list od kochanki

wspolczuje Ci
męza powinnas chyba spisac na straty
bo widac on nie umie i nie chce byc uczciwy
co do zemsty na niej - nie rob jej nic zlego fizycznie bo poda Cię do sądu o pobicie np.

W moim odczuciu, to pomysł bardzo kiepski. Wiem, że jesteś zdenerwowana, wściekła i rozżalona ale... osobiście  widziałam w swoim życiu kilka, zdradzonych i zdesperowanych żon w różnych ?akcjach?. Widok na prawdę żenujący. Po czymś takim , ?publisia? okrzyknie Cię histeryczką i raczej  zacznie współczuć mężowi... albo go ?rozumieć?, bo przecież, kto by wytrzymał z taką kobietą...

Po reakcji kochanki przypuszczam, że Twój mąż oszukiwał was obie.  Widać, że kobieta  jest już zdesperowana i chce wiedzieć na czym stoi. Być może kolega małżonek,  opowiadał  jej ?głodne? kawałki, jak to żyje z Tobą w separacji,  albo walczy o rozwód... tylko Ty stoisz na drodze do ich szczęścia... chociaż od dawna was już nic nie łączy i inne takie  banialuki...

Sama żyłam z takim gnojem o  ?rozdwojonej jaźni? i o naszym kryzysie małżeńskim, dowiedziałam się z korespondencji kochanków... Po pouczającej lekturze, nawet nie miałam sumienia, mieć pretensji do kochanki...

Tancerka, babę postaraj się olać. To pewnie będzie największa zemsta. Jakby czasem próbowała się z Tobą skontaktować telefonicznie czy jakoś tak, to po prostu powiedz że z takimi jak ona nie rozmawiasz i nie wdawaj się w dyskusje.

A co z mężem? Sama musisz wiedzieć. Ja mojego wywaliłłam na zbity pysk, ale czasem żałuję i jestem bardzo samotna. Co prawda było to dopiero 4 miesiące temu i być może niedługo się otrząsnę i znajdę kogoś lepszego, ale póki co bywają chwile kiedy ryczę w poduszkę i oddałabym wszystko żeby wrócił.

A jak myślisz po co kochanka pisze do Ciebie list...
Chce, żeby ta farsa się skończyła. Chce żebyś wystapiła o rozwód, kopneła męża w tyłek.
Jaki ma inny cel.

Rozwód możesz wziąć w każdej chwili.
Zemsta żadna. Prezent dla kochanki wymarzony.

On jest pewnie na nią trochę zły, podpadła mu tym listem.
Ja bym nie mówiła, że to koniec.
Sama tak pchnęłam męża do kochanki.
Może staraj się rozmawiać szczerze, może nawet niech zobaczy, że jesteśw szoku, ale Ci zależy. Czemu nie ma wiedzieć co czujesz.
Tak w granicach, bez proszenia czy tym podobnych, bez poniżania się.

Największym bólem kochanki jest to, że Twój mąż od Ciebie nie odszedł.
One są cholernie o żony zazdrosne - stąd ten list.
Jesteś górą, ma już dosyć tego podwójnego życia i bycia ciągle tą drugą. List to jej desperacja.

Może niech Twój mąż zastanowi się na spokojnie czego chce i jeśli zdecyduje się odejść to niech sam wystąpi z wnioskiem o rozwód. Chyba strona zdradzana może się nie zgodzić na rozwód i wtedy może być np separacja. A to na pewno kochanki nie urzędza.
Jeśli mąż z tobą sypia, prowadzi wspólne gospodarstwo domowe - to na rozwód kochanka nie ma raczej co liczyć. Chyba, że strona zdradzona wystąpi z wnioskiem

Jeśli go nie wyrzucisz, nie polecisz do prawnika ani Twój mąż tego nie zrobi, kochanka chyba się wścieknie.
Przecież to jej ostatnia nadzieja na rozwód.

Tancerko, odpowiedzi na nurtujące pytania, może Tobie udzielić jedynie małżonek. Pytanie tylko, czy zechce być z Tobą w tej rozmowie szczery. Szczerze mówiąc - wątpię. Straszny z niego "cienias". Ta cała komedia ze łzami, absencją w pracy i leżeniem w łóżku... w moim odczuciu jest manipulacją. Bierze Cie na litość, bo zachowuje się, jakby w tej historii, to on był "ofiarą", a nie "katem". Przypuszczam też, że w skrytości ducha chłopina liczy, że "baby" dokonają za niego życiowego wyboru...

Tancerko, dużo siły Ci życzę i "jasności" widzenia, co na tym etapie nie jest łatwe...

W interpretacji celów zgadzam się z Bet.

Napisała list, bo chciała Twojego Męża skompromitować. Jeśli się jej uda, będzie to jej tryumf.

To że Mąż był cały czas z Tobą i prowadził podwójne życie (sic! - zwróć uwagę, że to pojęcia bardzo dobrze definiuje także rozdarcie, dylemat, a często widzimy w tym tylko oszustwo), to jest właśnie w tej sytuacji najlepszy dla Ciebie komplement. To znak, że nie chce Cię stracić. Może chciał zwrócić na siebie uwagę. W tej stabilnej sytuacji może brakowało szaleństwa i zafundował Wam niezłe szaleństwo.

