Czy chcecie mieć dzieci?

Przyznam, że ja widzę raczej odwrotny trend.

Serio? w jakiej części Polski? Bo wśród moich znajomych, rodziny, znajomych moich znajomych, rodziny, itede., to jakaś plaga- te baby boomy. 1-2 dzieci, rodzice pracują cały dzień, dziecko od najmłodszych lat żłobek/niania, potem przedszkole/ dziadkowie i tyle mają z dzieci.

a chcę , ale góra dwójkę. Oczywiście płeć nie gra roli, bo są plusy i minusy żeńskiej i męskiej..
wiem po sobie, że córki są straszne byłam straszną córką, więc nie chce mieć takiego dziecka, haha
generalnie boję się porodu, mama mówiła, ze boli cholernie, ale wsszystko jest do zniesienia..
kieydś myślałam nad adopcją, ale nie wiem czy byłabym w stanie pokochać nie swoje dziecko JAK SWOJE.

Chciałem, mam i myślimy o kolejnym.

Każdy ma (jeszcze) prawo do podejmowania decyzji najlepszych w swoim życiu i życie każdego człowieka jest inne. Nie mogłabym jako wielka miłośniczka zwierząt zachęcać i namawiać każdego człowieka by wziął ze schroniska po dwa albo trzy psy, bo wiem, że nie każdy ma do tego warunki- jakiekolwiek. ......

luc a kto się zajmował Twoimi dziećmi, gdy byłaś zajęta pracą?
No widzisz, u mnie widzę a trend nazywa się "Byle przed trzydziestką".

z medycznego punktu widzenia zgodzę się z luc
pierwsze dziecko urodziłam w wieku 20 lat,drugie prawie 30,ogromna różnica jeśli chodzi o przebieg ciąży,porodu itd jakby nie było młodszy organizm lepiej znosi ciążę,chociaż nie powiem że problemy sie nie zdarzają

Ja nie bede miala dzieci bo wiem ze nie mam na nie czasu i bardziej mnie rozczula maly kotek czy piesek niz bobas i nic na to nie poradze a nie chce byc matka bez uczuc jak moja ktora "wpadla" majac 30 lat i mi to powiedziala, nigdy nie bylam przytulana, czulam dystans, nie chce zeby moje dziecko przez to przechodzilo a wiem ze malemu dziecku nie potrafie okazac uczuc, wiem ze moglabym je bic bo placz strasznie mnie wnerwia nawet dziecka sasiadow, uwazam ze to bardzo odpowiedzialne z mojej strony zeby nie miec dzieci. Na szczescie moj partner podziela moje zdanie.

Coś za coś, nie można mieć wszystkiego naraz. Jednak jeśli ktoś przedkłada kariere ponad rodzicielstwo to powinien wytrwać w tym założeniu bo nie będzie odpowiedzialnym rodzicem. Kluczem jest samoświadomość potrzeb i ich hierarchia.

Frustracja z czasem minie, pracę znajdą, obowiązki z czasem się zmniejszą, a jak napisałaś:"dziecko już mają".
Ja "karierę" zaryzykowałam - nie straciłam (tak, mogło być inaczej).
Tak, byłam zestresowana godząc wychowanie dzieci z pracą zawodową moją i męża. Szybko stres minął.
Tu jest jeszcze jeden ważny element - ojciec dzieci, nasz partner. Ja mam męża partnera w dosłownym tego słowa znaczeniu. Zapewne dlatego było mi łatwiej.

Natomiast na pewno nie zdecydowałabym się na urodzenie dzieci przed skończeniem studiów. Studia były wymagające więc nie chciałam.
Ale moja przyjaciółka urodziła dwójkę dzieci w czasie studiów (tych samych co ja), potem jeszcze jedno i jest tylko "jeden krok" za mną (i to zapewne nie z powodu ilości dzieci lecz rozejścia się z mężem - alkoholikiem). 

