Poprosił o czas, by zatęsknić...

Panienka Fabia od ponad roku nie odzywała się w wątku pisałam do niej,że reaktywowałam jej wątek ale na razie brak odzewu

Fabia to się porobiło ale bardzo się cieszę,że wyszłaś na prostą to jest najważniejsze. A on hmmm jaki on przecież to temat zamknięty Ja także całkowicie wyleczyłam się z exa było trudno ale w końcu się udało sporadyczny kontakt z nim mam ale tylko esemesy żadnych spotkań zresztą ostatnio go widziałam w kwietniu Nie tęsknie nie myślę jestem szczęśliwa teraz.

Zgadza się, coś w tym jest... Mam bardzo podobną sytuację... z tym że my juz się znamy od 10 lat, byliśmy razem za czasów liceum i teraz poraz kolejny szaleńczo się w sobie zakochaliśmy...jednak dziela nas na dzień dzisiejszy tysiące kilometrów...wcześniej ja nie byłam pewna a teraz on poprosił byśmy zwolnili tempo, bo on na dzień dzisiejszy nie może tworzyć poważnego związku, bo by nie dbał o mnie tak jak by chciał, ale czekamy na siebie oboje. On twierdzi ze to przeznaczenie, ale ja wlasnie zakonczylam 5 letni zwiazek, on 6cio letni kilka miesiecy temu, on pracuje duzo i do tego otwiera nowy biznes, ale jest przekonany, że jest to przeznaczenie i za kazdym razem kiedy pisze mu ze mi przez to źle on dzwoni do mnie, a ja od razu sie uspokajam... Dzwoni i pisze...co prawda juz nie tak jak ostatnio, no ale w koncu mielismy zwolnic tempo...on chce stworzyc zwiazek juz taki do końca życia...by się razem zestarzeć, ale teraz to by się nie sprawdziło dlatego przełożył plan w czasie o jakiś czas... ja sie właśnie powstrzymuję i nie piszę pierwsza... no dobra dziś napisałam takiego mega emocjonalnego, wiec pewnie zadzwoni wieczorem by o tym pogadac, ale twierdzi, ze uwielbia ze mna o tym rozmawiać, bo widzi przynajmniej jakie jest uczucie między nami i że potrafimy rozmawiać o wszystkim... Jestem głupia czy on jest po prostu dojrzalszy ode mnie???
Tak czy siak ja nastawiam się teraz na danie mu tlenu...
Czy postepuje właściwie nie wiem, ale wiem, że gdyby było cos nie tak powiedzial by mi szczerze... rozmawiamy dosłownie o wszystkim...

Pozdr

Fabia opowiadaj! Jestem strasznie ciekawa.

Może bada grunt czy go przyjmiesz z powrotem, przy okazji trzyma swoją obecną dziewczynę na "zasadzie koła zapasowego"?.

Jeśli tak jest to wyjatkowo nieuczciwy z niego typ.

Fabia chyba mu się stęskniło i wiesz tak przez przypadek zapomniał wspomnieć,że ma dziewczynę Oczywiście teraz się śmieje. Faceci to są jednak podli ;/ A Ty jak się na to wszystko zapatrujesz?

tegan to co piszesz to racja.ale ten watek skonczyl sie juz rok temu.teraz odnowilam watek bo po roku sie odezwal i...

czekoladka sama nie wiem.narazie bawi mnie to i zzera ciekawosc.jak sam nie wyda sie z pretektem odnowienia kontaktu sama spytam prosto z mostu czemu go odnowil i czy sie nie boi sie ze cos odzyje.

czekoladka a sadzisz ze co on kreci ? :>
ja jakby miala faceta to bym mu powiedziala.ale nie mam.a jakby go ukrywala to chyba dlatego zeby wybadac bylego czy sa szanse na ....  powrot?

no tak, teraz doczytałam, faceci są dziwni, ja na początku strasznie marudziłam na swojego, nawet tutaj na forum, ale jakos sie wszystko poukładało i doceniam to co mam, bo jak widze co tu dziewczyny piszą to mi się aż włos jezy na głowie, ja po prostu wychodze z założenia że facet jak jest na coś zdecydowany, chce tego i mu zalezy to się stara, nie ma innej opcji, nie są potrzebne "czasy na przemyślenia" ani nie jest problemem codzienny kontakt - nawet przy znacznej odległości