Nie tkwij w domysłach. Nie pytaj. Co dadzą Ci słowa? Zobacz, co się dzieje. Mam wrażenie, że jesteś z Mężczyzną, który nie umie odmawiać. Jest dobry, ale słaby? Uległy? Miły? Nie do końca pewny swoich decyzji i uczuć?

Dzieciom nic nie mów. Nie obarczaj ich Waszymi małżeńskimi ciężarami. Pewnie czują, że coś jest nie tak. Ale nie dawaj im perspektywy zagrożeń.

To trochę jak zabawa z dzieciństwa: "Cisza na morzu, bałwan śpi, a kto się odezwie będzie nim."

Do upokorzenia przez kogoś można zawsze dodać upokorzenie przez siebie.

To nie jest problem walki o Mężczyznę, który zdradza, ale o relację, walka o rodzinę, walka o dom dla dzieci.

Łatwo jest podjąć błędną decyzję, gdy się błędnie rozpoznaje problem.

Nie ma sensu walczyć o męża. Jeśli dasz radę to skup się na swojej przyszłosci, aby wylądaować na czterech łapach -- pieniadze, swój kawałek podłogi. Musisz stać się niezależna. Wtedy ocenisz, czy coś czujesz do męża, czy chesz iść dalej przez życie sama, czy z nim. Przeczytaj 34 punkty metody 180 stopni mark21 na tym forum.

JAK TY lubisz SIĘ oszukiwać... ALE jakoś to oszukiwanie samej siebie szczęścia ci nie daje.
Bo może W OGÓLE hipokryzja nie uszczęśliwia?
Jesteś nieszczęśliwa i skołowana, bo stosowałaś politykę strusia (nie mówmy tu o oczywistościach w postaci utraty zaufania, zawodu, upokorzenia - tego współczuję)
Kochanka postanowiła podjąć męską decyzję i przerwać ten korowód kłamstw. Skoro "troki od kaleson" w osobie twego męża nie potrafią, to ona To zrobiła. Teraz idzie walka o "troki"...
Zadaj sobie pytanie CZY uszczęśliwi Cię wygranie TEJ nagrody (skoro w przyszłości ZNÓW nie będzie fajerwerków a chłopinie znudzonemu może zdarzyć się kolejny wyskok)... Naprawdę TO szczyt twoich marzeń?
Życzę wielu mądrych przemyśleń - powoli i w miarę możliwości z ograniczeniem emocji.
Wyjścia są zawsze (co najmniej) 2 - można "renegocjować" warunki i zasady istnienia tego związku (tu pomoc psychologa czy mediatora by się zdała) postawić TWARDE granice, można z nieudanego związku zrezygnować, można TEŻ NIC nie robić i czekać jaką nową atrakcją mąż sobie wymyśli...
Nie skupiaj się na babie i pytaniu PO CO jej to?
Skup się na związku i zapytaj siebie: PO CO MI TO? a jak się dowiesz, poszukaj rozwiązania.
Powodzenia.

Według mnie kochanka miała już dość czekania na ruch pateflona więc postanowiła sama działać, miś musiał jej wiele naobiecywać o wsp?lnym życiu skoro zdobyła się na list.
Goni?c męża z domu sprawisz prezent kochance, post?pisz tak jak ona tego sobie życzy.
Z drugiej strony to co on teraz odstawia to chowanie głowy w piasek, ucieczka od odpowiedzialności, a może samo się rozwi?że i kobiety zdecyduj? a ja biedny miś się dostosuję?

Ech,
ja to bym pomyślała nad okrutn? zemst? ale tak?, że oboje najedliby się wstydu okrutnie, ludzie wok?ł wytykali by ich palcami, list do niej bym sobie darowała, prędzej u niej w robocie coś bym zmajstrowała.
Raz zrobilam coś podobnego, śmiechu miałam niesamowicie wiele a panna wstydu się najadła- chciała pobzykać to zapewniłam jej kilkuset chętnych, telefon jej puchł od poł?czeń napalonych gości, nie bałam się policji, s?du bo to wykroczenie nie przestépstwo. Ale to ja.

Tancerko, nawet jeśli zamiarem kochanki było wkurzenie Cie, nawet jeśli podkoloryzowała nieco aby przyspieszyć "uwolnienie misia", to czy to ma znaczenie? Sama piszesz, że nawet jeśli nikły procent jest prawdą, to już jest ona straszliwa... Nie rozumiem tych, którzy radzą Ci, abyś zrobiła tej kobiecie na złość wybaczając i tuląc skrzywdzonego misia. Czyżby fakt posiadania męża - nawet w formie zdradliwego dupka bez honoru jest Twoim głównym celem życiowym? Jeśli tak, to istotnie - walcz o niego, nie miej za wiele wymagan żeby go nie spłoszyć, a najlepiej jeszcze proś o wybaczenie, że Cie zdradził.

Któraś z użytkowniczek tutaj miała kiedyś w sygnaturce zdanie (treść może przekręciłam, ale sens zachowałam): jeśli istnieje kobieta, która może odbić mi mojego męża, to ja go już nie chcę. To ON dokonał wyboru aby Cię zdradzić. To ON podeptał złożoną przysięgę i codzienne obietnice troski i miłości. I jeśli ktoś powinien dostać w całej historii po dupie, to myślę, że przede wszystkim on. Gdyby nie ten list, to on nadal radośnie manewrowałby między Wami obiema i żył jak pączek w maśle. Nawet teraz nie potrafi być mężczyzną i użala się nad sobą...

