Zainteresowanie mężczyzny

no powiem Ci ze musisz się teraz sama postarać odrobinę ? Bo jak się sama zapusciłaś, to samo się nie pojawi

Na dwoje babka wróżyła. Może ta kobieta jakąś inicjatywę okaże oprócz czekania na tego jedynego ? Może pomóc.

Teraz wygladam bdb. Chodzi mi o to cczy mozna zrobic kolejne wrazenie na mezczyznie czy tylko pierwsze sie liczą?On mnie poznal rok temu i chyba nie patrzyl jak na kobiete wtedy tylko z widzenia znajoma. I mam wrazenie ze to mnie dysklasyfikuje juz zeby sie teraz cos zakrecic

Znaczy widzicie się tylko przelotem? Wymieniliście chociaż kilka zdań?
Tak można zainteresować. Faceci widzą takie zmiany. A czy zainteresujesz tego konkretnego to pytanie tylko do niego

Moim zdaniem w przypadku mężczyzn wizualnie liczy się tylko i wyłącznie pierwsze wrażenie, ale może się jednak mylę.  Ciekawa jestem, co sądzą o tym panowie.

Tradycyjnie się mylisz.

No nie musimy i byłoby nawet dziwne, gdybyśmy się wszystkim podobali. Ale jednak każdy, nieżaleznie od płci, chciałby się podobać tym, którzy podobają się jemu a gdy tak nie jest, to zwyczajnie smutno, zwlaszcza gdy wejdzie już jakaś faza zakochania i wtedy może poczuć odrzucenie, mimo, iż nigdy nie był "przyjęty". Chyba każdy to przechodził choć raz w życiu.

Czy Ty nigdy nie słyszałeś o "miłości platonicznej nigdy nie odwzajemnionej", o "fatalnym zauroczeniu"? Kto się nigdy nie kochal w żadnym aktorze /aktorce niech pierwszy rzuci kamień .

Juz przestań wciskać ludziom zaburzenia. To nawet dosć powszechne jest, zwlaszcza w mlodym wieku:) Czasem piszesz, jakbyś urodzil się już starym ramolem;))
Nie trzeba chodzić na randki, żeby się zakochać. Zakochanie to stan silnego zauroczenia. I jak najbardziej można zakochać się w swoich fantazjach na temat danej osoby.

Zdarza się, że ludzie "zakochują się od pierwszego wejrzenia", a czas pokazuje, że ta impulsywna i pozornie nieracjonalna decyzja była słuszna.

Co Twoim zdaniem decyduje o tym, że idziemy na pierwszą randkę, dającą początek głębszej relacji? Musi istnieć impuls, który budzi w nas ciekawość i skłania do dania komuś szansy.

Jakich nieznajomych? Ja w szkole znałam dobrze obiekt swoich westchnień, chodzilam z nim do klasy! I bylam zakochana jak nie wiem, heh.

Przytaczasz przyklad limerencji czyli ciezkiej artylerii, gdzie ludzie tylko w taki sposob funkcjonują, bo nie sa w stanie inaczej. My mowimy o normalnych przypadkach, ktore nie sa zaburzeniem a czyms naturalnym w procesie dojrzewania. Nikt dorosly nie podkochuje się w aktorach czy aktorkach jak i zupelnie obcych ludziach. To są często osoby z bliskiego otoczenia, z ktorymi mamy kontakt.
Pisze o normalnych ludziach, nie zaburzonych. tacy to sobie potrafią fantazjowac, że Angelina Jolie zostanie ich żoną;))

Nie wiem czy duze zmiany. Schudnięcie spowodowało ze sie calkiem inaczej ubieram, do tego leciutkie poprawki przeszłam, usta, brwi włosy. Nie wyglądam tez raczej sztucznie bo otoczenie nie zauwazylo nic poza utratą wagi i ze się stroję. Dlatego sie zastanawiam nad tym facetem czy mogę go teraz ruszac . Ja z nim rozmawiam obecnie ale rok temu jak bylam w złej formie zagadałam i sądze ze taką mnie postrzegać może juz. A drastyczną roznice zauwazylam na imprezach, gdzie wczesniej nikt mnie nie podrywal to teraz nie ma wyjscia bez zaczepek -to chyba jednak inaczej wyglądam. Swoją drogą sama sie przekonalam jak  w dzisiejszych czasach wygląd zmienia wszystko na rynku martrymonialnym.

Heh, a co masz na myśli zastanawiając się: "czy mogę go teraz ruszać"? Z tego co piszesz masz z nim kontakt, on Cię widzi w nowej odsłonie, w Twojej lepszej wersji i nic się jednak nie dzieje z jego strony.

