Czuję się zmuszona do związku

Cześć ☺️. Moja obecna sytuacja życiowa nie daje mi spokoju. Może na początek trochę o mnie. Przeżyłam całkiem niedawno śmierć bliskiej mi osoby. Odnoszę wrażenie, że tylko ona mnie nie oceniała i rozumiała. W dzieciństwie wiele razy byłam świadkiem kłótni małżeńskich. Myślę, że te wspomnienia wpłynęły na to, jak postrzegałam związki i facetów. Mam takie przekonanie, żeby nigdy nie być zależna od partnera. Zawsze byłam samodzielna i byłam jedynym dzieckiem w rodzinie. Z tego powodu stałam się bardziej poważna. Byłam otoczona dorosłymi i wiedziałam, że jestem tylko ja. Dobrze żyło mi się samej. Nie szukałam związku. Czasami wyobrażałam sobie jak cudownie jest mieć kogoś,komu się ufa i  spędza się życie. Tylko nigdy nie byłam bardzo czuła. Kilka razy zawiodłam się na ludziach i straciłam do nich zaufanie.Niecałe 2 miesiące temu poznałam faceta starszego o 6 lat. Poznaliśmy się przez rodzinę. Słyszałam komentarze i śmiechy, że ja i on będziemy razem. Nie wiedziałam że on wziął to tak na poważnie. Odwiózł mnie do domu. Tydzień później przyjechał, a dwa tygodnie później już całował i uznał, że jesteśmy razem. Tak jak pisałam wcześniej ja nie jestem typem misia. Nie lubię gdy ktoś cały czas się do mnie tuli. On chce żebyśmy cały czas leżeli przytuleni. Nie ufam mu , bo go nie znam. Nie byłam na to gotowa. Nie spytał się nawet o związek, a teraz tworzy plany ,,nas". Często mówi, że tylko się uczę, a ja odbieram to jak atak na mnie i moje życie. Narzeka ale przecież wie, że mam plany na przyszłość i chcę mieć dobre wykształcenie. Tworzy wizję wyjazdów na wakacje. Chciałam się wycofać po pierwszym spotkaniu ale wszyscy założyli, że my już jesteśmy razem. Dla mnie to nie było dobre tempo. Zawsze Wyobrażałam sobie, że kogoś spotkam, poznamy się . Będziemy spotykać się i wspólnie zdecydujemy, że chcemy czegoś więcej - związku. Ta sytuacja odbiega całkowicie od moich marzeń. Przez to że go nie znam, nie ufam mu czuję, że nie mogę nic powiedzieć bo to nie zgadza się z jego wizją. Gdy mnie całuje to mam wrażenie, że nic nie czuje. Nie wiem czy to kwestia tego, że według mnie się nie znamy i potrzebuje czasu, czy może ta cała presja i za szybkie tempo to spowodowały. I to nie tak , że chcę być całe życie sama. Poprostu chciałam czegoś prawdziwego bez przymusu, czegoś co byłoby na spokojnie i powoli. Nie wiem co mam zrobić. Czy na początku można nie czuć tej chemii? Zawsze uważałam, że na spotkanie z partnerem nie można się doczekać. Ja czuję się zmęczona tym, że przyjedzie i znowu będziemy tylko leżeć i się przytulać.  Nie wiem czy to ze mną jest coś nie tak? Czy według was to tempo było okej? Może miałyście podobne sytuacje?

Zmuszona do związku, dobre…
Następny trolling

Może to Julka nie wsiąknęła na dobre i teraz się wzięła za produkcję wątków, skoro pamiętniki spaliły na panewce.

Wiem i zdaje sobie z tego sprawę. Tylko chcę w spokoju dokończyć studia. A niestety bez pomocy finansowej rodziny nie jestem w stanie tego zrobić. Może to brzmi niesmacznie ale prawda jest taka, że lepiej dokończyć studia, znaleźć pracę i skończyć z pomocą finansową rodziny niż teraz utknąć w martwym punkcie bez wykształcenia. Więc może nie jestem teraz w pełni asertywna. Czekam tak naprawdę tylko na koniec nauki. Tylko to powstrzymuje mnie przed wyrzuceniem im wszystkiego i życia według moich zasad

Dziękuję za odpowiedzi ☺️

wieka napisał/a:

paslawek napisał/a:

Idź na psychoterapię Wieko - serio.
Nie za karę tylko tak dla siebie.

