Poprosił o czas, by zatęsknić...

samotność znasz jego adres to napisz mu może list, może akurat to zadziała , skoro nie odzywa sie w żaden inny sposob .
przynajmniej będziesz wiedziała , że zrobiłaś wszystko co mogłaś zrobić.
ja wiem , że zrobiłam wszytsko wiec dlatego odpuściłam..

Samotność- Wiesz, nie napisałabym tak, bo jakoś potrafię się wcielić w Twoją sytuację i ja również ciągle płakałam... i wiem, że ja również , nie dałabym rady odpuścić, przynajmniej nie przez długi czas..
Och, mój M. tak samo się zachowywał, też nie planowaliśmy nic, byliśmy dobrymi kumplami, potem prawdziwymi przyjaciółmi.
Po 2 tyg. naszej znajomości, tak bardzo się dziwiliśmy jak można być takim samym, chodź po dłuższym czasie wyszły na jaw nasze różnice, a jest ich dość sporo.
Wiesz może trochę uszanował Twoją decyzję, może też go trochę to zabolało, moim zdaniem powinnaś była najpierw z Nim poważnie porozmawiać, a nie pochopnie decydować.
Napisał Ci te życzenia, bo pewnie nie chciał byś nie kulturalny i tego nie zrobić, zwłaszcza do osoby, która dla Niego dużo znaczy, przynajmniej tak patrząc z innej perspektywy.
Chodź fakt faktem, powinien Ci odpowiedzieć.
Zgadzam się z Milly, ja też kiedyś chciałam napisać list, wtedy kiedy chciałam wyznać, ze Go kocham.
Skoro masz do niego te 200 km. wiesz jaki bym miała szalony pomysł?
Pojechałabym tam ! Spotkania bardzo zbliżają dwie osoby, gdy poznałam mojego M. bardzo Nas to zbliżyło, a Nasza miłość zrobiła się potężniejsza i nie do pokonania.
Ale nie wiem czy tylko ja jestem zdolna , do tak szalonych pomysłów : )

W sumie ja tez bym pojechała co Ci szkodzi ,200 km to jeszcze nie koniec świata

Samotność- A skąd wiesz, czy nie myśli, że cierpisz właśnie gdy się odzywa? Że cierpisz, bo nie możesz Go przytulić, bo odległość?
Ech... uwierz, że mój M. popełnił 100 x. większy błąd, który mało która dziewczyna by wybaczyła.
Ale zmienił się. Chodź te wspomnienia wracają mi jak bumerang, czasami mam wątpliwości, co do tego związku i w ogóle...
Ale gdyby napisał, że chce skończyć znajomość i by Ci to uzasadnił, przynajmniej wiedziała byś w 100% na czym stoisz, co może zrobiłaś źle?

samotność ja jak chodziłam do mojego exa a on o tym nie wiedział to dzowniłam pod inny nr na domofonie . i pukałam do drzwi wiec musiał mi otworzyć nie miał wyjścia

Wkurza mnie to, jak faceci potrafią być chamscy, wredni i w ogóle, a to przecież mówią na Nas, że to my np. się spóźniamy a są nie lepsi, że ciągle coś jest naszą winą, że nie myślimy, że mamy urojenia, że przesadzamy... myślą, że są nie wiadomo kim... jakimiś Bogami... mają tak wielkie ego, że aż mnie to irytuje...

"Powiem wam , że lepiej nie utrzymywać kontaktu z exami .. " ŚWIĘTA PRAWDA.
Miałam tak kilka razy, byłam naprawdę mocno zauroczona ... najgorzej było przez jednego, nie mogłam zapomnieć przez 3 lata, on ciągle wykorzystywał moje uczucia, pisaliśmy, rozmawialiśmy, bo znaliśmy się od małego, najgorzej, że mieszka na przeciw mnie... no ale przez jedną kłótnię nie odzywamy się już prawie rok (w kwietniu będzie rok) i jest mi tak dobrze z tym. Ulżyło i już prawie w ogóle nie myślę o tej osobie, rzadko jakieś wspomnienie się nasunie czy coś, albo go zobaczę, ale nie robi to na mnie wrażenia, traktujemy siebie jak powietrze i bardzo się z tego powodu cieszę : )

