W jakim wieku planujecie założyć rodzinę i mieć dzieci?

Slub przed 25 rokiem zycia jest jak wyjscie z imprezy przed 22

Wyszłam za mąż mając 23 lata, mąż miał 29. Zaraz potem na świat przyszedł nasz syn.
Uważam, że to idealny czas. Oboje tego chcieliśmy.

U mnie to najpierw mieszkanie,potem dziecko (25) a potem slub (26) a zakładac nic nie zakładałam.Brałam na klatę co mi zycie ofiarowało:)

Ja nie planowalam,pierwsze dziecko przed 20 urodzilam,moj partner mial wtedy 25 lat
Mielismy dobra sytuacje mieszkaniowa i finansową wiec nie bylo problemu
Dziecko problemem nie bylo,bo od zawsze zajmowalam sie cudzymi dziecmi
Drugie dziecko urodzilam w wieku 29 lat
A slub no coz moze kiedys nadejdzie dzien kiedy go weźmiemy
Ogolnie nic nie planuje,bo plany swoje a życie swoje

No jeśli chodzi o rodzinę to prawda jest taka, że kobiety goni czas i tak do 40stki maks mają czas na dzieci.

Pisałem o naturalnych kwestiach. In vitro to inna sprawa i sporo kosztuje, to coś dla bogatych.

po skończeniu studiow licencjackich planowany slub, potem zaszłam w ciaze , urodziłam majac 23 lata, a drugie dziecko jak  miałam 27lat,

Współpracownica mojej matki wpadła chyba w wieku 43-44 lat, po odstawieniu pigułek - była przekonana, że ma tak małe szanse na dziecko, że może uprawiać seks bez zabezpieczenia. No i masz

Ciężko jest określić kiedy się na takie coś zdecydować. Jeden chce mieć rodzinę w wieku 20 lat, drugi 30 a trzeci nigdy. Ja mam 30 lat i w ogóle o tym nie myślę. Spotykałem się z wieloma kobietami i żadna nie była warta tego, żeby się zaangażować i założyć z nią rodzinę. Po drugie nie mam własnego mieszkania a to jest podstawa. Kto myśli inaczej, to gratuluję. Moim zdaniem, żeby założyć rodzinę to trzeba mieć zapewniony dobry grunt materialny czyli właśnie to mieszkanie, jakieś oszczędności które pozwolą na przeżycie powiedzmy roku na wypadek utraty pracy no i jakąś w miarę dobrą pracę. Nie ogarniam takich ludzi, co mają dziecko i im rodzice pomagają finansowo (co samo w sobie nie jest złe) bo nie mają pracy albo by nie byli w stanie z tej obecnej utrzymać dziecka. To jest wielka nieodpowiedzialność. Ktoś tu podał argument, że chciałaby być młodą mamą. Bardzo mądre podejście Egoizm w czystej postaci. Taka jest prawda, że większość ludzi nie jest kompletnie gotowa na posiadanie rodziny i dominuje podejście "jakoś to będzie". No i z reguły jest byle jak i niesamodzielność.

Spoko. Cofam oskarżenie o egoizm Nasunęło mi się to po ostatnio przeczytanym artykule zachęcającym do posiadania dzieci i plusów takiego stanu rzeczy. Jednym z nich było to, że młody tata na spacerze z dzieckiem podoba się kobietom (świetny argument). I inne tego typu żenujące argumenty. Ile choćby na tym forum jest nieszczęśliwych kobiet, które pewnie bardzo chciały mieć dzieci a później mężowie się od nich odwracają nie chcąc nawet z nimi sypiać. Ja mam inną "filozofię" (już widzę obelgi lecące na mnie . Wolę używać życia, podróżować i coś z tego mieć a nie nieustannie martwić się i stresować co tu do gara włożyć i jak zapewnić dziecku GODNĄ przyszłość. Na takie pytania każdy powinien odpowiedzieć sobie sam, bo każdy jest inny i ma inną sytuację.

Tegan- na razie czy wcale (nie planujecie dzieci)?

