LIST DO KOCHANKI MĘŻA

Tak, czas działa na Twoją korzysć, rany się zagoją...chodz o nich nie zapomnisz nigdy...
ale wiesz jeżeli tylko obydwoje będziecie chcieli iść dalszą drogą...wynik waszych starań moze Cię zaskoczyć...
To nie prawda , ze wszystko co piękne, niewinne i dobre już się skończyło..
To być może nie bedzie za rok , czy dwa...ale jeżeli bedziecie codziennie próbować...dojdziesz do celu...
Wasze serca Beato IAga nie zamarzły...są być może otoczone murem...ale on moze kiedyś runąć...i tam dostaną się promienie słońca...
Ja w to wierzę   ....

W NIEDZIELĘ MAM NAGRYWAĆ REPORTAŻ DLA POLSKIEGO RADIA O UCZUCIACH PO ZDRADZIE. CHCIAŁABYM MÓWIĆ WASZYMI SŁOWAMI DODAJCIE COŚ CO CHCECIE WYKRZYCZEĆ. DAM ZNAĆ KIEDY EMISJA. TRZYMAJCIE ZA MNIE KCIUKI

też pozwolę sobie wrzucić słówko.
Motylki w brzuchu - swoją szosa, wyjątkowo infantylne i potwornie oklepane określenie - nie trwają długo, Beato. "Motylkowanie" wywołują pierwsze emocje, kopniak endorfin, hormony i powiązane z nimi szaleństwo serca czy umysłu. Uczucie miłe, owszem, ale mija.
Mija - i powinno, o ile związek ma przetrwać i być naprawdę udaną relacją, zamienić się w stałą, czułą radość z tego, że się jest z ukochaną osobą. Nie mam tu na myśli, że po udanym "upolowaniu" obiektu uczuć należy spocząć na laurach i olać kwestie wyglądu, zachowania i wzajemnego uwodzenia się na co dzień, bo to akurat rozłoży każdy związek. Ale między błahym trzepotem w żołądku a prawdziwą, stałą, udaną relacją są mile morskie odległości do pokonania. To jest codzienne budowanie wspólnoty uczuć, i jeśli obie strony faktycznie chcą to robić i czują się ze sobą znakomicie, to żadna "przyjaciółka" tego nie naruszy.
Twoje słowa - "Chyba mi się uda a słowa mojego męża, że tą moją przyjaciółkę najbardziej wkurzy fakt że jesteśmy razem, że tworzymy rodzinę dodaje mi sił. Może to jest ta moja zemsta" - to kolejny zgrzyt w tej symfonii zemsty. Z czego się cieszysz? Twój mąż skrzywdził najpierw Ciebie, potem w ramach wybielania własnego wizerunku napluł na głowę tamtej kobiecie (pomijam jej zachowanie pt udawanie "tylko koleżanki", bo w rzeczy samej nieładne - co najmniej), a ty się teraz cieszysz, że tak o tamtej mówi? skąd pewność, że za miesiąc, pół roku, nie będzie się śmiał z tamtą czy z kolejną, ale tym razem z Ciebie? kto raz coś skiepścił w takich sprawach, raczej będzie się powtarzał..
Poza tym - odpłacanie taką samą monetą, nawet jeśli tylko werbalne, to sprowadzanie samej siebie dokładnie do takiego samego poziomu, na jakim pełza ten okropny wiarołomca. Postawiłaś znak równości między Tobą a mężem w kwestii wierności: oboje poszliście do łóżka z kimś innym, więc szale jakby się zrównują. Nie wiem, czy faktycznie zrobiłaś cokolwiek łóżkowego z innym facetem, ale to się właśnie do tego sprowadza.. Smakuje taka zemsta? chyba dość kwaśno..
ale to Twoje życie, Twoje pole, co na nim zasiejesz, to i zbierzesz..

