Aplikacje randkowe

Raczej dziecko ma najwięcej do powiedzenia. Chyba, ze to 7latek idący do pierwszej klasy.
Inne sprawy - zdrowotne, czy dotyczące zajęć pozalekcyjnych, czy spraw typu: mamo chce sobie zrobić kolczyk w języku - o tym też decydują biologiczni rodzice (przy założeniu, że obydwoje opiekują się dzieckiem, chociaż mieszkają razem), "Nowy  rodzic" może jedynie zadecydować, czy dziś ugotuje pomidorówkę czy szczawiówkę, Nawet na wywiadówkę nie może pójść.

w analogicznej sytuacji - druga kobieta, choćby była drugą żoną, na prawach matki nie jest i nie będzie, To jej partner i ex żona będą decydowali o kluczowych kwestiach życia ich dziecka, a nie nowa partnerka.

Opcji potencjalnych konfliktów jest mnóstwo, dlatego ciężko mówić o prawach ojca, gdy inny mężczyzna finalnie ingeruje w podejmowane decyzje.
Co innego, gdy biologiczny tata nie żyje, albo ma inne priorytety niż wychowywanie dzieci, a co innego, gdy bierze czynny udział w ich życiu.
Dlatego tu trzeba delikatnego podejścia i sporo dobrej woli każdej ze stron, by cała ta skomplikowana machina działała bezawaryjnie.
Żeby była jasność, kibicuję takim rodzinom, bo dzieci to nie wyrok, tylko fajnie, jakby było w tym więcej świadomości.

Oczywiście, że ojczym powinien być respektowany, skoro mieszkają pod jednym dachem, ale to nie znaczy, że powinien wejść w rolę ojca. Jeśli już, to dodatkowego członka rodziny.

Przecież nikt nie pisze, że ma wejść w role ojca. Ojciec jest jeden:) Ma się po prostu liczyć ze zdaniem ojczyma i od tego jest matka, żeby tak było. Jak matki nie ma, to ojczym decyduje w domu i kropka.

Ela pisała, cytuję: tak jakby był ojcem dziecka, stąd moja reakcja.

Jak już pisałam, moim zdaniem sytuacja jest skomplikowana i wymaga odpowiedniego podejścia.
Bo nawet jeśli nowy partner chętnie bierze na siebie ojcowskie obowiązki, to oficjalnie nim nie jest.
W związku z tym powinno być jasne, w jakich sytuacjach może ingerować, a kiedy powinien się wycofać bez rozniecania konfliktów, czy obrażania się, że to nie on podejmuje decyzje.
Tym bardziej, że zwykle ojczym czy macocha znikają z życia dziecka w momencie ewentualnego rozstania.
Wtedy szybko z rodziny robi się "do bramy i się nie znamy".
Dlatego mnie strasznie wpieniają kobiety, które co chwilę przyprowadzają do domu kolejnych "wujków".

Jakby nowa partnerka nie próbowała forsować metod wychowawczych, którym byłabym całkowicie przeciwna, to też bym się cieszyła, że mają dobry kontakt i nie starała się tych relacji w żaden sposób sabotować.

A przynajmniej tak mi się wydaje, bo nigdy w takiej sytuacji nie byłam.

Jak długo to trwało, to znaczy  przez jakiś czas opiekowałeś się tym dzieckiem i co to dokładnie było? Bo jak rozumiem piszesz o przeszłości, czyli już nie jesteście razem?

Ale to nie do mnie takie ściany tekstu, bo nie czytam takich długich elaboratów. I to jeszcze w nocy.
Dobra, tym razem przeczytałam.
Nasuwa mi się konkluzja, jak 50 latek, o takim doświadczeniu jak piszesz, co rusz pakuje się w relacje, z których każda następna jest gorsza i bardziej męcząca niż poprzednia (aby nie napisać "do dupy", czy jeszcze bardziej "do dupy"). To jest aż statystycznie niemożliwe. Jeszcze by było zrozumiałe, jakbyś miał 20 lat i to była twój a druga dziewczyna.