Niczego nie planowałam. Zakochałam się z wzajemnością, zresztą bardzo mocno. Ówczesny chłopak mi się oświadczył, a że nie miałam wątpliwości, że to "ten", to za rok wzięliśmy ślub. Miałam niecałe 23 lata, mąż ponad 26. Półtora roku później na świat przyszedł nasz syn.

Patrząc na wszystko z perspektywy czasu uważam, że ten wiek miał dobre i złe strony. Dobre, bo młody człowiek jest bardzo elastyczny, skłonny do ustępstw, nie ma wielkich oczekiwań ani wymagań, a przy tym jest nieco szalony, spontaniczny, niemal wszystko przyjmuje naturalnie i z dobrodziejstwem inwentarza - przynajmniej my tacy byliśmy. Złe, bo chyba jednak odrobinę brakowało nam mądrości życiowej, choć rozsądku czy odpowiedzialności na pewno nie.

Nie uważam by decydowanie się na dziecko, bo ''to dobrze wygląda'' było dobrym pomysłem. Ja chcę mieć dziecko, ponieważ pragnę stworzyć rodzinę i być matką odkąd pamiętam a nie ''bo tak''. A jeśli ktoś nie chce mieć dzieci? Jego wybór, co kto lubi jak kto woli.
Dlaczego obelgi? To Twoja sprawa jakich wyborów w życiu dokonujesz i innym nic do tego Mimo wszystko życzę Ci by udało Ci się osiągnąć stabilizację i spotkać odpowiednią osobę

Ja wyszłam za mąż mając 28 lat, a pierwsze dziecko urodziłam jak miałam 30.
Ze wszystkim czekaliśmy aż będziemy mieli stabilną sytuację pracową i mieszkaniową, żeby tylko u rodziców na garnuszku nie siedzieć.

Ja planuję do 30stki, mam jeszcze czas,ale póki co się nie zapowiada:P

Ja mysle, że około trzy dychy to dobry wiek, by podejmować zyciowe decyzje. Przed to za wczesnie, a poźniej juz wchodzą w gre zyciowe przyzwyczajenia.

Ja myslalam, ze do ok25roku zycia chcialabym byc matka, to, ze nie bylo z kim to swoja droga. Od stycznia zaczelam szkole, 3letnia, wiec chcialabym najpierw ukonczyc szkole, pozniej moze slub, I po roku dwoch od slubu bym chciala miec dziecko. Takze przed30stka nie planuje

Co ma powiedzieć najbardziej prorodzinny polityk w Polsce 60-letni singiel Jarosław Kaczyński ?

Nie planuję, mam małe szanse.

Partnera już mam miałam zdaje się 19 lat jak zamieszkaliśmy razem. Byłam w ciąży, poroniłam, kiedy zdecyduje się na kolejną? Wtedy kiedy będę czuła że jestem w stanie ją donosić, więc może za rok, a może za 5, a może nigdy.

Z chłopakiem planujemy dziecko tak za 2 lata, ja będę miała 24 lata z hakiem, no 24 i pół, a on 29 lat. Czemu tak? Czujemy się psychicznie gotowi, on ma pracę, ja szukam, ale niedługo na pewno coś się wyklaruje, a wtedy finansowo też da się radę, kokosów pewnie nie będzie, ale na podstawy starczy itp i o dziecko będziemy mogli się starać. Dążymy do tego i wtedy raczej będziemy mogli się postarać. Na pewno u nas ma też wpływ, że mam zaburzenia hormonalne- zespół policystycznych jajników, co oznacza, że tak do ok 25 roku życia mam szansę na ciążę, ale tak po 25 te szanse u mnie byłyby sporo mniejsze, jestem mniej płodna od statystycznej kobiety i płodność już po 25 roku życia u mnie dużo spadnie. Zwłaszcza, że mam zwykle okres co 3 miesiące, więc zespół policystycznych jajników, który nie jest lekki i tym bardziej lepiej tu nie zwlekać dłużej.