Pytasz co robić. Ja, jeśli targałaby mną potrzeba zrozumienia sytuacji, dojścia do motywów usiadłabym i napisałabym odpowiedz kochance. Szczerze napisałabym o bólu i rozczarowaniu, o tym, że nic nie wskazywało na to, że mąż prowadzi podwójne życie, o tym, że jesteś wściekła również na nia, może i o tym, że tylko od męża zależy czy to małżeństwo przetrwa. Albo po prostu zaproponowałabym spotkanie. Jeśli wiesz, że będziesz potrafiła w trakcie takiego spotkania powstrzymać się od rękoczynów i innych haniebnych poczynań, to może warto abyście spotkały się i szczerze porozmawiały? Niezależnie od jej intencji, to obie jesteście ofiarami tego samego człowieka - oszukiwał was obie i obie wykorzystał. Takie spotkanie pozwoli Ci odkryć prawdziwe motywy, a może i dzięki niemu zyskasz pewność jakiś decyzji.

myslę że najlepiej kopnąć męża w tylną część ciała, a kochance nic nie robić, nie pisać, nie mówić.
te dramaty sa niepotrzebne..
póki co jesteś w szoku i wcale się Tobie nie dziwię.
próbuj powoli się otrząsnąć, daj sobie czas.. nic na szybko.
najważniejsza jesteś Ty i dzieci.
resztę zostaw za sobą, te wszystkie zemsty, dociekania, to na nic..
ja tak uważam.
ale ja nigdy nie byłam żoną więc może mało wiem..

Czytam ten wątek od samego poczatku i postanowiłam się w końcu wypowiedzieć. Z tej drugiej strony. Kochanki, która napisała do wieloletniej partnerki/narzeczonej.
Już wiem że czeka mnie tu potępienie. Trudno. Ale chciałabym Autorce opowiedziec moją historię. Historię, która trwała trzy lata.
W wielkim skrócie:
Mężatka i facet w wieloletnim, niesformalizowanym związku (narzeczeńskim). Oboje zdecydowanie w tych swoich związkach nieszczęśliwi. Zaczyna się romans, klasyczny do bólu, oboje razem pracują. Trwa sobie rok, ale sprawy wymykają się spod kontroli. Oba "legalne" związki się sypią. Kolejny rok to miotanie się mojego "faceta", wynajmowanie mieszkań, pomieszkiwanie u mnie ale bez "zobowiązań". W końcu po dwóch latach usłyszałam, że nie zamieszkamy razem, a on wraca do niej, bo przecież mają wspólne mieszaknie na kredyt i on ma juz dość tych wynajmowanych mieszkań. Ale że kocha tylko mnie i chciałby żebysmy dalej prowadzili ten "układ". Kazałam spadać. Trzy dni później był już u mnie z bukietem kwiatów i decyzją, że jednak tylko ja, że spakował rzeczy i czeka na moje pozwolenie na wprowadzenie się. I tu popełniłam największy błąd mojego życia. Zaufałam.
Zamieszkaliśmy razem. Odwoził mojego syna codziennie do szkoły, montował z nim jakies lampki, uczył majsterkowania. Ja w tym swoim amoku ze szczęścia przestałam być sobą. Obiadki, kolacyjki żeby tylko było dobrze. Ale ciągle czułam że coś jest nie tak, nie mielismy nagle żadnych znajomych, on bywał dosyć dziwny. Ale bylismy "rodziną". Też zaliczyliśmy szpital z młodym.
Po niecałych trzech miesiącach wróciłam po pracy do pustego domu. Jego rzeczy nie było. Na stole leżała kartka. "Przepraszam, to była porażka".
Tylko tyle, bez ostrzeżenia.
Świat runął.
Dwa tygodnie póżniej dostałam od męża pozew o rozwód. On w międzyczasie ułozył sobie życie na nowo i jest szczęśliwy do dzisiaj. Cieszę się, naprawdę.
Prawie w tym samym momencie dowiedziałam się że mój "ukochany" w najlepsze wrócił sobie do domu i znowu jest z nią.
I wtedy napisałam do niej.
Dlaczego to zrobiłam? Pojawiły się tutaj opinie, że kochanki piszą to dlatego, żeby żona/partnerka ich pogoniła i żeby oni wrócili do kochanki. Nic bardziej mylnego!. Ja chciałam tylko żeby jemu było źle. Nienawidziłam go wtedy tak bardzo, że tą nienawiścią możnaby obdarzyć pół swiata. Marzyłam, żeby go kopnęła i żeby naprawdę zaczął mieć problemy mieszkaniowe.
Ale tak się nie stało. Pomimo ewidentnych dowodów, które jej przedstawiłam i propozycji spotkania dowiedziałam się, że mi nie wierzy tylko jemu. I żebym dała jej spokój i zajęła się swoim życiem.
Czy naprawdę tak potrafił ją ogłupić że mi nie wierzyła? Czy tylko chciała mi dokopać i dlatego grała taką rolę?
Odpuściłam.
Minęło kilka miesięcy. Bardzo ciężkich. Psycholog, psychiatra, antydepresenty. Powoli , powoli wychodziłam na prostą.
I wtedy, po prawie pół roku znalazłam za wycieraczką auta kartkę.
A potem były maile, regularny list w skrzynce pocztowej (niespotykane dziś , w końcu spotkanie. I wyjaśnienia dlaczego.
I choć broniłam się dlugo w końcu zaczęliśmy ze sobą znowu sypiać. Tylko na to czekał, dostał przyzwolenie i wykorzystał je natychmiast. Jak to mówią "prosił, prosił i uprosił"
Zaczęło się znowu - kwiaty non stop, pomoc we wszystkim - naprawy w domu, walka z moim autem, przynoszenie zakupów, wspólne śniadanka przed pracą. Do serwisu jechaly na raz trzy pary nart - jego, jej i moje.
I w końcu największy ochłap - propozycja wyjazdu na narty na tydzień z jego znajomymi ze studiów. Jego i jej.
Jak Ci ludzie na mnie patrzyli!
I wtedy przelala się czara goryczy. Po świętach napisałam, że mam juz dość tych upokorzeń, że ta rola już mi nie odpowiada.
Milczy.I dobrze. Naprawdę.