Generalnie, to co Cię przyciąga do takiego typu kobiet, bo muszą mieć coś w sobie takiego, co Cię wabi? Każda dosłownie kobieta miała coś za uszami i to tak solidnie, sam pisałeś, więc fascynujące jest, że za każdym razem lecisz do takiej jak ćma do miodu. Do światła. Im bardziej pokręcona, tym lepiej. A jeszcze potem piszesz, że wiedziałeś że się to tak skończy.

Albo masz bujną wyobraźnię i nieco tutaj ubarwiasz opowieści.
To jest forum, więc na serio to też nie biorę wszystkiego, co tu jest napisane

Ale będę podczytywać dalej, tylko please, nie takie długie teksty.

O wszystkim co dotyczy codzienności i zwyczajnych rzeczy, które się na nią składają, gdy mieszkamy pod jednym dachem. Nawet dzieci na koloniach musza się dostosować do zasad i tyle. Nad czym tu się rozwodzić?  W zależności od wieku, decyduję o której idzie spać, co na siebie założy (jak mu przyjdzie chęć założyć sandały w zimie) gdzie idziemy na spacer, o obowiązkach domowych, o tym, o której ma wrócić do domu itp. Oczywiście decyduję w porozumieniu z jego ojcem, z którym tworzę rodzinę i wychowuję jego dziecko, bo zawsze to jest team i granie do jednej bramki a nie każdy swoje. Bo nie da się żyć razem i nie wychowywać, tylko stać z boku zupełnie nie biorąc udziału. To nie rodzina tylko jakiś układ, związek itp. Są dorośli, jest dziecko, taka kolejność.

Dobrze, tym razem krócej, bo w masie słów chyba Ci umyka przekaz, który brzmi mniej więcej:

Odpowiadanie na wszystkie pytania w kółko jednym i tym samym wyświechtanym tekstem "no ale Czesio przecież ty sam..." wyszło już na tym forum z mody, choć pewnie długo nie wyjdzie z użycia, bo przy braku jakichkolwiek innych argumentów, najłatwiej sięgnąć po ten i ja to rozumiem.
Nie rozumiem natomiast uporczywego uchylania się od odpowiedzi na bardzo proste pytania związane z treścią wątku w którym aktualnie się znajdujemy. Czy to w tym konkretnym czy w jakimś innym czy w którymś jeszcze innym.
Przykład motoryzacyjny wskazany przez Kaszpira obrazuje idealnie wszystko to o czym tutaj rozmawiamy. Większość populacji w naszym kraju kupuje wypierdziane stare klamoty po przejściach i nie da się z tym faktem dyskutować, bo wystarczy zerknąć w statystyki polskich wydziałów komunikacji z dowolnego regionu jak i całego kraju. Ta sama większość populacji lubi sobie opowiadać, a nawet żyć w przeświadczeniu, że "coś myśli" dlatego zamiast nowego Porsche GT3 czy wypasionego Range Rovera za półtora bańki, oni "wolą sobie wybrać" używaną skodę złachaną przez jakiegoś imbecyla, który ją ujeżdżał jako auto firmowe albo dopierdolonego na maksa mercedesa, który przez dwanaście lat jeździł na taksówce, argumentując to tym, że jacyś "inni" też tak rzekomo "myślą" i wszyscy są szczęśliwi poklepując się po pleckach, że dokonali jedynie słusznego wyboru. Tymczasem jak jest naprawdę, wie każdy pół debil, co potrafi zliczyć do trzech na palcach i nie potrzeba snuć na ten temat pseudofilozoficznych wywodów. Ale zawsze, żeby chwilowo poczuć się lepiej, można odbić piłeczkę - a ty Czesio czym sam jeździsz, bo chyba opierasz te swoje wynurzenia na własnych doświadczeniach, co jest tym bardziej zastanawiające, że posiadając taką wiedzę z zakresu motoryzacji, wciąż wybierasz stare klamoty i projektujesz na "innych" swoje debilne przekonania zamiast poluzować gumę i dopuścić do tej swojej ciasnej łepetyny, że "inni myślą inaczej" - a niech sobie myślą. Ja mówię o tym co robią i dlaczego to robią, a nie o tym co być może ktoś tam "inny" sobie myśli.

