Tesciowie... nieodcieta pępowina...

Znam takie małżeństwo ze swojej rodziny. Tacy ludzie z nieodciętą pępowiną się nie zmieniają. Najczęściej wzorzec wynoszą z domu gdzie jedno z rodziców całkowicie było podległe drugiemu. Nie ma co się dziwić, że dla nich taki model rodziny jest normą. Nie są dla nich ważne pragnienia współmałżonka. Jak rodzice powiedzieli "no synku czas się żenić" to synek znalazł kandydatkę i się ożenił. Każde młode małżeństwo powinno mieszkać samo. Jeżeli przed ślubem któreś z młodych bardzo nalega na mieszkanie z jego rodzicami to jest to ostatnia lampka ostrzegawcza, która powinna się zapalić. Kiedy nadchodzi kres wytrzymałości to pozostaje tylko ucieczka i to bezpowrotna bo jeżeli się wróci to będzie tylko gorzej. Luizo83, jeżeli Twojemu mężowi zależy na Tobie to on powinien przyjechać i przystać na Twoje warunki. Pomysł oszczędzania na mieszkanie to tylko pretekst by mieszkać z rodzicami. Lepiej wynająć kawalerkę we dwoje niż mieszkać w pałacach z teściami. Jeżeli rodzice wszystko dają młodym to ich po pierwsze uzależniają od siebie a po drugie niszczą ich własną inicjatywę i radość dochodzenia do wszystkiego samemu. Nic nie scala tak związku jak dążenie do wspólnych celów i wspólna walka z przeciwnościami losu. Rodzice powinni pomagać jedynie wtedy gdy zostaną o to poproszeni. Żaden związek z nieodciętą pępowiną nie ma przyszłości chyba że znajdzie się ktoś wychowany na osobę całkowicie uległą i podporządkowaną. Coś na kształt sadysty i masohisty.

Psycholog coz mozna do Niego isc ale chyba bardziej potrzebuje pomocy Twoj maz niz Ty - a jestem przekonany w 99%, ze gdy Jemu zaproponujesz wizyte u psychologa potraktuje Cie jak ,,wariatke" i powie, ze nie ma problemu i nigdzie z Toba nie pojdzie. Dla Niego cala ta sytuacja to cos normalnego i On nigdy nie bedzie widzial problemu- jakim jest uzaleznienie od JEGO rodziny.

,,Kolejny weekend w samotnosci"-- to wymowne zdanie - ktore obrazuje jak nisko upadl Wasz zwiazek. Pokazuje kolejny raz Kim dla Niego Jestes - zadaj Sobie pytanie ile Jestes w stanie zniesc takich weekendow dla dobra zwiazku.
Sama widzisz, ze Ty nie masz prawa miec Swojego zdania - nie mozesz miec wspolnych planow - bo coz to by bylo gdybys zaproponowala, aby ten weekend spedzic we dwoje gdzies z dala od domu -- uslyszalabys NIE NIE jak to bylo wiele razy. Twoja maz moze wszystko - a Ty nic -- On Jest ,,Bogiem", a Ty zwykla Jego ,,poddana".

Dla mnie to mazleznstwo to taki pacjent z oddzialu paliatywnego, ktory wegetuje - taki sztuczny twor, ktory jest na sile utrzymywany przy zyciu -- bo moze stanie sie cud --- cudu w tym przypadkue nie bedzie, a Ciebie czekaja kolejne dni cierpienia i patrzenia na agonie tego zwiazku !

Kubamowi, masz racje w 100%.
Od momentu kiedy pisałam ostatni raz wiele sie wydarzyło. Oswajam sie z myślą że kocham faceta który mnie nie kocha. Wczoraj w nocy po kolejnej kłótni wyszłam w szale z domu, nie poszedł za mna, zadzwonił zebym wróciła, cyt."nie głupiej trzeba było rozmawiac, odwiozę Cie do rodziców".Powiedziałam zeby sie nie przejmował, ze sobie poradzę, na co usłyszałam nie martwie sie...i rozłaczył się. Było zimno, wróciłam od lekarza z antybiotykiem , nawet nie spytał co lekarz powiedział, co wogóle mi jest...nic ...zero zainteresowania.Była 22 a ja sama z zapaleniem ucha na dworze.Zadzwoniłam do bratowej, zeby po mnie przyjechała, czekałam na nia 40 min a on nawet nie zainteresował sie gdzie jestem.Przypomniałam sobie jak pewnego wieczoru zgubił sie piesek jego rodziców, mój mąż z siostami szukali go pół nocy do dziś opowiadaja jak sie o niego martwili, ja nie zasługuję w przekonaniu mojego męża nawet  na takie uczucia jak ten pies, on mnie nie szukał. Przyjechałam do rodziców jestem na zwolnieniu, modlę sie zeby starczyło mi siły zeby  wytrawć w postanowieniu. Nie chce dla siebie takiego zycia. Chce kochać i być kochaną, za to jak jestem..