Droga Autorko, czy chciałabyś być na jej miejscu? Ona wierzy mu nadal. A on z rozkoszą zabawiał się ze mną ponownie, nie krył się z tym naszym "związkiem" nawet przed ich wspólnymi znajomymi.
Drogie Żony/Partnerki bluzgające na Kochanki - czy myślicie że my mamy z Waszymi Misiami cudowne życie? Do bani z takimi układami. I Wy i my jesteśmy ich ofiarami. Tylko oni są winni !

pozdrawiam i czekam na Wasze reakcje

Wszystkiego dobrego w Nowym Roku.

Źle mnie zrozumiałaś, ja nie winię jego za ten ostatni okres naszego "układu". Jak to powiedziały moje koleżanki: "wiedziałaś co bierzesz, wzięłaś cały pakiet to znoś m.in. te jego smsy do niej kiedy jest z tobą". Miałam tego całkowitą świadomość.
Jego winię za to co było dużo wcześniej. Za te obietnice, błagania żebym nie wracała do męża. Za to, że zdecydował sie zamieszkać ze mną i moim synem, nie wiedząc jak poważna i odpowiedzialna powinna to być decyzja.

Ten post napisałam ku przestrodze wszystkich żon, narzeczonych, partnerek. Panowie jak wracają i obiecują, że nigdy więcej i mówią, że to była nic nieznacząca krótkotrwała przygoda, to wcale nie muszą być szczerzy. Oczywiście pewnie nie wszyscy. Ale jednak zdarzają się takie historie jak moja.

Dziękuję wszystkim za słowa, dziękuję także Pogubionej. Jej dziękuje szczególnie, bo myślę, że szczególnie trudno jej zabrać było głos. Nawet jej współczuję i myślę, że nie powinna zbyt dużo sobie zarzucać. Ona miała podstawy - nie było małżeństwa, wyprowadził się, wziął swoje rzeczy. Miała prawo wierzyć w ich związek. A "moja" kochanka? Nie wiem. nic nie wiem. Z jednej strony atrakcyjna zadbana kobieta, 8 lat młodsza nie pakowała by się w trójkąt, stać ja na więcej niż żonaty facet z nastoletnimi dziećmi, czyli mógł jej naopowiadac niewiadomo co, ale z drugiej strony czy uczciwa kobieta, szanująca siebie, bez względu na jakiekolwiek deklaracje, zgadzała by się na to, aby facet wracał do swojego domu, do innej kobiety, pakowała się do łóżka facetowi, który w papierach ma "żonaty". Nawet jak byo jej dobrze, to dlaczego nie było jej wstyd? Uciekam od decyzji co dalej, boję sie jej podjęcia. Dlatego w myślach zajmuję się nią. W środku bardzo często myślę tak jak Bet, skoro nie jest mi obcy i będzie chciał (tego nie wiem), to nie odmrażać sobie uszu na złość mamie, oczekuję cudu (choć nie wiem do końca jak miałby wyglądać), nie chcę wywalać go aby było po myśli jej, a jednocześnie rozum mi mówi, że nie takiej "zbrodni" w związku nie można darować, to tylko przedłuży cierpienia a agonia i tak będzie. Ciężko mi

Pogubiona, nie wiesz o czym wie jego narzeczona.
Nie wiesz też do końca co on opowiada jej. Trudno takiemu wierzyć w to co mówi. Bierz to pod uwagę.

Tancerka, każda historia jest inna!!!
Łatwo się zasugerować, pomyśleć, że u Ciebie będzie podobnie jak u kogoś innego.

Nie myśl przez chiwlę o tym co zrobił Ci mąż.
Nie myśl co kierowało tamtą kobietą.
Wykończysz się.

Pomyśl czego ty chcesz. Co jest Twoim marzeniem. Jeśli nie będziesz przekonana, że chcesz aby mąż był z Tobą to tak się nie stanie.
To trudna decyzja.
Zdrady są coraz częstrze.