Milly- Ale wiesz trudno nie utrzymywać kontaktu z ex,  gdy mieszka na przeciw Ciebie i wychowywaliście się na jednym podwórku przez tyle lat ; ) Naprawdę to trudne.
Och tak , serce głupim jest.
Dobrze, że rozum trzeźwo myśli u Ciebie : )

Paulinka - mój pierwszy partner sexualny chodzi ze mna do szkoły i nawet nie mówi mi cześć. xD

samotnosc, jak ja to znam... z moim pisalam od grudnia. DLugie rozmowy, smsy. Kiedy dziwisz sie ze ktos tak bardzo Cie przypomina. Ze jest niemal identyczny. Staje sie Twoja opoka, pocieszeniem, mała iskierką każdego dnia. Sprawia ze sie usmiechasz, cieszy Cie kazda chcwila w ktorej czujesz ze go masz. Pamietam taka noc, keidy gadalam z moim bylym calutka noc, do 6,30 rano, a potem poszlam na uczelnie. To bylo takie niesamowite. Pierwszy raz powiedzial mi ze jestem kims waznym, jak myslal ze spie i go nie slysze.Udawalam wtedy ze spie. Bylo mi tak dobrze... po pol roku sie spotkalusmy... Przekonal mnie ze warto. Balam sie ze mi sie nie spodoba, albo ja jemu... Mimo ze nie byl w moim typie oszalalam... Zwariowalam... Pokochalam calym sercem i po 8 miesiacach zwiazku dostalam kopa w dupe... To bardzo boli. Az sie znow poplakalam... I rozumiem Cie samotnosc. Na prawde, w tamtym okresie, gdyby mu sie "odwidziala" nasz aznajomosc czulabym sie fatalnie. Pewnie podobnie do tego co jest teraz. Kocham go niesamowicie mocno i jest mi strasznie ciezko. WIem ze nie klamal jak mowil ze kocha, ale co to za milosc skoro mu minela?

samotnosc, ja bym nie pojechala... Za bardzo bym sie bala ze np okaze sie ze on kogos ma, co gorsza rodzine... dziecko... Mas zpewnosc ze adres ktory posiadasz nalezy do niego? Moze jestem tchorzem, ale balabym sie jeszcze wiekszego kopniaka od losu. ZObaczysz go i co? Znajac nas, babeczki, to bedzie chwila na ktora tyle czasu czekalas, emocje wezma gore. Zachowasz sie malo racjonalnie a potem bedziesz zalowac.

Dziewczynki, a moze sie wszystkie spotkamy co? Kupimy paczke chusteczek, dobre wino, wodke czy cokolwiek i wylejemy swoje zale. Nastepnego dnia wyspimy sie do poludnia i zrobimy sobie dzień spa xD Taka glupia mysl mnie wlasnie naszla...

Smutno? Kobitki, ja znow becze ;( Ale powiedzialam mu ze odezwe sie jak bede gotowa nie myslec o nim jak o facecie tylko jak o kumplu...

juz nie becze, chociaz mam chec niestety. Ciesze sie ze was tu mam...