Każdy ma inne potrzeby, Ja osobiście sobie nie wyobrażam nie mieć kontaktu z osobą z którą jestem przez dłuższy czas. Cieszę się że trafiłam na faceta który podobnie myśli. Ważne tak jak piszesz, żeby mieć podobne potrzeby, ale jakby mi facet napisał "nie pisz do mnie codziennie bo chcę zatęsknić" to po prostu bym uznała że mamy widocznie inne potrzeby i taki związek nie za bardzo ma sens

czekoladka coś w tym jest co napisałaś ja z nim normalnie rozmawiam, dawno pozbyłam się złych emocji. a moze byc zdziwiony tym, że nie naciskam, nie pytam dlaczego sobie o mnie przypomniał itp. bo nie czekałam na to, więc nie jestem podjarana....

Fabia, przeczytałam Twój wątek, co prawda nie cały bo przed komputerem musiałabym spędzić chyba cały dzień, ale w miarę możliwości będę próbowała to nadrobić, widzę pewne podobieństwa miedzy mną a moim byłym?
Nasz związek też był związkiem na odległość co prawda nas dzieliło ponad 300 km i w gruncie rzeczy w kilka godzin moglibyśmy być u siebie, ale jednak to odległość, nie dalej jak tydzień temu, mój facet powiedział mi, że tego nie wytrzyma, że ta tęsknota tylko zniszczy nas i to co między nami i, że powinniśmy dać sobie spokój teraz a nie jak to będzie poważniejsze i jeszcze bardziej będziemy cierpieć, ja poczułam się w tym momencie jakbym dostała cegłą w głowę owszem tęskniłam za nim, były gorszę i lepsze dni, ale żeby od razu to kończyć, najgorsze jest to, że on powtarza, że mnie kocha i tu nie o uczucia chodzi tylko o odległość! Od samego początku naszej znajomości panicznie się bał tego, że mnie skrzywdzi, to prawda, że nie widywaliśmy się codziennie, że tęskniłam, ale świadomość, że jest była wielkim komfortem i dawała mi poczucie bezpieczeństwa. Teraz on się nie odzywa i chyba ten milczący telefon jest najgorszy, nie chce do niego pisać i go przytłaczać, ale też nie chce żeby to się tak skończyło, jak myślicie co powinnam zrobić?

Dałam mu czas, od kilku dni się do niego nie odzywam, nie powiem nie jest to łatwe bo niemiłosiernie korci mnie żeby to zrobić no i tęsknie, ale no cóż jeśli do mnie wróci chce mieć pewność, że przemyślał to i nie zrobił tego pod wpływem jakiejś presji czy z powodu wyrzutów sumienia bądź litości. Ciężko mi to zrozumie bo widziałam z jaką czułością i miłością do mnie podchodził, jak o mnie dbał i jak tęsknił, jak byliśmy razem to w zasadzie cały czas mnie przytulał szeptał, że kocha po prostu widziałam miłość w jego oczach! W zasadzie nie było dnia żebyśmy nie mieli kontaktu a teraz jest cisza ta przygnębiająca cholerna cisza..

Mam też dylemat, bo nie chce się poddawać i nie chce za pół roku zastanawiać się co by było gdyby dlatego jak myślicie dobrym pomysłem było by po prostu bez zapowiedzi do niego pojechać i porozmawiać?
Nie chce go błagać żeby do mnie wrócił tylko chce z nim normalnie bez wyrzutów porozmawiać a teraz powiedzmy przez tydzień dać mu spokój żeby sam ze sobą to przegryzł.
Z jednej strony wiem, że cierpi i tęskni, ale z drugiej strony wiem, że będzie starał się nie odzywać żeby mnie nie dręczyć i nie powodować większego cierpienia.