Lepiej się czasem wstrzymać z jakąkolwiek decyzją. Dać sobie czas na ochłonięcie, trzeźwe spojrzenie. Zachować spokój i opanowanie.
Robienie siary kochance w miejscu pracy, również odradzam.
W ogóle jakikolwiek kontakt z nią. Ona nie jest twoim sprzymierzeńcem. Nie zrezygnuje z męża.
Takie moje zdanie. Piszę z dośwaidczenia.
Masz klasę.
Nie daj się sprowokować.
Jakkolwiek potoczy się Twoja przyszłość.

Postarałabym się nie nakręcać złością, jaki on podły itd.
Nie on jeden.
Myśl o przyszłości. Jak ją widzisz. Kilka scenariuszy.
Dla mnie jest różnica stać się rozwódką, bo nie było innego wyjścia, np. mąż wystąpi o rozwód, ty uznasz, że go nie kochasz ( nie mylić z: nie chcę z nim być).

A samemu zrezygnować z małżeństwa mimo, że się kocha. Z dumy.
I nie myl miłości ze złością na niego o to co Ci zrobił. Możesz po prostu nie chcieć z nim być mimo, że w jakiś sposób kochasz.
W sądzie podobno pytają: czy kocha Pani męża.
Trzeba być ze sobą szczerym.
Miłość nie ustaje w momencie zdrady jeśli była wcześniej. Złość , gniew, emocje, rozczarowanie zniekształcają prawdziwe uczucia.

Przecież to nie jest tylko wina kochanki ona go na siłę nie ciągnęła do łóżka,nie zmuszała do niczego on sam z siebie to robił, więc dlaczego taka chęć odegrania się na niej. Może  mąż potrzebował odskoczni od rutyny,albo ją poikochał.Musicie to między sobą wyjaśnić a nie szkodzić kobiecie i oczerniać ją w jej pracy

Jestem ciekawa jak zabrałaś się do zemsty...umieściłaś ogłoszenie w lokalnej prasie?:)

"Naparzała telefonami do mojego męża jak głupia, w nocy, w dzień, nawet gdy wiedziała, że on jest w domu z córką. A że to bidula taka była ale sprytna, chciwa, pytała cały czas kiedy mogą się spotkać, mąż dawał jej jakieś ochłapy, to noc w hotelu, to rzucił 2-3 stówki, nie chciała dać spokoju.

W regionalnych portalach ogłoszeń umieściłam dość wulgarne ogłoszenie o treści baaardzo erotycznej z jej numerem telefonu

Telefony rozdzwoniły się, dziewczyna nie miała spokoju
Mój pateflon domyślił się że to moja zasługa, ja pękałam ze śmiechu, panna nie wiedziała co robić, chciała iść na policję, podesłałam jej smsem adres najbliższego jej komisariatu policji wraz z jej zdjęciem w roznegliżowanej pozie z bobrem na wierzchu, dzwoniła do mnie dwukrotnie z pogróżkami abym usunęła ogłoszenie, odpowiedziałam krótko, że skoro szuka hoooja i pieniędzy to zapewniłam jej obie te rzeczy jednocześnie . Mąż też zażądał abym usunęła, odpowiedziałam, że nie zrobię tego.
  Nie poszła na policję - bała się, że się rozniesie  na jej zadupiu, że puszcza się z podstarzałym gościem za kasę. Zresztą miałam na aparacie foto ich ekscesy erotyczne.  Ja miałam bardzo duży ubaw bo naprawdę sytuacja była dla mnie bardzo zabawna, mąż też śmiał się później z tego, z panny irytacji, zmieszania.
Nawet gdyby złożyła doniesienie na policji nie dygałam, kara grzywny najwyżej
Nie zadzwoniła nigdy więcej do pateflona. Nigdy więcej się nie spotkali. Z inną dziwką zrobiłam podobną rzecz, efekt ten sam.
Nie żałuję, zrobiłabym to raz jeszcze, sporo stresu mi puściło po tym numerze a i wbrew temu co niektórzy sądzą mój honor i duma też nie ucierpiały"