Jeśli ktoś myli miłość czy zakochanie z zauroczeniem, to można sobie tak pofantazjować..
Zakochiwać się do szaleństwa w naszych wyobrażeniach albo na podstawie całkiem powierzchownego kontaktu z drugą osobą, lub, o zgrozo, jedynie samym zdjęciem w sieci(sic!) lub kilkoma rozmowami na czacie. Nazwałbym to fascynacją, opartą o konkretną przesłankę, bez częściowego nawet poznania drugiego człowieka. Wtedy sobie można mówić o "zakochiwaniu się" czy "miłości". Fakt, takie rzeczy są powszechne w młodym wieku, to skutek czy raczej objaw dojrzewania płciowego. Jednak jak się potem patrzy z perspektywy czasu, to w dojrzałym życiu ciężko nazwać owe młodzieńcze fascynacje miłością. Dlatego można się zauroczyć w kimś, z kim ma się ten słaby kontakt, ale miłością bym tego nie nazywał(pod warunkiem, że spotyka się kogoś na żywo).
Jeśli zaś mowa o zadurzaniu się w osobach, których się ani razu nie spotkało, to raczej szkoda mi komentować. Wiem, że mamy XXI wiek, gdzie króluje Internet wraz z całą gamą elektronicznych środków komunikacji, ale do diaska nie zakocham się w kimś, kogo ani razu na żywo nie spotkałem! Po prostu na żywo zupełnie inaczej(lepiej moim zdaniem) odbiera się daną osobę. W sieci, to można się kimś zafascynować, ale do uczucia jakiegokolwiek to jeszcze daleko..

Jeśli ktoś ma tak rozbudowaną sferę emocjonalną, to pozostaje życzyć powodzenia, bo zazdrościć nie ma czego.. Zakocha się jeszcze taki/taka w kimś, kto się uśmiechnął do klienta w sklepie albo urzędzie

No to zmienia postać rzeczy diametralnie, co?

A to jakoś inaczej jest w przypadku autorki?

A to już jest przejaw zaburzenia.

To co przedstawia jest po prostu normalną, dojrzałą dorosłością.

Dorosła osoba nie zachowuje się jak niedojrzały podlotek. Jeśli tak ktoś ma, to powinien się leczyć.

Byłem zakochany, nie zostałem zdradzony

Zakochiwać się zaś, zakochiwałem w osobach, które znałem osobiście w miarę dobrze, na podstawie pewnych konkretnych przesłanek. Nie zdarzyło mi się zakochać ani w piosenkarce, aktorce czy kogoś, kogo nawet nie poznałem czy się z nim nie widziałem. O zdjęciach nie wspominając...
Tak samo "od pierwszego wejrzenia" - równie dobrze mogę powiedzieć, że zostałem natchniony "miłością" przez Amora...
Serio, nie lubię rozmawiać o absurdach czy bajkach - dawno z nich wyrosłem. Jeśli się zakochuję, to na skutek "czegoś" a nie "nie wiadomo" z jakiego powodu". Mam 39 lat a nie 15. Jeśli ktoś mnie będzie przekonywał, że mogę się zakochać w kimś, patrząc raz na jego zdjęcie czy praktycznie go nie znając, to niestety się z nim nie zgodzę

Jak ktoś tak potrafi, nazywając po prostu, co czuje, zakochaniem(co sam bym nazwał zainteresowaniem lub ewentualnie fascynacją), to mogę mu jedynie życzyć szczęścia.

Pogratulować! Jeśli byłeś w stanie, to nie pozostaje Ci miło to wspominać

Sam miałem tam jakiś swoich idoli(płci żeńskiej), ale nie przypominam sobie, żebym do nich wzdychał

Prawdziwa miłość i juz

Tak, w przypadku autorki jest inaczej, z tego, co napisała, mają kontakt bo się widują  w jakimś miejscu i rozmawiają a więc to nie jest osoba mijana na ulicy. 
Poza tym zrobił się mały offtop gdzie zaczęliśmy pisać ogolnie o zauroczeniu./zakochaniu i poczuciu odrzucenia w sytuacji, gdy się komuś nie spodobamy i nie znamy zbyt dobrze i czy to w ogole możliwe zakochać się w takiej sytuacji.
A Ty wyskoczyłeś z jakimiś zaburzeniami od razu. Że normalni ludzie tak nie robią. Otóż robią i nie ma  w tym nic nienormalnego, że ktoś może się zauroczyć kimś, kogo nie zna dobrze, jak wg Ciebie powinien. Na początku ludzie się w ogóle nie znają i chemia może się pojawić przy pierwszym kontakcie. Zakochanie to nie jest miłość. To nagła fascynacja, musi być jakiś bodziec, który wyzwala coś, porusza jakieś struny czułe. 
I jeśli widujesz taką osobę, masz z nią jakiś kontakt to tym bardziej zauroczenie może być silniejsze.. 
Ty się posiłkowałeś limerencją a co ona ma do tego? My nie piszemy o zachowaniach obsesyjnych:) Oczywiście, że są osoby zaburzone, które żyją głownie w świecie swoich fantazji i urojeń a co gorsze potrafią stalkować obiekt swoich uczuć. To nie jest temat o zaburzeniach, tylko o zauroczeniach, zakochaniach, jakie w życiu się ludziom przytrafiają w rożnym wieku i przemijają bo są ulotne, gdy nic więcej za tym nie idzie czyli nie ma budowania relacji i bliskości.
A fakt, że Ty czegoś takiego nie doświadczyłeś oznacza tylko tyle, że tego nie doświadczyłeś a nie, że to jest zaburzenie a Ty jesteś normalny:))
Z tego, co pisałeś, swoją zonę znałeś długo zanim zostaliście parą, więc może ominął Cię ten etap zauroczenia/zakochania, które właśnie najczęściej przydarza się na początku, gdy kogoś poznajesz i doznajesz olśnienia;) a nie po kilku latach;)
I przypominam, bo widzę, że dryfujecie w stronę wizji, że zakochanie to miłość co wypacza sens dyskusji.