Fabia dokładnie co za dużo to nie zdrowo

Nikt nie wie co będzie za pół roku. Po takim czasie to Ty możesz zmienić zdanie i nie chcieć z nim być....Nie ma sensu aż tak w przyszłość wybiegać i zadręczać się myślami,ponieważ to bezsensowne zajęcie.

Dżinebhra,

Źle mnie zrozumiałaś, nie mam zamiaru czekać na niego pół roku i się zadręczać, chodziło mi raczej o to, że jeżeli teraz w krótkim czasie byśmy się zeszli to nie chciałabym żyć w takim strachu, że się rozstaniemy.
Myślę nawet, że po pół roku to faktycznie nie chciała bym do tego wracać, nie jestem masochistka jeżeli będę widziała, że on ewidentnie nie chce "nas" to nie będę się tam pchała, ale teraz po prostu nie chce się poddać tylko zawalczyć myślę nawet, że jeśli teraz tego nie zrobię to po prostu później będzie mi ciężej zapomnieć bo będą się kołowały myśli pt." co by było gdyby; może byli byśmy razem "

Żeby tak bezstresowo dało się podejść do spraw związanych z miłością to nie było by połowy tematów na tym forum.
A tak całkiem poważnie staram się nie analizować, ale co tu dużo ukrywać taka już nasza kobieca natura.

Jednak z godziny na godzinę dopada mnie zwątpienie, do tej pory wierzyłam w jego zapewnienia i miłość ba nawet widziałam ją na każdym kroku, ale teraz tak siedzę i się zastanawiam czy gdyby naprawdę tak mnie kochał czy dał by radę tak po prostu się nie odzywać i odpowiedz sama mi się nasuwa : nie
Z jednej strony tłumaczę sobie to tak, że nie chce robić mi mętliku w głowie i dlatego sam powstrzymuję się przez kontaktem jeszcze podczas naszej ostatniej rozmowy powiedział mi, że tęskni i, że cały czas myśli i nie śpi po nocach.
A z drugiej strony rozum puka się w głowę i mówi, że gdyby kochał to by nie wytrzymał i się odezwał.

Przepraszam, że Was tak męczę moimi wypocinami, ale buzuje się we mnie za dużo, z jednej strony jestem na siebie wściekła, że mu uwierzyłam i w zasadzie bezgranicznie zaufałam z drugiej cały czas kiełkuje nadzieja, że się odezwie i będzie żałował rozstania i tak raz jestem wściekła potem myślę, że nawet dobrze się stało a na koniec mam ochotę pojechać do niego i po prostu się przytulić.

--------------

Dziś dopadł mnie jakiś dół, kryzys mam tak wielką ochotę do niego napisać, że nie wiem czy dzisiaj dam radę się powstrzymać. Nie wspominam nawet o łzach, które z dużą intensywnością wypływają mi z oczu, totalny dół..

Przez te kilka dni, było całkiem dobrze, dziś dopadł mnie taki jakiś kryzys połączony z wściekłością, to on o mnie zabiegał, ja nie chciałam tego związku a gdy w końcu zaryzykowałam i całkowicie się otworzyłam to on wbija mi sztylet w sam środek serca.
Ja nie miałam potrzeby pisania do niego codziennie mówiąc szczerze na początku to mnie nawet wkurzało, że ten telefon mi brzęczy, to on mnie przyzwyczaił do takiego częstego kontaktu no i teraz gdy ten telefon milczy jest mi ciężko.Gdybym miała pewność, że on się odezwie to by było inaczej, ale tej cholernej pewności nie mam i nawet coraz bardziej zaczynam w to wątpi bo skoro wytrzymał tyle to co za problem wytrzymać więcej.

