Piszcie, proszę, po polsku....

Żyworódko- czy Ty przypadkiem mnie już o to nie pytałaś? I czy przypadkiem nie udzieliłam Ci odpowiedzi?
Otóż- mam problem z klawiaturą,która nie zawsze reaguje na polecenia.Poza tym uczę się dopiero Windowsa -chyba 8 i mam problem z powiększeniem liter.
Do tego moja wada wzroku się ujawniła bo ostatnio w pracy siedzę po osiem godzin przed kompem.

A jaką Ty masz wadę wzroku,że Ci się wszystko zlewa?

Nic mnie tak nie wkurza jak "wziąść"...

A g... jest związany. Czy ja nie piszę po polsku ? Czy gdzieś w słowniku języka polskiego jest mowa o tym,że nierobienie spacji jest błędem? Jeśli zostanie to uznane jako błąd ortograficzny,składniowy
czy interpunkcyjny to wtedy przeproszę wszystkich , których błędy tu cytowałam.

Piszesz,że męczysz się przy czytaniu moich postów a z manią męczennicy ciągle ich szukasz.

No cóż Paulino- Żyworódce można, innym- nie:)
Dobre jest to : "Jeżeli wypowiedź pisana jest bez błędów ortograficznych, w miarę czytelnie  (interpunkcja, polskie znaki) i nie chaotycznie, to nie odważyłabym się kogokolwiek krytykować za jego styl wypowiedzi."

Co do synonimów przymiotnika kuriozalny- znam jeszcze parę, bardziej pasujących:absurdalny,bezrozumny,bezsensowny,bzdurny,groteskowy,karykaturalny,niedorzeczny,
niepojęty.

Aha- to nieszczęsne nieprzyjmowanie jako rzeczownik odczasownikowy piszemy ŁĄCZNIE.
Jak widać fakt,że byłaś najlepszą w szkole przeszedł do.... historii

Podwójne standardy, Gojka, ot co.

Nie rozumiem, po co tu rozróżnienie płci

A ja dalej twierdzę, że jeżeli ktoś pisze ciekawie i z sensem, a jeszcze z poczuciem humoru na dodatek, to jestem w stanie wtedy wiele wybaczyć.

Poprawna pisownia poprawną pisownią, ale jak ktoś ma do powiedzenia niewiele, to żeby mówił i pisał według żelaznych reguł, i bez żadnych potknięć, to mimo wszystko będzie to pustosłowie.

a nie moze tej mysli jakos ladnie przekazac? Sa bledy i bledy. Kazdemu zdarzy sie pomylic z z kropka z rz w jakims malo uzywanym slowie czy cos tam lacznie napisac czy poprzestawiac litery w wyrazie przez szybkie pisanie. To jest zrozumiale, ale mnie osobiscie raza takie gnioty jezykowe wynikajace z calkowitej ignorancji gramatyki jezyka ojczystego.
Dawanie taryfy ulgowej dla pisowni zaowocuje tym, ze niedlugo trzeba bedzie deszyfrowac niektore posty.

Zasłyszane nie dalej jak wczoraj: 'wszystko wyjdzie w proszku'.

No właśnie, to padło w rozmowie telefonicznej i było powiedziane całkiem serio. Aż musiałem się powstrzymywać by nie parsknąć śmiechem.

Błędy błędami, wszędzie ludzie je popełniają, więc to mnie nie dziwi. Tutaj moją uwagę przykuły dwa zjawiska:
- używanie enterów na zasadzie parków narodowych - gdzie się kliknie, tam będzie, żadnej ludzkiej ingerencji
- pisanie od cholery słów w poście wielką literą.

Pierwsze - nie rozumiem celu. Proza graficznie jak wiersz? Po co? Głębi słowom to dodaje? Autor kreuje się na osobę jakąś, nie wiem, uduchowioną, z bogatym życiem wewnętrznym? No serio, niech mi ktoś wytłumaczy sens postów typu:
Nie rozumiem go.
Mówił, że kocha, a odszedł... Odszedł
do innej.
Został strach.

Byliśmy razem 3 lata. 3 lata poniżał, bił,
ale był dobry.
Albo bywał. Mówił,
że nie zostawi...

Co zrobić?
Prosić? Czekać? Nie
wiem...
Najlepiej jeszcze dodać odpowiednio dużo wielokropków, żeby czytelnik podświadomie w odpowiednich momentach (czyt. im częściej, tym lepiej) mógł zawieszać głos. #Niedopowiedzenia tak bardzo. Nie wiem, może ja głupia jestem, nie znam zasad, jak mi ktoś przedstawi sens takich zabiegów, to chętnie przeproszę publicznie, ale na razie te posty kojarzą mi się z rodzoną w wielkich bólach poezją z tomiku "Grafoman Tysiąclecia".