Jak tylko widzę pobieżnie, że ktoś pisze o zauroczeniu czy zakochaniu przy pierwszym kontakcie, to serio zacznę omijać te historie, bo ma dziwne uczucie, że rozmawiam z kimś, kto nie ukończył nawet 18 lat.
Szczeniackie, infantylne bajdurzenie.

Najwidoczniej wiele osób żyje w świecie fantazji i urojeń - oby jak najdalej od takich, bo jeszcze mi ktoś miłość wyzna przy kasie w Biedronce albo po kilkuminutowym spotkaniu służbowym. Jeszcze będzie miał pretensje, że nie czuję tego samego, bo przecież " chemia taka od pierwszego spojrzenia, że aż iskrzy"

Wybieram zatem budowanie relacji i bliskości a nie tylko ulotne zauroczenia i bujanie w obłokach na podstawie samych wyobrażeń czy pojedynczych kontaktów.

PS. plakatów na ścianach nie miałem

Ale nigdy nie masz tak Bagienni_k ze trafi się jakaś panna o której pomyślisz "ale super dziewczyna". Nie mówię o fajnych cyckach czy "ale bym przelecial" . Tylko o jakimś całokształcie który wyróżnia ta osobę z tłumu tysiąca innych lasek. Ze pomyślisz (co pozniej sie zweryfikuje):  ooo ooo,  z nia bym sie umówił.  To raczej nie zauroczenie. Wywołałes Biedronkę gdzie ostatnio taka dziewczynę spotkalem. Nawet winko z magazynu mi przyniosla. Ja wiem czy to można nazwac szczeniackie infantylne bajdurzenie? Pewnie można alle dzieki takim "przerywnikom" jakos ciekawiej jest

I niby z czego taka osoba miałaby się leczyć? Niektórzy są po prostu bardziej emocjonalni i uczuciowi. Równie dobrze można by uznać, że leczenia wymaga oziębłość, chłód emocjonalny czy tendencja do nadmiernego racjonalizowania uczuć.

Warto zacytowac Autorkę sprzed 6 laty

To co opisałeś jest po prostu definicją zauważenia/dostrzeżenia kogoś.

Jakim emocjom? Takim jak fascynacja, zauroczenie i zakochanie? To są piękne emocje, które uskrzydlają, nadają życiu sens, pozwalają widzieć świat w zachwycających, kolorowych barwach i rozpalają wewnętrzny blask, którego nic nie jest w stanie zgasić!  Nie to co emocje jak na rybach lub na grzybach .

Okolicznościami je wywołującym jest zawsze określona osoba !  No chyba że Sparrow Ty wolisz kozy .

Zgodzę się.

Cały czas tutaj jest mowa nie o samych uczuciach(bo każdy je doświadcza i pragnie tego), ale właśnie o okolicznościach, jakie tym emocjom towarzyszą. Jeżeli owe okoliczności mają się sprowadzać do pojedynczego kontaktu czy powierzchownych rozmów(nie mówiąc o wrażeniach wzrokowych na podstawie zdjęcia czy tym bardziej samych wyobrażeniach), to nie pozostaje nic innego, jak pogratulować wyobraźni lub "rozbudowania" sfery emocjonalnej...

Wolę się trzymać od takiego kogoś z daleka, kto twierdzi, że zakochuje się po pierwszym spojrzeniu czy rozmowie z osobą, której wcześniej ani razu nie widział na oczy ani z nią nie rozmawiał.

Już widzę zakochanie zmieniło się w fascynację.

To teraz sięgnij do słownika i przytocz definicję tego słowa.

Po drugie, o ile takie zdarzenie może mieć miejsce sporadycznie (może z kilka razy w życiu), o tyle regularne jego przeżywanie, bo ktoś jest 'emocjonalny' świadczy właśnie o zaburzeniu psychicznym.

Kolejny raz zwracam ci uwagę, że nie chodzi o emocje same w sobie, ale o sposób i okoliczności ich pojawiania się. Jesteś naprawdę za głupia, żeby to zrozumieć?

Jest. Możesz zaklinać rzeczywistość do woli, ale to niczego nie zmieni.

https://www.doz.pl/czytelnia/a17011-Lab … nia_radzic

LOOOL, tak jasne. Piszę o tym czym jest stabilność emocjonalna, a czym labilność i rozchwianie i linkuje tu artykuły i opracowania wliczając w to międzynarodową klasyfikację chorób ICD-10, to pewnie dlatego, ze nikt mnie nie kochał.

Chyba ci chomik dostał zadyszki.

Twoje emocje to twój problem. Ale spokojnie, są na to leki