Nie chce mu się narzucać dlatego właśnie nie piszę, nie dzwonie, ale z drugiej strony nie chce też tak do końca odpuścić i nie walczyć, nie wydaje mi się żeby człowiek mógł być aż tak dobrym aktorem.
Wszystkie jego deklaracje były dobrowolne, do żadnego wyznania go nie namawiałam, ba początkowo nawet myślałam, że wywiąże się z tego przyjaźń a nie miłość i nawet hamowałam jego zapędy jednak gdy mówił,że kocha to po prostu czułam, że on naprawdę czuje to co mówi, każdy kto go poznawał mówił, że jest zakochany po uszy i wpatrzony we mnie jak w obrazek, dlatego tym bardziej nie rozumiem tego, że po prostu postanowił to skończyć biorąc pod uwagę fakt, że gdy mnie zostawiał mówił, że kocha i wręcz płakał mi do słuchawki gdy mówiłam, że to wierutne kłamstwo i, że mnie wykorzystał. Raz myślę, że on siedzi tam i tęskni zadręczając się tym, że mnie skrzywdził a raz, że pozbył się problemu i jest zadowolony.

Gdyby mi powiedział, że nie kocha, że to była pomyłka, zauroczenie i teraz wszystko z niego zeszło to było by mi łatwiej odpuścić bo skoro nie kocha to nie mam o co walczyć, ale on zapiera się, że kocha! Dlatego tak do końca nie mogę tego zostawić.

Użyłam słowa wykorzystał, więc różnie można to zrozumieć, jednak sprostuje, nie poszliśmy ze sobą do łóżka owszem pieszczoty były, ale seksu nie więc nie mogę wziąć pod uwagę tego, że poszliśmy do łóżka zaliczył i koniec.

To co napisałaś daje mi do myślenia, jednak Twój chłopak wyjechała a mój od początku był tam i wiedział, że w początkowym okresie ten związek będzie tak wyglądał ja jestem ze Szczecina on z Legnicy to co napiszę pewnie będzie bardzo naiwne, ale no cóż.

Rafała poznałam gdy w zasadzie rozpadał się jego 6 letni związek, on ma już swoje lata więc myślał, że ta kobieta będzie tą już do końca, planowali nawet ślub, niestety życie zadecydowało inaczej a raczej ona, on cierpiał niewyobrażalnie mocno więc poznałam go bardziej od tej emocjonalnej strony, to wrażliwy,ciepły i bardzo emocjonalny człowiek czasami nawet za bardzo wiem to bo takich rzeczy po prostu nie jest się w stanie udawać z resztą rzadko który mężczyzna będzie płakał kobiecie do słuchawki.

Długo zbierał się po tym związku a ja mu w miarę możliwości pomagałam, niczego nie oczekując w zamian, nie liczyłam na wdzięczność czy nagrodę, po prostu chciałam żeby stanął na nogi i on to wiedział.
Było kilka takich sytuacji, że nasz kontakt słabł, ale zawsze wracał to początkowej pozycji.
Potem nasze wiadomości stały się bardziej osobiste i temat ex powoli wygasał aż w końcu nie był poruszany prawie wcale. Mi nie przeszkadzało, że on jest tam dla mnie był w moim telefonie i tyle ta świadomość, że jest była miła, ale nic poza tym z resztą w trakcie trwania naszej znajomości miałam nawet epizod z pewnym mężczyzną o czym on wiedział bo pisałam mu o nim. Dopiero po czasie nasza znajomość zaczęła kiełkować ku relacji damsko-męskiej początkowo odganiałam to od siebie żartowałam z tego, jednak on powoli i sukcesywnie próbował mnie wprowadzać na ten tor, no i mu się udało.

Ktoś może powiedzieć, że to wdzięczność, bardzo długo czekał z wyznaniem mi swoich uczuć bo jak twierdził, nie chciał się pomylić chciał mieć pewność, że serce nie płata mu figla.
Nie wydaje mi się, żeby człowiek o takim usposobieniu i o takim charakterze i który dodatkowo został mocno skrzywdzony mógł drugiej osobie zrobić coś takiego.
W moim mniemaniu to raczej strach przez skrzywdzenie, sam powiedział, że jest tchórzem i boi się ryzyka.
Napisałaś, że powinnam dać mu spokój, nie pisać nie dzwonić, a co jeśli czeka na mój odzew, a sam boi się tego zrobić bo wie, że mnie skrzywdził, sama mu powiedziałam, że nie chce zrywać kontaktu a teraz sama się nie odzywam. 

