Związek z facetem niepełnosprawnym

U takich osób jest wymiana. Taka relacja daje poczucie misji, celu, bycia potrzebnym. Słynne kobiety, które kochają za bardzo.

No i zalezy co samemu sobie potrafimy dać. Jak ktoś jest samodzielny to nawet nie zauważy, ze partner nic nie daje, bo ciągle znajomi, hobby, rodzina i dopamina jakoś leci.

Nie wiem, jak bardzo poza związkiem trzeba funkcjonować, żeby nie zauważyć, że partner nic do niego nie wnosi. Zresztą, na cholerę komu taki związek, skoro wszystkie potrzeby spełnia poza nim?

A gdzie ja mówię, że to zjawisko powszechne?
Jesteś bardzo mało empatyczna. Wiem, ty byś w taki związek nie weszła, nie wyobrażasz sobie- to 99% twojej wypowiedzi. Ale takie kobiet istnieją. Nie wiem, sama się zastanów. Nie każdy jest interesowny w takim kontekście w jakim ty myślisz.
Bo co na twoje może mieć żona Trynkiewicza ze związku z osadzonym w Tworkach? Albo co miała- czego nie dałby jej sprawny facet- żona kolesia z life on wheels. I tak długo wytrzymała. Zresztą już na te pytania co taki związek daje odpowiedziałam w cytowanym fragmencie.

Niewidomy używa echolokacji Ech te damy z dużych miast.

Jak nie wiesz spytaj AI, albo tego pana. Zapewniam cię, że z przyjemnością by odpowiedział.
Ale myślę, że na tyle odważna to ty nie jesteś.

Sądzisz, że jak kogoś stać na gosposię i prostytutki, to partnerka już mu niepotrzebna?
Relacja romantyczna znacząco różni się od tych, które mamy z rodziną, czy przyjaciółmi.
Dla mnie to, co opisujesz, to nie jest związek i osobiście bym się z czegoś takiego katapultowała.

A gdzie ja zasugerowałam, że tak mówisz?
Podkreślam tylko, że to zjawisko bardzo rzadkie.
Mimo że osób z mentalnością ratownika nie ma wcale tak mało.
Jak widać, zwykle "spełniają się" one w innych relacjach, na przykład u boku alkoholika.
Po prostu w prawdziwym życiu to nie wygląda jak na filmie, że co prawda facet ma paraliż czterokończynowy, ale jest też super przystojny, inteligentny i bogaty, więc w razie jego śmierci odziedziczysz majątek, a póki żyje, to będziecie razem zwiedzać świat, podczas gdy tymi niefajnymi czynnościami zajmie się prywatny pielęgniarz.

Czyli zauważenie, że większość takich osób przez całe życie jest pod opieką rodziców albo pracowników ośrodków pomocy społecznej, jest mało empatyczne?

Nie weszłabym w związek z kimś, kto zupełnie nic wokół siebie nie zrobi. Przyznaję otwarcie.
Ale mogłabym wejść w związek z człowiekiem, który mimo niepełnosprawności jest do pewnego stopnia samodzielny i może współtworzyć ze mną dom, zamiast tylko w nim egzystować.

Trynkiewicz nie żyje. Kobieta, która została jego żoną, do normalnych nie należy, skoro związała się z psycholem, więc i potrzeby ma raczej niestandardowe. Tacy ludzie nie są wyznacznikiem, bo zdrowej relacji z nimi nie zbudujesz.

Nie musiała pracować, a miała za co żyć i mieszkać w stolicy. Zyskała też rozgłos.

Wbrew pozorom, całkiem sporo jest takich par czy małżeństw. Choć może dopiero po wielu latach dochodzą do tego etapu, kiedy się sobą mało co interesują, o bliskości czy seksie nie wspominając. Ciężko sobie to wyobrazić, ale jakieś korzyści z tego czerpią. Skrajnych przykładów nie ma sensu przedstawiać, gdyż jest ich mniej - tym mniej, im większe "dziwactwa" występują między nimi. Każdy może sobie znaleźć punkt krytyczny, poza którym relacja traci charakter związku. Najwidoczniej takie osoby, jak Autorka coś czerpią dla siebie z takiej relacji, mimo istnienia szeregu problemów czy niedogodności, na jakie narzekają. Jeśli nawet cała historyjka jest zmyślona, to czemu dla niektórych ma brzmieć tak bardzo nieprawdopodobnie?
Mam wrażenie, że syndrom ratownika lub samarytanina występuje jednak częściej u Pań.
Skoro istnieją kobiety współuzależnione, żyjące na co dzień z nałogowcami, przemocowcami czy toksykami, to wcale nie dziwi opisany tutaj scenariusz.. Takie osoby są w stanie znieść ogrom niewygód, aby tylko pozostać przy tym partnerze.