Wchodząc tutaj nie mialam pojęcia że są osoby które tak samo jak ja pragną rozmowy i czują chęć do
wyżalenia się, pomimo że się nie znamy;)
Nie myślałam, że zdobędę się na to aby opowiedzieć wam całą moją historie życia, ale chyba dojrzałam do tego: oto ona..

moja mam miala przerąbane życie .. poniewaz jej matka a moja babcia ponad wszystko kochała swoich synów a ja traktowała jak śmiecia.. więc wyszła za mąż bardzo szybko, urodziła trzy cudowne córki ( w tym mnie;)) ) jestem najmłodsza;) kiedy miałam trzy lata mój ojciec zmienił się nie do poznania. kryzys wieku średniego czy jaki ujj.. pamietam do dziś płacz matki, policje. awantury.. kiedy miałam 5 lat juz bylo po rozwodzie i samotne wychowywanie dzieci- żeby nas utrzymac pracowała na dwie zmiany, właściwie wychowały mnie siostry.. chowając sie w takim babińcu całkowicie odpychałam facetów.. koledzy? chłopak? nie nieeee to dla mnie nie istaniało. Ale kiedy miałam 17 lat poznałam chłopaka- totalnie zawrócił mi w głowie. Zakochałam sie jak szalona, na oslep- pierwsza miłośc, pierwszy raz.. pierwszy chlopak.. pierwszy pocałunek.. w takim stanie nie myślalam o konsekwencjach. No i stało się, zaszłam w ciąże. on zachowal sie cudownie- caly czas byl przy mnie, świata po za mną nie widział- i czułam że mnie kocha, że nas kocha. Urodziłam cudowną córeczke. Dalej chodziłam do szkoły- rodzina nam pomagała. Kiedy nasza pociecha miała 9 m-cy mój luby oświadczyl mi że poznał inną!! i że odchodzi.. świat mi się zawalił! ale nie na długo.. po miesiącu wrócił jak potulny piesek i chciał wrócić.. ale ja postanowiłam go ukarać i olałam go! czy dobrze zrobiłam? nie wiem.. jak patrze na to dzisiaj to uważam że tak bo to co bylo to po prostu młodzieńcza glupota i gdybym naprawde kochała wybaczyłabym mu..
przez kolejne lata nie dopuściłam do swojego serca nikogo! miałam awersje do związków! byłam matką, studentką, potem pracowałam... ale patrzyłam na innych i w głębi serca pragnełam rodziny, ktorej ja nigdy nie miałam, której nie miała moja córka- bo kochany tatus postawił na akademickie życie- więc instynkt mnie nie zawiódł co do niego..
i tak zyłam sobie, łamiac serca innym bo przeciez grałam feer.. nigdy niczego nie obiecywałam i mowiłam wprost- nie zakochaj się bo złamie ci serce.. a teraz ktoś mi zlamal serce...pfff ironio- jak mawia nasza koleżanka;)
ale do rzeczy.. teraz was zaskocze- kilka lat temu poznałam faceta- typowego "piotrusia pana", słodki, inteligentny, oczytany.. zabawny.. i nigdy nie byl w związku bo uwazal że to zbędny dodatek do życia- od zawsze wiedzial że będzie kawalerem! no i buuum! zakochał się- tak samo jak ja;))  na dodatek ja dojrzałam do związku na powaznie, powoli wprowadziłam go w moje życie, poznałam go z moja córeczką, którą pokochał jak swoją.. po 3 latach wzieliśmy ślub i byłoby wszystko ok gdyby nie fakt że zaczeło mu odbijać!! zaczął mnie kontrolować, szpiegowac wręcz.. moj telefon był cały czas w jego rękach.. kopiowal kontakty a potem sprawdzal czy napewno to są moje koleżanki czy też moze jakiś kochanek.. ojj dużo by opowiadać- a co się działo jak jakis kolega na ulicy powiedzial mi czesć- to dopiero była masakra!!
i tak zylam sobie obok męża który kazdego dnia wymyślał cos nowego.. az w końcu wyjechal za granice!! do pracy! a ja zaczełam szukac nowej pracy dla siebie, poukładałam sobie wszystko w głowie.. i doszłam do wniosku że juz się nie zakocham bo milośc jest do dupy!!! 
mój mąz pogodził się z faktem że odchodze, jak tylko wróci wyprowadzam się- dałam mu wolna rekę na wszystko- niech robi co chce bo to piekło które mi zgotował wypaliło we mnie wszystko..
no i masz ci los- poznałam kogos na necie.. calkiem przypadkiem bo nie szukałam, on byl taki uroczy i jednocześnie wredny- tak samo jak ja..( niestety naleze do tych ludzi którzy mają czarny humor we krwi.) Nie sądziłam że cos mnie z nim połączy- rozmawialiśmy długo- on opowiadał o swoich niedolach a z czasem i ja mu opowiedziałam o swoich.. nasze poważne rozmowy przeplatały się z czarnym poczuciem humoru który uwielbiam.. przy nim poczułam że naprawdę odżyłam.
całkowicie mu się oddałam.. tak bardzo mnie zauroczył że sama nie mogłam w to uwierzyć.. jakby mi ktos powiedział rok temu o związku przez internet wyśmiałabym go!! a teraz co?? siedze i płacze jak male dziecko!!
pewnie niejedna z was powie że ta moja miłość internetowa może się przestraszyła że mam dziecko.. nie.. to akurat mu nie przeszkadzało.. od samego początku wiedział.. wręcz sam nalegał na przyspieszenie rozwodu.
zadziwiające jest to że ja taka niezależna i silna kobieta dałam się tak ponieść emocjom!! że się tak bardzo zakochałam;/ 