Jeśli nie spróbuje to się nie dowiem nie chce żyć z walącym mi po głowie pytaniem co by było gdyby.
Wiem, że to może wydawać się naiwne przecież mnóstwo kobiet było pewnych swoich facetów a potem klapki z oczu spadały im prosto na stopy. Jednak raz też tak zrobiłam, darowałam sobie odpuściłam i do dzisiaj gdy mam taki bardziej nostalgiczny dzień zastanawiam się co by było gdyby..

Wywnętrzam się tak tutaj bo średnio mam z kim pogadać, przyjaciółka też niedawno rozstała się z facetem no i takie wzajemne dołowanie do niczego nas nie zaprowadzi.
Siostra z kolei od początku była do tego sceptycznie nastawiona bo on daleko mieszka bo jeszcze przyjdzie mi do głowy żeby wyjechać, typowa egoistka a to, że po prostu byłam szczęśliwa się nie liczy.

Biorąc pod uwagę fakt, że mieszkamy tak daleko to i tak spotykalibyśmy się dosyć często, ani ze strony moich rodziców ani jego nie ma problemu żebyśmy wzajemnie nocowali u siebie podczas weekendów.
Wiem dlaczego piszesz, że powinnam poczekać aż sam się odezwie, jednak najgorsze jest to, że to całe rozstanie miało miejsce przez telefon, podejrzewam, że gdybyśmy mieli możliwość porozmawiać wprost inaczej by to wyglądało, tak czy owak jeszcze będę czekać, ale jeżeli zdecyduje się na rozmowę to na pewno nie będzie to przez telefon tylko po prostu pojadę.

Edit,
Nie jestem desperatką, która chce go zadręczać, tylko na początku intensywnie do niego pisałam gdy walnął mnie w głowę tą nowiną, potem starałam się być bardzo powściągliwa i muszę przyznać, że sama jestem zdziwiona, że jestem aż tak wytrwała.

Fabia no to się robi coraz ciekawiej choć wiem,że dla Ciebie ta sytuacja nie jest komfortowa ;/ Ciekawe co on ma Ci takiego do powiedzenia ehhh czemu to wszystko jest czasami takie trudne.

Fabia uwierz,że jakbym wiedziała to bym Ci powiedziała

To ja też opowiem historię która miała miejsce 3 dni temu Otóż z niedzieli na poniedziałek w nocy jakiś numer chyba dzwonił lub puszczał strzale. Połączenie zauważyłam dopiero rano jak wstałam. No i co oczywiście pisze "kto Ty" esemes doszedł ale odpowiedzi brak. Wieczorem już całkiem zapomniałam o tym incydencie ale koło 20 dostaje esemesa o treści " cześć wybacz,że nie odpisałem rano ale nie miałem nic na koncie. z Tej strony X (nazwijmy go tak) " myślę sobie jaki X bo o tym imieniu znam co najmniej 5 chłopaków. Dostaje w esemesie nazwisko. Z nóg mnie ścięło. 3 lata temu spotykałam się z nim przez miesiąc. Żaden poważny związek. Zostawił mnie z dnia na dzień i sobie wyjechał za granicę. I on do mnie z tekstem,że on cały czas o mnie myśli,że nadal mnie kocha i że pisze,bo chciałby zapytać czy może bym nam dała szanse. Czujesz to Fabia Nie widziałam go rok na oczy bo w tamtym roku w tym samym okresie też pytał czy może coś by mogło być między nami i w tym roku ta sama akcja! Napisałam grzecznie,że mam chłopaka i żeby nawet nie myślał,że zostawię swój obecny związek dla niego. Odpisał,że rozumie i cisza

Oj, można można
Czekoladka mnie spotkała podobna historia, jutro to opiszę bo to też dosyć zabawne.
Fabia
Ciekawy egzemplarz faceta Ci się trafił nie ma co, masz zamiar to dalej kontynuować?
Powiem szczerze podziwiam Cię trochę mnie taka huśtawka by chyba zabiła, ale tego faceta ewidentnie coś do Ciebie ciągnie.