podziwiam ja bym zdrady nie wybaczyla, trzymam kciuki

Staram się być silna ale to naprawdę trudne. ŻYCIE POKARZE CO Z TEGO BĘDZIE. ZAPRASZAM NA AUDYCJĘ TO MA BYĆ HISTORIA TRUDNEJ MIŁOŚCI W POLSKIM RADIO LUBLIN PROGRAM 3 W WALENTYNKI O GODZINIE 22. MOŻNA SŁUCHAĆ PRZEZ INTERNET. DZIĘKUJE WAM ZA POMOC. TRZYMAJCIE ZA MNIE KCIUKI PA

Nawet nie próbuj wstydzić się za niego! To jego grzeszki - nie twoje. Niech się każdy wstydzi sam za siebie. On TEŻ jest dorosły i niech ma te swoje konsekwencje - nie zdejmuj  mu ich z karku!

Zostaw go, odejdź i żyj albo wegetuj. Choć osobiście proponuję żyć.

Trochę to bez sensu wszystko, w sensie pisanie takiego listu. Przecież nikt tego faceta na siłe nie ciągnął ! gdyby nie chciał to by nie poszedł do innej, dlaczego obwiniana jest tylko ta druga. Poza tym jesli mezczyzna idzie do drugiej kobiety to znaczy w małezenstwie dzieje sie cos nie tak, i nie jest to na pewno wina tylko jego (bo zawsze wine ponoszą obie strony). Oczywiscie nie usprawiedliwia go znalezienie takiego rozwiązania, ale czy żona zastanowi się co ona może robi nie tak ze mąz od niej ucieka? Proponowalabym po prostu wszystkim żonom nie spoczywać na laurach kiedy już tylko wyjdą za mąż za swojego ukochanego

co zrobiłam źle. Otóż wydałam pieniądze i zamówiłam kuchnie do nowego domu. Pieniądze były moje ale on uważa że można było spożytkować je inaczej np. kupić dla niego nowy samochód. Uważam, że  facet powinien umieć sam zarabiać a nie ciągle wyciągać rękę kup mi to kup mi tamto. Ale  ja kupowałam bo było mnie stać.  Gdy przyszedł kryzys finansowy trzeba było szukać pocieszenia. Ja też czułam się źle. Ale mówiłam poczekajmy damy radę a nie polazłam szukać faceta do pocieszenia. Też mi brakowało wsparcia to ja przecież stałam się darmozjadem. Powiem wam szczerze, że nie powinnam z nim byś nawet minuty ale ta mała córeczka więcej ma rozumu niż mój dorosły mąż. Przy jakiej kol wiek kłótni prosi o to abyśmy mieli rodzinę. Powtarza kocham Cię mamo i kocham cię tato. Prosi nie chce aby tatuś się wyprowadzał. Więc serce mi się łamie. Jestem niekonsekwentna. To mała 3,5 latka pyta mnie zawsze czy tatuś z nami mieszka nawet gdy on jest w pracy i pyta czy wróci. Czy na pewno wróci...Widzę, że się zmienił ale to dla mnie już obcy człowiek Ale dla niej to jedna z najważniejszych osób w życiu. Naprawdę czuje się jak w więzieniu. Zostałam skazana na dożywocie? A może jakoś sobie z tym poradzę. Jeszcze nie wiem. Ale myślę że czas pokarzę. Może poznam kogoś dla którego oszaleje tylko co z dzieckiem co jej powiem. Jestem silna i wiem, że z tym krzyżem zajdę daleko.

Beato -  z ciekawości weszłam na ten wątek aby dowiedziec sie co u Ciebie , .
Powiwm szczerze - myslałam ze jakos - takos ulozy sie  bo tak to wygladalo na poczatku po liście  ??
Wiem ze masz serce rozdarte - może poczekaj jeszcze ???  a może  corci wytlumacz stosownie do jej wieku ze zawsze bedzie Wasza coreczka i ze ja kochacie ale narazie bedziecie mieszka.c osobno ,ze tatu.s bedzie ja odwiedzał itp .
Znam z autopsjii pare  małżeństw ktorym po rozstaniu  bardzo  poprawiły  sie relacje - .
Zycze rozsądnego wyboru .
Pozdrawiam