................................ no to by było na tyle mojej historii..................

postanowiłam że nie pojadę do niego.. skoro nie ma odwagi powiedzieć mi o co chodzi i dlaczego tak nagle zamilknął to tym bardziej nie powie mi jak przyjadę do niego- tylko się ośmiesze..

nie potrafie opisać co się w mojej glowie dzieje- serce mi rozrywa bo spotkałam bratnią dusze- a przynajmniej tak mi się wydawało.
w ciągu dnia muszę chodzić zadowolona bo w pracy nie mozna okazywać że życie daje ci w kość.. po południu też musze jakoś udawać bo przecież mam córkę której należy się szczęśliwe dzieciństwo- więc nie pokazuje humorów.. a w nocy.. w nocy płacze do poduszki!! bo ktoś kto byl mi bliski, ktoś kto mnie rozkochał-- potraktował mnie jak śmiecia! i tak się właśnie czuje

witajcie, jak sie spało?
u mnie ok, ale jestem bardziej zła niż smutna, chociaż dziś przy śniadaniu poleciały mi łzy.
mam ochotę mu coś jeszcze napisać, ale nie uczucia miłości, tylko napisać że jeste niedojrzały i przykro mi że moje uczucie pojmuje jako obsesję - pewnie mu tak  łatwo, bo patrzy juz na to na trzeźwo.

Czy mam mu jeszcze coś pisać? czy zachowac twarz? ale wtedy będzie przeswiadczony i tym, że jestem potulna, a taka nie jestem. sama nie wiem nie hcce sie z nim pokłócić.

Szara - upssss za późno, zdążyłam mu napisać, z nim pogadać, i już wyjaśnione to co miałam na sercu. dziś był dziwnie miły. ja spokojna.
napisałam mu ze nie jestem bardzo smutna, troszkę zła z kilku powodów. ze to ze nazwał to obsesją nie było miłe. kazdy przezywa to na swój sposob, on patrzy na to trzezwiej bo nic nie czuje już. ze poczułam, jakby się ze mna smiał. ze moze kieruje sie w zyciu czasem bardziej emocjami, ale jestem kobieta.ze on wcale nie jest taki dojrzaly za jakiego sie uwaza:) bywalam zdezorientowana w jego hustawkach raz na tak, raz na nie. gubilam sie w tym wszystkim. ze on sam nie wie czego chce, boi sie uczuc, nie dorosl do nich.a ja wiedzialam czego chce i co czuje. i tyle. to nie obsesja.
znow nawiazalam do tej sytuacji jak bardzo sie cieszyl i mowil kocham, gdy mialam przyjechac.i ze pewnie sam wie, ze jakby teraz byla podobna sytuacja to byloby tak samo. ale nie bedzie powtorki, nie chce tego.
poza tym nie mam mu nic wiecej do zarzucenia, cenie go i szanuje jako czlowieka. i mam nadzieje ze jesli obydwoje bedzie tego chcieli to tak calkiem kontaktu nie urwiemy - to tak na przyszlosc.ze latwiej mi tak teraz myslec, bo wiem ze to koniec.
i takie tam mu napisalam
odpisał ze dziekuje za informacje, ale dla niego temat zamkniety, i nie bedzie tego komentowal, ale przyjal do wiadomosci. milego dnia