Jasne, że nie za wszelką cenę.

Sadie nie przyjmuję tego jako uszczypliwość
Ja też nigdy nie miałam możliwości skorzystania (nawet gdybym chciała) z pomocy dziadków.
Może moja sytuacja nie jest typowa bo oboje z mężem mamy możliwość "manewrowania" czasem zawodowym.
Żadne z nas nie pracuje od 8 do 15. Nie oznacza to, że pracujemy mniej (powiedziałabym nawet, że więcej) ale daje to możliwość dopasowania pracy zawodowej do innych obowiązków.
Mąż pracuje na uniwersytecie więc ma możliwość dostosowania swojego grafiku do moich obowiązków zawodowych.
Poza tym, jak już wcześniej pisałam, czasem była konieczność zatrudnienia opiekunki.

Haha No moje i mojego męża również Ani finansowo ani logistycznie

Odpisalam szybciej niz ty edytowalas
Ja pracuje na czasie elastycznym wiec tez moge manewrowac grafikiem. Ale moj maz nie. On pracuje 5-14 a ja mimo calej elastycznosci nie moge wziac wszystkich dni w tygodniu tak zebym pracowala po 14 bo obowiazuja mnie core hours.

nie kazdy musi miec dzieci. Naprawde sporo ludzi nie ma i tyle. z roznyc przyczyn - nie chca, nie moga, nie maja partnera itp. kazdy niech zyje jak chce i innym nic do tego. A dzieci jak to dzieci, zazwyczaj dorastaja i ida swoja droga. I po dzieciach. ;-)

czemu jestesmy dolujace?

Ja nie wierzę, że widzę tyle kobiet, które CHCĄ mieć dzieci LOL

Bardzo Samotny, myślę, że jednak lepiej już nie mieć wcale dzieci niż potem ich nie kochać. Choć pewnie w większości przypadków nawet dzieci z początku niechciane się kocha, znam całkiem sporo osób, które nie były planowane, a żyją szczęśliwe w swoich rodzinach.

Przykre jest jednak, jak się nie chce dzieci z własnej wygody, a potem z wiekiem, gdy rodzina i mąż/żona umierają, zostaje się samotnym a przez to często nieszczęśliwym, z pretensjami do świata. Oczywiście życzę osobom planującym bezdzietność, żeby ich to nigdy nie spotkało

Brzydulla ależ oczywiście, że posiadanie dzieci nie gwarantuje niczego. Może poza przedłużeniem rodu (przynajmniej o jedno pokolenie)
Jednak nie znam osób (choć zapewne takie istnieją), które w konkretnym celu posiadają dzieci.

Ale to jeden ze sztandarowych argumentów tych co nas krytykują: a kto wam szklankę wody na starość poda?

To przecież kwestia wychowania. Jak się wychowa człowieka, który nie ma szacunku wobec starszych, któremu wpoi się, że starszy, potrzebujący człowiek, to niepotrzebny mebel, którego można odstawić do domu starców, to oczywiście, że potem dziecko wyjedzie i rodziców będzie mieć gdzieś. Tak jak ci rodzice mieli gdzieś swoją rodzinę- mamę, tatę, czy też dziadków. Trzeba pamiętać, że młodzi ludzie chłoną wszystko, obserwują i wyciągają wnioski.
Jeżeli rodzina ma w głębokim poważaniu seniorów, to i młodzi będą tak samo postępować.

Te, Samotny, a Ty jesteś tatą? Nick na to nie wskazuje.
To co? Mam w wieku 22 lat zachodzić w ciążę- rzucić studia, marzenia byleby spełnić obowiązek wobec kraju i "zwiększyć" przyrost?

Ja się nie denerwuję .
Uogólniasz.
Ostatnio wypowiedziało się kilka kobiet, które nie chcą mieć wcale dzieci, ale nie generalizuj.
Chyba, że to prowokacja z Twojej strony?