Jeszcze nie mieszkamy razem, ale jak i ja znajdę pracę, to będzie to kwestia czasu Tak że tak planujemy. Ślub też planujemy, ale niekoniecznie przed dzieckiem, dla nas ta kolejność nie jest taka ważna. Zwłaszcza, że chyba tylko cywilny, bo niby ja wierzę w Boga, on mniej, ale tak całkiem nie to też nie, ale za to z wieloma kwestiami nie zgadzamy się z Kk i według KK grzeszymy, więc ślub w kościele byłby raczej hipokryzją. Z jednej strony bardzo bym chciała, ale z drugiej skoro nie przestrzegamy zasad KK i nie zgadzamy się z wieloma, to pewnie bez sensu. No, ale cywilny to na pewno, ślub czy cywilny czy kościelny to nieważne, ogólnie ślub jest ważny dla mnie, więc bycie konbuiną zawsze to nie, chociaż cywilny kiedyś musi dla mnie być

Oczywiście, nigdy nie możemy mieć pewności, że uda nam się tak jak zaplanowaliśmy, ale ogólnie za 2 lata planujemy, uważamy, że lepiej tutaj jak zaplanujemy cokolwiek i będziemy starać się do tego dążyć, bo mamy cel i pewnie się uda, skoro się staramy Nic na siłę, ale dążymy do tego i staramy się, by za 2 lata już starać się o dziecko jak wyżej pisałam

Tomasinho, zgadzam się z mysterious_chocolate, że jakie obelgi? Każdy ma prawo do swoich wyborów, ważne, by żyć w zgodzie z sobą. No więc nie wiem za co niby ktoś by miał Cię krytykować To przecież normalne, że ludzie są różni, ważne, by się realizować samemu, czuć dobrze, po prostu masz inne oczekiwania, nie myślisz o założeniu rodziny i masz prawo, tak samo jak ktoś inny ma prawo zakładać rodzinę. Moim zdaniem to wątek informacyjny, nie ma co tutaj oceniać, dlatego np dywagacje co jest lepsze też są kiepskie, tak jak Twoje ocenianie wcześniej młodych matek, bo jak sam widzisz jest różnie, bo młoda mama to np nie zawsze mama na zasiłku, bez pracy itp. Jest różnie

ojej kiedy to bylo jestem po rozwodzie z mezem mam z nim 2 synow wyszlam za maz w wieku 23 lat kwiecien a w styczniu urodzil nam sie 1 syn potem po 3 latach drugi syn i rozwod  Obnecnie jestem z partnerem mamy corke urodzilam mala w wieku 30 lat chcemy wziac slub cywilny za miesiac

To zależy, mam troszkę inne zdanie co do mieszkania przed ślubem ale nie tylko kwestie związków między-ludzkich. To, co mówią o medycynie chińskiej i naturalnej, pewnych symbolach i kultach pogańskich. Nie mogę powiedzieć, że myślę tak samo jak KK, bardziej staram się patrzeć na to co mówi Biblia.
Ja Cię nie przekonuję i nie namawiam, to musi być decyzja Twoja i Twojego ukochanego Po prostu uważam, że ślub to nie jest coś dla idealnych, wręcz przeciwnie. Nawet miłość nie jest idealna, ale szczera(a przynajmniej z założenia powinna taka być ) i po to jest ta przysięga przed Bogiem, by razem zwalczać słabości. To jest mniej więcej to co siedzi mi w głowie
To taka mała dygresja

Ja wyszlam pierwszy raz za maz w wieku 21.lat.
Drugi raz (i zdecydowanie ostatni) wyszlam za maz w wieku 28 lat a moj wtedy mial nieskonczone 41. Co do dzieci mialy byc ale nie ma....

