościowego, ale on nawet nie miał odwagi próbować.
Fakt my spotkaliśmy się raz, ale przed tym mieliśmy kontakt przez neta.Kiedy zobaczyłam go w realu, zaczęłam czuć coś więcej i też zdawałam sobie sprawę z odległości jaka nas dzieli, jednak mimo to chciałam poznawać go lepiej.

Chwilami o tym zapominam, wydaję mi się że już mi przeszło, a za jakiś czas czuję taki ścisk i ta tęsknota mnie dobija.
Najbardziej boli mnie jego nagła odmienna reakcja i zawziętość z jaką milczy.

Ja czuje dokładnie to samo telefon mi brzęczał a teraz jest ta cholerna cisza i pustka, co z tego, że był tam ,ale pisał i myślał.
On był tutaj dosyć często poznał moje najbliższe otoczenie, pewne miejsca w moim mieście kojarzą mi się z nim.. to nie pomaga
też mam już tak, że jest dobrze a potem znowu ten ścisk i płacz
Nie wiem jak jest dobrze jak się odzywa czy nie narazie nie jestem jeszcze na tyle silna żeby totalnie zerwać kontakt, z resztą nie chce tego z różnych powodów, zobaczymy jak to się potoczy narazie nie planuje nie myśle po prostu żyje z dnia na dzień.
Uwierz, mam pojęcie
Nie jestem jedyna którą to spotkało i wiem, że ten ból kiedyś musi minąć po prostu w swoim rytmie muszę to odchorować jeśli muszę płakać płacze to tłumienie nic nie pomaga wydłuża tylko ten proces.

Ajj.. Dziewczyny, ale mnie to wkurza, niby przez chwile jest ok i czuje, że tak by już mogło zostać a potem z niewiadomych powodów znowu przychodzi ta gula w gardle, tęsknota i smutek.
Wkurza mnie to moje myślenie, że on jest wymarzony idealny i, że może za miesiąc dwa pół roku.. długo szukałam takiego faceta jak on, i teraz boje się, że kolejnego takiego nie znajdę i znowu będę sama przez dłuuuuugi czas, albo, że w ogóle nie otowrze się na nowe znajomości.

Boli mnie nie sama cisza w telefonie tylko to, że on nie ma potrzeby pisania i kontaktowania się, że tak łatwo mu to przychodzi, powiedział mi, że mogę do niego pisać i, że odpisze, gó*no prawda, napisałam i i tak nie odpisał. A wcześniej nie było mowy o dniu bez kontaktu, przestaje wierzyć w te jego szlachetne pobudki pt. " dla naszego dobra, skrzywdzimy się bla bla bla" zaczynam myśleć, żę po prostu mu przeszło i tyle, że nie czuje już nic i chyba to najbardziej boli, że do tej pory byłam najważniejsza, zawsze znalazł czas żeby napisać a teraz kompletnie nic dla niego nie znacze..
Podczas ostatniej rozmowy zapytałam się czy mnie kocha, odpowiedział, że myśli, że tak.

Kiedy mi go najbardziej brakuje? W takich błahych momentach, kiedy coś się dzieje a ja zdaje sobie sprawę, że normalnie wyciągnęła bym telefon i po prostu do niego napisała,

Fabia trochę się przestraszyłam jak napisałaś, że po ostatnim razie dochodziłaś do siebie 7 miesięcy nie wyobrażam sobie tyle czasu takiej huśtawki.
U Ciebie to jest w zasadzie tak, że Ty zdążysz się pozbierać i podleczyć i wtedy on znowu się odzywa, nie wiem co bym zrobiła gdyby mój ex za pół roku by się odezwał z radosną nowiną, że chce wrócić, teraz pewnie bez niczego wpadłabym mu w ramion, ale nie wiem czy to miało by jakiś sens bo żyła bym ze strachem na karku, że znowu mu się odwidzi i, że mnie rzuci bez niczego tak jak zrobił to teraz.