No właśnie, więc czemu uogólniasz?
Nie napisałam, że nie chcę, ale że teraz nie chcę.
A inne dziewczyny dobrze, że wypowiadają się w tym temacie i chwała im za to, że nie dążą za wszelką cenę do macierzyństwa, skoro tego nie chcą. Nie poddają się presji ze strony otoczenia.

Bardzo Samotny nie generalizuj. Pewno są osoby, które rezygnują z macierzyństwa z powodu wygody (nawet na tym forum są takie głosy). Są też osoby, które dzieci nie chcą mieć bo ich nie lubią, bo im przeszkodziłoby to w realizacji planów itd.
Czy to smutne? Dla mnie nie. Uważam, że lepiej aby takie osoby dzieci nie miały, wolę świadome macierzyństwo.

Brzydulla napisałam, że takie osoby zapewne istnieją. Argument ze szklanką wody mnie też nie przekonuje.
Jak wyżej wspomniałam, wolę świadome macierzyństwo, a także takie , za które nie oczekuje się żadnych profitów.
Przynajmniej jedno z moich dzieci ma w planach wyjazd na inny kontynent, co budzi we mnie ambiwaletne uczucia, ale go wspieram. Moim jedynym "profitem" z posiadania dzieci jest i będzie ich szczęście.
O szklankę wody zadbam sama.

Czy posiadanie dzieci to jakaś kara? Bo takie nasuwa się pytanie...
Że dziecko to jakiś tam element, w sumie stojący w hierarchii dość nisko. Po karierze, zarabianiu kasy, ustatkowaniu się, podróżach, hobby...
Poznałem wiele matek i zawsze mawiały - to mój skarb, to coś co spotkało najlepszego... Dodam, że nie  uznaję się za przedłużenie pokolenia, a za normalnego człowieka który będzie podporą dla starszego rodzica, który przynosi radość i zadowolenie.

Również uznaję, że każdy ma prawo nie lubić i nie chcieć, nie powinien wtedy mieć dziecka. Bo będzie krzywdził.

Odpowiem za siebie.
Nie, to nie kara, ale uważam, że na pewne rzeczy przychodzi odpowiedni czas. W tej chwili w mojej hierarchii rodzina, czy dziecko nie są na pierwszym planie. O dziecku mogę myśleć, kiedy osiągnę pewną stabilizację zawodową. A przecież każdy ma prawo do marzeń i celów, które niekoniecznie są związane z prokreacją. Prokreację zostawiam na odpowiedni dla mnie czas.

Zapewne tak jest. Przeciętna, normalna kobieta, która rodzi dziecko, uważa je za swój skarb, coś najlepszego- moja mama też tak o mnie mówi. Zapewne, gdy sama nią zostanę, też będę tak mówić.

Przedłużanie pokolenia było w czasach, gdy w Polsce istniała monarchia...
W moich wizjach zawsze widzę mamę- nawet gdybym miała się wyprowadzić, nie wyobrażam sobie, że mama miałaby być gdzieś daleko...Chciałabym, żeby była blisko, bo ma tylko mnie. Na razie jest kobietą w pełni wieku, sił, ale za kilkadziesiąt lat może się to zmienić. Kto jej wtedy pomoże? Oczywiście, że ja, bo ją kocham, jak nikogo innego. Jeszcze babcię kocham tak samo mocno.

Dlaczego nie jesteś?

Nie, ja bym tak nie uważała. Wkurzałby mnie ciązowy brzuch (lubię być szczupła), wkurzałby mnie ryk (lubię ciszę, lubię pospać w nocy), wkurzałby mnie gówniarz który na wszystko mówi nie i jak nie dasz mu tego czego chce to drze się jakby go ze skóry obdzierali, nie lubię bawić się klockami ani oglądać bajek...

Jestem nienormalna?

PS. Poza tym podpisuję się pod tym co napisała przedmówczyni.