Mój post pownien być zatytułowany mój mąż mnie nie kocha...nie wiem jak ukierunkować swoje myśli, o czym mysleć żeby przetrwac ...nie potrwafię go znienawidzic, moje serce pęka..co pomoze mi wytrwac...

coś dziwnego sie ze mną dzieje, mam tak zniszczoną psychikę...płaczę za chwilę tesnię za nim, za chwile myślę, ze to juz koniec ze muszę zostawic go dla siebie samej, uratować swoje życie, bo inaczej on mnie zniszcy zupełnie a potem powie ze sama tego chciałam...

Och Luiza, już dosyć tego!

Probowałaś wystarczającą ilość razy i nic z tego nie wyszło.
Twój mąż żyje w symbiotycznym związku ze swoimi rodzicami i nie jest zdolny do stworzenia oddzielnego związku z Tobą. Potrafi być tylko synem i bratem, nie mężem. Nie ma w nim takiej potrzeby, by oddzielić się od swojej pierwotnej rodziny i tworzyć własną. Chciał i jego rodzina chciała, byś dołączyła do nich, wtopiła się w ich świat i zwyczaje.
Znam taki przypadek w swojej rodzinie. To mężczyzna, którego tak osaczyła rodzina jego żony, że zapomniał o tym, że ma jakąś przeszłość. Nie widział swojej rodziny przez wiele lat, żona nie pozwalała. Żona, jej rodzice i jej siostry wypełnili życie tego mężczyzny powinnościami wobec siebie. Tylko to było ważne, właściwe i akceptowane. Skoro "wszedł" do ich rodziny, to powinien (według nich) odciąć się całkowicie od swoich własnych korzeni i przystać na to, by to oni wyznaczali co dla niego dobre a co nie. Przystał na to bo były dzieci. Dzieci widywały swoich dziadków raz na kilka lat, a na co dzień karmione były niechęcią do nich. Dzisiaj jego rodzice juz nie żyją. Nie żyją też rodzice żony. To nimi opiekował się w chorobie i organizował pogrzeby. Na pogrzeby jego matki i ojca, synowa nawet nie pojechała i nie pozwoliła też zabrać dorastających dzieci.
Dla dorosłych dzieci liczy się dzisiaj tylko rodzina matki. Siostry ojca ani swojego stryjecznego rodzeństwa nigdy nie widziały, bo więzi zostały zerwane bardzo dawno temu.
Co z tym mężczyzną? Wiele w nim goryczy i poczucia krzywdy. Ale i winy wobec jego własnej matki, ojca i siostry. A także złości do żony i poczucia, że został wykorzystany. Bardzo źle się dzieje w jego małżeństwie i wszystko wskazuje na to, że to koniec.

Więc już dosyć tego, Luiza. Jestes młoda i ułożysz sobie życie. Nie masz dzieci, więc możesz zatrzasnąć za sobą drzwi i iść w swoją stronę.
W życiu Twojego (jeszcze) męża, wypełnionego po brzegi synowskimi i braterskimi powinnościami nigdy nie było i nie ma miejsca dla Ciebie i Twoich marzeń o oddzielności. On tej oddzielności nie potrzebuje. Jemu jest dobrze tak jak jest, Ty przeszkadzasz i burzysz spokój w tej chorej rodzinie. Zostaw to!!!!! Powiedz wreszcie DOŚĆ i odejdź na dobre.
Masz siłę Luiza, ale nie wykorzystuj jej po to by WYTRWAĆ, ale po to by ruszyć się z miejsca.

Masz rację, on Cię nie kocha i nie kochał nigdy.

Dzien dobry,

Jestem wstrzasnieta twoja historia i poruszyla we mnie stare przykre wspomnienia.
Czytajac mam wrazenie, ze to ty w tej sytuacji bylas jak kwiat w zaroslach!

Czy ty sobie wyobrazasz jaka presje wywarto na tobie w tej "mafii"? Ile musialo cie kosztowac by caly czas isc na kompromis....
przeciez oni traktowali cie jako obca, nie z rodzinny.... pisze "oni", lacznie z twoim mezm, bo nie zauwazylam by stanal choc raz w twojej obronie, by stanal przy tobie i chcial szukac oddzielnego mieszkania...

Nigdy nie wolno mieszkac z rodzicami, ani z tesciami jak jest para...
Ile samotnych przykrych chwil musialas tam zniesc.... Dobrze ze odeszlas, bardzo dobrze zrobilas.
Masz szanse na ulozenie sobie twojego zycia i nie zgadzaj sie juz na jakies wspolne mieszkania.......
Nie masz dzieci, wiec jestes wolna, zorganizuj sobie nowe zycie z ludzmi, ktorzy beda ciebie szanowac...
To ty masz racje, nigdy tego nie zapominaj!!!!

Pozdrowienia

Leszczynek

Witajcie, dawno nie pisałam, ale muszę komuś się wyżalić, to jest moje lekarstwo mówienie lub pisanie o tym co mnie boli...
otóż po miesiącu milczenia mój mąż pojawiał się u mnie w pracy i zażądał, żebym do określonego terminu zrezygnowała z pracy, wyniosła się z miasta, a on składa dokumenty rozwodowe.