Też miewam dni, kiedy myślę sobie że mam to za sobą.
U mnie definitywny koniec, to jeszcze świeża sprawa, nie jestem przyzwyczajona do tej ciszy, jest dla  mnie czymś zupełnie nowym, nie bardzo jeszcze wiem jak się w tym odnaleźć, jak się czuć.
Muszę się oswoić z myślą że to już po prostu koniec tego rozdziału.KONIEC- nie przyjmowałam tego do wiadomości, ale czas spojrzeć prawdzie w oczy.
Nie będę z nim, już nic nie będzie takie samo.
Z drugiej strony to wziął na siebie tą odpowiedzialność i on to zakończył.
Powiedziałam mu o swoich uczuciach, chciałam z nim porozmawiać , on milczał.
Nigdy się nie dowie jak mogłobyć między nami, sam tak zadecydował.
Nie potrafię zrozumieć jak można tak z dnia na dzień zmienić swoje podejście, nie mieć potrzeby kontaktu, gdzie wcześniej to było na porządku dziennym.Od początku zdawał sobie sprawę jak wygląda nasza sytuacja, mimo to kontakt trwał w najlepsze a nagle decyzja że nie warto kontynuować, bo z czasem przyjdzie zaangażowanie i będzie jeszcze trudniej.
Zastanawiam się co on czuł kiedy odbierał moje wiadomości i kompletnie nie reagował, przeczytał i kasował tak po prostu?
Nie ma chwili żebym o nim nie myślała, co robi, jak się czuje.
Kiedy jestem między ludźmi, mam sporo zajęć ten ból jest mniejszy, jakby rozmyty.
Może faceci tak mają, może u nich łatwiej podejść do pewnych spraw z rozsądkiem, łatwiej zapominają, obojętnieją.
Najlepszym rozwiązaniem będzie wprowadzenie nowych zajęć, skupienie się na obowiązkach, postawienie na własny rozwój, regularne ćwiczenia, dobre odżywianie, pozytywna muzyka, ludzie na których można liczyć.
Najgorzej jest usiąść i rozpamiętywać ,świat idzie do przodu, nie ma co myśleć nad tym co było, widocznie tak miało być.
Jeśli chce niech milczy, ode mnie zrobiłam wszystko by pokazać że jest dla mnie kimś wyjątkowym.Byle mu się nie odwidziało za jakiś czas i nie próbował to odnawiać, będe pamiętać ten ból jaki czuję teraz.

Dasz radę, wiem że teraz jeszcze w to nie wierzysz, nie przyjmujesz do wiadomości, ale tak będzie.
Popatrz na to z innej strony, on sobie radzi, Ty też musisz.
Staram się patrzeć na to realnie, REALNIE- tzn ja nic już nie mogę zrobić, chociaż tak bardzo mnie korci by napisać, cokolwiek.
Prawda jest taka że jemu się odwidziało, albo nie zależało na tyle aby walczyć.
Słowa, które pisał robiły na mnie wrażenie, ale to tylo słowa, liczą się czyny.
Wiem po sobie że jeśli mi na czymś zależy, to nie odpuszczam, szukam dobrego rozwiązania, ale nie rezygnuje bo tak łatwiej.
Czuję to samo, mnie też czasem ogarnia bezradność i nie rozumiem jego myślenia, ale muszę teraz zaopiekować się sobą.
Jedyny plus tej sytuacji, to wiem że potrzebuje osoby którą będe kochać i ona będzie czuć to samo.
Szkoda że to nie będzie on, cholernie szkoda, ale cóż, nie będe błagać o czyjąś uwagę.
Jeśli chcesz żeby wrócił, to odpuść go sobie na chwilę obecną, zostaw to tak jak jest.
Wiesz jak zachowuje się facet, któremu zależy.
Pozwól mu zatęsknić, to jedyna skuteczna metoda.Ty w tym czasie żyj swoim życiem.

Nie mogę już edytować
Kurczę dziewczyny, jest ciężko dziś obudziłam się po 5 i już nie mogłam spać i oczywiście myślałam o nim, brat przed wyjściem do pracy powiedział, że mam sobie dać czas bo tylko on jest lekarstwem, ( wie co mówi bo nie dalej jak pół roku temu rozstał się z narzeczoną)  ale to dołujące samopoczucie, które przychodzi jest czasami nie do wytrzymania, płacz przynosi chwilową ulgę i jest taki stan apatii, robię coś bo muszę, ale myśli i tak krążą tam gdzie chcą, kiedyś lubiłam wyjść na rower na rolki, ale przeważnie robiłam to sama bo moim znajomi to straszne leniuch i nikomu się nie chciało, a teraz jakoś nie bardzo mam ochotę na takie samotne eskapady, znajomi mają swoje sprawy i nie codziennie mam możliwość gdzieś wyjść bo samemu to nawet mi się nie chce, mam kuzynkę, która mi pomaga w piątek wyciągnęła mnie z domu i praktycznie cały weekend spędziłam u niej, ale ile można tak siedzieć komuś na głowie.
Nie wiem czy powinnam teraz posiedzieć w domu i przeczekać ten okres "żałoby" czy na siłę wychodzić.