Oczywiście że używają. Nigdy nie widziałeś jak niewidomi w pomieszczeniach klaskają językiem?
Pewnie nie wiedziałeś - ach ci wieśniacy...

Niewidomy może być w miarę samodzielny. Mi chodziło o osoby na tyle niepełnosprawne, że nic lub prawie nic wokół siebie nie zrobią.

Zawsze znajdą się jakieś wyjątki. Ale ile znasz osób, które świadomie weszłyby w związek z człowiekiem, który nie może nawet sam skorzystać z toalety?

Obstawiam, że większość to były osoby, które zachorowały w trakcie związku lub uległy wypadkowi.

Takie życie jest mega trudne, więc nic dziwnego, że niewielu się na nie decyduje. Nie dość, że trzeba mieć odpowiedni mental, to jeszcze sprawność fizyczną, by regularnie dźwigać dorosłego człowieka, pomagać mu się myć, ubierać, karmić go, zmieniać mu pieluchę. Zawsze potrzeby tej osoby stawiać ponad swoimi, wszystko planować tak, by zapewnić jej maksymalny komfort, nierzadko kosztem własnego. A jakby tego było mało, to też miewa gorsze dni, różne humorki, bo tu coś uwiera, tu coś boli.

Jak już pisałam, wyjątki się zdarzają.

Przecież pisałam wyraźnie, że mówię o ludziach, którzy NIC nie są w stanie wokół siebie zrobić.

Ale nawet jakby to był niewidomy, który co prawda sam się umyje, zje przygotowany dla niego posiłek i skorzysta z toalety, tyle że nie pracuje i w domu też nic nie zrobi, to nadal marne ma szansę na związek.

Przykra historia.

Swoją drogą, "prawie nic" też niewiele zmienia. To nadal za mało, żeby móc kogoś postrzegać w kategoriach partnera do związku.

Musiałby być wyjątkowo dobry w te klocki, atrakcyjny fizycznie, no i trafić na kobietę, której seks rzeczywiście jest w stanie zrekompensować duże braki.

Finansową.

Kiedy wy zrozumiecie, że nie każdy człowiek kieruje się swoim interesem. Mało jest samotnych matek, które mają totalnego patusa za exa? Do pewnych rzeczy trzeba dojrzeć, nauczyć się.
Nie każdego uczą, żeby dbał o własny interes; a wręcz przeciwnie są ludzie, dla których miłość = poświęcenie i cierpienie.

Ty się pytasz jaki ona ma korzyści, bo sam nie jesteś skłonny być w relacji, która nie realizuje twoich korzyści. To podstawowy błąd- dlaczego ona nie robi tego , co ja bym na jej miejscu zrobił i dlaczego nie kieruje się tymi kryteriami, którymi ja bym się kierował.

Rozumiem, że ona nie może być w związku gdzie nie ma żadnej korzyści? Może właśnie dlatego ten temat - dziewczyna przez X lat była w relacji gdzie nie było korzyści i po raz pierwszy w życiu zaczyna się zastanawiać po co? Bo właśnie teraz się nauczyła, że wszyscy oprócz niej jednak kierują się swoimi korzyściami.

KAŻDY kieruje się swoim interesem.
Te kobiety, które spotykają się z alkoholikami i przemocowcami, również spełniają w ten sposób swoje potrzeby. Zauważ, jak często zdarza się, że nawet po rozstaniu z tym pierwszym patusem, babka wchodzi w związek z kolejnym, a potem narzeka, że ona to ma pecha do facetów.
Wiele rzeczy robimy instynktownie.
Jeśli ktoś został zaprogramowany, że miłość to poświęcenie i cierpienie, to będzie tego szukał i wbrew wszelkiej logice, w tym będzie czuł się „na swoim miejscu”.
Niektórzy nie potrafią funkcjonować w zdrowych relacjach.
Coś im wtedy uwiera, za mało wrażeń, zbyt spokojnie.
Lubią czuć się ofiarą. Gdy otoczenie im współczuje i się nad nimi umartwia.
Dlatego błędem jest zakładanie, że jak ktoś pozwala się źle traktować i wykorzystywać, to nie czerpie z takiej relacji żadnych korzyści.

Odnajduję to w sobie. W sensie że wcześniej byli toksyczni faceci teraz też nie ma normalnej relacji.. Chyba muszę to lubić być tak zwaną opiekunką ale ja z życia rodzinnego to "wyciągnęłam" że miłość to poświęcenie i ciągła walka o nią. Tak zawsze postępowałam też w swoich związkach. Co do seksu to nie wiem jaki jest, ja go pociągam on mnie nie. Co do kierowania się swoim interesem jakoś tak nagle mi przyszły takie przemyślenia o przyszłości jak to będzie wyglądało i gdzie ja w tym wszystkim będę. To jest facet który siebie ogarnia normalnie tzn kąpiel, jedzenie no może poza brudzeniem wszystkiego dookoła, ubieranie itd.

Tak.