Tak mnie zaskoczył, ze nie mogłam z siebie wydusić słowa..broniłam się oczywiście,ale nie mogłam uwierzyć ze to zrobił, ze odważył się,ze spełnia teraz swoje groźby, ze zniszczy mnie, narobi mi wstydu w pracy...pozbawił mnie złudzeń, ze cokolwiek dla niego znaczyłam...zero uczuć

A ja nie mogę wyrzucić z siebie uczucia żalu, pustki po nim po tym co mogłoby być, ze nawet odrobinę nie chciał się ugiąć...najgorsze jest to że kiedy go zobaczyłam poczułam taką chęć zeby go przytulic (celowo postarał się zeby wyglądać korzystnie), zapomnieć o tym co było złego...wiem że to żenujące, ale tak było...

Jak trochę ochłonęłam napisałam mu smsa, ze swoim zachowaniem udowodnił mi ze zrobiłam dobrze, ze jak chce rozwodu to żeby składał papiery rozwodowe jak najszybciej, bo chce jak najszybciej o nim zapomnieć.

Nie mogę pogodzić się z tą obojętnością, to wszystko jest ponad moje siły.

Witam,
Czytałem wielokrotnie ?  cały temat, ponieważ mam podobny problem z obecną żoną i teściową, o którym pisze  Autorka  jak również szanowne Internautki, borykające się z tą sytuacją w odwrotnym układzie.
Tak się składa, że ? niestety jeszcze ? jestem w takim małżeństwie od niespełna roku i gdyby nie fakt że jesteśmy 9 m-cy po ślubie konkordatowym dawno bym ten małżeński "grajdołek" roz****.

Przedstawię swój problem.

Poznaliśmy się prawie 3 lata temu, ja z miasta, ona ze wsi (w pełnym tego słowa znaczeniu - zabitej dechami).
Co prawda oboje jesteśmy niepełnosprawnymi osobami, nie mniej jednak ona ma 2 grupę z Zus-u z 500 zł rentą a ja dopiero w tym roku uzyskałem czy też wyrobiłem sobie również 2 gr. z pcpr, gdyż pomimo swojej niepełnosprawności pracuję i funkcjonuję jak normalny człowiek.
Przez cały ten czas naszej znajomości żona siedzi z teściową w "chałupie na dupie", nigdzie nie pracują obie bo żona ma rentę  a teściowa jakieś tam grosze z gospodarki; do ślubu przyjeżdżałem (ponad 30 km) na randki co 4 dni bo tak sobie to ustaliliśmy z żoną by mieć czas dla siebie osobno, mojej pracy (z początku pracowałem po 24h) i dla związku.
I od samego początku  aż do tej wiosny wszystko było jak w bajce. Po pierwszym roku znajomości doszło do zaręczyn;  potem przez cały rok wmawiała mi, że moja luba świata poza mną nie widzi, kocha jak nikogo innego dotąd, że jej poprzedni eks-partnerzy  to mi mogą po zapałki do kiosku latać, wpierała mi z uporem maniaka, że mama trzyma za nas kciuki i dopinguje byśmy byli razem dążąc do małżeństwa. Po prostu miód i mleko lała na uszy, aż się czasem na wymioty zbierało.
Po zaręczynach zaczęła namawiać mnie na dziecko twierdząc, że ono nas do siebie bardziej zbliży, mama marzy o wnuczku(ach) swojej córusi jedynaczki i będzie nam razem lepiej jak w niebie.
I tak też ta ?sielankowa wizja wspólnego życia? wyglądała. Teściowa mnie akceptuje, żona poza mną świata nie widzi, co tam mogłem to na wsi wokół domu pomogłem, by nie wyjść na takiego co to po pracy ma wszystko w d... i tylko obiadek, ciepłe kapcie i przed tv po pracy.

Jak Teście i żona chcieli jechać do swojej rodzinki w odwiedziny to ja miałem najlepiej odrzutowcem przylecieć do domu bo oni beze mnie nie jadą a ja nie mam prawa się sprzeciwić czy mieć coś innego w planie.
Ale jak chciałem zabrać żonę ze sobą i pojechać w odwiedziny w swoje rodzinne strony,  to zdaniem małżonki nie możemy jechać, bo nas nie stać ( a wszystko się tyczyło w jej mniemaniu o moją kasę)
Przez zimę z pomocą żony i teściowej wywalczyłem że pracuję po 12h (jak miałem w umowie) zamiast 24, by spędzać więcej czasu z żoną, wyrobiłem grupę inwalidzką i teraz zobaczyłem o co biega teściowej i żonie skoro tak chętnie pomagały w tych w/w sprawach. Zarabiałem 1200 zł, 200 zabierał kredyt, ponad 400 szło miesięcznie na dojazdy po ślubie do domu żony i ustaliłem z zoną ze 400 dam od siebie na życie bo trzeba mieć coś w zapasie na swoje potrzeby i w razie "w" naprawić auto. więc z czasem zaczęły podkręcać kurek i wyciągać łapę bym dawał więcej.
każdy wie że po pracy człowiek jest zmęczony, nazbierają mu sie jakieś problemy w pracy, chciałby to zostawić za drzwiami po wyjściu z roboty i wypocząć w domu. Wracałem po godzinnej jeździe do domu ok 23, cosik zjeść, ż zoną pogadać i już się robiła 1 w nocy i na powitanie od żony pytanie: jak tam w pracy kochanie??.
Aż pewnego dnia teściowa z zoną się skumały bym wstawał o 7 i mówiąc po wiejsku "szedł w pole robić a one po 4-5h lekkiej pracy są jak przysłowiowa dętka (porobią od śniadania do obiadu i kaplica). W niedzielę nawet żarówki nie można wymienić bo gwint piszczy głośniej niż dzwony w kościele a jakikolwiek czas na swoje sprawy czy tez coś podłubać przy wozie bo się sypie to owszem ale najpierw zrobić wszystko na tip top wokół domu. 