Witaj. Przeczytalam mniej wiecej watek. Pamietaj, ze zawsze winne sa obie strony, nie tylko ta kochanka, lecz tez Twoj maz. Oboje zrobili cos okrutnego. Pisalas tez chyba, ze spedzili razem walentynki. Ja wiem, ze nie moglabym byc niczyja kochanka i nawet uczucie do faceta nie moze byc nigdy usprawiedliwieniem, ze rozbija sie rodzine. Dla mnie facet zajety, nawet jesli mial dziewczyne, a nie zone zawsze byl oznakowany jako 'nietykalny' i nigdy takiego nie podrywalam i nie wyobrazam sobie czegos takiego. "Nie czyn drugiemu co Tobie niemile". Najgorsze jest to, ze wiele kobiet, ktore weszly w romans z zajetym facetem mysla, ze one nie sa niczemu winne, ze sa ofiarami, ale to nieprawda. Jezeli cierpia, to tylko przez swoja glupote i zasluguja na to - moim zdaniem. Nigdy nie bede pochwalac takiego okropnego zachowania, kompletnego braku zasad. Gdyby daly sobie spokoj slyszac, ze facet zonaty, to nie byloby sprawy, ja od razu, gdy poznwalam kogos i mowil, ze ma dziewczyne, to od razu traktowalam go wylacznie jako kolege i wiem, ze nic wiecej by nie zaszlo. Mysle, ze kazda kobieta powinna miec takie myslenie. Poza tym nie chcialabym faceta z odzysku, faceta, ktory moglby zrobic mi to samo co swojej partnerce, dlatego na sam podryw ze strony zajetych chlopakow zawsze reagowalam odtraceniem ich, bo nie chcialabym takiego faceta, dla mnie nie jest nic wart. Powiedzcie mi, tylko czemu tak malo dziewczyn ma taki charakter jak ja ? Czy nie latwiej byloby kierowac sie taki mysleniem jak ja ? Co o tym kobietki mysliscie ? Czy mysliscie, ze jest w Was cos tak wspanialego, ze mozecie czuc sie lepsze od zony Waszego kochanka? Nie. Jestescie puste i jestescie zazwyczaj tylko odskocznia.
Wybaczcie mi taki przepelniony emocjami tekst, sama nie jestem mezatka, tylko mloda panienka, w zwiazku, lecz po prostu nie rozumiem kobiet, ktore tak postepuja i facetow rowniez. Nie uwazam moich opinni za cos zlego, dziwna bym byla, gdybym przyklaskiwala takim zachowaniom. Nie wolno temu przyklaskiwac, bo takie zachowania zawsze kogos rania, dlatego tez dziwia mnie czasem tematy, gdzie dziewczyna pisze, ze przespala sie z zonatym i nie dostaje slow krytyki, a moim zdaniem - naleza jej sie. Nie wolno patrzyc ze spokojem jak ktos kogos rani, warto powiedziec jak bardzo zle ten ktos postepuje, wtedy pokazujemy, Ze mamy w sobie dobro, wrazliwosc i zasady mornalne.
Autorko, szkoda czasu na tego faceta, nawet dla dobra dziecka, powinas rozstac sie z nim i zaczac zyc na nowo, zwlaszcza, ze sama widzisz, ze Wasz zwiazek to fikcja i tylko cierpisz. Wiem, ze ciezko na pewno odejsc od kogos z kim bylo sie tyle lat, ale wierze, ze w koncu zrozumiesz, ze tak bedzie dla Ciebie najlepiej. Nie ludz sie, ze Twoj maz zmieni sie jak za dotknieciem czarodziejskiej rozdzki.

