Mówienie gwarą -poznałam mężczyznę, który nie mówi poprawnie po polsku

Nawet nie wiem jak pisze się słowa, które on używa:
cóś, zaś, poszlimy, ....

szarotka1957 napisał/a:

Nawet nie wiem jak pisze się słowa, które on używa:
cóś, zaś, poszlimy, ....

To nie jest gwara poznańska, tylko zwykła, obciachowa wiejska gadanina. Gwara poznańska, to - że zacytuję standardowy kawałek - np. W antrejce na ryczce stoją pyry w tytce. Jak Ci się chce to pracuj nad nim, ale wyplenić z dorosłego człowieka takie nawyki w mowie, chyba nie jest łatwo.

Powtórzę pytanie p. Justyny Piątkowskiej: czego się obawiasz?

Czego i przed kim będziesz się wstydziła?

Przed swoimi znajomymi, obcymi ....

Zgodnie z tezą: człowiek, z którym jestem blisko, świadczy o mnie?

To masz trzy wyjścia:
1. utrzymywać znajomość w tajemnicy;
2. zakończyć znajomość;
3. zmienić swój sposób myślenia.

szarotka1957 napisał/a:

Przed swoimi znajomymi, obcymi ....

A jakie znaczenie ma ich zdanie? Utrzymują Cię i przestaną jeśli zwiążesz się z facetem mówiącym gwarą? Żyjesz dla siebie, nie dla innych.

Odpowiedz sobie (i nam) na pytanie: po co Ci ta znajomość i ten człowiek?

szarotka1957 napisał/a:

(...) ja nie jestem silną kobietą ;-)

To też myślenie, które możesz zmienić.

Zastanów się, czy ten mężczyzna stał się dla Ciebie na tyle ważną osobą, by być z nim niezależnie od poglądów Twego otoczenia.
Czy dasz radę być z nim mimo różnic między wami?

szarotka1957 napisał/a:

vinnga napisał/a:

Odpowiedz sobie (i nam) na pytanie: po co Ci ta znajomość i ten człowiek?

... bo lepszy może się nie trafić ? ;-))))

Czy Ty siebie i jego nie obrażasz?

szarotka1957 napisał/a:

Wielokropek napisał/a:

To też myślenie, które możesz zmienić.

Zastanów się, czy ten mężczyzna stał się dla Ciebie na tyle ważną osobą, by być z nim niezależnie od poglądów Twego otoczenia.
Czy dasz radę być z nim mimo różnic między wami?

Nie wiem.Ale co będzie jeśli nie spróbuję ?

Ale co będzie, jeśli nie spróbujesz?

To chyba raczej nikt Cię tu nie utwierdzi. Nie widzę szans dla związku, gdzie motywacją jest to, że lepszy może się nie trafić. Nie jest też właściwą motywacją do związku lęk przed samotnością. A już najmniej rozumne jest podejmowanie decyzji na podstawie tego, co postronne osoby powiedzą ci na forum. To już lepiej rzuć monetą...

To Twoje słowa.

Z jednej strony:
* On ma wykształcenie zawodowe, ja (nie na zasadzie chwalenia się, tylko informacyjnie) wyższe.
* Obciachowa wiejska gadanina. Chyba tak. O rety ! To jeszcze gorzej.
* (będę się wstydziła) Tego, że jestem (związałam się) z człowiekiem, który nie nauczył się przez 55 lat mówić w miarę poprawnie po polsku.
Przed swoimi znajomymi, obcymi ....
* (różnica środowisk, światopoglądów, priorytetów.) Nie wiem czy sobie z tym poradzę.

Z drugiej strony:
* kiedy mamy 50 lat i więcej, nie jest łatwo o znalezienie życiowego partnera
* ja nie jestem silną kobietą
* co będzie jeśli nie spróbuję
* Przez sześć lat byłam sama i nie spotkałam nikogo
* powinnam ryzykować ? :-)
* Kolejne samotne dni, noce, święta ?

- nie pije
- nie pali
- tańczy
- jest delikatny
- ma pasje (dalekie wycieczki rowerowe, windsurfing, fotografowanie)
- podoba mi się z wyglądu :-)

Szarotko, musisz wyznaczyć sobie priorytety, odpowiedzieć na pytanie co jest dla Ciebie w życiu i w związku najważniejsze- ludzkie gadanie czy Ty sama? Niedoskonałości partnera czy zaspokojenie potrzeby bliskości? To że różnicie się między sobą poziomem wykształcenia, być może ogłady towarzyskiej, światopoglądem czy że:

szarotka1957 napisał/a:

- nie pije
- nie pali
- tańczy
- jest delikatny
- ma pasje (dalekie wycieczki rowerowe, windsurfing, fotografowanie)
- podoba mi się z wyglądu :-)

???

To Ty musisz zdecydować czy chcesz zaryzykować, ale jeśli Twój wewnętrzny głos podpowiada Ci, że więcej jest tu za niż przeciw to nie masz chyba nic do stracenia .