Z  czasem nie wytrzymałem, nerwy puściły i zjechałem z łaciną  z góry na dół cały ten ich "odgórnie ustalony system" życia na wsi. To się obie na mnie obraziły i jak teściowa się przypadkiem dowiedziała od córki, że moje schorzenie niedowładu spastycznego stopy (stopa końskoszpatowa leczona 2 krotnie operacyjnie), lekarze za komuny sklasyfikowali jako dziecięce porażenie mózgowe, choć jak się okazuje niewiele jedno z drugim ma wspólnego, gdyż komplikacje z tym związane i diagnozy lekarzy specjalistów nie dawały 100% gwarancji że to jest akurat MPD (wcześniej od samego początku znajomości z obecną żoną, teściowa się w ogóle tym zagadnieniem nie interesowała);
A skoro mpd no to zdaniem teściowej porażenie mózgowe facet ma i co za tym idzie jest pier..... bo nerwowy, agresywny i łaciny nie oszczędza. Więc trzeba faceta wyeliminować z rodziny i dawaj żonę nastawić przeciwko mnie.
Po kłótni zaproponowała mi żona z teściową,  bym się "wyprowadził" na tydzień, wszystko sobie przemyślał i wrócił jak będzie już ze mną ok. A żona próbowała udawać ze nic się nie stało, bo jej mamusia jest dobra i wszystko żona ma od niej co chce i jakoś się dogadamy.
A ja twardo stoję przy swoim,  że jadę bo auto wymaga poważnej naprawy, tu mam 15 km do najbliższego sklepu a w mieście 15 min spacerkiem, spakowałem co ważniejsze i "w długą".
Posiedziałem 1,5 tygodnia, auto naprawiłem, temat wojny przemyślałem i poukładałem sobie wszystko i stwierdziłem że wracam się dogadać i jakoś temat wyprostować.
A tu zona i teściowa nie mają o czym gadać bo jestem szurnięty i  z góry stwierdziły jednogłośnie, ze na nic to się moje przepraszanie, wyjaśnianie i całe moje gadanie zda.
Więc ja twardo stałem na spokojnie przy swoim, żonę uprosiłem by zechciała mnie wysłuchać i zacząłem się tłumaczyć jak ten zbity pies czemu tak się stało, że doszło do wojny.
I mówię że górę wzięły nerwy z pracy (wojna w pracy stoi o krok przed sądem pracy), że przez wojnę nie mam teraz życia w pracy, zmęczenie z zapier.. w pracy, jazda w nocy do domu, moje głupie przyzwyczajenia "wyniesione" z domu, ciągłe sprzeczki w domu z żoną i teściową o pierdoły i ich sterowanie mną. a to ubrać mam się tak jak one sobie tego życzą, ścięcie na jeżyka 12mm to były gotowe oczy wydłubać i poćwiartować, bo będą sie wstydzić wśród ludzi ze mną pokazać itd., a poza tym ze wszyscy się zagalopowaliśmy i po ślubie nie było rozmowy we 3 jakie mają oczekiwania wobec mnie, nie przedstawili swojego stylu życia i zasad panujących u nich w domu bo wg mnie doszło do zderzenia 2 światów miejskiego i wiejskiego a ja z doskoku mam na pstryknięcie palcami wszystko wiedzieć i się znać.
A teściowa z żoną twardo, że moje tłumaczenia to dziecinada bo przyjeżdżałem co 4 dni i widziałem jak sie żyje na wsi, byliśmy ze sobą 2 lata do ślubu więc nie pier... zięciu takich farmazonów ze nie wiedziałeś na co się decydujesz. a poza tym masz mpd więc jesteś pier... i żadne tłumaczenia czy też wyjaśnienia do nas nie docierają. spier... wszystko i teraz my się zastanowimy co dalej i być może do zobaczenia w sądzie na rozwodzie. a powołując sie na podany artykuł o toksycznej teściowej i trójkącie małżeńskim zona stwierdziła że oczyściłem się jak łza ze wszystkiego. jednym słowem ktoś na nas pluje a one twierdzą zgodnie że deszcz pada.
więc sie zastanawiałem się potem długo nad tym,  czym zawiniłem skoro nie dopuściłem się ciężkiego grzechu zdrady itp. względem ślubu kościelnego a za sprzeczkę, która jest praktycznie na porządku dziennym w małżeństwie już teściowa nastawiła zonę na rozwód bo jestem psychicznie chory poprzez powiązanie z MPD i niby to ukryłem przed ślubem. A tym bardziej że to jest rewelacyjny toksyczny przykład trójkąta małżeńskiego. Ślub z teściową ?gratis? by miał kto mieszać młodym w małżeństwie na starcie.
Wszelkie próby by jakoś dotrzeć do żony i uświadomić jej, że najwyższa pora odciąć pępowinę i zacząć układać życie razem we dwoje, a nie we troje; że to w końcu mi ślubowała przed ołtarzem, a nie mamie, ze całe życie z mamusią za rączkę nie będzie chodzić, ze pora wreszcie dojrzeć i wziąć sprawy w swoje ręce niestety mówiąc potocznie  ?spaliły na panewce?.
Zabrać żonę z okowów zaborczej mamusi to z pozoru byłby nie problem, tylko że żona bez mamusi świata nie widzi i jej samej nie zostawi.