Hej dziewczyny !
Dzisiaj mija rok odkąd się dowiedziałam, że mój związek to fikcja a mój facet to świnia. Jest już dużo łatwiej ale inaczej. Staram się wygłuszyć w sobie nienawiść i złość ale z tym nie jest najlepiej. Co się zmieniło - a więc nie wstaje rano do dziecka tylko mąż wstaje. Mąż bawi się z dzieckiem i robi sobie kanapki, ja dostaję rano kawę. Planujemy razem wakacje i zajmujemy się planami aranżacji ogrodu. Wychodzimy do restauracji na obiadki i chodzimy do kina. Można by powiedzieć sielanka. Ale tak naprawdę to ten rok był trudny trudno nam się rozmawia, szukamy tematów. Jestem silniejsza ale wolałabym być słaba mieć faceta, który będzie mnie kochał i się mną opiekował. Ech ale same wiecie, że życie to nie bajka. Mam tysiące marzeń i tysiące planów. Zrealizuje je wszystkie. Jestem babką z klasą, dobrze wyglądam zadbana elegancka i zdałam sobie sprawę, że mogę żyć sama. Wcale do szczęścia nie potrzebny mi facet. Jak coś się zacznie źle działać powiemy sobie do widzenia. Ostatnio zaczęłam się więcej uśmiechać a wspomnienia tamtej sytuacji zaczynają mnie śmieszyć. Może więc nam się uda. Chyba przeszłam wszystkie etapy złości, teraz tylko fajne życie dla siebie. Przecież nie zostało nam tak dużo czasu. Robię głęboki oddech zbliżającą się wiosną, szykuje dzisiaj fajna kolację dla dwojga i upojny sex. Kocham życie i chce żyć. Pozdrawiam was a jeszcze fajny makijaż i uśmiech na twarzy !!!!

Zgadzam sie ,ze kazdy ma swój rozum i wole ale niestety życia jest jakie jest a zdrady są i pewnie będą -przyczyny sa różne ,skutki zawsze opłakane ale trzeba żyć dalej .
Tyle małżeństw ,czasem watro wybaczyć choć to trudne ,czasem niemożliwe.
Pozdrawiam Cię beatko i życzę uśmiechu i by czarne chmury nie wisiały więcej nad tobą.

Beatko - od jakiegos czasu podczytuję ten wątek - istotnie jestes silną kobietą ale jak widze do szczęścia do duzo Ci brakuje .
Postawiłąś na rodzine , zapominając o sobie .Al;e takie jesteśmy - my kobiety .
.
I jeszcze wam powiem - jak dorastałam to moja Babcia i Mama  upominaly mnie - "pamietaj  nie buduje sie swojego szczęścia na cudzych łzach>
To przekazałam synowi a teraz  wpajam i wnucce 19 letniej panience .

Jak sie znajdzie wspomniany ksiazę na białym koniu to wtedy  wezmę rozwód
a wtedy on Tobie nie da rozwodu .
Chyba wiesz ze  uzaleznienie od seksu  leczy  sie każde inne uzaleznienie .????
Na poprawę  to raczej Ty nie licz , tylko   na to abys bardziej zobojetniała i uwolniła sie   od ojca Twoich  dzieci .

Może i ja dodam coś od siebie...
Przeczytałam wątek i zauważyłam jak jesteśmy różnymi kobietami od siebie. również przeżyłam zdradę (nie była aż tak okropna jak Wasza: byliśmy ze sobą jakieś 2 miesiące i wtedy mój ówczesny chłopak spędził 3 dni ze swoją ex, z którą był prawie 7 lat... Wiem z czego to się wzięło, przyzwyczajenie do niej... Dzięki tej zdradzie przekonał się,ze ona to już rozdział zamknięty, a dzięki mojej walce o niego udowodniłam mu jak bardzo jest dla mnie ważny. Wygrałam starcie o przecudownego człowieka! Dziś jest moim mężem, mamy dwójkę dzieci, a na wspomnienie jego zdrady w jego oczach pojawiają się łzy, bo nie może sobie wybaczyć jak bardzo mnie wtedy skrzywdził) Każda zdrada boli, każda jest inna od siebie i bierze się z innych przyczyn. Dlatego jedna kobieta wybaczy i buduje szczęście z delikwentem, inna zaś wybaczy choć nie do końca, kolejna zaś będzie się mścić na winowajcy. I każda z nas ma rację! Każda na swój sposób radzi sobie z tym doświadczeniem i każdy sposób jest dobry. Jednej daje satysfakcję, inna zmienia się wewnętrznie i zewnętrznie.