Ja trochę inaczej, agnik bo w Boga wierzę, ale nie zgadzam się z wieloma z KK, więc mimo wiary w Boga to katoliczką nie mogę się nazwać. Może powinnam do jakiegoś kościoła wstąpić, gdzie też się wierzy w Boga, ale nie ma takich reguł typu brak seksu przed ślubem i takich, bo Ty bardziej pasowało do moich poglądów, ale sama nie wiem czy taki jest, chyba ciężko. Nie jest powiedziane czy wierzę w Boga np dlatego, że jak wielu z nas byłam wychowywana w duchu katolickim, tzn nie tak bardzo przez rodziców, bo np dla nich wiara nie była taka ważna, ale ogólnie. Miałam czas, że chodziłam na spotkanie różańcowe, które prowadziła taka siostra zakonna i chodziłam tam parę ładnych lat i bardzo mi się to podobało. Z tym, że nawet wtedy czując więź z Bogiem czułam, że czekanie z seksem do ślubu nie jest dla mnie i że nie będę z nim czekała. Oczywiście wiedziałam, że wtedy niby będę grzeszyć, że jeśli tak jak mówi KK Bóg jest temu przeciwny, to że grzeszę, a w końcu wierzyłam i wierzę w Boga ogólnie, ale i tak wiedziałam, że to nie dla mnie. No czyli taki dysonas, bo ok, generalnie wierzę, jest dla mnie jakby oczywistością, że on jest, jakby wiecie, takie poczucie, że jest i już, a z drugiej strony to po prostu mam poglądy takie ogólnie, że nie potrafię i nie chcę zaakceptować tych reguł, bo to nie byłabym ja. Dlatego współżyję przed ślubem, stosuję antykoncepcję i inne, chcemy też trochę pomieszkać przed ślubem. Nie chcę po prostu robić nic wbrew sobie, więc ja postępuje tak jak mówią mi moje poglądy, a że to jest często sprzeczne z KK, to trudno, a że to może jest sprzeczne z wolą Boga, w którego wierzę, to niby przykre. Jednak wierząc, że Bóg jest, to wcale wtedy nie chcę zbawienia, jeśli konieczne jest ku temu przestrzegać zasad KK, ja nie mam zamiaru robić coś wbrew sobie, by trafić do nieba. Wolę być sobą, szczęśliwa i nawet tego nie dostąpić, ale żyć według tego co jest zgodne z moimi poglądami. Ech, rozpisałam się nieźle, nie o tym temat, ale chciałam to dobrze wytłumaczyć.

No właśnie mysterious_chocolate, ja właśnie np uważam, że seks przed ślubem jest ok tak jak wiesz, mieszkanie przed ślubem dla mnie też ok, tylko nie przeciągałabym zbyt długo, bo wiadomo, chcę ślubu jak pisałam,chociaż cywilny, więc mieszkanie w nieskończoność. Jesteśmy już 5 i pół roku razem i nie zaręczeni, ale tu co innego niż mieszkać tyle czasu i brak dla mnie, po prostu tutaj nie widzę problemu, bo nie mieszkamy razem, a wolimy zaręczyny, jak i tu się usamodzielnimy trochę- czyli jak zamieszkamy razem i tyle. A więź nasza myślę jest bardzo dobra, układa nam się, więc jestem bardzo zadowolona z naszego związku. OK rozumiem i na pewno to przemyślimy, dlatego i wcześniej pisałam, że to jeszcze mimo wszystko kwestia do przemyślenia Oczywiście chciałam ślubu kościelnego, jak Ci pisałam, ale z drugiej strony właśnie potem kiedyś pomyślałam jak to pisało wiele osób, że to hipokryzja i że skoro nie chcę przestrzegać tych zasad i nie przestrzegam, to może lepiej nie, bo chociaż nie powiem, na pewno byłoby to piękne i dostojne wydarzenie. Podobno jednak są jeszcze śluby humanistyczne, które są jakąś alternatywą, jak cywilny za mało dostojny, a kościelny wydaje się hipokryzją np. Muszę się o tym dowiedzieć więcej, ale też przemyślę jeszcze to co napisałaś oczywiście.