Problem w tym wszystkim jest taki, że one obie nie widzą tego problemu toksycznego trójkąta i jestem już bezsilny, nie wiem w jaki sposób dotrzeć do żony i otworzyć jej zamydlone przez teściową a jej matkę oczy. Wielce są obie na mnie obrażone.
I doszło do tego, że teściowa nastawiła żonę przeciwko mnie do tego stopnia, że żona nie widzi innego rozwiązania jak tylko
i wyłącznie rozwód bo ja jestem szurnięty delikatnie mówiąc. Zdaniem żony  ?domagam? się o niej by zerwała wszelkie kontakty spaliła mosty ze swoją mamą, bo teraz staliśmy się małżeństwem i życie we dwoje ma być ? z jej punktu widzenia
w takiej formie.
Jak zaproponowałem byśmy we dwoje poszli na terapię małżeńską, to z całą stanowczością twierdzi, że ona nie ma po co iść bo mamusia jest cacy tylko ja mam nie po kolei w głowie. Ręce opadają i nie wiem co robić a rozwód przez takie coś to jakaś paranoja.

Szkoda czasu i miejsca by się rozpisywać i rozwijać dalej ten wątek z początku mojego postu, ale mogę powiedzieć tyle, że do samego końca walczyłem o małżeństwo i żonę z klasą (drugie podejście ugodowe 26.05.br.) a w podziękowaniu za kwiaty dla teściowej z okazji dnia matki to mogłem je sobie włożyć w d... uznając że moje małżeństwo to nic innego jako toksyczny trójkąt. Z dalszych rozmów z żoną wywnioskowałem jedno, że jak dziecku (czytaj żonie) zabrałem jej łopatkę z piaskownicy- do umycia:) - to tym sposobem podpisałem na siebie wyrok śmierci. Za dosłownie pierdołę nic nie znaczącą dla istoty awantury nasza miłość i wszystko co się tyczyło małżeństwa w jej mniemaniu przestało istnieć, powołując się na stwierdzenie mamuni, że jestem... .
Żałuję z tego wszystkiego zmarnowanych 3 lat związku, że dałem się wmanipulować - zasłodzony i z zamydlonymi oczami przez żonę - w ślub kościelny. Słodziła mi przez praktycznie 3 lata - od samego początku związku - do tego stopnia, że bez diagnozy lekarskiej nabawiłem się najcięższego przypadku cukrzycy.
Ale za to Bogu dziękuję, że nie ma z tego związku dziecka i w porę się z tego otrząsnąłem - sznur na szyi coraz bardziej się zacieśniał ciągany przez żonę i teściową - i zwiałem z tego bagna.
Ratowałem małżeństwo zupełnie bez sensu. Dla idei ślubu kościelnego, która dla mnie tak wiele znaczy i w efekcie poszedłbym na dno jak Titanic.

Ochłonąłem po tym wszystkim, zastosowałem się do Waszych ? nie da się ukryć że na pierwszy rzut okiem cennych - wskazówek, by się wyprowadzić całkiem od żony i teściowej i po tych 2 nieudanych podejściach ugodowych nie wracać,
tylko czekać na ruch z Ich strony. A nuż żona przejrzy na oczy, dojdzie do jakiegoś spięcia na linii córka ? mama z powodu rozsypki jej małżeństwa i wróci z podkulonym ogonem do mnie, chcąc przeprosić się za wszystko.

Tylko sytuacja jest teraz mocno zakręcona.
Ja czekam na ich ruch, do sądu na razie nie startuję, bo nie widzę powodu by rozwalać małżeństwo za taką awanturę a skoro same się odgrażają rozwodem i cała wielka miłość żony do mnie zgasła, więc przyjąłem taktykę że czekam spokojnie na zaproszenie do sądu i pozew.

Naczytałem się sporo z neta o tej toksycznej tematyce nieodciętej pępowiny, zaliczyłem wizytę u psychologa ? skoro żona nie chce iść to sam poszedłem by się przekonać czy może faktycznie ze mną jest coś ?nie teges?, czy raczej z żoną... i ewidentnie wyszło na winę żony ? i tak jak szanowne Internautki z tego portalu zalecają, to owszem do żony mogę wrócić, ale nie do jej rodzinnego domu tylko własnego lokum. A tu się obawiam, że żona na taki układ nie pójdzie.

I teraz pozostaje pytanie co dalej robić??
Ja się odsunąłem w cień, milczę i czekam na rozwój wydarzeń, a druga strona również milczy i pewnie czeka, że znowu przyjdę się ?podlizywać? i przepraszać jak zbity pies za to co zwojowałem, by mieć ze mnie pożywkę i ubaw na zasadzie walczącego faceta z wiatrakami, które się rozsypały i nic już nie zostało (z małżeństwa i miłości zdaniem partnerki).