P.S.
Zanim zaczniecie się kolejno odpalać i uruchamiać, króciutkie sprostowanie, bo naprawdę nie chcę już przedłużać...
Przykłady na to, że ktoś się związał z kimś, nie są żadnym dowodem na nic, a już na pewno na to, co ten ktoś sobie myśli.
Czy ja choć słowem wspomniałem o tym, że nikt się nie wiąże z samotnymi matkami albo że ja sam tego nie robię? Nie. Ja
tylko wspomniałem o powodach, dla których większość facetów, o ile nie wszyscy "wybierający" takie rozwiązanie, decydują się na ten krok.
Zresztą to samo dotyczy kobiet i działa identycznie w drugą stronę, tylko że powody mogą mieć akurat inne i zwykle mają.

Nei mam aż tyle czasu na szczegółowe opisywanie, ale to niczym Wartburg wytykający Skodzie wysoką emisję CO2.

Nie wiem ile lat ma Kaszpir007 i mało mnie to interesuje, ale Czesiek 50+, obaj przyznali się do posiadania dzieci z byłą i każdy z nich mówi, że związek z kobietą z dzieckiem to tragedia. Rozumiem, iż każdy z Was ma dziecko z uliczną cichodajką a Wy jesteście tymi patologicznymi ojcami o których piszecie.
Czy Wasze były ułożyły sobie życie i to Was boli?

Takie teksty to może głosić bezdzietny kawaler, a nie ktoś kto ma dzieci, to same zdanie można powiedzieć o mamie ważych dzieci, że zrobiła sobie dziecko z byle kim i teraz szuka odpowiedzialnego.

Podsumowując w ocenie Panów dojrzałych panów mężczyzna posiadający dzieci to rarytas a kobieta to bagno, no koń by się uśmiał.

Model rzeczywistego wychowania dzieci to okres może do 12 czasem 15 roku życia. Moje dziecko ma swoich znajomych, swoje zainteresowania.

W zakresie pełnoletności dzieci dobry żart. Wszystkie wesele moich znajomych które były przed 30 sfinansowali rodzice. Dalej mieszkania znaczny udział rodziców, głownie ojców. Studia zagraniczne to samo wkład rodziców. Argument, że dzieci po 18 to już samopas to jakiś suchar.

Wiele dzieci pełnoletnich moich wpspiółpracowników mieszka w z rodzicami, z ich znajomych (tych dzieci) to Ci którzy przyjechali do stolicy na studia czy w związku z pracą owszem sami, ale większość po skończeniu magicznych 18 lat się nie wyprowadza.
Powiem więcej w pracy mam stażystów, praktykantów i znakomita większość mieszka z rodzicami.

Co do opieki naprzemiennej są przeróżne sytuacje, ale nie znam przypadku nie mówię że nie ma, aby ona funkcjonowała wiele lat, najcześciej jest to kilka lat po rozstaniu rodziców i to jeszcze w stuacji kiedy rozstali się jak dzieci były w wieku szkolnym. Nie jest mi znany przypadek kiedy rozstali się jak dziecko było w wieku przedszkolnym a kilku latach przyjęli model opieki naprzemiennej. Odwrotnie, kiedy dziecko miało lat 12 i powiedzmy do 16 była naprzemienna a poźniej sami z niej rezygnują, tak jest dość często.

Forsowanie jej na siłę jasne że jest częste przykład rodzic 1 mieszka na Rembertowie rodzic 2 Bemowo w ocenie rodzica 1 dziecko może mieć opiekę naprzemienną bo to drobna niedogodność związana z dojazdem do szkoły dla 9 latka, bardzo drobna.

Jednak znam przypadek dziewczyny która dojeżdżała do Piaseczna do ojca co drugi tydzień, ale tam było akurat tak, ze miała bardzo dogodny dojazd Koleją, więc się dało z tym że to była 15 latka.