Ja nie spotkałabym się z podejściem, by ktoś się chciał 'wyszaleć', jeśli tego nie robił No chyba, że szaleństwo to dla kogoś właśnie jest dyskoteka i niemożność zostawienia dziecka z dziadkami. Jeśli chodzi natomiast o magiczną granicę 30 lat to sądzę, że jest w tym raczej mniej lub bardziej chłodna kalkulacja pt. stać bądź nie stać mnie na dziecko. Akurat teraz od kilku dni pojawiały się w Gazecie Wyborczej reportaże pt. 'ile kosztuje dziecko', choć nie można brać tych wszystkich przykładów jako wyznacznik kosztów, to jednak daje to pewne pojęcie, jak dużym obciążeniem finansowym jest dla młodych rodziców utrzymanie i wychowanie dziecka. Tym bardziej, że teraz tyle osób bierze kredyty hipoteczne, a jeszcze niektórzy mają dziwne pomysły i np. biorą kredyt na wesele...

truskaweczko absolutnie nie miałam na myśli Ciebie pisząc o tym, że widzę hipokryzję. Odnoszę się bardziej do ludzi z mojego otoczenia, wiem co robią na co dzień a co dzieje się gdy przychodzi do ślubu. Nie chodzi mi też o osoby, które wierzą ale wybierają sobie zasady, których przestrzegają, najbardziej drażnią mnie ludzie, którzy biorą kościelny bo to ładna uroczystość. Chociaż młodzi to młodzi, jest jeszcze rodzina, która często na hasło "cywilny" dostaje szału, ale to materiał na osobny temat, robimy tu mały off-top

Gdy bylam mlodsza uważałam ze do 25 roku życia będę mężatką i miala jedno dziecko. Mam 25 lat, od 4 lat i 9 msc jestem w zwiazku od roku zareczeni, dziecka brak. Wiec jak widać plany swoje a życie pląta figle. Teraz uwazam co da Bóg tak będzie.

Wyszłam za mąż w wieku 20 lat. Nie planowałam tego wcześniej. Po prostu zakochałam się i ślub był oczywisty.
Dziecko? Do niedawna nie chciałam, ale ostatnio poczułam, że chciałabym dac mojemu mężowi dziecko i staramy się.

A ja jak poznałam swojego faceta to od razu wiedziałam ze to ten na całe zycie, po 8 mies mi się oświadczyl, po roku miał być slub ja 20lat on 22 ale się nie dogadaliśmy po prostu on duże wesele chciał a ja male przyjecie, w miedzy czasie zaszłam w ciąże urodziłam synka majac 21 lat a slubu nadal nie ma nikt nie chce odpuscic ja mama teraz 24 a on 26 i chyba tak zostanie konkubentem:-P i mysle ze urodzenie dziecka w wieku 21 lat to był dla mnie idealny czas wiedzalam ze mam dość sily by sprostać porodowi i mysle ze im później tym gorzej rodzic ale w moim przypadku bo nie mowie za wszystkich ja akurat jestem chora od kiedy pamiętam i słaba bardzo a mój 20sto godzinny poród mnie bardzo osłabil minely 3 lata ponad a ja nadal nie czuje się najlepiej ale to zależy od człowieka. ale ita uważam ze nie ma co zwlekać z zakładaniem rodziny:-)

Mam 23lata, mój facet 25lat. Ja dzieci na razie nie chcę mieć. Jestem za młoda, nie wyobrażam sobie poświęcać całego dnia dzieciątku, wystarczają mi wypady z siostrzenicą na plac zabaw- 3 godziny i padam z nóg. Dziecko, to duża odpowiedzialność, to pełno wyrzeczeń, poświęceń, a ja sama czuję się jeszcze dzieckiem. Sama dla siebie potrzebuję mnóstwo czasu, a poza tym czuję, że jeszcze się nie wyszalałam. Lubię dzieci, ale nie na tyle, by przebywac z nimi codziennie, przez 24 godziny. O nieee. Ogólnie chcę założyć rodzinę, mieć potomstwo, mój facet też, ale lekko po trzydziestce- 32-33lata. Wtedy myslę, że będę na to gotowa, moje podejście sie zmieni, dojrzeję. Teraz gdyby się dzieciątko przytrafiło na pewno sprostałabym zadaniu, ale nie byłabym z tego powodu na początku zadowolona. Takie niespodzianki wolę zaplanowane