ja: nie musisz komentowac, ale sie nie gniewaj za to. tez nie zamierzam juz do tematu wracac.

na co on: nie gniewam sie, jesli potrzebujesz cos napisac to pisz, wiem ze to przynosci ulge i pomoga

ja: dzieki, ale dluzej nie bede wałkowac tematu. nie jestem załamana, ale to jest swieze, wiec mam przemyslenia. zal jest, ale przez to ze sie nie udało. zabolało wczoraj kilka słów i zdan ktore uzyles. a poza tym nie jest mile uslyszec od kogos kogos sie darzy jakims uczucie, ze ten ktos juz nic do nas nie czuje. a jeszcze niedawno mowil co innego. i tyle.

na co on mi:
zbyt doslownie wszystko odbieram. ze "nic nie czuje" nie oznacza ze w ułamku sekundy sie wszystko ulotniło.ze tak sie przeciez nie da.po prostu nie czuje na tyle zeby to mialo przetrwac w przyszlosci. i od jakiegos czas powili sie ulatnia. wiec jak tylko poczul ze cos nie tak, to od razu dal znac, po to aby mnie nie oszukiwac, co na poczatku sugerowalam.

zacytowalam mu jego zdania, w ktorych bylo czarno na bialym napisane, ze NIC nie czuje juz do mnie. itp. wiec jak mialam to zrozumiec, jak nie doslownie?

na co on, ze widocznie niezrozumiale to napisal, ale mam to rozumiec tak jak napisal dzis.

ahahahhahahahahahahhahahahahahahahahahhahahahaha

i skonczylismy dyskusje, ja nie zamierzam sie odzywac narazie. sytuacja z jego uczuciami wyglada tak samo jak w lutym. tylko wtedy dalej mielismy kontakt codziennie, wysylal buziaki ledwo jak wstal. dobranoc zyczyl przed snem. teraz bedzie cisza - ja tak chce, nie ciagnie mnie pisanie "co slychac?". ciekawi mnie tylko czy on sie odezwie.

Szara - dokladnie tak mysle! ;D i wiesz ja dopiero wczoraj się z nim "rozstałam" wiec jeszcze sądzę, że mogłam pisac. ale teraz wiesz co najlepszego możemy zrobić? naprawde sie nie odzywać!!!! nie pokazywac ze nam zle. ja juz dodalam sobie wesoły status na fb (szara jestes na fb wogole?? ) i serio nie piszmy do nich!!! niech nie uwazają sie za cuda boskie.

witajcie . nie pisalam juz wczoraj bo poszlam i tak bardzo pozno spac ;/. dopiero dobilam sie do komputera o 22 i od raz weszlam pogadac z Mackiem.