Brat się pyta dlaczego ja to tak przeżywam w końcu to był dopiero początek i do tego na odległość, ale no właśnie spokoju nie daje mi pytanie, jak to możliwe, że z osoby niewyobrażanie ważnej stałam się taka szara zwykła jak inni.
To chyba najbardziej boli, i boje się, że czas będzie mijał a mi nie będzie przechodziło, będę żyła jak automat, studia, dom ewentualnie praca i potem powrót do domu zawinięcie się w koc i siedzenie.

Jeszcze do niedawna przyjemność przynosiło mi czytanie książek, teraz? Leża na parapecie i nawet nie mam ochoty po nie sięgnąć.
Próbowałam poczytać, ale po 5 minutach miałam dosyć i tak nie docierało do mnie to co czytałam.

babieniedogodzisz

nie wiem co Ci napisać, jest ciężko i nie łatwo pogodzić sie z tą sytuacją.
Mnie również nie przechodzi, myśli o nim przechodzą przez głowę i odchodzą.W dzień mam swoje obowiązki, dodatkowo znalazłam sobie zajęcia, wieczorem jestem tak zmęczona że nie mam siły myśleć, ale spoko... powraca we snach.
Najgorzej jest z rana, umysł wypoczęty i wtedy czuję smutek, ale za chwile się ogarniam i robie swoje, bo muszę.
Ta sytuacja uczy mnie dojrzałości, uczy mnie że nie można mieć zawsze wszystkiego, że trzeba uszanować decyzje innych, chociaż jest nam z tym ciężko.Jest jak jest na chwilę obecną.
Nie czekam na jego zmianę, puściłam to wolno.
Człowiek na każdym etapie może się wycofać, zmienić zdanie, z jakiś własnych powodów zakończyć znajomość.
Też kiedyś zakończyłam taką świetnie zapowiadającą się znajomość na odległość.
Nie tłumaczyłam dlaczego, nie chciałam żeby mnie przekonywał że robię źle, po prostu wiedziałam że nie dam rady z tęsknotą.
To że zakończyłam znajomość nie oznaczało że poszło lekko, bardzo za nim tęskniłam.

Edycja niemożliwa.

Zastanawiam się czy ja mam coś z głową i czy nie powinnam przypadkiem udać się do specjalisty po poradę, te myśli nie dają mi spokoju albo ja sama nie daje sobie spokoju..

Mam wrażenie, że on był tym jedynym najwspanialszym itp, itd.
Przez chwilę myślę, że tak znajdzie się ktoś kogo pokocham będę szczęśliwa itd, ale zaraz potem myślę, że nie mogę nikogo mieć bo co będzie jak ja będę z kimś a on będzie chciał wrócić..
On w ogóle się nie odzywa tak jakby mnie i tego całego roku nie było!! Tak jakbym była nikim..
A jeszcze nie tak dawno to ja jemu pomagałam podnieść się po rozstaniu a teraz ja zostałam sama z połamanym sercem, patrzę na zdjęcia i myślę, przecież to niemożliwe a jednak to się dzieje, zastanawiam się czy nadejdzie taki dzień w którym wstanę bez tego bólu, goryczy, tęsknoty.
Nie umiem się po tym podnieść nie umiem zapomnieć nie umiem mimo, że bardzo chce!!
Jednego dnia wychodzę do ludzi i staram się jakoś funkcjonować a drugiego nie mam na to siły i siedzę cały dzień w łóżku..

Boję się, że podświadomie będę uciekała od innych mężczyzn bo będę czekała na niego, jestem kretynką naprawdę.

Fabia ja bym poczekała czy on coś się odezwie na to co do niego napisałaś. ja wiem,że pozostał sentyment ale poczekaj. Gdy on on się odezwie wtedy może nawiąż do tego,że to z nim przeżyłaś najlepsze chwile w życiu. Z doświadczenia wiem,że kierowanie się emocjami nie zawsze wychodzi na dobre

Ja Wam powiem,że mimo,że mam chłopaka czasami właśnie szczególnie wieczorem wspominam z sentymentem swój poprzedni związek,bo mimo,że się rozpadł i teraz się z tego cieszę to jednak mój ex był przez pewien czas ważną częścią mojego życia i przeżyłam z nim też wspaniałe chwilę więc to nie jest tak,że go nienawidzę

A co ja mam teraz zrobić,bo mój ex bardzo często do mnie pisze i są to różne wiadomości typu co słychać po przez jakieś pytania dotyczące różnych spraw i ostatnio stwierdził,że gdyby nie ja to on by sobie z wieloma sprawami nie poradził,bo dużo mu pomagam i tłumacze gdy on czegoś nie wie jak załatwić.