Drugie - tutaj chyba rozumiem cel. Podkreślić jakieś ważniejsze części postów, część to robi podkreśleniem, część wybolduje, część kliknie w caps lock. Luz. Tylko wydaje mi się, że jeśli coś ma zwracać uwagę, to musi być wyjątkowe, więc nadużywanie danej opcji mija się z celem. EWENTUALNIE można TAK pisać, jeśli tylko SIĘ CHCE zwrócić uwagę na CAŁY POST, a nie na co WAŻNIEJSZE TREŚCI, w sensie, żeby post WYBIJAŁ się spośród INNYCH i nie przeszedł NIEZAUWAŻONY, ale co tam W NIM napisane, to już WSZYSTKO JEDNO.

O, Summerka, jeszcze o jednym mi przypomniałaś - pisanie wielką literą zaimków. Ja rozumiem, że "Ciebie", "Tobie", "Twój" itd. to forma grzecznościowa i wszystko w porządku, ale skąd mania na "Mój", "Ja", "My", "Nas"? Mania... megalomania?

Cóż... mnie również rażą błędy ortograficzne, interpunkcyjne itd.
Nie omieszkam także napisać komuś wprost, żeby wrócił się do podstawówki/gimnazjum, a później zabierał się do pisania na forach lub gdziekolwiek indziej.
Czemu niektórzy tak lubią kaleczyć język ojczysty?

Dysleksja dotyczy około 10-15 procent osób. Zatem pozostałe 85-90 procent nie ma takich zaburzeń. Jednakowoż odsetek osób piszących z błędami jest wyższy niż te 10-15%.
Wniosek?

Również uważam, że niechlujnej pisowni nie usprawiedliwia żadne "dys"...
Czytając posta napisanego bez zachowania zasad stylistyki, interpunkcji i ortografii czuję się tak, jakby ktoś rozmawiał ze mną trzymając ręce w kieszeniach, żując gumę i plując mi pod nogi mając mnie generalnie w d....
Dla "dys" mam jeszcze jedną radę - najeżdżając na wyraz podkreślony wężykiem i przyciskając prawy przycisk myszy wyświetlają nam się poprawne propozycje pisowni danego wyrazu. Prawie wszystkich wyrazów...
W telefonach i tabletach na pewno też znajdziecie taką funkcję.

A gdyby twoja mama nie poświęciła ci tyle uwagi i swe braki zaczęłabyś naprawiać w wieku późno nastoletnim lub wręcz dorosłym - czułabyś się bardziej jak leń, czy jak nieuk?

Niestety przez to, że wiele osób traktuje te wszystkie dys- po macoszemu wielu rodziców nie wie, że ich dziecko ma jakąś dysfunkcję, a co za tym idzie nie dopilnowywują dzieci w tej kwestii.

Wiele rodzicow wrecz uważa,że w ogole zadne dysfunkcje nie istnieja, a jest to jedynie wymowka leniwych dzieci.

Polonista nie musi umiec piec chleba, piekarz nie musi pisac bezbledna polszczyzną.

Nie musi.
Einstein byl uwazany przez nauczycieli za opóźnionego ze względu na swoje dysfunkcje.

Serio powinien zamiast poświęcić się matematyce i fizyce to slęczeć nad zeszytem przepisując w kółko trudne wyrazy?

______
Mnie drażni jak na przyklad na takim onecie trudno jest znaleźć artykuł bez chociaż jednego błędu czy literówki - bo kogo jak kogo, ale największy portal informacyjny w Polsce stać jest na zatrudnienie kilku dobrych korektorów tekstów.

Ale to, że jakiś tam Jan Kowalski robi błędy nie robi na mnie żadnego wrażenia. I żadna to dla mnie duma, że ktos w koncu nauczy się pisac poprawnie. Dla mnie taka osoba tylko zmarnowala mnostwo czasu by stac sie przeciętną w tej dziedzinie, zamiast poswiecic ten czas na cos, w czym jest naprawde dobry.

Osoby leniwe, to osoby leniwe. Jeżeli ktoś z lenistwa nie dba o swój język to też w zasadzie jego sprawa. Nie czytam po prostu kogoś takiego i tyle. Chyba, że muszę. Wtedy się czuję jak pasażer w zatłoczonym autobusie.  Po prostu próbuję wytrwać do konca.

Iceni, ale nie każdy "dys" jest Einsteinem....

Napisałaś również:
"Polonista nie musi umieć piec chleba, piekarz nie musi pisać bezbłędną polszczyzną."