przechodzac do sedna . napisal mi sms ze ma juz informacje i odpowiedzieli mu ze go przyjma i nie wie czy do dobra czy zla dla mnie wiadomosc. jak odczytalam tego sms to momentalnie polecialy mi lzy ... weszlam na tego fb i opowiedzial mi ze napisali mu ze musi przejsc szkolenie ktore jest od pon - soboty przez 6 tygodni . pozniej moze pracowac. i ze musi z nimi pogadac bo on w soboty musi byc w polsce . bo studiuje . i ze nie wie czy ne trzeba miec 100 % obecnosci . napisalam mu ze wiem ze powinnam sie cieszyc z jego sukcesow ale czuje ze go trace , ze jest wazny dla i mnie ze zaluje sytuacji z moim bylym zamiast od razu dostrzec kogo mam tak blisko ... itp. tak sie rozpisalam a on milczal. w koncu powiedzial ze go totalnie zaskoczylam ze nie spodziewal sie ze kiedykolwiek to ode mnie uslyszy i zapytal czemu mu tego nie pow w sobote? odpowiedzialam ze nie chcialam obarczac go tym chcialam zeby byl szczesliwy nawet moim kosztem .  odpisal ze nie spotkal nigdy takiej cudownej kobiety jak ja ... powiedzialam mu ze nie chce stawiac mu ultimatum ale zeby liczyl sie z tym ze nie uda nam sie na odleglosc. odpisal ze uwaza ze zwiazek jest mozliwy na odleglosc jesli 2 osoby sie kochaja ( nie napisalam mu ze go kocham on mmi tez tego nie wyznal ) opdoiwedzialam ze bylam w takiej relacji i za bardzo cierpie i mysle ze i on by cierpial . stanelo na tym ze jutro czyli dzis ma isc na to szkolenie i dowidziec sie o te obecnosci . powiedzial ze jesli by mu odmuwili - nie przejal by sie nawet . i ze jemu tez jest ciezko i czuje sie rozarty ale on wie ze jak bd  w polsce to  bedzie nam ciezko bo ja chce sie przeniesc od pazdziernika na nowy kierunek do nowego miasta poznam nowych ludzi itp. zapewnilam go ze wszystko mozna ulozyc . a on - i isc na kompromis . kolejna godzine tluklam mu do glowy ze nie potrafiabym utrzyma c tego na odleglosc ze nie damy rady i nie chce znowu cierpiec ;/

napisal ze nie ' nie moge sie aniolku doczekac niedzieli . ogromnie za toba tesknie ' ...
od 8.30 jest na tym szkoleniu , ma mi napisac jak sie dowie czegos . narazie cisza.

dziewczyny ja sama nie wie co mam zrobic. czy mam odpuscic czy walczyc czy postawic ultimatum praca albo ja . nie wiem . wiem jedno zwiazek na odleglosc nie wchodzi w gre

Robie to dla nas ... nie tylko dla siebie . wiem jak bedzie ciezko .ja rozumiem ze w zawodzie o ktorym on marzy nie zrobi kariery w Polsce . ale powiedzialam mu ze musi sie liczyc z tym ze jako steeardes a pozniej pilot . ma male szanse na udany zwiazek i malzenstwo . wiec uswiadomilam mu to ze to nie jest jedynie moj kaprys ze ma ze mna siedziec 24/7 tylko fakt . ja nie umiem tego pojac jest na swietnym kierunku na prawie na b. dobrej uczelni , zna perfekt angieslki  zamiast poszukac czegos w zawodzie pcha sie w jakis nie pewny zawod. ja rozumiem pasja ... ale czemu az tak kolidujaca z normalnym zyciem .
czuje ze przyjmie ta prace ...

doskonale napisane, zgadzam się z tym. dla kasandry - niestety ale nie oczekuj od niego, jak się nie uda, będzie mieć żal, że podcięłaś mu skrzydła. ja na jego miejscu bym wybrałą tą pracę - jesteście dopiero na początku, jest zauroczenie, ale co dalej? nie macie wobec siebie zobowiązań. żadnych !

święta prawda.. podpisuje się pod tym- głowa do góry )

Ja tez wyje Fabio... i to z tego samego powodu co Ty;( Jest mi cholernie zle...............

witam was ;* ja dopiero z miasta wróciłam.
troszke zakupków .

U mnie narazie spokój , staram sie trzymać i nie myśleć o tym.
W sobote spacer z R .
Jakoś mi się nie widzi , ale pójde wkońcu obiecałam.
Co do exa staram się nie myśleć , ale kiepsko mi to idzie .
Dzis mi się nawet śniło , że sie kochaliśmy..

Boze Milly!! Mi sie to snilo wczoraj....