Właśnie Fabia wie o tym doskonale! i jest chyba tak jak mówisz podświadomie szuka ze mną kontaktu żebym uczestniczyła w jego życiu. Nawet mu ostatnio napisałam,że przecież ma wiele koleżanek one tez by mu pewnie pomogły to on do mnie "one nie są tak mądre jak Ty" już staram się ten kontakt ograniczać,że bo nie chce żeby sobie mój coś pomyślał. Nie odpisuje na każdego esa nie zaczynam w ogóle rozmów pierwsza.

Raz mu napisała prosto z mostu,że nie mogę sobie z nim tyle gadać,bo nie jestem wolna to na jakiś czas się obraził i od nowa to samo. ;/ Ostatnio zadzwonił i mi płakał do słuchawki,że ma ciężką sytuacje w domu i on nie wie co robić a ja mam miękkie serce i go oczywiście wysłuchałam i starałam się coś poradzić ehhh kiedyś to ja zabiegałam o kontakt i z każdym problemem pisałam teraz role się odwróciły.

Masz rację ja po prostu muszę być bardziej stanowcza.

czekoladka musisz! bo masz szczesliwy zwiazek, i nie możesz niańczyć swojego ex

babieniedogodzisz - te pieprzone sentymenty! teraz mam taka sytuacje, że nie czekałam już na jego znak. minęło tyle miesięcy i już myslalam ze to niemozliwe. a moze to ten? przeznaczenie? wszystkie nasze problemy wynikaly z odleglosci. on przebąkuje o Polsce. skad mam to wiedziec, co bedzie? musze czekac zwiazku na taka odleglosc juz bym nie chciala. ale gdyby on tu rzeczywiscie wrocil...nigdy nie mow nigdy. mamy sie tak do konca zycia meczyc? mimo tego ze np on kogos ma, lub miał, do ciągle TYLKO ja? ja też sie długo meczyłam. tez o nim czesto mysle.

Wątpię,że wymiesza,bo ja już od niego nic nie chcę przejrzałam na oczy i nie umiałabym stworzyć szczęśliwego związku z taka osobą Jak na razie cud,bo wczoraj rano tylko na fb pisał ale ja to olałam i nie odpisałam i od tej pory cisza A mój wczoraj z wakacji wrócił i zrobił mi niespodziankę i wpadł do mnie,bo wcześniej pisał,że będzie późno w nocy więc nastawiałam się,że dzisiaj się z nim zobaczę

Tak różnie, lepiej, gorzej, ja nadal jestem na etapie "nadzieja" i nie wyobrażam sobie innego faceta, ahhh to głupie serce absolutnie nie chce ze mną współpracować, znajomi starają się pomagać, ale czasami przynosi to wręcz odwrotny skutek, szczerze mówiąc najlepiej czuje się sama ze sobą i wcale nie chodzi o to, że siedzę i płaczę.
Najbardziej dumna jestem z tego, że do niego nie pisze i nie dzwonie uważam to za mój mały sukces i kroczek do przodu.
Bez sensu jest ciągle zadawać te same pytania jeśli nie uzyskuję się odpowiedzi.
A Ty jak tam sobie radzisz?

Ojj Fabia u Ciebie to naprawdę czyste szaleństwo podziwiam, że jeszcze nie oszalałaś

Fabia, kochana i po co CI to? Ja bym się bała, nie wierzę w powiedzenie "do trzech razy sztuka", nie w przypadku związku. Wiesz że z całego serducha życzę Ci dobrze, dlatego jestem przerażona takimi Twoimi emocjami i tym z jaka radością oczekujesz tych meili. Znam to doskonale bo tez przechodziłam ten etap. Nie daj się zwariować.

Też z exe przeżyłam największe uniesienia życia. Wszystkie nasze "pierwsze" mam nadal w pamięci. Pierwszy pocałunek, pierwsze kocham, pierwszy sex, poznawanie rodzin... Było tego bardzo duzo bo i nasz związek był intensywny. babieniedogodzisz, było jak u Ciebie;) zabiegał, zdobywał a potem podjął decyzję, że dłużej nie zniesie tej rozłąki w taki sposób. Jak czytałam Twoje posty widziałam siebie i swoje emocje dwa lata temu. Pociesza mnie tylko jedno, wiedziałam i czułam, ze kocha na prawdę. Gdy zrywał- płakał jak dzieciak. Wręcz błagał o kontakt, abyśmy go mieli nadal. Bo to jest trudne gdy ma się takie relacje jak my mieliśmy. Związek oparty nie tylko na miłości, ale i na przyjaźni współgrającej z partnerstwem. Razem z chłopakiem straciłam przyjaciela, w twoich opisach wyczytałam to samo.