Sposób na poradzenie sobie ze zdradą? Zastanowić się co ona wniosła do związku, co zmieniła, skąd się wzięła. W moim przypadku była buteleczką szczęścia, bo teraz mam wspaniałego męża, dba o mnie i dzieci i od tamtego momentu nie spojrzał na żadną inna!

a żeby cały czas za mną szalał dbam o wygląd, zawsze wysłucham i pocieszę. Uśmiechnięta żona= brak szans dla kochanki. Wiem co mówię!
pozdrawiam Cię Beato i wszystkie inne zdradzone!

Witaj BEATA 1169...Gratuluje że wyszłaś prawie na prostą ..chociaż życie  pokaże.Jesteś młodą i piękną  kobietą ..i szczęśliwą ....Rozumię Twoją sytuację sama przeżyłam podobną zdradę.Jestem teraz silna i  myślę bardziej rozsądnie i  bez emocji.Mieszkam dalej z mężem , dbam o siebie.Pamiętaj myśl sercem i nigdy nie prowokuj.Zawsze wina leży po  obu  stronach...pozdrawiam

dlaczego używasz określenia "wina"?? to nie jest kwestia winy, tylko przyczyny - niby mała różnica semantyczna, ale jednak. Bo czy można uznać, że np dziewczyna, która ma małe dziecko, a mimo to pracuje zawodowo, do tego zajmuje się domem (czyli de facto drugi etat), nie ma ochoty wieczorem na nic, poza padnięciem na twarz do łóżka, ale na pewno nie na wymyślny sex z użyciem odlotowej bielizny, bitej śmietany i blatu kuchennego stołu - czy ona jest "winna" tego, że jej mąż/partner pójdzie w tango z inną? to nie jest przewinienie, wykroczenie, tylko kwestia niedomówień między partnerami, a więc efekt, przyczyna, a nie "zbrodnia"

"Nie sztuką odejść"?

Taaaak, sztuką jest zostać w związku z facetem, który Cię nie szanuje, któremu nie ufasz i męczyć się z morderczymi wspomnieniami do końca życia, pozwolić dzieciom by widziały jaka mamusia jest nieszczęśliwa, nie to co bezbolesne odejście i ułożenie sobie zdrowego życia od nowa. Po co iść na łatwiznę jak można umęczać siebie i dzieciaki.

Dodam jeszcze, że co do wybaczenia się zgodzę - jest to sztuka, ale wybaczaj mądrze. Podam przykład, który przeczytałam w jakimś artykule:

Pożyczasz komuś pieniądze, ktoś nie oddaje i nie odzywa się do Ciebie. Spotykasz go na ulicy - wybaczyłeś, więc normalnie podchodzisz, rozmawiasz. Za jakiś czas ta sama osoba znów prosi Cię o pożyczkę, odmawiasz jej, argumentując, że juz raz w tej kwestii Cię zawiodła, owszem wybaczyłeś jej i nie masz żalu, niemniej jednak nie udzielisz jej więcej pożyczki.

Przykład banalny, ale obrazujący.

Dlatego proponuję wybaczyć i odejść.

Gdyby każdy miał wybaczać i odchodzić  bo tak łatwiej..  lub jak tylko sie  dowiedzą o zdradzie to by odeszły
to ile było by rozwodów..
ja to  rozumiem że nie kazda kobieta jest skłona do poświeceń dla dobra dzieci... ja najwidoczniej tak..
U mnie jest tak..  moje dzieci nie widzą mnie że mama jest smutna przez tate... nigdy nawet nie słyszały że coś może jest miedzy nami nie tak.   Nigdy Paweł ich nie bił
Gdyby Paweł ich zle traktował.. czy mnie poniżał przy nich to bym napewno odeszła..  ale tak nie jest... Dlatego nie składam sprawy o rozwód..  tylkoo separacje

Ja odeszłam od narzeczonego po zdradzie, kilka lat razem, wspólne mieszkanie, ślub w toku. Fakt - nie miałam dzieci.