Wracając do roli ojczyma, moje dziecko przyjaźni się o ile tak można to nazwać z moim wspólnikiem. Czasem pytam z kim grasz w szachy online i mam odpowiedź z Tomkiem. Ja nie przepadam za tą grą, ojciec mojego dziecka ledwo zna zasady, a mój wspólnik bardzo lubi, bo jako dziecko grał z dziadkiem. Warto spojrzeć na to, że ten trzecie rodzic czasem się go tak nazywa czyli ojczym czy macocha powinien pełnić rolę bardziej przyjaciela. Jeśli zakładamy odgórnie rolę nakazów i zakazów to szansa na powodzenie jest bliskie zera.

Czytaj uważnie, bo mam wrażenie, że ktoś tu próbuje odwracać kota ogonem – i to chyba pod nowym nickiem „Minnie”, bo styl wypowiedzi podejrzanie znajomy.
Mam dorosłe dzieci, które wciąż mówią do mnie tato i są najlepszym, co mnie w życiu spotkało.
Nie żałuję ani złotówki, ani minuty, choć jedyne, czego mi szkoda, to że kiedyś, w czasach dorabiania się, było za mało wolnego, by z nimi posiedzieć.
Mówię o własnych dzieciach.
Jeśli chodzi o dziecko partnerki, z którą planowałbym przyszłość, muszę widzieć w tym sens – jeśli patrzy normalnie na macierzyństwo, wychowanie i związek, czemu nie.
Niestety na razie takiej nieudało mi się spotkać, mimo że 3 razy próbowałem z kobieta z dzieckiem (dziećmi).
Problem w tym, że w pewnym wieku ludzie mają już majątek, dom czy mieszkanie i nie palą się, by je opuszczać.
Dlatego uważam, że szansa na bliskość i obecność w takim związku jest raczej jak wygrana w totka – chyba że trafimy na kogoś bez dorobku i majątku, wtedy to dla tej osoby może być to bardzo korzystne.

Uważam, że często nasz majątek bywa naszą największą wadą, ponieważ potrafi nas mocno ograniczać.
Dwie osoby bez niczego są znacznie bardziej elastyczne.
Dla mnie związek to wspólne mieszkanie, spędzanie czasu razem, obecność i możliwość liczenia na drugą osobę – wspólne śniadania, kolacje i codzienne chwile.
To naturalna bliskość, która powinna być w każdym normalnym związku.
Spotykanie się od czasu do czasu, prowadzenie oddzielnych żyć i zasypianie w samotności, podobnie jak jedzenie posiłków w pojedynkę, trudno nazwać prawdziwym związkiem.
Z mojego doświadczenia ponowne wejście w normalną relację, a nie w coś, co tylko ją udaje, jest niezwykle trudne.

Innymi słowy. Kaszpir - dla ciebie dziecko musi być swoje.
Są też mężczyźni, którzy tego nie mają czyli tacy co to "dziecko jest dziecko". Inni od ciebie znaczy. Są ludzie, co mogą zostać doskonałymi rodzicami adopcyjnymi i tacy, co nie mogą i nie powinni.  Są mężczyźni co są w stanie i chcą być znakomitymi ojczymami i tacy, co powinni się od tego trzymać jak najdalej, bo dla nich różnica miedzy "swoje" a "cudze" jest radykalna i nie do przejścia. Ty się na ojczyma nie nadajesz. Ok, ale nie twierdź, że wszyscy są tacy jak ty, bo nie są. Ty ich tak samo nie zrozumiesz, jak oni ciebie.

Głupotą jest to, że nie wszyscy mężczyźni są Twoimi klonami? Serio?

Czesiek, bez obrazy ale teraz to ty zaczynasz "pierdolić" bez związku. To, że ty i jakiś podobny tobie gość ma uraz do cudzych "bachorów", to nie znaczy że wszyscy tak mają i nie ma na świecie facetów, którzy wychowali cudze dziecko jak swoje. Mój chrześniak ma dziś... Cholerka, ile on ma lat? Chyba już 22!.   jest takim dzieckiem. Jego matka, a moja przyjaciólka, prawie siostra, bo znamy się od dzieciństawa, byłyśmy w jednym domu dziecka, wyszła za mąż gdy chlopiec maił 5 lat. Gdy mial 7, przyjaciólka urodziła drugie dziecko z tego związku. Facet, czyli ojczym wychował oboje nie robiąc żadnej różnicy między dziećmi. Ba! Jak prawdziwy ojciec dziecka nie płacił alimentów, to ten ojczym sam prosił moją przyjaciólkę, żeby przestala się tym denerwować i przestała szukać sprawnego komornika, bo jego stać na to aby jego dzieci nie żebrały o pieniądze.