A jak jest dzis? Po 2 latach niemal? Tak jak u Fabii mój ex ma dziewczynę ale nie pisze o niej NIC. Kontakt mamy regularny od roku, czesto nawiązuje w wiadomościach do tego co było, wspomina jakieś momenty, ale tylko te dobre i to jest miłe, bo jestem mu miłym wspomnieniem. Gdybym szukała czegoś na siłę mogłabym stwierdzić, że bada grunt i czeka na sygnał, ale po co? Może to głupoe, ale uważam, że co RAZ zawiodło, nie daje podstaw do tego aby uważać, że już nie zawiedzie.... baaa... wręcz pokazuje, że nie warto w to inwestować. Raz miłośc nie wytrzymała odległości, to znaczy, że jesteśmy za słabi na taki związek. Z wielu źródeł dochodza mnie słuchy, że ex sie wypowiada o mnie bardzo dobrze, sam raz przyznał że dziewczyna jest o mnie zazdrosna i to była jego jedyna wzmianka o dziewczynie. Dziewczyny, czasem nie warto robić sobie nadziei, gdzieś jest ten właściwy;)))

SzaraMyszka, tylko problem w tym, że ja czuję się tak jakby to on był tym jedynym, z resztą co Ci będę tłumaczyć sama wiesz jak taka relacja wygląda. Rozumieliśmy się praktycznie bez słów. Powiem Ci, że ja bym nawet była w stanie przenieść się tam do niego naprawdę.
On też płakał do słuchawki jak mi to mówił a ja no cóż błagałam go żeby powiedział, że wszystko to co mówił do tej pory, że to było kłamstwo, powiedział, że nie może.. i chyba to jest najgorsze, też wiem, że mnie kocha/ kochał
i mimo to rezygnuje z tego. My póki co nie mamy ze sobą żadnego kontaktu, ja nie piszę on też nie, chociaż jak rozmawialiśmy ostatni raz to prosił żeby nie kasowała jego numeru. Kontakt z nim były chyba teraz torturą.

Nie wiem czy my będziemy mieli kontakt czy nie w sumie trochę chce trochę nie chce, chyba serce by mi pękło gdybym dowiedziała się, że on ma kogoś.

Nie wiem jak Ci się udaje nie gdybać, mi by chyba to nie dało spokoju naprawdę.
Poza tym masz kogoś teraz?
Utrzymywaliście kontakt zaraz po rozstaniu ?

tak wiem o rozumiem i chyba lepiej jest jak każda z nas tu może się wyżalić, wypowiedzieć, wyrzucić z siebie i nie być ocenianą, bo my tam możemy drugiej doradzac, co zrobic a i tak chyba każda robi to co jej podpowiada serce

7 miesięcy - też znam tą liczbę, ten czas.

babieniedogodzisz - Twój ostatni post - wypisz wymaluj ja "kiedyś" - wiec to chyba normalny etap. trzymaj sie:)

babieniedogodzisz, mogę powiedzieć, że jest ta przyjaźń ale nie tak intensywna jak w związku. Mam z nim kontakt, na dobrą sprawę nigdy całkiem nie wygasł. Czasem milczenie po miesiącu, a potem kilka sms, co tam, jak tam? Wiesz, w każdym związku daje się coś z siebie, a my daliśmy sobie wszystko i ciężko to wymazać. Tak, nadal gdzieś tam jest w środku, we mnie, ale to jest na zasadzie uśmiechu. Radosne wspomnienie, element bajki która kiedyś trwała. Nigdy go nie idealizowałam, akceptowałam w pełni. Wydaje mi się że on mnie też. Jak już mamy kontakt to często on nawiązuje do tego co było. Po rozstaniu powiedział, że wie, że będę gdzieś tam zawsze, że tego się nie da wymazać, zapomnieć i widze, że tak faktycznie jest. Myślę że też nie zapomniał.
Po rozstaniu z nim byłam w 2 związkach ale... no właśnie. Z nim jednym było mi tak świetnie i tu się zaczynają schody. Za dużo porównuje kolejnych facetów, ale myślę że nie jest to kwestia uczuc, a raczej podświadomości. Jeśli z tym facetem o takich i takich cechach było mi świetnie, więc facet z którym mi będzie dobrze musi mieć takie same cechy. Ten palił i nie tak traktował matkę. Ten za dużo słodził slowami a za malo gestów itp itd