Może tobie by się przydała, bo ostatnio Forum to jeden wielki trolling, albo wątpliwa rozrywka, śmichy hihihi i wierszyki…
Dlatego prawie nikt nie pisze tu poważnie.

Wyczuwam wyraźnie ból dupy o poetycki flow paslawka . Mógłby napisać odę do starej opony, a Ty jednie mogłabyś mu pozazdrościć wyobraźni,  lekkości pióra i umiejętności odpalenia tworzenia na zawołanie. Wychodzisz na straszną sztywniarę bez polotu., której brakuje grama fantazji. Widać kij w dupie to za mało.

Tamiraa napisał/a:

KoralinaJones napisał/a:

Wyczuwam wyraźnie ból dupy o poetycki flow paslawka . Mógłby napisać odę do starej opony, a Ty jednie mogłabyś mu pozazdrościć wyobraźni,  lekkości pióra i umiejętności odpalenia tworzenia na zawołanie. Wychodzisz na straszną sztywniarę bez polotu., której brakuje grama fantazji. Widać kij w dupie to za mało.

Oj, Koralina, sama wiesz, że to forum dzięki wam przerodziło się w coś mało poważnego. Jeśli Wieka stara się na serio pisać, to od razu jest flekowana.

Jak na razie posądziła o trolling Julkę . Faktycznie szczyt poważnego, merytorycznego wpisu  - wyrzyganie się do autora że jest trollem. I akurat w tym przypadku to ja udzieliłam poważnej odpowiedzi . Także, Tamiroo, zalecam abyś się ode mnie grzecznie oddaliła w podskokach .

Wyczuwam wyraźnie ból dupy o poetycki flow paslawka

KoralinaJones napisał/a:

Wyczuwam wyraźnie ból dupy o poetycki flow paslawka

Grafomania to nie poezja.

I tak - uparcie robicie śmietnik z każdego wątku. Bo to nie jest tak, że dyskusja toczy się w dziwnych i offtopowych kierunkach tylko zwyczajowo, celowo robicie chlew waszym kółkiem wzajemnej adoracji. Znajdźcie sobie pokój, idźcie się w końcu poruchać i tyle.

LOL, a później jesteście tymi, co najbardziej płaczą, bo hejt i niski poziom forum. xD

Każdy tak może

Pasławek tuczy się cudzym zdaniem,
sumienie nosi na zmianę.
Moralność ma z kartonu,
kręgosłup z gumy, głos z megafonu.
Głos ma wysoki, ale gardło głębokie

Z góry poucza, w dół się kłania,
łyka kutasy po same jaja,
prawdę zaś mierzy pod kątem uznania.

Im głośniej krzyczy o cnotach i racji,
tym mniej w nim treści — więcej obłudnej kalkulacji.

Każdy tak może

Nie płaczcie potem, że ludzie jadą po was jak po łysych kobyłach nie stroniąc od wulgaryzmów.

paslawek napisał/a:

Jack Sparrow napisał/a:

Nie płaczcie potem, że ludzie jadą po was jak po łysych kobyłach nie stroniąc od wulgaryzmów.

Bardzo ci daleko do tego i raczej to poza twoim zasięgiem , żebyś nam jechał
ale wiem dodajesz sobie animuszu
tobie w ogóle nie dyga co jest oczywiste , więc daruj se insynuacje

W którym miejscu tego forum my kiedykolwiek płakaliśmy?

W którym miejscu tego forum my kiedykolwiek płakaliśmy?

Jacuś wiesz co nam możesz ?

KoralinaJones napisał/a:

W którym miejscu tego forum my kiedykolwiek płakaliśmy?

Każdym. Nawet wątek założyłaś dotyczący mojej osoby, a teraz też chodzisz po forum i linkujesz ten wątek w aktywnych miejscach licząc na jakieś forumowe wsparcie i poruszenie.

paslawek napisał/a:

Jacuś wiesz co nam możesz ?