A ja znowu czekam, chociaż wiem, że nie powinnam, Rafał się odezwał odpisałam mu i teraz dalej jest ta cholerna cisza! Po prostu kocham tego faceta całym sercem, wiem jakie błędy popełniłam do tej pory i wyciągnęłam z nich wnioski. Przed chwilą telefon zabrzęczał i z nadzieją poderwałam się z krzesła a to zwykły sms od sieci. Oszaleje z tymi myślami, wiem co napiszecie wyjdź gdzieś do ludzi zajmij się czymś, ale ja wychodzę a i tak jest to samo..

-------
Edit,
Ja chyba oszalałam przez ostatnie 20 minut leżałam i dosłownie ryczałam wniebogłosy, ulga jest chwilowa, nie wiem co ja sobie wyobrażam przecież to koniec nie jesteśmy razem, a ja cały czas mam nadzieje, ale coraz częściej dopuszczam myśli, że to definitywny koniec i to co wtedy się zwala na mnie jest niewyobrażalne jakoś sobie radziłam, ale teraz gdy się odezwał i teraz znowu milczy to po prostu nie umiem łzy cisną mi się do oczu a ja ich nawet nie powstrzymuje, zawsze myślałam, że jestem silną kobietą, ale teraz czuję się taka słaba, bardzo słaba.
Nie wyobrażam sobie tego żeby jakiś inny mężczyzna mnie dotykał czy całował, nie wyobrażam sobie nie móc do niego napisać, nie wyobrażam sobie nie słyszeć jego głosu, śmiechu, nie czuć jego zapachu to wszystko mnie przeraża, że nie będę mogła do niego napisać gdy np wykładowca na uczelni mnie wkurzy czy od tak po prostu napisać, nie chce innego faceta.

Raz jestem pewna, że tak jadę do niego i się rozmówię bez zapowiedzi, potem zmieniam zdanie i zastanawiam się po co mam jechać. Najgorsze jest to, że cała ta sytuacja rozegrała się przez telefon, nie mieliśmy możliwości konfrontacji.
Chce do niego jechać bo chce walczyć nie chce się poddawać, ale zaraz potem zadaje sobie pytanie po co?
Byłam sama było dobrze wiedziałam, ze nikogo nie ma i już a teraz gdy on był i zniknął mam wrażenie jakby nie umiała radzić sobie z najprostszymi rzeczami, brakuje mi kogoś u mojego boku, mimo, że on był daleko ta świadomość dawała niewyobrażalnie dużą siłę.
Nie jestem jakąś mega atrakcyjną kobietą, ale mężczyźni do mnie ciągną i nie było by problemu żeby znalazł się jakiś " pocieszyciel". Tylko jakoś metoda klin klinem mi nie odpowiada nie chce skrzywdzić jakiegoś faceta bo wiem, że nawet jeśli trochę się podleczę po Rafale to nie chce wchodzić w żaden związek przynajmniej nie na razie.

Najgorsze jest to, że ja to wszystko wiem, i już nie raz to samo mówiłam innym nawet Rafałowi.. A teraz sama jestem w takie sytuacji.
Staram się nie czekać mówię, że nie czekam a podświadomie i tak czekam. Z jednej strony chciałabym, żeby napisał mi smsa, że to był największy błąd, że przeprasza kocha i żałuje, albo najlepiej żeby przyjechał i to wszystko powiedział a z drugiej już sama nie wiem.
Gdyby mnie kochał tak jak się zarzeka to przecież pragnął by kontaktu ze mną i nie skazywał by się dobrowolnie na taką "torturę" a jednak to zrobił czyli wniosek jest taki, że pomylił się co do uczucia i piszę do mnie tylko dlatego bo źle czuję się z tym, że mnie skrzywdził i są to tylko wyrzuty sumienia.
I chyba wolałabym żeby do mnie nie pisał wcale bo to w pewnym sensie rozbudza we nie nadzieje a potem znowu muszę zwalać sobie na głowę tą straszną prawdę, jednak jeszcze nie mam siły na to żeby mu to napisać, chyba muszę przejść przez ten etap " karmienia się nadzieją" żebym potem mogła spokojnie pogodzić się z prawdą.
Piszę to wszystko a w głowie cały czas huczą mi jego słowa, że jestem wyjątkowa, że nigdy nie spotkał takiej kobiety, że my mieliśmy się poznać, że to nie mógł być przypadek, że my się poznaliśmy przecież prawdopodobieństwo, że się poznamy było równe niemal 0.
Nie wierze, że to koniec po tych wszystkich słowach i czynach, dobrze, że jest to forum bo inaczej to bym chyba się zadręczyła.
Mam ochotę do niego napisać, ale jak tak siedzę i myślę to nie wiem co bym mogła napisać i wiem, że to bez sensu nie chce go zadręczać czy powodować większych wyrzutów sumienia bo to będzie powodowało błędne koło, ja będę się żaliła powodując wyrzuty sumienia on będzie do mnie pisał z powodu wyrzutów sumienia ja będę sobie robiła nadzieje na coś czego nie ma i tak w kółko.