Hej dziewczyny   
chyba  my  wszystkie  przez takie sytuacje  bedziemy przechodzic  chyba jestesmy na to skazane.
Moja  sytuacja  wyglada nastepująco...
   Ja z moim jestem ponad 5 miesiecy  kocham go bardzo caly czas o nim mysle
uwielbiam z nim spedzac czas  godziny wtedy mijaja jak sekudny  i on tez tak ma
problem  jest w tym ze  widujemy sie  tylko raz w tygodniu a on mieszka odemnie  1 h drogi.
Wiem ze  jest zajety praca,  druga praca czasem  dorabia jeszcze,  studia cięzkie ma
   ja to wszystko  rozumiem dlatego nie  narzekam staram się choc  cholernie za nim tesknie chcialabym chociaz   byc  z nimw  kontakcie smsowym ale coz on  ich nigdy za duzo nie pisal on jest z tych osob  ktorzy telefonu uzywaja  gdy musza  co prawda od kiedy jestesmy  razem cos  tam pare smsow na dzien popiszemy ale.... to nei to... ja  go kocha m   on mnie  podobno tez
co mam zrobic zeby  zaczelo mu bardziej zalezec  smutnoo mii  tesknie  a telefon milczy
caly czas mysle co on   robii   ...;(  wieczorem pewnie napisze co slychac kochanie;/  odpisze i na tym sie skonczy  ;(;(

Romantyczna nie zamęczaj go tak! Ilość smsów nie jest wyznacznikiem miłości, zamęczysz go, przecież piszę do Ciebie to ile Ty byś chciała tych smsów dostawać?! Pracuje więc nie może co chwilę wyciągać telefonu i pisać, znajdź sobie jakieś zajęcie bo go zamęczysz i ucieknie od Ciebie.
Facet może kochać baaardzo mocno, ale potrzebuje też swojej przestrzeni.

Ojjj ja też w żalu powiedziałam mu kilka niemiłych słów których teraz żałuje i to bardzo, ale cóż mogłam sobie myśleć gdy facet szaleńczo zakochany mówi, że to koniec. Dzisiaj żałuje tego mojego wybuchu i tych słów, ale czasu nie cofnę, teraz już nie robię mu żadnych wyrzutów, wyjątkiem był sms którego wysłałam mu trochę czasu temu, ale tam pisałam raczej w kontekście " nie rozumiem", teraz nie piszę wcale. Jeśli będzie mu mnie brakowało i jeżeli było to prawdziwe uczucie z jego strony to się odezwie, ja i tak teraz nie mam najmniejszego zamiaru pakować się w jakikolwiek związek.
R. miał moje 100% zaufanie i dobrze o tym wiedział.
Ojjj mi po głowię też chodziła wizyta u psychologa, ale w naszym państwie to nie takie proste a nie stać mnie żeby wybulić 100 zł za godzinę rozmowy ;/
Tabletek żadnych nie biorę, śpię, ale wcześniej rano się budzę, ale z dnia na dzień jest lepiej do tej pory budziłam się z takim bólem w klatce i ogóle wszechobecnym smutkiem, teraz jest odrobinę lepiej, no, ale nie mogę powiedzieć, że budzę się z uśmiechem na ustach, też jestem bardzoooo zamknięta na mężczyzn każdy mnie irytuje wkurza nie chce nikogo poznawać.

Tak, wiem, wiem jak czytałam Twoje posty to czułam jakby wyszły spad mojej ręki, te same emocje, uczucia, brak odpowiedzi na te same pytania. Wypisz wymaluj tak samo.
Wiesz co, jak za 10 lat, okaże Cię, że obie jednak będziemy z tymi naszymi ideałami to bierzemy wtedy podwójny ślub.
Co do forum bardzo mi pomaga żałuje, że nie wchodziłam tu podczas trwania naszego związku tylko dopiero po jego rozpadzie, może wtedy nie było by tej całej sytuacji i nadal byli byśmy razem.
Tak w ogóle mój nie ma fejsa ani nic więc nie mogę śledzić jego poczynań i to chyba nawet dobrze, tak myślę.

babieniedogodzisz napisala :Romantyczna nie zamęczaj go tak! Ilość smsów nie jest wyznacznikiem miłości, zamęczysz go, przecież piszę do Ciebie to ile Ty byś chciała tych smsów dostawać?! Pracuje więc nie może co chwilę wyciągać telefonu i pisać, znajdź sobie jakieś zajęcie bo go zamęczysz i ucieknie od Ciebie.
Facet może kochać baaardzo mocno, ale potrzebuje też swojej przestrzeni.