Piękny sen to był , cóż tylko sen

witam was;* wczoraj walnełam taki post że jak go dzisiaj przeczytałam to sama się zdziwiłam że się odważyłam na takie wyznanie.. nie wytrzymałam dzisiaj i napisałam do niego list na nk.. długi, szczery.. o tym co czułam gdy byłam z nim w kontakcie, o tym co czuje teraz gdy juz go nie mam i o tym jak mnie potraktował..
i co?? nic! jajco!! koleżanek na nk mu przybywa a do mnie nawet "odpierdol.. się" nie napisał.. czy tak ciężko napisać kilka zdań??  jak to mozliwe że potrafił powiedzieć " zakochałem się w Tobie" a nie potrafi napisać "odmieniło mi się, przeszło mi, chce się odciąć od Ciebie.."??????????????????
wydaje mi się że zrobiłam wszystko co mogłam.. muszę odpuścić i zapomnieć- ale wiem że łatwo nie będzie i jeszcze wiele przepłakanych nocy przede mną;/
czuje się oszukana i nie potrafię sobie z tym poradzić.

samotność mi mój ex zawsze powtarzał , że pewne sprawy trzeba załatwiać w cztery oczy , że jeżeli ktoś z kimś się rozstaje to rownież powinien powiedzieć to w oczy ..
A co zrobił mój ex? nawet nie potrafił mi tego powiedzieć , a przecież tak sie powinno , sam tak twierdził..

Hmmm może domowy tel to cos lepszego niż pojechanie tam .
Chociaż w sumie nie wiem czy warto drażyć.
Wiem , że chcesz sie dowiedzieć co sie stało itp .
Ale może lepiej to tak zostawić?

Były do mnie napisał jak sie czuje czy już mi mineła choroba .
Gruboo.

Edytuj posty. Moderatorka Fumiko

Bo faceci dużo mówia a mało robią .
Ja w niedziele jade po rzeczy swoje.

odpisałam ' dobrze . miło ,że pytasz.

Edytuj posty.Moderatorka Fumiko

echh;/ a ja znow sie drecze... Kocham, tesknie.. jest mi cholernie zle, ze po tym wszystkim potrafil po prostu zakonczyc nasz zwiazek bo "tak bedzie lepiej". Jestem wulgaryzm!!!! na niego.. na siebie... na caly swiat. Znow chce mi sie ryczec w poduszke...

Najgorsze jest to ze gdybym wiedziala co dzieje sie w jego glowie, wszystko wygladalo by dzis inaczej... Gdy widzielismy sie ostatnim razem, nie mialam pojecia ze on nie jest pewien swoich uczuc i po prostu nie dalo sie mnie lubic. Bylam wredna, kaprysna, nie przytulalam go i nie calowalam, tak strasznie sie denerwowalam sesja ze nie mialam checi na nic... tak bardzo mi go brakuje. Z czasem zamiast lepiej jest coraz gorzej.Kocham go i tesknie, za jego glosem, dotykiem, czuloscia, uczuciem... znow lzy leeca mi ciurkiem ;/ Ile to jeszcze potrwa? ;(

wiecie co? ja sie chyba musze na kilka dni wyłaczyć im więcej o nim myślę, im bardziej rozstrząsam sytuacje - tym większego doła łapię a to jest negatywne.
dzis tak mam.
nawet nie wiem czy tesknie za nim jak za czlowiekiem, czy tylko za tym ze przywyczailam sie do ogromu rozmow co dzien, a tego teraz nie bedzie...nie moge do niego napisac co ogladalism razem w tv ;/ juz mi brakuje rozmow z nim,zartow, i tego ze z każdą głupota ja i on moglismy do siebie napisac nawet w nocy. bo od miesiaca nie musialam sie prosic o smsy - pisal sam, dzwonil sam, bylo sympatycznie, naprawde. sredno po 10 wiadomosci ostatnio wymienialismy co dnia. a tu takie cos ;/