Polonista nie uczy się w szkole piec chleba. Piekarz uczy się w szkole języka polskiego przez co najmniej dziewięć lat. To chyba dosyć czasu, żeby sobie przyswoić chociaż podstawy....

Właśnie chodzi o to, że niestety, nie wszystkie.
A najbardziej przerażające jest to, gdy nie potrafią pisać poprawnie osoby które oświadczają w postach, że skończyły liceum lub studia...

Po pierwsze o ilości spędzonego czasu przy pracy nad dysfunkcją decyduje jej poziom, a wiemy, że bywa różny.
Po drugie skąd wiesz ile potrzeba czasu lub przeczytanych książek?

Kolejna sprawa, to ludzie świadomi swojej dysortografii starają się pisać poprawnie. Dla nich również pisanie na forum jest ćwiczeniem. Zapewniam Cię, że ktoś, kto pracuje nad swoją pisownią, będzie się starał pisać poprawnie zawsze i krzywdzącym jest nazywanie go leniem.
Leniem będzie ten, który notorycznie popełnia błędy i czy ma dysfunkcje, czy nie, pisownie ma w poważaniu.

Cześć, jestem leń.
Przeczytałam masę książek. Niektóre po części przepisałam. Grzecznościowo poprawiam pracę zaprzyjaźnionych studentów i uczniów szkół średnich, a wciąż popełniam błędy.
Walczę ze swoją dysortografią od kilku lat, ale możesz mi mówić leń, bo skoro się nie wyleczyłam, to nim jestem.

Zrozumiałam. Jednak nikt nie podpisuje się "dyslektyk" na forum i nie wiadomo z jakich przyczyn popełnia błędy.

Wciąż podkreślam, że ludzie świadomi swojego problemu starają się go nie pokazywać. To nic przyjemnego odstawać od normy.

Uważam również, że jak ktoś chce wytłumaczyć swoje lenistwo, to bez przypadłości załatwi sobie zaświadczenie. A jak ktoś chce pracować, to będzie to robił z opinią, czy bez.
Założę się, że połowa osób dysfunkcyjnych nie przyznaje się do swojej przypadłości. Nie ma się czym chwalić;)

Uważam również, że badania powinno się robić, żeby jak najszybciej zareagować i podpowiedzieć dyslektykowi, jak ma sobie radzić.

Oczywiście, że błędy są zauważalne u większej liczby.
Nie wszyscy mają wyższe, humanistyczne wykształcenie.

Czy osoba po zawodówce, która nie kontynuowała nauki ma sobie założyć papierową torbę na głowę ze wstydu?

Moja matka skończyła tylko podstawówkę, urodziła się na wsi i wtedy to była norma - i teraz co? Ja mam ją uznać za osobę leniwą bo robi błędy? A może głupią, bo sobie przez 70 lat ortografii nie mogla przyswoić?

A jakiż jest to wstyd dla kucharza, że ma trudności z napisaniem "przekształcenie"?

Od kiedy to dostęp do internetu mają tylko osoby z mgr przed nazwiskiem?

Czy dla 15-latka to taki wstyd, że robi błędy?

To dziwne, bo nawet na maturze można zrobić błąd i to chyba nawet nie jeden i nadal tę maturę zdać dobrze.

Jak się komuś nie podobają błędy to niech szuka stron dla wybranych, których poziom językowy nie razi ich oczu i nie mieszają się z "pospólstwem", co to "skąd" nawet poprawnie nie potrafi...

Osoba,która ukończyła zawodówkę musiała wcześniej skończyć podstawówkę- taką samą dla każdego: dla tego co idzie do liceum i dla tego co idzie do zawodówki.
Od 1999 roku działa gimnazjum,które także jest obowiązkowe tam dalej tłucze się zasady ortografii i interpunkcji.
Czy dla 15 latka to wstyd,że robi błędy zależy tylko od niego.Znam takie 15 latki,którym wstyd mimo,że mają orzeczenie o dysleksji.I coś z tym robią- pracują nad poprawną pisownią.
To mnie najbardziej osłabia:jak ktoś komuś zwróci uwagę na pisownię a ten od razu od yntelygentnych wyzywa,wmawia wywyższanie się i takie tam.
Iceni- co do magistra- przecież na studiach nie uczą ortografii

Ale takim nie jest
Natomiast trudno się od konkretnej oceny (ale nie traktowania z góry ) powstrzymać. Choćby w myślach.

Nie jest najważniejsza, ale jest ważna.
Zresztą ortografia, to tylko jedna ze składowych poprawnej polszczyzny.

W Twoim nie ma.