No cóż tutaj to przychodzi mi do głowy tylko jedno powiedzenie " Jak ktoś ma miękkie serce to musi mieć twardą du*e"
Już nie raz przejechałam się na moim miękkim sercu i chęci pomocy a mimo to niczego mnie to nie uczy, chyba jestem nienormalna.

hahahaha, wszystkie się cieszymy

mój dziś mi na gg zostawił wiadomośc, ale mnie nie było pisał do ściany

Hej dziewczyny, wczoraj porozmawiałam z moim, rozmowa nie należała do najłatwiejszych, ale przynajmniej wiem o co chodzi, jedno jest pewne, nie będziemy razem, na razie jest mi jeszcze ciężko, ale jest lepiej niż wczoraj, mam w sobie trochę tego żalu, ale to normalne nie przejdzie mi jak ręką odjął. W tym wszystkim jest też dużo mojej winy a raczej naszej wspólnej, nie myśleliśmy co będzie potem tylko żyliśmy chwilą, tu i teraz jest super to super, żyliśmy od spotkania do spotkania w ogóle racjonalnie nie myśląc no i to musiało tak się skończyć. Wszystko poszło za szybko, teraz to wiem. Dobrze jest mieć przy sobie tą drugą osobę, ale no właśnie, nie można na niej budować swojego świata i uzależniać od niej swojej przyszłości, a ja to zrobiłam skoro jest on to już zostanie do końca życia będzie cudownym moim wymarzonym mężem, dlaczego gdy kogoś poznajemy to zakładamy, że będzie już tak do końca? Myślałam o przyszłości tej odległej za 10 lat a nie pomyślałam o tej najbliższej za miesiąc pól roku
to duży błąd.

Boli, boli nie powiem, że nie i zapewne minie trochę czasu zanim będę mogła z czystym sumieniem napisać i powiedzieć, jest ok. Na myśl, o innym związku o innym mężczyźnie buduje się we mnie lęk a co jeśli i on mnie zostawi? Tylko wiem, że tak nie mogę myśleć bo do końca życia będę funkcjonowała w poczuciu strachu i zamknę się na szczęśliwe życie z innym mężczyzną.

Zazdroszczę innym szczęśliwych związków, tego, że mają siebie druga osobę dającą im poczucie bezpieczeństwa, i gdy w końcu pojawił się mężczyzna to uchwyciłam się go jak tonący brzytwy wyobrażając sobie, że to już ten do końca życia i, szczęśliwa, że też mam kogoś. Sama do końca nie wierzę w to co piszę, ale no cóż trzeba obiektywnie spojrzeć na swoje poczynania i wyciągać z nich wnioski inaczej będziemy tkwić w miejscu krzywdząc się jeszcze bardziej i powielając swoje błędy.

Wiecie co dziewczyny, najlepsze jest w tym wszystkim to, że nawet mnie nie korci żeby do niego pisać. Telefon leży, ja nie czekam na wiadomość i nawet sama nie piszę dziwne..