Ale  ja go nie zameczam  czy ja oczekuje zbyt wiele?
spotykamy sie raz  wtygodniu  to moglby sobie w ciagu dnia o mnie przypomniec chyba:(( to normlalne   nie wiem co robic co chwile spogladam na telefon w nadzieji ze  jest tam sms;((( tak bardzo za nim tesknie  chcialabym utrzymac z nim konatkt   jak sie nie widizmy   a nie tak jak jest teraz nie wiem co  robic(((((((( zalamana jestem cholernie (((( moze ktos   byl w  takim smaym przypadku i chcialaby popisac ze mna na gg chocby??:(( pozdrawiam

Tak wymagasz za dużo, chcesz zadusić faceta, z tego co pisałaś wynika, że codziennie na wieczór do Ciebie piszę, więc uważam, że nie masz się o co czepiać, poczytaj sobie inne wątki i zobacz jak skończyły dziewczyny które jęczały chłopakom, że za mało piszą do nich, teraz leczą się ze złamanego serca.
Masz za dużo czasu wolnego i wymagasz żeby chłopak Ci go wypełniał pisaniem, ja to tak odbieram, zauważ, że jak robisz w dzień dużo tu musisz iść, tam, to zrobić, tamto to wtedy nie myślisz o pisaniu, tylko dopiero jak usiądziesz na wieczór, sama wiem to po sobie jak byłam zalatana to sama nawet po ten telefon nie sięgałam bo na to czasu nie miałam, a jak siedziałam w domu i się nudziłam to pisałam i chciałam żeby mi odpisywał, nie powielaj błędów innych tylko ucz się na błędach innych a być może uchroni Cie to przez złamanym sercem w bliskim okresie czasu.

Ajjj chciałam szybko odpisać i zapomniałam o opcji edytuj, postu już chyba nie mogę usunąć? Moderatorki, przepraszam nie bijcie

babieniedogodzisz, też mnie złąpało jakieś choróbsko ale od dzisiaj;/ SIedzę w pracy i smarkam, aż do 7 rano;/

Po rozstaniu też miałam dni lepsze i gorsze. Czasem "wyłam" do lusterka "bez Łez" Ewy Farny a czasem wyłam w poduche bo mi go brakowało tak mega mega cholernie. Całe szczęście rany się goją te cielesne i te na duszy. Moje się zagoiły chociaż sama je rozdrapywałam przez kilka miesięcy. Też niczym Ty nie umiałam się uśmiechać i to uczucie, wstawałam rano a serce waliło, miałam wrażenie jakby było "ściśnięte" w środku, jakbym nie mogła odetchnąć pełną piersią. Ale pocieszę Cię, że dziś jestem szczęsliwa i spełniona mimo że bez faceta u boku. W końcu zaakceptowałam siebie w pełni;) i Ty sie będziesz jeszcze cieszyć i wspominać go miło, zobaczysz

Nie, nie widzieliśmy się i chwała Bogu;D Myślę, że gdybym go ujrzała to emocje i ból a także uczucie odżyłyby na nowo. Nie jestem masochistką, przynajmniej nie aż taką;p Po co po gestach, słowach wypowiedzianych znów w cztery oczy robic sobie nadzieję?

Wiesz, nasze rozstanie też odbyło się przez telefon i chyba dlatego tak ciężko mi było pojąć, bo nie widziałam chłodu w oczach ani obojętności. Dziś patrzę na to z innej perspektywy i cieszę się, że do spotkania nie doszło. Tak mam bardzo miłe wspomnienie związku, a i w pamięci zakochany wzrok Ł, szczere rozmowy na pomoście jeziorka i inne fajne sprawy. Przez to chyba właśnie mamy teraz kontakt dobry, pozbawiony pretensji i wyrzutów. Nie oszukujmy się, każdy medal ma dwie strony i każde rozstanie jest winą obydwu partnerów. Spotkanie mogłoby dużo zmienić ale zarówno na korzyść jak i niekorzyść.  Ale po co gdybać? Czasu nie cofne, gdybym mogła, kilka sytuacji rozegrałabym inaczej, kilka przykrych słów by nie padło tylko co wtedy? Może bylibyśmy razem zakochani do szaleństwa niczym kiedyś, a może plulibyśmy na siebie "jadem" wyzywając się od najgorszych. Obecnie to wypośrodkowaliśmy i jest ok;)