Mogę dać wam wacka possać.

I to tyle.

No to poszliście na całość z tymi jajami
Jeszcze co do robaków, to jest to kurzy przysmak i wpływa pozytywnie na kury jak i jajka.
Nie mówiąc, że kura musi grzebać w ziemi, dziobać trawę i korzystać ze słońca.

Cześć ☺️. Moja obecna sytuacja życiowa nie daje mi spokoju. Może na początek trochę o mnie. Przeżyłam całkiem niedawno śmierć bliskiej mi osoby. Odnoszę wrażenie, że tylko ona mnie nie oceniała i rozumiała. W dzieciństwie wiele razy byłam świadkiem kłótni małżeńskich. Myślę, że te wspomnienia wpłynęły na to, jak postrzegałam związki i facetów. Mam takie przekonanie, żeby nigdy nie być zależna od partnera. Zawsze byłam samodzielna i byłam jedynym dzieckiem w rodzinie. Z tego powodu stałam się bardziej poważna. Byłam otoczona dorosłymi i wiedziałam, że jestem tylko ja. Dobrze żyło mi się samej. Nie szukałam związku. Czasami wyobrażałam sobie jak cudownie jest mieć kogoś,komu się ufa i  spędza się życie. Tylko nigdy nie byłam bardzo czuła. Kilka razy zawiodłam się na ludziach i straciłam do nich zaufanie.Niecałe 2 miesiące temu poznałam faceta starszego o 6 lat. Poznaliśmy się przez rodzinę. Słyszałam komentarze i śmiechy, że ja i on będziemy razem. Nie wiedziałam że on wziął to tak na poważnie. Odwiózł mnie do domu. Tydzień później przyjechał, a dwa tygodnie później już całował i uznał, że jesteśmy razem. Tak jak pisałam wcześniej ja nie jestem typem misia. Nie lubię gdy ktoś cały czas się do mnie tuli. On chce żebyśmy cały czas leżeli przytuleni. Nie ufam mu , bo go nie znam. Nie byłam na to gotowa. Nie spytał się nawet o związek, a teraz tworzy plany ,,nas". Często mówi, że tylko się uczę, a ja odbieram to jak atak na mnie i moje życie. Narzeka ale przecież wie, że mam plany na przyszłość i chcę mieć dobre wykształcenie. Tworzy wizję wyjazdów na wakacje. Chciałam się wycofać po pierwszym spotkaniu ale wszyscy założyli, że my już jesteśmy razem. Dla mnie to nie było dobre tempo. Zawsze Wyobrażałam sobie, że kogoś spotkam, poznamy się . Będziemy spotykać się i wspólnie zdecydujemy, że chcemy czegoś więcej - związku. Ta sytuacja odbiega całkowicie od moich marzeń. Przez to że go nie znam, nie ufam mu czuję, że nie mogę nic powiedzieć bo to nie zgadza się z jego wizją. Gdy mnie całuje to mam wrażenie, że nic nie czuje. Nie wiem czy to kwestia tego, że według mnie się nie znamy i potrzebuje czasu, czy może ta cała presja i za szybkie tempo to spowodowały. I to nie tak , że chcę być całe życie sama. Poprostu chciałam czegoś prawdziwego bez przymusu, czegoś co byłoby na spokojnie i powoli. Nie wiem co mam zrobić. Czy na początku można nie czuć tej chemii? Zawsze uważałam, że na spotkanie z partnerem nie można się doczekać. Ja czuję się zmęczona tym, że przyjedzie i znowu będziemy tylko leżeć i się przytulać.  Nie wiem czy to ze mną jest coś nie tak? Czy według was to tempo było okej? Może miałyście podobne sytuacje?