No mnie też to razi, od razu słychać i widać jakie to sztuczne. "Zaczekuje" chyba najgorsze, ale dziwoląg

Edit: Moim zdaniem nie jest wstydem jeszcze robić błędy w ortografii np. Mogą się zdarzyć każdemu, jednak jeśli jest ich bardzo dużo ,to wtedy gorzej, a skoro zwykle to się podkreśla, to jeśli ktoś chce coś z tym zrobić, to zrobi. Jednak bardziej razi mnie pisanie bez żadnej interpunkcji, bo ile to sytuacji, że ktoś pisze tekst i prawie nie ma kropki lub przecinka albo i nie ma wcale. Nie muszą być postawione przecinki dobrze nawet, bo ja sama wiem, że nie zawsze jest to łatwe wiedzieć, gdzie dokładnie postawić i ja też się na pewno w tym mylę, chodzi tylko o to, by te przecinki były, nie muszą być wstawione dobrze, ale by jednak były, by tekst nie był jednym ciągiem, który wtedy ciężko zrozumieć. Nie chodzi o pisanie bezbłędne, bo wiadomo, że to może być trudne, ale chociaż w miarę ok, pewne podstawy, żeby zrobić przecinki, kropki itp. Nie chodzi o bezbłędność, więc jakieś tam ogólne błędy mnie nie rażą, zwykle. No ale jak błąd na błędzie, tekst pisany jednym ciągiem, bez żadnej poprawności to już gorzej. A podstawy to jasne, każdy może przyswoić, chociaż właśnie w tym pewnym zakresie, nikt tu od nikogo bezbłędności nie wymaga.

truskaweczka19, wybacz mi uwagę, ale akurat Twoje posty bardzo ciężko się czyta. Budujesz zazwyczaj za długie zdania bez jakiegokolwiek składu. Nadużywasz przecinków, natomiast oszczędzasz na kropkach.
Przeczytaj zdanie, które napisałaś:
"Nie muszą być postawione przecinki dobrze nawet, bo ja sama wiem, że nie zawsze jest to łatwe wiedzieć, gdzie dokładnie postawić i ja też się na pewno w tym mylę, chodzi tylko o to, by te przecinki były, nie muszą być wstawione dobrze, ale by jednak były, by tekst nie był jednym ciągiem, który wtedy ciężko zrozumieć. "
Po co po dwa, trzy razy w jednym zdaniu powtarzasz to samo wyrażenie? I to nie jest odosobniony przypadek.
Prawdę mówiąc czytając jakiś wątek Twoje posty omijam. Choć niewątpliwie masz coś ciekawego do powiedzenia. Jednak stylistyka wypowiedzi skutecznie mnie zniechęca do czytania.

Iceni, uważasz, że do poprawnego pisania konieczne jest ukończenie wyższej uczelni? Na kierunku humanistycznym do tego?

Ja widzę po "dzieciach" z mojej rodziny (kuzynki, brat), że bezbłędnie piszą ci, którzy czytają książki. I to od razu, nie w gimnazjum, liceum. Praktycznie od kiedy tylko się nauczą czytać i pisać. Np. ja i moje najbliższe kuzynki pochłaniamy książki i żadna z nas nie ma problemów z pisownią. Mój brat z kolei do nich nie zagląda, o ile nie musi, więc ortografia i interpunkcja nie jest już dla niego tak łatwa. Chodzi mi tylko o to, że wykształcenie jako takie umiejętności poprawnego pisania nie zapewnia. Przecież mam znajomych na studiach i widzę, jak niektórzy piszą. Jak się pochłania książki, to się w końcu pewne rzeczy zapamięta mimowolnie i później się pisze bez zastanowienia, po prostu wszystko się "opatrzy".

Eileen, a ile jest w tym wątku osób bez wyższego wykształcenia, którzy tutaj aktywnie bronią perfekcyjnej polszczyzny? To raz, a dwa to owszem, pisałam o wyższym wykształceniu humanistycznym - taka osoba według mnie powinna posługiwać się poprawną polszczyzną. Tak samo jak pisałam, że fizyk czy matematyk nie musi.

Więc nie, nie trzeba mieć wyższego wykształcenia by pisać poprawnie, ale chyba oczywistym jest, że wraz z wykształceniem pewne umiejętności rosną. Dziecko w podstawówce ma prawo roboć więcej błędów od tego w gimnazjum, a gimnazjalista b?dzie pisał gorzej od osoby po liceum.