Czytam to forum od dawna, ale dopiero ta opowieść mną wstrząsnęła na tyle, by się zalogować i coś napisać. Powiedz, Twardogłowa, Ty serio to zrobiłaś? I serio mówisz, że Twój honor i duma nie ucierpiały? Przepraszam za szczerość, ale takie rzeczy robią ludzie pozbawieni dumy i honoru. I wybacz dosadność, ale nic Cię od kochanki męża nie różni i - bo o nim chyba zupełnie zapomniałaś - od Twojego męża. Piszesz, że bala się, że się rozniesie, że sypiała z podstarzałym gościem za kasę. A w jakim świetle stawia to Twojego męża? Był podstarzałym gościem, który musiał płacić za seks? A Ciebie? Jesteś żoną gościa, który płacił za seks i która, gdy się o tym dowiedziała, została z nim. Po co? Dla tej samej kasy? Piszesz też, że zrobiłaś to samo z inną "dziwką". O czym to świadczy? O tym, że Twój mąż zdradzał Cię nagminnie, co za każdym razem, jak rozumiem, tłumaczysz sobie tym, że chodzi o sam seks? O kasę? O co? A może już wyjasniłaś sobie też, że Ty jesteś ponad to wszystko? Przykro mi, ale w moich oczach nie masz dumy ani honoru i nie robi na mnie wrażenia stwierdzenie w stylu "wbrew temu co niektórzy sądzą mój duma i honor nie ucierpiały". Usprawiedliwiasz siebie, żeby Ci się łatwiej żyło. I masz męża, którego usprawiedliwiasz i tłumaczysz. Możes oczywiście napisać, że wcale nie, bo przecież Ty wiesz jaki on jest i nic nie usprawiedliwiasz, ale ten ton widać juz w Twoim pierwszym zdaniu. "Naparzała telefonami do mojego męża". Bo on oczywiście do niej nie dzwonił. Biedny, niewinny pan, który nie mógl się od kobiet opędzić, który kupował im noce w hotelu albo rzucał 200-300 zł żeby im zamknąć usta. Przykro mi, ale w moich oczach jesteś nielepsza niż przeciętna kochanka, o ile nie sytuuje Cię to niżej. Może i ona dzwoniła jak glupia i posunęła się daleko by walczyć o niego, ale Ty posunęłaś się dużo dalej. Pozdrawiam i życzę ciągłego dobrego samopoczucia. wolałabym nie być nigdy Twoim wrogiem.

No cóż Twardogłowa poradziła sobie z kochanką męża najlepiej jak potrafiła , podnosząc sobie w ten sposób poczucie własnej wartości. Tym zabawnym dla niej numerem , dodała sobie wręcz skrzydeł . Pochwaliła się tym sowim zabawnym uczynkiem niewiernemu , i choć ten na początku był temu przeciwny , to później razem się z tego śmiali. Cóż za wyszukany pomysł na zemstę. Czytałam to i byłam zażenowana. Gdybym ja coś takiego zrobiła w jakimś ''umysłowym zaćmieniu" to wstydziła bym się do tego przyznać , a w szczególności na forum. Wiem co to znaczy zdrada , ale znalazłam bardziej wyszukane sposoby żeby  podnieść  swoją samoocenę. Twój mąż upokorzył Cię zdradzając , a Ty upokorzyłaś się zniżając  do takiego poziomu , do jakiego się zniżyłaś planując i wprowadzając w życie tą żałosna zemstę. Napisałaś to , żeby się pochwalić ? No to się pochwaliłaś , a teraz wszyscy będziemy Ci bić brawo . Żal.

Nie wiem co to jest "pateflon", ale sądzę, że nie kryje się za tym nic pozytywnego. Tak nazywasz swojego męża. Męża, o którego - czy chcesz to tak nazwać czy nie - walczyłaś zniżając się do najniższego z niskich poziomów. Jak nazywasz osoby robiące takie rzeczy? Tak piszą żony, które przebolały zdradę i mają silne poczucie własnej wartości? Potrafisz powiedzieć po co wobec tego jesteś z kimś takim? Co myslisz z zasady o kobietach mowiących tak o swoich mężach? A o mężach nazywających swoje żony np. "dupami"? O kim gorzej świadczy takie mowienie o partnerze? O tym kto nazywa czy o tym kto jest nazywany? A może po równo?

Kobietom zdradzanym brakuje poczucia wartości, to prawda. Zdrada właśnie to podważa. Jednak nie jest sztuką podbudowanie własnej wartości upokarzaniem się bardziej i rozwijaniem umiejętności racjonalizacji własnego poniżenia, sztuką jest znalezienie tej wartości w sobie. Ty jej w sobie nie znalazłaś. To nie jest rozbudowane ego, co Ty tu prezentujesz. Jeśli już coś stracilaś, to zdrowy rozsądek i umiejętność racjonalnej oceny. To, co piszesz, jeśli w to wierzysz, jest odrealnione. Szczęśliwie to nie Ty oceniasz, czy to Ci honoru ujmuje, ale osoby, które te historię poznają. I to chcę Ci napisać. Twoja historia to historia poniżającej się kobiety, która jedyne co naprawdę rozwinęła, to zdolność usprawiedliwienia samej siebie. To co masz to zniesiony krytycyzm i tyle. I powtórzę, to jedna z najbardziej wstrząsającyh historii o jakich słyszałam. A normy społeczne i etyczne nie są ustalane indywidualnie. Dostosowujemy się do nich, a nie je ustalamy w pojedynkę.

Ja mam podobne odczucie jeśli chodzi o historie Twardogłowej....
Nijak pojąć nie mogę...a tak na dobra sprawę kto jest winien? Zdrajca czy kochanka?
Gdyby małżonek był uczciwy to nawet gdyby mu sie kobieta siłą do wyra pchała to nie tknąłby nawet palcem....

Nic w tym zabawnego, że mściła się na kochance....i podobno dobrze się bawiła przy tym....i jej wiarołomca też...ale to chyba śmiech przez łzy!

Twardogłowa z tego co zrozumiałam nie jest z mężem bo go kocha.....tylko dlatego, bo dzięki temu ma bezpieczeństwo finansowe!
Tylko czy wszystko można przeliczyć na pieniądze?