Anto_ninna napisał/a:

Cześć ☺️. Moja obecna sytuacja życiowa nie daje mi spokoju. Może na początek trochę o mnie. Przeżyłam całkiem niedawno śmierć bliskiej mi osoby. Odnoszę wrażenie, że tylko ona mnie nie oceniała i rozumiała. W dzieciństwie wiele razy byłam świadkiem kłótni małżeńskich. Myślę, że te wspomnienia wpłynęły na to, jak postrzegałam związki i facetów. Mam takie przekonanie, żeby nigdy nie być zależna od partnera. Zawsze byłam samodzielna i byłam jedynym dzieckiem w rodzinie. Z tego powodu stałam się bardziej poważna. Byłam otoczona dorosłymi i wiedziałam, że jestem tylko ja. Dobrze żyło mi się samej. Nie szukałam związku. Czasami wyobrażałam sobie jak cudownie jest mieć kogoś,komu się ufa i  spędza się życie. Tylko nigdy nie byłam bardzo czuła. Kilka razy zawiodłam się na ludziach i straciłam do nich zaufanie.Niecałe 2 miesiące temu poznałam faceta starszego o 6 lat. Poznaliśmy się przez rodzinę. Słyszałam komentarze i śmiechy, że ja i on będziemy razem. Nie wiedziałam że on wziął to tak na poważnie. Odwiózł mnie do domu. Tydzień później przyjechał, a dwa tygodnie później już całował i uznał, że jesteśmy razem. Tak jak pisałam wcześniej ja nie jestem typem misia. Nie lubię gdy ktoś cały czas się do mnie tuli. On chce żebyśmy cały czas leżeli przytuleni. Nie ufam mu , bo go nie znam. Nie byłam na to gotowa. Nie spytał się nawet o związek, a teraz tworzy plany ,,nas". Często mówi, że tylko się uczę, a ja odbieram to jak atak na mnie i moje życie. Narzeka ale przecież wie, że mam plany na przyszłość i chcę mieć dobre wykształcenie. Tworzy wizję wyjazdów na wakacje. Chciałam się wycofać po pierwszym spotkaniu ale wszyscy założyli, że my już jesteśmy razem. Dla mnie to nie było dobre tempo. Zawsze Wyobrażałam sobie, że kogoś spotkam, poznamy się . Będziemy spotykać się i wspólnie zdecydujemy, że chcemy czegoś więcej - związku. Ta sytuacja odbiega całkowicie od moich marzeń. Przez to że go nie znam, nie ufam mu czuję, że nie mogę nic powiedzieć bo to nie zgadza się z jego wizją. Gdy mnie całuje to mam wrażenie, że nic nie czuje. Nie wiem czy to kwestia tego, że według mnie się nie znamy i potrzebuje czasu, czy może ta cała presja i za szybkie tempo to spowodowały. I to nie tak , że chcę być całe życie sama. Poprostu chciałam czegoś prawdziwego bez przymusu, czegoś co byłoby na spokojnie i powoli. Nie wiem co mam zrobić. Czy na początku można nie czuć tej chemii? Zawsze uważałam, że na spotkanie z partnerem nie można się doczekać. Ja czuję się zmęczona tym, że przyjedzie i znowu będziemy tylko leżeć i się przytulać.  Nie wiem czy to ze mną jest coś nie tak? Czy według was to tempo było okej? Może miałyście podobne sytuacje?

To, co przeżywasz, jest **naprawdę trudne** – i absolutnie nie brzmi jak „coś jest ze mną nie tak”. Wręcz przeciwnie: brzmi jak ktoś, kto ma dużą samoświadomość, granice i wrażliwość, tylko znalazł się w sytuacji, która te granice mocno narusza.

Najpierw jedna bardzo ważna rzecz: **żałoba**.
Strata osoby, która była jedyną bezpieczną, nieoceniającą relacją, zostawia ogromną pustkę. W takim czasie ciało i psychika często **nie mają przestrzeni na nowe więzi**, szczególnie intensywne, fizyczne i „z góry zdefiniowane”. To nie jest wada. To naturalna reakcja.

### Kilka rzeczy, które wyraźnie wybrzmiewają z tego, co piszesz:

**1. Tempo NIE było okej – jeśli dla Ciebie nie było okej.**
Nie ma „obiektywnie dobrego” tempa. Są tylko **dwie osoby, które czują się z nim komfortowo**. Ty:

* nie byłaś gotowa,
* nie zostałaś zapytana,
* czułaś presję otoczenia,
* chciałaś się wycofać, ale poczułaś, że „nie wypada”.