Nadal uważam, że poswięcanie czasu na naukę poprawnego pisania w stopniu wykraczającym poza swe naturalne umiejętności i potrzeby za stratę czasu. Jeżeli mój hydraulik będzie pisał "róra" ale świetnie wykonywał swoją robotę to jak pisze pozostanie jego sprawą. Może równie dobrze pisać mi wiadomości dwunastozgłoskowcem. Jak mnie mój lekarz będzie badał z powodu "bulu", ok, prawdopodobnie od tego nie umrę. I naprawdę wolę, żeby nadal pisał z blędami i mnie dobrze leczył niż wieczorami studiował słownik zamiast literatury medycznej.

Problem dla mnie się zacznie dopiero kiedy z językiem będzie miał nauczyciel mojego dziecka. Kiedy kupię powieść wydrukowaną z masą błędów. Kiedy na głównej stronie portalu informacyjnego na pierwszy rzut oka dostrzegę przynajmniej kilka błędów.

Jak pisze jakaś tam pani Jadzia zupełnie mnie nie interesuje tak samo jak nie interesuje mnie czy zmienia codziennie majtki lub czy wie co to jest półprzewodnik.

Znaczy chirurg z dysortografią to kiepski chirurg?

Iceni, okej, rozumiem, tamto po prostu zabrzmiało, jakby wyłącznie studia wyższe dawały możliwość poprawnego pisania.

Co do reszty, to się nie zgodzę. Tzn. owszem, znajomość pisowni nie wpływa na umiejętności zawodowe, więc w większości przypadków można być świetnym-kimś-tam, pisząc "głópji". Tyle że dla mnie pisownia jest czymś podstawowym po prostu, żadną tajemną wiedzą, której osoby z wyższym wykształceniem wymagają od maluczkich, bo mają jakieś chore fanaberie. Nie wymagam, żeby mi lekarz wymienił wymienił ilość zestrojów w budowie limeryku czy żeby w ogóle wiedział, co to ten zestrój, ale żeby pisać umiał - wymagam. No, może nie wymagam, ale jak nie potrafi pisać, to budzi to jakiś taki niesmak. Wiadomo, sporadyczny błąd jak się znajdzie, to katastrofy nie ma, mówię o sytuacji nagminnej lub o słowach, które często się przewijają - jednorazowy "korzuch" jeszcze zniosę, ale np. "ktury" już nie.
Dla mnie poprawne pisanie to taka sama podstawa, jak dodawanie, odejmowanie, mnożenie, dzielenie. Jak ktoś się rąbnie przy mnożeniu 11 x 12 w pamięci - zdarza się, ale przy 2 + 2? W liceum miałam polonistkę, która zrobiła kartkówkę i po lekcji poprosiła mnie, żebym jej wypisała graniczne liczby punktów do danej oceny. Dostałam tabelkę z procentami i przyporządkowanymi ocenami, co ważne, to były to przedziały typu 90% - 100%, 80% - 89% itd. Co w tym dziwnego? Może polonistka nie musiała umieć liczyć? Ale... na tej kartkówce było do zdobycia 10 punktów. Moja mama skwitowała: "to już wiesz, dlaczego matura z matematyki jest obowiązkowa". No i niby to, że polonistka nie wiedziała, że 9/10 punktów to 90%, nie umniejsza jej znajomości polskiego, ale dla mnie to po prostu oznaka braku podstawowej wiedzy (żeby nie rzec - głupoty). Taka sama, jak pisanie "ktury" czy "wykrztałcenie".

[edit] Żeby nie było, że jakąś fanatyczką-polonistką jestem - nie ukończyłam jeszcze studiów, uczę się na kierunku ścisłym.

Eileen- u mnie może niesmaku nie wzbudza lekarz piszący z bykami. Ale na pewno jest mało wiarygodny. Jak zresztą każdy fachowiec. Oczywiście jeśli mam z nim do czynienia częściej to wiadomo, że biorę pod uwagę fachowość.

Iceni, ale jak hydraulik przychodzi mi wymieniać rury, to nie zastanawiam się czy umie pisać poprawnie, bo nie wymieniam się z nim listami. Faktury też nie potrzebuję.
Ale ludzie wchodząc na forum i posługując się formą pisemną, przedstawiają tym samym swoją osobę. I to tak samo determinuje ocenę jak ubiór, wygląd itp. Nie wiem jak wygląda osoba po drugiej stronie, ale gdy pisze niechlujnie, z błędami to od razu mam obraz (akurat w moim przypadku ) takiej blond panienki z długimi tipsami i kurzym móżdżku. Przyjmuję do wiadomości, że są takie osoby na świecie ale nie chcę budować z nimi jakiś bliższych relacji. I tak samo jak śmierdzący żulik pod sklepem budzą mój niesmak. Ewentualnie pobudzają złośliwość.