Jeśli jest tym jedynym, pisanym mi mężczyzną, spotkamy się gdzieś na ulicy czy w inny sposób i jasne będzie, że los nam daje szansę. Ale czy warto sobie zaprzątać tym głowę? Myślę że nie;)

Czytałaś moje posty dawno temu, też przeżywałam te same emocje co Ty. Od tego czasu było na prawde wiele rozmów na temat tego co się stało. Potem przyszło zrozumienie, że "Tak mialo być". Życie jest za krótkie, by tracić je na smutki.  Żeby zmienić podejście potrzebujesz czasu, przynajmniej ja go potrzebowałam i to sporo. Jeśli czujesz, że powinnaś działać, to działaj. Nie ma co porównywać mojego i Twojego przypadku, bo emocje mamy podobne MY, a oni?  Myślę, że nic bym nie zdziałała, jadąc wtedy do niego, a jedynie odarłabym się z godności i poniżyła przed nim. A tak, z jego punktu widzenia, jestem dziewczyną z klasą ;D Przy pierwszej rozmowie, po tym jak sie ścieliśmy ostro już po rozstaniu, towarzyszyły mi takie emocje, że aż się trzęsłąm, było mi strasznie zimno. Dziwne uczucie w środku. Lecz gdy się przeprosiliśmy emocje opadły. Ja nie zrobiłam nic poza słowami by go odzyskać. Nie pojechałam tam,

Kumpela miała podobną sytuację. Pojechała do niego, płaszczyła się i do niej wrócił. Tydzień później go zostawiła twierdząc, że to jednak nie to, że nie umie już z nim być. Może ze mną byłoby podobnie? Ciesze się, że nie pojechałąm do niego.

Dziewczyny, mam mętlik w głowię i to spory.. poznałam ostatnio chłopaka, całkiem miły dobrze się nam rozmawia, on liczy na coś więcej..
Ja byłam szczera postawiłam sprawę jasno, on twierdzi, że to rozumie i niczego ode mnie nie wymaga, przecież możemy sobie po prostu od tak rozmawiać i od czasu do czasu spotkać się spędzając razem czas, wszystko ok tylko... ja czuje się tak jakbym zdradzała R
W głowie huczy mi myśl, a jak on się odezwie to co, jak będzie chciał wrócić to co ja zrobię, powiem nie? Przed oczami cały czas mam tą jego smutną buzie gdy rozstawaliśmy się na dworcu.. A co jeśli on sobie kogoś znajdzie.. ? Mam naprawdę mętlik

Chyba tego się najbardziej boję, że on sobie kogoś znajdzie a mi serducho pęknie wtedy chyba na milion części..
Ja będę uparta, nie będę się do niego odzywać on będzie myślał, że ja nie chce kontaktu i tak będziemy żyć w tej niewiedzy
Sytuacja była by prosta gdybym nie chciała już być z R, ale ja chce z nim być!!!!
Nie wiem już co mam robić, dziewczyny, pomóżcie

Teraz to chce mi się tylko płakać nic więcej i chyba nic innego mi nie pozostaje

Gdyby, tamten chciał tylko przyjaźni, koleżeńskiej relacji nie było by problemu a tak..

Nie mam żadnego punktu zaczepienia niczego czego mogłabym się złapać chodzę jak niewidoma po macku..
Zarzekałam się, że do niego nie zadzwonię, nie napiszę, a teraz sama już nie wiem, może właśnie powinnam?

yoghurt007

Nie do końca na własne życzenia, jak mam prestać zadawać sobie te pytania?
Facet mnie kochał, zabiegał, starał się, udowadniał na każdym kroku, że mu zależy, a potem rach ciach i koniec, pozanałam go na tyle żeby wiedzieć, że całe to uczucie to nie była gra z jego strony.
Mam tak po prostu odpuścić i dać sobie spokój mimo, że zależy mi na nim jak na nikim innym?
Mogę zawalać się zajęciami żeby nie myśleć, ale w końcu przyjdzie takim moment, że pomyślę, mogę się oszukiwać, że daje sobie spokój nie myślę, koniec, ale w ten sposób oszukuje też samą siebie, więc jak mam po prostu przestać?