Skoro chcesz wiedziec o co tak naprawde w tym wszystkim chodzi, dlaczego kochanica Twojego męża napisała ten list, to wg. mnie pozostaje jedno wyjście- jezeli nie jestes w stanie sie z nia spotkać badz nawet nie ma takich okoliczności, napisz do niej list. Zadaj wszystkie pytania, ktore Cie dręczą.
Moim zdaniem, juz ktos wczesniej tu to napisał, ta pani wyslala do Ciebie ten list, bo tez jest juz zdesperowana. Ma dosyc kłamstw, oszustw badz tego jak zostala potraktowana. Byc moze Twoj maz naopowiadał jej, ze jestescie w separacji, nie chce z Toba juz byc,itp, a okazało sie , ze kochankę również bezczelnie oszukiwał obiecując zlote góry. Kobieta czuje sie oszukana i chciała Cie  oświęcic, ze maz nadal oszukuje tez Ciebie.
Takie jest moje odczucie.
Jednak moze byc tak, ze ona doskonale wiedziała o zyciu Twoim i Twojego męża, a tym listem chce sie Ciebie pozbyć raz na zawsze, zeby miec go juz tylko i wylacznie da siebie. Wtedy takie babska, ktore świadomie niszczą małżeństwa i zycie innym z pełni zasługują na zemstę, a list do jej firmy, to całkiem niezły pomysl. Jednak po głębszym przemyśleniu sprawy, człowiek dochodzi do wniosku, ze zemsta jest tak naprawde absurdalna, dziecinna, bo Niedosc, ze zniżasz sie do poziomu męża i kochanki, to także istnieje ryzyko, ze obróci sie to wszystko jeszcze przeciw Tobie....

A mi się historia twardogłowej spodobała -- ot ludzie piorą się po mordach jak w dobrym westernie. Kochanka dzwoni do męża do domu bezczelnie, tardogłowa zna szczegóły romansu, mąż się nie kryje. Jakoś wszyscy dalej razem przez to życie idą.

Nie chciałbym w tym grać żadnej roli, ale takie życie mają. Ważne, że twardogłowa się dobrze czuje, nie upadło jej poczucie wartości. Być może było bardziej honorowe wyjście... może, może...

End_aluzja:
Tylko, że w przypadku autorki postu mamy do czynienia z wielomiesięczną kontynuacją zdrady po jej odkryciu. I niestety do tego przypadku moja historia pasuje bardziej. Jeżeli po odkryciu zdrady facet od razu kończy drugą znajomość, to jest to różnica w porównaniu z zakamuflowaniem i dalszym kontynuowaniem znajomości. Choćby w sensie chęci naprawy zła, które się wyrządziło. Ja kamuflowałem znajomość i to samo robił mąż szanownej autorki. U mnie skończyło się to tak, że wyprałem się psychicznie z uczuć i jakichkolwiek emocji do jednej i drugiej. Skoro mi się to zdarzyło, może zdarzyć się również komuś innemu - stąd opisałem swój przypadek.

P.S. Kocham ten portal za to, że automatycznie nie zwiększa wieku i cały czas mam 41

tak zauważyłam różnicę
tylko mam poczucie, że ja się też wyprałam z uczuć

odnosząc się do wypowiedzi twardogłowej powiem tak:
jej wybór, jej decyzje, jej potrzeby, jej zycie
ale dostrzegam w tym, co piszesz i jak piszesz twardogłowa fakt -że ramek się pozbyłaś. masz odwagę wybierać dla siebie i być sobą. nie funkcjonujesz w żadnych schamatach - co powinnaś robić, co powinnaś czuć w jakie role powinnaś wchodzić lub nie jako zona, matka, zdradzona kobieta, żona zdradzającego faceta, który płaci małolatom za seks. twoje złe doświadczenia nauczyły cię byc sobą.. liczyc na siebie i zawierzać sobie
i ja to twardogłowa doceniam
nie sądzę, że jesteś z mężem dla kasy, świętego spokoju, czy z 'tradycji" sądzę, że jesteś z nim, bo akurat chcesz, a jak nie będziesz chciała to z nim nie będziesz. sądzę, że gdy twój mąż np. zachoruje i będzie wymagał opieki (czy ktokolwiek wokół ciebie) to ty nie zrobisz tego, co "niby powinnaś". zrobisz to, co będziesz chciałą zrobić i wypłynie to z głębi serca.
dla mnie ocena tego, że się znizyłaś do jakiegoś poziomu, bądź nie - nie ma sensu, bo to twoja sprawa, twój poziom i twoje potrzeby, Ciebie stać na to, by okreslać, że poziom jest tam, gdzie ty go masz.

i sądzę też, że monia nie jest kobieta owładniętą manią porażki, bo jej się z mężem nie udało. monia jest przykłądem kobiety takiej jak ty -która ma dzisiaj swoje normy i zasady i sobie ufa.
i to jest chyba najwazniejsze.