Dziś mój chrześniak uważa swojego ojczyma za ojca, liczy się z jego zdaniem, szanuje go i kocha, bo sam mi o tym mówił. Prawdziwego ojca nie chce znać i nawet nie chce o nim słyszeć.

To tylko taki przykład, pierwszy lepszy z brzegu, który dobrze znam.

Druga sprawa...

Skąd wziąłeś ten pogląd, że każda kobieta czuje zazdrość o swoją poprzedniczkę? To w ogole jakaś psychodrama ci się włączyla. O ile zrozumiałabym sytuację, gdy babka "odbiła" faceta jakiejś kobiecie i teraz trzęsie gaciami, że ją spotka to samo po jakimś czasie, pójdzie w odstawkę, bo jak facet zrobił to raz, może rozbić i drugi. Może nawet wrócić do tej poprzedniej, jak mu motylki w brzuchu wyzdychają i zda sobie sprawę, że zamienił stryjek siekierkę na kijek. Ale gdzie tu porównanie z kimś, kto rozwiódł się jakiś czas temu, przed poznaniem obecnej partnerki, wyluzował wszelkie kontakty z byłą, nawet jeśli były z tego związku nazwane przez
ciebie "bachory"?

Naprawdę coraz więcej takich rodzin, gdzie są dzieci twoje/moje/nasze i naprawdę nic się nie dzieje, żyją ci ludzie normalnie i nie trafiają do rubryki kryminalnej. To, że tobie wydaje się to niemożliwe, nie znaczy że nie istnieje. Fakt, te rodziny żyją spokojnie, nie piszą o swoich problemach gdzie się da, gdzie można o nich przeczytać, bo tych problemów po prostu nie mają, więc pewnie stąd spaczony pogląd twój i tobie podobnych.

Moim zdaniem wszystko zależy od tego, jakim się jest czlowiekiem. To tak jak z adopcją dziecka; dla jednych to normalna sprawa i potrafią wychować adoptowane dziecko, często mając już własne, a dla innych jest nie do pojęcia, by taki obcy "bachor" po domu mu się plątał.

Zapomniałeś o tym, że jeśli ojciec z dzieckiem nie mieszka, kobieta wiążąc się z nim dostaje w pakiecie wszystko to, co się wiąże z jego utrzymywaniem relacji z dzieckiem mieszkającym gdzie indziej czyli to, że taki tatuś jakąś część swojego czasu wolnego od pracy zawodowej i snu poświęca dziecku - ileś godzin w miesiącu plus ileś urlopu plus atrakcje dodatkowe czyli udział w życiu dziecka. Jeśli dziecko sport uprawia to tatuś ogląda zawody, jeśli dziecko w akademii występuje tatuś jak wyżej, na wywiadówki też tacy ojcowie potrafią chodzić. Przydzielony statystycznie co drugi weekend gdzieś cię odbywa, czyli spora szansa na przymusowego gościa w domu w postaci dziecka partnera, dwa weekendy w miesiącu to nie jest chwila, zamiast sobie wypocząć dom na głowie staje, bo ten jego dzieciak mianowicie fizycznie obecny jest. . Niektórzy zwyrodniali ojcowie nie mieszkający z dzieckiem potrafią nawet takie dziecko wozić na zajęcia dodatkowe i odwozić z nich, dobrowolnie, z własnej inicjatywy. No jeszcze w tle ta opiekująca się na stałe dzieckiem mamusia może zachorować...i nagle masz w domu cudzego bachora, zestresowanego bo mamusia w szpitalu...
Nic cię nie interesuje związanego z dzieciakiem partnera...a jak dzieciak chory i partner w stresie? A jak dzieciak ma kłopoty w szkole i to partnera obchodzi ?
Zakładasz, Czesiu, że jak ojciec z dzieckiem nie mieszka to jedyne co robi to przelewa alimenty na konto matki?  No są tacy, ale na wielkie szczęście nie wszyscy.