Im dłużej o tym myślę to dochodzi do mnie, że ta cała sytuacja to wynik tego, że chyba nie chciałam odbiegać od reszty, 90% moich znajomych jest sparowana tylko nie liczni nie mają pary w tym ja. Gdy laski mówiły czym wkurzył je ich facet ja milkłam bo co miałam powiedzieć?
Gdy były organizowane jakieś wypady, mi było głupio jechać czy iść razem wśród samych par bo czułam się tam jak 5 koło u wozu.
Podczas rodzinnych uroczystości, tez ciągle sama, pojawiali się w moim życiu mężczyźni, ale też bardzo szybko z niego znikali, mimo, że jestem jeszcze młoda i w moim życiu może się jeszcze dużo zmienić czasami boję się, że zostanę sama już tak do końca..

ja też to wszystko doskonale rozumiem
a życie lubi płatać figle. ja od sierpnia zeszłego roku, gdy się rozstaliśmy chyba przez blisko 7 miesięcy dochodziłam do siebie. na początku też na siłę szukałam chłopaka. nic z tego. ciągle myslałam i porownywałam wszyskich z ex. w koncu byłam sama. i dalej jestem. jak ktos jest sam to nie znaczy ze jest gorszy. to nie znaczy ze juz nigdy nikogo nie pozna, kto go pokocha.
teraz gdy jestem sama i od kilku dni na rownych nogach tez ex sie odzywa....i co? takie cos potrafi namieszac w zyciu, i sentymenty wracaja. zreszta co ma byc to bedzie....trzymaj sie i pewnie jeszcze nie raz zapłaczesz, ale usmiech wroci

Ja Ci powiem,że okoliczności nie mają tu nic do rzeczy. Na forum są dziewczyny które są w związku na odległość widzą się z swoimi co 3 miesiące albo i dłużej na 1-2 tygodnie i dają rade. W Twoim chłopaku od dłuższego czasu musiała ta decyzja kiełkować. Nie zostawia się tylko dlatego,że teraz jest się na odległość. Przecież za jakiś czas moglibyście zamieszkać. Tylko związek na odległość to próba,której nie każdy potrafi podołać. Widocznie Twojego chłopaka to przerosło.

Ja osobiście wiem,że nie dla mnie związek na odległość na dłuższą metę. Jednorazowy wyjazd na kilka miesięcy do pracy ok jest do przyjęcia jak dla mnie ale jakbym miała być dłuższy czas w takim związku to bym podziękowała raczej.

Ja wiem,że potrzebuję faceta na miejscu. Żebym wiedziała,że on jest,że w każdej chwili możemy się spotkać pogadać. Tak jak mówię jednorazowy wyjazd ok ale na dłuższą metę kategoryczne nie.

Witam dziewczyny.
moja historia jest bardzo podobna do babieniedogodzisz.Widzę wiele wspólnych cech.
Moja znajomość rozpoczęła się w necie, mieliśmy okazję spotkać się w realu.
On twierdził że bardzo mu się spodobałam, wręcz kontakt był intensywniejszy.Ja starałam się nie rozkręcać w tej znajomości.
Nas dzieli spora odległość, dwa różne kraje, dodatkowo różnica wieku.
Jednak na początku nie było dla niego problemu.
Nagle po kilku dniach ciszy, postanowił zakończyć tą znajomość.
Doszedł do wniosku że nie da rady, odległość go męczy, mimo że czuje coś wyjątkowego.
Nie mogłam w to uwierzyć.Nadal jest mi z tym ciężko.
Najgorsza jest ta cisza, bolesna cisza.
Nie potrafię zrozumieć jak ktoś, kto zabiegał o kontakt, codziennie -tak nagle to wszystko przekreślił.Próbowałam z nim porozmawiać, jednak zero jego reakcji.
Kompletnie nie znałam go z tej strony, zawsze odpisywał, teraz od momentu kiedy napisał że lepiej to zakończyć, urwał kontakt.
Miałam nadzieję że może po kilku dniach przemyśli, odezwie się, jednak on milczy.
Mam wrażenie że po nim to totalnie spłynęło.Gdyby mu zależało to próbowałby znaleźć jakiś kompromis, znaleźć jakieś rozwiązanie.Sam podjął decyzje, nie pytając jak ja to przyjmę.
Rozsądek podpowiada żeby zapomnieć, od razu zamknąć ten rozdział.
Jednak czuję ogromny żal, że sam tak zadecydował.