Niemniej jednak moja mama została przy ojcu, wychodząc z założenia, że to dla "dobra dzieci", żeby "miały ojca". Mała byłam, ale czułam, że jest źle, że nie ma między nimi miłości, że coś jest nie tak. Nie rozumiałam tego i to mnie dobijało. Potem było gorzej, dorastałam widziałam i wiedziałam więcej i żałuję, szczerze żałuję, że matka nie odeszła od niego. Dlatego z autopsji wiem, że to co kobiety uważają za "dobro dzieci" niekoniecznie nim jest, a wręcz przeciwnie.

A co do zwiększającej sie w takiej sytuacji liczby rozwodów to uważam, że zadziałałoby to tylko na plus. Nie od razu, ale jakby tak się działo, że po każdym takim świństwie jak zdrada kobieta by się rozwodziła to może w końcu ślub miałby sens, a przysięga małżeńska by coś znaczyła. Bo z tego co widzę to teraz można ją o kant d*** potłuc. Ślubujesz wierność i co? Puste słowa. Bierzesz ślub i sobie odpuszczasz bo już nie ma o co sie starać, przecież już po ślubie więc można sobie olać. Niestety dużo ludzi świadomie bądź nie wychodzi z takiego założenia. A gdyby skrzywdzeni partnerzy potrafili się postawić i byłoby to na porządku dziennym to wtedy ludzie bardziej by się starali bo wiedzieliby, że jak nie będą sie starać to walizy za drzwi i do widzenia. Coś na zasadzie - złamałes przysięgę wierności: zdradziłeś - to moja mnie już nie obowiązuje i Cię opuszczam, mimo, że ślubowałem/am, że nie opuszczę aż do śmierci. Niestety to wizja utopijna w dzisiejszych czasach. Kiedyś ludzie mieli większy szacunek do instytucji małżeństwa. Moi dziadkowie - 55lat po ślubie i co? Żadne nie zdradziło drugiego. Więc nikt mi nie powie, że zachowanie wierności i wzajemnego szacunku jest niemożliwe.

Kasia-Domańska mam do Ciebie pytanie... Zastanawiałaś się nad tym, co da Ci ta separacja?
Po Twoich postach widać, że kochasz męża, masz mimo wszystko szacunek do niego,że nie robił scen przy dzieciach. A jak dzieci dowiedzą się o separacji? Czuje,że masz w sobie tak wielkie pokłady wybaczenia, wiesz dlaczego zdradził, że dałabyś radę i bez tej separacji... Chyba jesteś taka jak ja- mimo zdrady, widzisz jego dobre strony... U mnie zdrada sprawiła,że jesteśmy sobie bliżsi i bardziej szczęśliwi. Mimo że dzieci wtedy nie mieliśmy... Zastanów się nad tą separacją. Czy ma sens? Czy coś zmieni? Czy Ty poczujesz się przez to lepiej?
Nie znam Was, ale po postach wnioskuję, że macie jeszcze szansę na szczęśliwy związek. A może terapia małżeńska?

A może jest na forum jakiś Pan, który zdradził? Opisałby nam swój punkt widzenia. Bez szykan na swoją osobę z naszej strony. Po prostu chciałabym zrozumieć fenomen tego zjawiska. Interesuje mnie wymiana poglądów, odpowiedzi na różne nurtujące nas pytania. A może jakaś Pani, która dopuściła się zdrady? Proponuję kulturalną dyskusję na ten temat.

co mi da separacja..  hmn..  gdy skladałam wniosek do sądu myslałam o tym że separcja bedzie dla niego swego rodzaju karą i zabezpieczeniem że moze jednak razem nie bedziemy że jednak coc bedzie nie tak...  Nikt pewności przecież niema..
Pewnie i mam duże pokłady wybaczenia.  I tak jak napisałaś  widzę po czesci dobre  strony...  wierze pocześci że Pawla nauczyła dużo ta zdrada.. i to że sie wyprowadziłam...
wierze że sie zmienił.. bo to widać. ale boje sie tylko nie wiem czego..
a na terapie mnie nie stać.

długo przemyślałam dlaczego mąż mnie zdradził.. Rozmawialiśmy bardzo długo...   Pewnie gdyby nie te rozmowy  niebyło by szansy nawet odbudowanie tego co runeło... i pewnie bym dzisiaj tak spokojnie z wami nie rozmawiala.
Paweł chciał z mną rozmawiac..   dla niego wciaz jestem przyjaciółką która moze pogadać...  nawet na te najtrudniejsze rozmowy.. Niekazdy facet mówi wprost o tym że zdradził ze zle sie ztego powodu czuje.. że jest coś nie tak..