Jak się nie ma chęci na cudze dzieci we własnym życiu i związku to się nie wiąże z kimś dzieciatym, w obie strony. Nie jest to specjalnie odkrywcze.

Nie stawiam znaku równości między mężczyznami, co "są w stanie" i tymi, co "chcą", Kaszpir. Ty to zrobiłeś.
Ci, co są w stanie uznają sytuację za mało komfortową, ale mającą więcej plusów niż minusów. Ci, co chcą - po prostu w sytuację wchodzą. Nie wierzysz w istnienie tych, co zwyczajnie chcą? No cóż, jest to kwestia wiary, z wiarą zaś nie rozmawia się używając racjonalnej argumentacji, bo jest wiarą.
Nie poznałeś żadnego takiego, co chce, tak po prostu chce? To bywa. Zresztą nawet gdybyś poznał i tak wiara uczyni cię wstępnie  impregnowanym, nie uwierzysz...

W życiu nie związałabym się z mężczyzną, który widuje swoje dziecko dwa razy w miesiącu przez kilka godzin, a poza tym kładzie lachę na jego wychowanie, zrzucając pozostałe obowiązki na matkę, bo przecież on, bohater, płaci alimenty.
Trzeba mieć ćwierć mózgu, by się z tego cieszyć.
Obrzydliwe jest sugerowanie, że matka Twojego syna jest na rynku matrymonialnym towarem gorszego sortu.
Weź czasem pomyśl, zanim coś napiszesz, bo niektórych myśli nie warto wypowiadać na głos.
Szkoda mi kobiet, które trafiają na takich mężczyzn, co najpierw spłodzą dziecko, a potem się cieszą, że nie muszą poświęcać mu zbyt wiele uwagi i dlatego im będzie łatwiej znaleźć kogoś do nowego związku.
Bo "nie mają bagażu" i związek z nimi jest "bezkosztowy".

A mi nigdy nikt nie kazał spać w garażu, więc może też to sobie zmyśliłeś?

Powiedział ten, który cudze dzieci bez przerwy nazywa bachorami.

Matka mojego syna jest akurat jedną z lepszych partii, jeśli już tak strasznie Cię niepokoi jej samopoczucie wynikające z tego co jej były mąż osiem lat po rozwodzie może sugerować na jakimś internetowym forum. Jest wziętym fotografem sesyjnym i marką znaną w całym kraju, a oprócz tego wciąż bardzo atrakcyjną kobietą, jak zresztą wszystkie moje żony, więc na twoim miejscu byłbym raczej spokojny o jej stan psychiczny i ewentualne nastroje. No a poza tym od lat w szczęśliwym związku, więc nie masz najmniejszych powodów do obaw, a tym bardziej współczucia.   
To ile ćwierci mózgu trzeba mieć, aby być w stanie sobie wyobrazić, że istnieją na świecie mężczyźni, którzy widują swoje dziecko dwa razy w miesiącu, bo jest już ono dorosłe i żyje własnym życiem, nierzadko będąc już samemu rodzicem, więc siłą rzeczy czasu wolnego na spędzanie go z ojcem ma jakby mniej niż kiedy było małe?

Alimenty też nie są bez znaczenia, bo, jakby nie patrzeć, co miesiąc konkretna suma odpływa z konta. Jak dzieci jest więcej, to może być na tyle wysoka, że stanie się wyraźnie odczuwalna w domowym budżecie. Plus mogą one utrudniać wzięcie ewentualnego kredytu na wspólne lokum, bo obniżają zdolność kredytową.
Także to by było na tyle w kwestii „braku kosztów”.

Tyle się naklikałeś Czesiu i co nam tu naopowiadaleś?

Chyba tylko tyle, że zarówno ty, jak i twoja partnerka kierownik apteki nigdy nie powinniście się spotkać.

A jeśli już się spotkaliście, to powinniście od siebie wiać po pierwszym takim epizodzie.
Nie zrobiliście tego?

Szkoda.