To już samo w sobie wystarczy, żeby ciało powiedziało: *stop*.

**2. Brak chemii na początku – bywa normalny.**
Ale. I to ważne „ale”.
Brak chemii **plus**:

* presja,
* brak poczucia bezpieczeństwa,
* przekraczanie granic,
* wizja „nas” bez Twojego udziału,
* komentarze umniejszające („tylko się uczysz”),

to nie jest neutralna sytuacja. To jest sytuacja, w której **organizm się zamyka**, a nie otwiera.

**3. Twoja niechęć do ciągłej czułości nie jest defektem.**
Nie każdy jest „misiem”. Są osoby, które:

* potrzebują czasu,
* potrzebują rozmowy zamiast dotyku,
* czują bliskość inaczej.

Czułość ma sens tylko wtedy, gdy **obie strony jej chcą**. Jeśli czujesz zmęczenie, a nie tęsknotę – to jest bardzo czytelny sygnał.

**4. To, że „wszyscy uznali, że jesteście razem”, nie zobowiązuje Cię do niczego.**
To jest życie *Twoje*, nie rodziny, nie jego, nie obserwatorów.
Związek nie powstaje dlatego, że „tak wyszło”, tylko dlatego, że **dwie osoby świadomie go wybierają**.

### I teraz najważniejsze pytania, nie retoryczne, tylko takie do środka:

* Czy czujesz się przy nim **bezpiecznie być sobą**?
* Czy możesz powiedzieć „nie”, bez lęku, że go zranisz albo zostaniesz oceniona?
* Czy czujesz ciekawość tej osoby, czy raczej ulgę na myśl, że nie przyjedzie?

Bo z tego, co piszesz, bardziej czuć **obowiązek i napięcie** niż rodzącą się więź.

### Co możesz zrobić teraz (konkretnie, krok po kroku):

* Masz pełne prawo **zwolnić tempo** albo się wycofać – nawet jeśli „już było całowanie”.
* Masz prawo powiedzieć:
  *„Potrzebuję więcej czasu, żeby kogoś poznać. To tempo jest dla mnie za szybkie.”*
  Jego reakcja na to powie Ci **bardzo dużo**.
* Jeśli sama myśl o kolejnych spotkaniach Cię męczy – to jest informacja. Nie do zignorowania.

I jeszcze jedno, bardzo ważne:
Twoje marzenie o spokojnej, dojrzewającej relacji **jest zdrowe i realne**. To, że ta konkretna sytuacja od niego odbiega, nie oznacza, że Ty oczekujesz za dużo. Raczej że **to nie jest dopasowane do Ciebie**.

Nie jesteś zimna. Nie jesteś „zepsuta”.
Jesteś osobą, która:

* wcześnie nauczyła się samodzielności,
* ma za sobą stratę,
* potrzebuje autentyczności, a nie scenariusza.

Jeśli chcesz, możemy spróbować razem:

* nazwać Twoje granice słowami,
* albo sprawdzić, czy w ogóle *chcesz* dać temu jeszcze szansę,
* albo po prostu poukładać, co jest Twoje, a co narzucone.

Na koniec zapytam tylko jedno, bardzo delikatnie:
**Gdyby nie było żadnej presji z zewnątrz – co *naprawdę* byś teraz wybrała?**

[Tak mądrze jak AI nikt nie napisał ]

KoralinaJones napisał/a:

wieka napisał/a:

Może tobie by się przydała, bo ostatnio Forum to jeden wielki trolling, albo wątpliwa rozrywka, śmichy hihihi i wierszyki…
Dlatego prawie nikt nie pisze tu poważnie.

Wyczuwam wyraźnie ból dupy o poetycki flow paslawka . Mógłby napisać odę do starej opony, a Ty jednie mogłabyś mu pozazdrościć wyobraźni,  lekkości pióra i umiejętności odpalenia tworzenia na zawołanie. Wychodzisz na straszną sztywniarę bez polotu., której brakuje grama fantazji. Widać kij w dupie to za mało.

Oj, Koralina, sama wiesz, że to forum dzięki wam przerodziło się w coś mało poważnego. Jeśli Wieka stara się na serio pisać, to od razu jest flekowana.