U mnie oberwało sie i kochance... i to tak konkretnie... dostała takie wiązanki ze huhu..
i Pawłowi.. nie raz.. i zapamieta On to na całe życie..

i tu się z Tobą zgodzę w 100% ! dlatego taka kobieta, która jest z facetem dla dzieci powinna zadać sobie to pytanie czy kocha. Wiem, że bycie z kimś tylko dla dzieci tak naprawdę je tylko krzywdzi. Mój ojciec to pijak, żul jakich pełno w parkach na ławkach, a moja mama z nim jest cały czas niby,że dla nas. A nam byłoby dużo lepiej bez niego, bez tych awantur, widoku i smrodu żula... Dlatego też nie popieram zostawania z kimś dla dzieci. tylko,że tu jest inny przykład, ale równie obrzydliwy.

Kasiu- jeśli mogę się tak do Ciebie zwracać- separacja to kara dla męża- tak napisałaś... A dla Ciebie? Widać,że go kochasz, że już mu wybaczyłaś, ale ta duma nie pozwala... Mój też przyznał się,że żałuje, rozmawialiśmy, rozmawialiśmy i co? dziś jest pięknie... jak czytam Twój post widzę w nim mojego J., ale wiem,że to Twoje życie, bylebyś nigdy nie żałowała tej decyzji, separacja jest odwracalna, ale pokazuje mu,że już jakoś Twoje uczucie się do niego zmieniło, może zacząć wątpić... Jeżeli go naprawdę kochasz i zależy Ci na nim, to nie wiem czy nie watro by było obrać mojej techniki- pokazać, że tak ja ja nikt go nie pokocha,że z żadną inna nie będzie mu tak dobrze. Mój uwierzył, zobaczył i żadna inna nie ma szans, a w razie czego wiem co robić, jakby coś zaczęło dziać się źle.
Niektóre związki watro ratować, bo owocują na przyszłość, a po tym wybaczeniu facet dojrzewa i staje się innym, lepszym człowiekiem...

Nie napisałam, że czujesz sie jak śmieć tylko, że kieruję posty do takich osób - takich, które nie odejdą tylko dlatego, że tłumaczą się dobrem dzieci.

bardzo mi miło czasu potrzeba duuużo... to fakt! ja do dziś nie umiem w 100% zaufać, zawsze się będę bać, ale jest tak wiele innych czynników, które pozwalają mi cieszyć się jego obecnością, że to gwarantowane zaufanie nie ma już tyle znaczenia. A jak jest z Twoim Pawłem? mówi Ci coś miłego? chce przytulić? Jakaś łezka pojawia się w jego oku? Widać,że obydwoje chcecie spróbować, a to już wiele znaczy! i uwierz mi, widać, że Ci nadal na nim zależy   Ja widzę dla Was wielkie szanse na powodzenie! Tylko ta separacja jakoś mi tu nie pasuje... Tak jak byście robili to dla zasady, bo niby mówicie: separacja, a w sercu... Wiecie już tylko Wy... Ale mi się wzięło na ratowanie waszego związku

aaaaa i doczytałam, ze twój Paweł robi to dla dobra dzieci... o.k. jest to ważne. a w stosunku do Ciebie? jaki jest?  Chce budować lepszą przyszłość żebyście razem dobrze się czuli? Czy tylko o te dzieci mu chodzi?