Co zwycięzyło? Że była kierownikiem apteki?

To masz co wspominać.

Wczoraj sparowało mnie na Tinderze z panią lat 46.
Klasyka – w profilu prawie nic, więc zaczęliśmy rozmowę.
Okazało się, że rozwódka z dzieckiem lub dziećmi, szuka związku.
Super, szukamy tego samego!
Niestety nie zdążyłem zapytać o wiek potomstwa, bo gdy tylko po jej pytaniu potwierdziłem, że mam dzieci (mam to wpisane w profilu ), nagle… para zniknęła.
Czyli, jak widać, nawet dla niektórych  rozwódek z dzieckiem posiadanie dzieci – nawet dorosłych, mieszkających osobno – to mission impossible.
A że widuję swoje córki raz w tygodniu, bo mają swoje życie i paczkę znajomych, to już inna historia.
Tak samo jak fakt, że rzadko wpadają do mnie, bo wolą miasto i związane z tym atrakcje niż naturę pod nosem.

Co do dzieci – mój target to ogarnięta kobieta z maluszkiem i nieaktywnym ojcem w tle albo z dorosłym dzieckiem mieszkającym osobno.
Nie wyobrażam sobie mieszkać ze starszym dzieckiem, które ma dobry kontakt z tatą, i żyć w trójkącie emocjonalnym z bonusowymi urodzinami w pakiecie.
Mieszkanie z obcym dzieckiem bez wpływu na jego wychowanie, które widzi we mnie wroga numer jeden, to proszenie się o kłopoty.
W najlepszym wypadku będę konkurentem taty, w najgorszym – ofiarą nastoletniej kreatywności w stylu „oskarżmy go o coś i po sprawie”.
A wiadomo, nastolatki potrafią być bezlitosne.

Ale jeśli trafiłbym na samodzielną kobietę z małym dzieckiem, która ogarnia życie i obowiązki – czemu nie? Mógłbym być ojczymem i to dziecko wychować.

W zakresie tych nieporządanych zachowań patologii jaka została opisana czyli bezkoszowego udziału ojca to stan faktyczny z lat 90 ubiegłego stulecia. Ilość ojców którzy mają totalnie wylane na swoje dziecko to jakiś niewielki odsetek. Oczywiście "znajomy znajomego, tej znajomej" to usłyszał od kogoś... czy mierne źródło informacji dziś czyli w 2025 roku takie przypadki występują sporadycznie. Jasne można powiedzieć ja znam 2 i są 2 wyłączne przypadki które znam gdzie rodzice nie są razem, wtedy to jest 100% jednak ilość ojców którzy kompletnie się nie interesują jest znikoma cześciej jest już tak, że ojca nie ma bo ma jakiś kontrakt w Niemczech czy Holandii niż nie ma go ma wylane. Sąd przypadki gdzie mama tez ma pracę zagranicą.
Przypadki z programów Pani Elżbiety J. to jest niewielki odsetek, wiec poznając kogoś kto ma dziecko należy się liczyć z tym że ten ojciec czy mama będzie.

W zakresie wypowiedzi 2 panów Czesław wiek 50+ i Kaszpir nie wiem ile ale dzieci miał po 30 i jest dumny że nadal mówią do niego tato, więc penie są po 30 czyli 60+ to trochę jakbyście się wypowiadali za panów 20 lat młodszych. Jaka jest szansa że kobieta w wieku 50+ będzie miała małe dziecko, niewielka.

Jeśli zaś chodzi o same dzieci to one są już inne teksty nie jesteś moim ojcem to chyba padały w waszej młodości. Po pierwsze dzieci rosną inaczej dziś widzą partnera mamy czy partnerkę taty. Jeśli 7 latek np. Jaś odwiedza kolegę i ten kolega Adaś mieszka z mamą i jej partnerem ale ma też tatę to on nie widzi partnera mamy jako patola z programu Ktokolwiek widział ktokolwiek wie. Za jakiś czas Jaś poznaje Franka, który mieszka trochę z mamą a trochę z tatą i jego nową żoną. To obraz Jasia o takich rodzinach nie jest zły tylko normalny. Te dzieci chłopcy i dziewczynki za 20 lat mają mniejszą szansę na związek z kimś kto będzie je lał, bo odejście od męża czy żony alkoholiczki nie będzie czymś społecznie piętnowanym jak było to w pokoleniu moich rodziców.