Witaj Luiza83,

Ja to jednak miałem jazdy na maksa chyba.. doszedłem do wniosku, że mój związek to był toksyczny trójkąt z nieodciętą pępowiną i na dokładkę żona jedynaczka. Bajkowe marzenie o szczęśliwym związku... masakra.

Po tej całej awanturze i pierwszym spotkaniu ugodowym, przyszedł taki moment załamania u mnie i wściekłości do siebie za to, że rzuciłem "mięsem" podczas kłótni. Byłem zły na siebie, że tak postąpiłem wobec żony i przy okazji rykoszetem dostało się teściowej zahaczając przy okazji odłamkami w stronę teścia.
Opieprzałem w głębi duszy siebie samego na zasadzie takiej, że coś ty chłopie najlepszego zrobił żonie i swojemu małżeństwu? Ona za tobą świata nie widziała, szalała i kochała jak (niby) nikogo dotąd a ty ją tak "zjechałeś".
Ale potem zacząłem to wszystko na chłodno analizować i drążyć temat "po nitce do kłębka", by dojść co spowodowało całą awanturę. czy to ja, czy też może ona z mamą popełniły błąd i stało jak się stało.

Zacząłem się doszukiwać problemu w tym, że żona od samego początku znajomości wszelkie sprawy uzgadniała z mamą.
A to wyjazdy do ich rodzinki, a to jakieś tam ważniejsze wyjazdy czy wypady za miasto. Coś mi nie grało w tym, że ja mam być w tempie ekspresowym w domu, "bo jedziemy do rodzinki i ty tez tam musisz być". Ale z drugiej strony w porządku, chcą się mną pochwalić, jakiego to faceta znalazła sobie córunia, chcą bym poznał Ich rodzinę, bo może będę mężem itd.

Wypad na weekend we dwoje - ustala z mamą, wyjazd na wakacje - ustala z mamą. I taka chwila refleksji, co jest grane, pyta się mamy czy z chłopakiem może wyjść z domu?? Za późno (w okresie zimowym) nawet nie można wracać czy też ona nie może wrócić do domu, bo już mamcia bombarduje telefonami - na smyczy jest czy co? D
orosła kobieta a matka ją traktuje jak nastolatkę. Wyjazd na wakacje no to ok, uzgadnia z mamą termin, bo teściowa siedzi z mężem można by rzec, że na drugim końcu Polski i pustego domu z psem bez opieki żona nie zostawi.

No i dochodzi do tego wyjątkowego dnia w życiu. No to siup i ślub.
A po ślubie zwrot akcji w zachowaniu żony względem mnie. Przed byłem ten pierwszy i najważniejszy a po tym wydarzeniu "zabawka" się znudziła i idzie w odstawkę.
Z wielkiej miłości żony zaczyna wychodzić dyktatura z oparami miłości w tle, teściowa ważniejsza ode mnie, a ja jestem w tym małżeństwie trybikiem w machinie od wykonywania poleceń, przynoszenia kasy do domu "na stół" i siedzieć cicho pod miotłą.
Jak coś uzgodnić z żoną, nawet na drodze kompromisu, to po pierwsze pada odpowiedź: idz do mamy i z nią pogadaj co robić; a rozwiązanie sprawy z żoną poprzez rozmowę i znalezieniem w tym jakiegoś kompromisu, to rozwiązanie z jej strony opierało się tylko i wyłącznie na jednym magicznym słowie NIE. Nie, bo będzie tak jak ona chce i koniec gadki.
Reszta spraw jest w moim opisie.
I tu nagle olśnienie... to ma być małżeństwo, partnerstwo w związku i rozwiązywanie wszelkich spraw we dwoje? Do czego mi w tym teściowa potrzebna. One dwie grają a ja mam pod to tańczyć?
No to pora z tym skończyć, przemówić do rozsądku swoim "dziewczynom" i wybuchła awantura.
A po awanturze przyjeżdżam się pogodzić i konflikt zażegnać a tu żadnej rozmowy nie będzie, żona stwierdziła, że z nami koniec, manatki swoje masz spakowane i wypad z domu.
Zobaczyłem że rozmowa nie daje żadnego rezultatu, nie ma mowy bym został i zażegnać z czasem spór, żona chce rozwodu, więc ok. Zabiorę część rzeczy, by przynajmniej mieć w czym chodzić a po resztę przyjadę innym razem.

Żonie emocje opadną i może życie wróci do normy. Ale przez toksyczną teściową to raczej żona tak szybko nie ochłonie.
Zacząłem szperać na necie na temat toksycznych związków, tam mnie odsyłają na tematykę nieodciętej pępowiny i natrafiłem w wyszukiwarce na Twój artykuł. Czytam i oczom nie wierzę. Wypisz wymaluj prawie identyczny scenariusz jak u mnie.
Post za postem coraz bardziej mi oczy otwiera na skalę problemu, pojawiają się cenne porady i wskazówki jak dalej działać w mojej sprawie. No to do dzieła.