Trafiłam na forum na wątek kochanek żonatych mężczyzn, myślę, że warto przeczytać, ale dla kobiet o słabych nerwach nie polecam smile zbadajmy temat z każdej strony. Podaję tytuł:
ZWIAZEK Z ZONATYM MEZCZYZNA O 12 LAT STARSZYM-SZANSA NA ZWIAZEK?

zaprosiłam też owe Panie do dyskusji na naszym wątku, ciekawe czy któraś się odważy...
W przypadku zagoszczenia takiej osóbki proszę Was o odrobinę tolerancji, poznajmy jej punkt widzenia.
Każda z nas przecież wie,że one to tylko zabawki... smile

Nie pisz posta pod postem. Używaj opcji "edytuj". Moderatorka Noelle

Pozdrawiam wszystkie panie .Dzien Kobiet to  nasz dzień.Kochajmy i dajmy się  kochać.Nie  oczekujmy za  dużo od panów ,rozmawiajmy i wyjasniajmy na  bieżąco  nie jasne  sytuacje.Podstawa związku to  zaufanie niewiem czy  nam przyjdzie  łatwo.Ja wybaczyłam mężowi , to On się  osmieszył i straćił w  oczach  dzieci i rodziny.Nigdy tego nie  naprawi chociaż bardzo  tego  chce.Najbardziej  cieszy  mnie  to że  mam  czyste sumienie i  niech  tak zostanie, napawa mnie duma że  zawsze byłam wierna  mężowi.A że tak postąpił to Jego sumienie iniech Go gryzie.

Kasiu-  nie żałuj ze wysłałas  pozew  bo zawsze moizesz napisac do sąu ze wycofujesz .
Nie ma teraz  rozpraw pojednawczych ale na pierwszym posiedzeniu
sąd pyta zainteresowane strony procesu czy podtrzymują  swoje stanowiska zawarte w pismach .
Na tymże posiedzeniu sąd dop;uszcza  dowody w sprawie  o ile wymaga tego sposób rozwiązania małzęństwa  np. w celu udowodnienia winy .
Najmniej bolesny rozwód to bez orzekania o winie albo tez z winy obojga .,
Nie ma wtedy "prania brudów "Sąd daje tez czas na ustosunkowanie sie  strony przeciwnej do Twoich  zarzutów zawartych w pozwie .
Kasiu ???A jak dlugo trwa tzw. "rozkład małzęństwa "    to ważne  ..
Wiesz  przez .... rozkład pożycia małżeńskiego rozumie sie  brak  więzi  duchowej , fizycznej  i gospodarczjej .
/duchowa to sfera uczuc , fizyczna - ostatnie współzycie, gosp. to gospodarowanie wspólnymi finansami i współne posiłki/
                  Glowa do góry -musisz byc przekonana o swojej cdeczyjii - sąd  wyczuwa wahania i proponuje negocjacje u  specjalistów z dziedziny prawa i psychologii
Jak masz jakieś wątpliuwoiściu to pytaj - w miarę  mogę Ci pomóc.

Kasiu nie Ty jedna i niestety nie ostatnia... Widzisz, sama się teraz zawahałaś że chyba niepotrzebnie wysłałaś pozew... Coś w Tobie pęka... Ile osób się tu wypowiada, tyle jest różnych rad, spojrzeń na sprawę. Wiadomo, że to Twoja decyzja jest ostateczna i musisz poważnie się zastanowić. Przeanalizuj wszystkie za i przeciw, ile on jeszcze dla Ciebie znaczy, a Ty dla niego. Mi po zdradzie się ułożyło i dlatego w pewnych sytuacjach jestem za wybaczeniem, za drugą szansą z czystą kartą. Ale to też zależy od tego jaki facet jest, jak się zachowuje, czy czegoś go to nauczyło. A przede wszystkim najważniejsza jesteś Ty, żebyś nie skrzywdziła sama siebie pozwalając mu odejść... życzę powodzenia mimo wszystko, bo macie baaaardzo duże szanse na powodzenie! ja będę trzymać kciuki!

Może to wcale nie głupi pomysł z tragedii można by jeszcze biznesik ukręcić- żart mało śmieszny, wiem   ale na jakieś naprawcze, wspólne wakacje dałoby się zarobić opisuj, opisuj- koniecznie! Ja mam nadzieje,że będą to już wpisy tylko co raz piękniejszych i szczęśliwych chwil z mężem... Głowa do góry!