Mogłoby się tak zdarzyć żebym urodziła. Gdybym np. była mniej uparta i uległa presji rodziny... Nie sadzę jednak że to by zmieniło moje uczucia do dzieci.

brzydulla mogę Cię zapytać, czy jesteś w jakimś związku czy to małżeństwo czy cokolwiek innego?

Miałam taką znajomą, która wypowiadała się o dzieciach z równie dużą nienawiścią. I wiesz z czego to wynikało? Z tego, że kiedyś tam chciała mieć dziecko, mąż bardzo ją zranił i zostawił, a potem już nie miała potencjalnego tatusia. Od tamtego momentu wszystkie dzieci chodzące po ziemi były bachorami, gówniarzami i innymi wyplutkami niepotrzebnie chodzącymi po ziemi.

Co do samego wątku - tak, chcę mieć dziecko, może nawet dwójkę. Wiem, że mój facet jest w stanie spokojnie utrzymać naszą potencjalną trójkę, kiedy ja z dzieckiem byłabym przez jakiś czas w domu. Fakt - nie mieszkamy w Polsce i to może mieć na to wpływ.

Nie chciałabym decydować się na więcej dzieci z prostego względu - sama pochodzę z wielodzietnej rodziny, byłam najstarszym dzieckiem i wiem, jak to wygląda. Owszem, moim rodzicom udało się wszystko pogodzić, choć nie ukrywam, że czasem było ciężko. Decyzja o macierzyństwie była raczej przypadkowa, na początku siły musieli połączyć dziadkowie, lecz z czasem wypracowali sobie taką stabilizację finansową, że pomoc dziadków (jeżeli chodzi o pieniądze) nie była już potrzebna. Po latach myślę sobie, że jest fajnie - mam dużo rodzeństwa, do którego zawsze mogę się zwrócić o pomoc, a kiedy przyjeżdżam do rodzinnego domu nadal czekają na mnie dwa małe bąble, dla których jestem najwspanialszą siostrą na świecie, kiedy przychodzą święta jest pełno, rodzinnie, ciepło... ALE wiem, ile kosztowało to mnie, jako najstarsze dziecko. Nie miałam czasu na bycie dzieckiem, bo a to trzeba pomóc młodszej siostrze w odrobieniu lekcji, a to później ugotować obiad, bo rodzice pracują, a to odebrać brata z przedszkola. Nie mam o to żalu, bo mam wspaniałą rodzinę, ale traktuję to jako przestrogę na przyszłość dla mnie.

Macierzyństwo to, domniemam, fantastyczna sprawa, ale z umiarem i nie kosztem swoich własnych ambicji i celów życiowych, bo bardzo często potem rodzi się frustracja i negatywne emocje wobec dziecka, które 'zepsuło' nam nasze wymarzone życie, a tak naprawdę niczemu nie jest winne...

Nie tak dawno temu miałam takie same podejście jak brzydulla i NinaLafairy. Teraz wiem, że wynikało to z tego, że nie chciałam miec dziecka nie w ogole, ale z żadnym z byłych partnerów. Jakos jak zaczełam być z moim mężem było oczywiste, że chcemy mieć też dzieci. Moze i coś jest w tej teorii, że to nie kwestia kobiety, ale kwestia właściwego partnera

Maria Czubaszek też tak samo pisze o dzieciach

I ich nie ma na szczęście
Często mówimy "Ta osoba nie powinna mieć dzieci w ogóle!" mówiąc o kimś tam, ....to ja uprzedzam takie komentarze w stosunku do mnie jako matki

Zrobiłabym tak samo.

W dodatku, jeśli masz ślub kościelny to nie będziesz miała żadnego problemu  go unieważnić jakby co.

Nie no kościelnego to nie. Bo jesteśmy ateistami. Ale mam za to podwiązane jajowody. To dało mi ogromne poczucie bezpieczeństwa.