Drugie podejście ugodowe i na niej "powtórka z rozrywki". Czerwone światełko w oczach i znak, że żonę trzeba wyrwać ze szponów zaborczej teściowej poprzez rozwód i sądownie poddać się terapii. Zmykam do domu, przygotuję się do sprawy rozwodowej i za jakiś czas wrócę powiedzieć żonie ostatnie zdanie i zabrać pozostałe rzeczy.

Nomen omen dzisiaj to zrobiłem - definitywnie się wyprowadziłem, z żoną rozmawiam i mówię, że mam do niej mimo wszystko wielki żal, że mnie wyrzuciła z domu jak faceta co zdradził a tego nie zrobiłem i ja na jej miejscu nigdy bym tak nie postąpił; nie zamierza i nie zamierzała nawet porozmawiać i poszukać rozwiązania sporu; zakochana  po uszy byłaś do ślubu, słodziłaś na każdym kroku, wierciłaś dziurę w brzuchu o dziecko, bo ono nas bardziej zbliży a jaka jesteś teraz???; nigdy się dla Ciebie nie liczyłem po ślubie i w tym miało być jeszcze dziecko??, zawsze byłem ten drugi albo na szarym końcu w rodzinie a tak nie powinno młode małżeństwo wyglądać mimo mieszkania z rodziną/teściami a dla niej tylko się liczy kasa i jej rodzina i jej/ich potrzeby.
Na co za każdym razem żona odpowiada ripostą, że ja się we wszystkim stawiałem, nie chciałem robić i kasy dawałem od siebie. Na co ja odpieram ataki, że stawiałem się byś mnie wreszcie zaczęła dostrzegać że też tu jestem, bo byłem dla was nikim, ani mężem ani partnerem w rodzinie i uważasz, że to jest w porządku? Tak się zachowują osoby w małżeństwie?   
No to zmian płyty u żony i riposty na wszystko w skrócie pt. kasa i życie, kasa i życie i tak na okrągło.
Z domu się nie ruszy bo ma rentę i to jej wystarczy a ja - jej zdaniem - jestem sknera i kasy nie daję.

Noooo, to żonie całkiem rozum odebrało, teściowa jej niezłe pranie mózgu zrobiła, pazerność na forsę i dyktatura w małżeństwie promieniuje z niej mocniej niż Czarnobyl swego czasu, więc pora brać nogi za pas i zwiewać ogniem jak najdalej on nich i z tego zadupia.
Jak po dniu matki "wróciłem" do dawnej codzienności sprzed ślubu, odgrzałem stare znajomości, korzystam z życia całymi garściami, pełen "luz blues i orzeszki", więcej kasy dla siebie i swoje zachcianki. Zabrałem się za "remont" spustoszenia w psychice po tym rewelacyjnym i pełnym miłości związku. Jak zacząłem przerabiać na spokojnie pogrzeb swojego małżeństwa, tak od dzisiaj wyleczyłem się z tego całkiem, przeszedłem na śmiechoterapię i ryję w głos jak mogę z wszelkich występów i tekstów żony jakie pamiętam.

Bez uderzenia głową w coś twardego "barankiem z przytupem" i chęci dalszej walki o żonę po dzisiejszym spotkaniu wybiły mi się same z głowy. Takiego strupa na 4 literach "taszczyłem" na plecach przez 3 lata i miałem jakieś futurystyczne mrzonki, że może mam jeszcze szansę uratować żonę z tej patologii i zawalczyć o normalne małżeństwo. Z trudem wytrzymałem prawie rok od ślubu a tak miałbym mieć całe życie??? O nie! 

Większość odpowiedzi na Twoje pytania znajdziesz w Swoim artykule i wypowiedziach osób. Tu jest ewidentna wina obu stron, bez rozgraniczania kto mniej czy bardziej winny. Wyszukałem gdzieś w necie takie teksty i może to też Tobie i Wam drodzy internauci da do myślenia:

Dochodzę do wniosku, że jesteś osobą, która trzyma się matczynej spódnicy a wynika to z Twojego wygodnictwa. Chcesz mieszkać w rodzinnym domu, bo masz tu wszystko do czego przywykłaś, a dorosłość wiąże się dla Ciebie tylko z tym, że masz przy sobie swojego ukochanego męża, swojego mężczyznę,.
Dla mnie małżeństwo dwojga ludzi  to partnerstwo, czyli równe prawa, jeden drugiemu jest partnerem, wsparciem i pomocą. Chodzi o odrobinę wyrozumiałości, a nie dyktowanie komuś co i jak ma mówić, jak się zachować, ubierać, wyglądać, co robić w każdej chwili, a czego nie.
Piękno w tym, aby pozwolić drugiemu człowiekowi w związku być sobą, realizować się i rozwijać swoje dobre strony, dostrzegać w ukochanej osobie jej ogromny ukryty potencjał i to, co w tej osobie kochamy najbardziej. Nie ma co sie oszukiwać... dyktatura to nie miłość w pełni dojrzała... a już na pewno nie miłość, którą darzy się ukochaną osobę, to skrzywiona 'miłość', ale we własnym kierunku. Szkoda niszczyć w taki sposób nasze małżeństwo.

Ty nie potrzebujesz rodziny, którą chciałaś ze mną stworzyć, Ty już MASZ rodzinę. Mamę, ojca, itd. To zamknięty krąg, do którego Ja mogłem wejść, pod warunkiem że całkowicie się do Ciebie i Was dopasuję, najlepiej jak jeszcze zerwę więzi ze swoją rodziną i całkowicie zamknę swoją przestrzeń swobody działania.