sądze twardogłowa, że przeszłaś tak wiele ze swoim mężem, że to ciebie paradokslanie uwolniło z zaleznośći. sądzę, że w dupie głebokiej masz co sądzą inni i jak oceniają twoje wybory, decyzje i zachowania. i w zasadzie - a dlaczego nie? ktoś tam stworzył procedury i zasady zachowania kobiety zdradzonej? sucz mojego męża napisała do mnie, że ona ma swoje zycie, ja swoje i to nie ona mnie zdradziła, a mój mąż. ona jest niewinna. napisałam jej tylko, że ja zawsze szanowałam, że ona ma swoje zycie, ale ona nie uszanowała, że ja swoje mam. w końcu stała sie jego częscią. na własne zyczenie. częscią zycia mojego dziecka, mojej ciaży, częscią mojego poronienia. wlasła w moje zycie z buciorami.. nie powiedziała pateflonowi - chcesz być ze mną.. wybieraj.. nie - ona wprowadziła się w moje zycie żeby popieprzyć się z moim meżem. czy miała prawo się zakochiwać angażować pieprzyć z kim popadnie?? ależ jasne, że tak. ale to nie zmienia faktu, że wprowadziła się w moje zycie, oczywiście z pełną świadomością i zgodą mojego głupiego męża..
ja jednakże, w jej sytuacji, nie chciałabym chodzić w gaciach innej kobiety. ona praktycznie w moich chodziła. ja nie miałam wyboru, bo nie wiedziałam, ona ten wybór miała.

czy była biedna, nieszczęsliwa, wierzyła w to co mówi mój mąż? pewnie tak. ale to nie zmienia faktu, że z własnej, nieprzymuszonej woli brała gacie, które ja miałam cały dzień na tyłku, wyciągała wymięte z pralki i wkłądała na swoja dupę.
amen

O jak miło się to czyta! Niezależna finansowo, pozbierała się po zdradzie, wciąż jest z mężem bo tak chce, nie ma zniszczonego poczucia wartości. Podoba mi się.

W mojej dawnej pracy nawiazal sie romans, ktory z czasem stal sie tajemnica poliszynela.
Facet zonaty 2 dzieci, ona mlodsza sporo, panienka.
Za czas jakis zaczela wydzwaniac jego zona obrazajac wszystkich naokolo, jak popadnie. Teksty w stylu - czy to burdel pana K?, z ktora z panienek pana K mam przyjemnosc rozmawiac itp. Czas jakis to trwalo, tak szczerze mowiac mialysmy juz dosc, porosilam szefa, zeby porozmawial z panem K, bo sytuacja robi sie nieznosna.
W kazdym badz razie opinia o zonie pana K byla krytyczna - niezrownowazona, wariatka itp., byc moze chlop ma racje, ze odlatuje.
Za czas jakis, w zupelnie przypadkowych okolicznosciach poznalam druga strone medalu . Facet zachowywal sie jak swinia, nie lozyl na dzieci, w trakcie podzialu majatku walczyl jak lew o kazda scierke, po rozwodzie zero kontaktu z dziecmi, ciagla walka o zmniejszenie alimentow.
Kobitka dlugo sie podnosila po rozwodzie, terapie, leki itp. Okazala sie byc mila, fajna kobieta.
Do czego zmierzam - gdybym nie poznala jej w pozniejszym czasie  pozostalaby we mnie opinia o niej, jako niezrownowazonej wariatce rozdajacej ciosy na prawo i lewo.
Na dzisiaj wiem, ze wynikalo to z jej bezsilnosci, ale nie wszyscy o tym widziec musza.
Sadze, ze osoby postronne wciagane w malzenskie perypetie moga zajac bardzo rozne stanowiska.
Pisanie do zakladu pracy, rozglaszanie wszem i wobec, moze obrocic sie przeciwko.

Co do zemsty.
Absolutnie, tylko i wylacznie na zdradzajacym. Albo jest rozumnym stworzeniem, albo bezmozgiem, przekazywanym z rak do rak.
Jezeli kochanka ma bezczelnosc nachodzic moj dom, piszac listy, telefonujac tzn ze czuje posrednie przyzwolenie kochanka.

Twardoglowa - nie gorszy mnie Twoje postepowanie. Ludzie maja rozne temperamenty , ale to maz-zdrajca powinien potrafic sprawe zalatwic
Sorry, ale facet byl z ta kobieta,  znal ja, wiedzial na co ja stac - powinien umiec to zakonczyc tak, zeby sie nie wloklo jak smrod za........
A tak zwalil to na Ciebie.
Mnie by wykonczylo ogladanie golej doopy kochanicy itp.

Dodam tylko, że "LOS" to inna nazwa naszych decyzji... Ty płacisz za swoje, ja płacę za swoje...
Oczywiście, nie wszystkie sytuacje da się "podciągnąć" pod jeden mianownik.
W moim przypadku, konsekwencją mojej nieuczciwości i egoizmu jest rozpad rodziny, niemniej sytuacja nie jest biało-czarna i jestem tego świadom, zaś co do eks kochanki, zwanej przeze mnie "flamą"... Płaci zapewne podobną cenę jaką i Ty płacisz, a potem przyjdzie czas na odsetki.

Mogę mieć tylko nadzieję i życzę Ci tego, by ta sytuacja nauczyła Ciebie równie wiele jak mnie i byś wyciągnęła dobre wnioski, by potem być tak po prostu szczęśliwą.

Bardzo proszę o powrót do tematu wątku i zakończenie robienia bezustannego off topu. Przypominam też, że forum nie miejscem na prywatne utarczki - w tym celu proszę o przeniesienie się na grunt prywatny.