W ten sposób udowodniłaś mi, że nic nie znaczę dla Ciebie i być może nigdy nie znaczyłem. Nie słuchałaś mnie, nie chciałaś tak naprawdę być ze mną. To małżeństwo w moim odczuciu nie miało dla Ciebie żadnego znaczenia. Widziałaś jak się meczę, ze to co robisz do niczego dobrego nie prowadziło, ale nie miałaś w tym wszystkim w sobie odrobiny pozytywnych uczuć do mnie, żeby to przerwać. Zawsze wszystko ja robiłem źle, a Ty i Twoja rodzina to świętości. Wy wszyscy nie potrzebujecie nikogo z zewnątrz, nie jesteście ich ciekawi. Interesują Was tylko klony Was samych. Nie widziałem od dawna w tym małżeństwie miejsca dla siebie.

Resztę można dopowiedzieć sobie samemu z własnego doświadczenia...

Nie mam zamiaru się poddać a tym bardziej odbierać sobie życia za taką porażkę życia.
Uwolniłem się z tej toksycznej patologii (co prawda jeszcze rozwód, ale już było nie było mam wolność,) znów dostrzegam radość życia w najmniejszym szczególe, zaglądam na fora w poszukiwaniu i ratowaniu w oparciu o własny przykład - ludzi mających początkową styczność z tym problemem i przede wszystkim patrzę w przyszłość z nadzieją na znalezienie tej nowej i czystej od takich "smakowitych" toksyn miłości.

Dzięki za słowa wsparcia i otuchy z wzajemnością...
Pozdrawiam

Powodzenia.

Przeczytałam ten wątek, bo dotyczy rzeczy, przez które przechodzi bliska mi osoba. Smutne to wszystko, człowiekowi wydaje się, że jest z bratnią duszą, że zawsze możliwy jest kompromis, ale niestety. Luizo, jak mają się sprawy u Ciebie? Mieszkacie oddzielnie? Nadal jesteście małżeństwem? Jak Ci się żyje?

Jakbym czytała swoją historię. A to "cześć" siostrze nie powiedziałam, tzn. powiedziałąm ale za cicho....
A to do mamusi szacunku nie mam, bo nie chciało mi się z nią 100 raz na Skype rozmawiać jednego dnia.....
I generalnie to wszystko jest moja wina, oni byli dla mnie tacy dobrzy, a ja takaaa zła,
męża też miałam najlepszego na świecie. U niego w domu to jest niebo, tylko ja mam nierówno pod kopułą i sobie
coś wiecznie wymyślałam. I to nic, że nie ułatwiał mi tam pobytu, bo sama sobie na to zasłużyłam. Generalnie to wszystko moja wina o_O
A teściowa to jest taka dobra, do rany przyłóż. Bo jak inaczej. Tylko ja jestem zła.

Doskonale Cię rozumiem.
Współczuję. To jest mafia.
I marne pocieszenie, że nie masz dziecka.
Mój mężuś do dnia dzisiejszego nie dał nam grosza (mimo, że alimenty zasadzone).
Dlaczego? Bo mamusia nie kazała.

Nie wiem, co Ci radzić. Naprawde sytuacja bardzo podobna do mojej. Rodzina pana męża jest najważniejsza.
I ja już wiem, ze u mnie tez  zadne rozmowy nie pomogły.
Ale wiadomo kazda historia jest inna, może Twój mąż się jeszcze ogarnie.

Czego zycze Ci z calego serca :*

Ps. Dopiero zauważyłąm, że to jest stary wątek.

Luizo, co u Ciebie?

Witam wszystkich po długiej przerwie:) Chciałam bardzo serdecznie podziękować za wsparcie jakie dostałam na tym forum.
Na zakończenie wątku dla zainteresowanych powiem, że mimo dwuletniej separacji, wielu rozmów i spotkań nie udało się uratować mojego małżeństwa.  Od kilku dni jestem rozwódką. Czuję porażkę że to małżeństwo nie wyszło, ale jednocześnie ulgę że jest już po wszystkim. Cieszę się że jestem wolna od tej chorej rodziny. Ktokolwiek miał wątpliwości co do tego czy mój mąż jest emocjonalnie uzależniony od swojej rodziny powiem, że do sądu przyjechał z rodzicami, siostrą i siostrzenica (11 dziewczynka, ciekawe w jakim celu jej to doświadczenie) i adwokatem. Ja byłam z przyjaciółka. A i tak miałam obiekcje czy to potrzebne.
Cała ta chora gromada zrobiła niezłe przedstawienie na korytarzu zaśmiewali się do łez:)
Jak wracam myślami do tych chwil, to mam ochotę leżeć krzyżem w kościele przez tydzień w podziękowaniu, za to że nie miałam z NIMI dzieci (bo przecież to nie byłyby dzieci moje i męża).
Dziękuję i życzę wszystkim powodzenia....walczcie o swoją godność ja mam odczucie że zrobiłam to za późno. Ale lepiej późno niż wcale. Porażka dopiero byłoby żyć w czymś takim.