W przypadku mężczyzn myśle że często jest taki dług emocjonalny, nie mieszkam z moimi własnymi dziećmi to jakbym mógł z dziećmi kogoś.

Przypomniała mi się pewna historia sprzed wielu lat ponad 10 więc kwoty będą nieco dziwne. Pan rozstał się z Panią, normalna sprawa. Pan zarabiał 6000 zł Pani 4000 zł to na owe czasy nie było mało, bo ja byłam niewiele po studiach. Pan zaproponował 600 zł na dziecko alimentów czyli 10% swojego wynagrodzenia na dziecko, Pani nie odniosła się niż do tego, podczas rozprawy Pani wstała i powiedziała że ona proponuję, iż ona da 10% na każde dziecko swojego wynagrodzenia (400 zł)  i 2 weekendy w miesiącu zajmie się dzieckiem. Na co Pan ale jak to, przecież on chce sobie ułożyć mieć nową żonę, nowe dzieci a dzieckiem to niemożliwe. Sędzia powiedziała, proszę zaprotokołować: Pozwany wskazuje, iż nei może się zająć dziećmi gdyż musi sobie ułożyć życie. W I instancji Sąd przyznał dzieci matce, ojciec dostał sowite alimenty znacznie wyższe, więc nie wiem czy ułożył sobie życie czy nie. To były ostatnie podrygi ojców którzy chcieli w miarę bezkosztownego wychowania. Oczywiście takie historie się różnie kończą, ale przenoszenie czegoś co było 30 lat temu na teraz to raczej fiasko.

Dalej kwestia dzieci partnera w związku wywodziła się z tego, że ja mając nastoletnie dziecko mówię wprost nei chce kogoś kto ma małe dziecko, a i tego co nie ma średnio bo ja nie mówię definitywnie nie chce więcej, ale jeśli dla niego to jest bardzo bardzo ważne, to dogadanie się będzie trudne.
Co do małego dziecka, nie że trójkąt z była bo ja każda wcześniej czy później spacyfikuję ale ja nie mam warunków dla małych dzieci mieszkanie jest jasne, samochód też ma jasną tapicerkę, więc po prostu nie ma takiej możliwości przy aktualnym stanie. Nie wiem czy chciałaby mi się inwestować i wymieniać teraz samochód meble nawet nie jest to kwestia tych pieniędzy co faktu że ja nie czerpie radości z wizyt w salonach samochodowych. Wystrój wnętrz lubię Art Deco które nie jest dostosowane do potrzeb małych dzieci. Lubię ryby owoce morza, i średnio mi odpowiada smarzenie kotletów co drugie dzień. Oczywiście że te wszystek argumenty to moje wygodnictwo  i mam tego pełną świadomość.

Nie tak dawno skończyłem 50lat, mam córki które za chwilę będą miał 19lat.
Wiesz cięzko mówić o "dumie" że moje dzieci mówią do mnie tato, przecież jestem ich ojcem
Do nowego faceta mojej ex mówią po imieniu.

Wiesz ja spokojnie mógłbym mieć jeszcze dziecko albo zająć się maluszkiem, bo nie tak dawno zajmowałem się i mimo że to wykańczające to sprawiało mi to satysfakcję i fajnie się czułem.
Ale jestem realistą i mam świadomość że takich "młodych mam" po 40-ste jest mało a te co poznałem to wiedziałem ,że szkoda mi mojego czasu na tą relację i to nie z powodu dziecka ...

Mieszkam od paru lat niedaleko miasta. Mam fajny dom, duży ogród , wiele udogodnień i nie ciągnie mnie do miasta i do bloku, tym bardzije że jak mam ochotę to dość szybko mogę znaleźć się w mieście.

Ale jak kobieta ma starsze dziecko które chodzi do szkoły to byłby to powiedzmy problem logistyczny, bo te dziecko któś by musiał zawieść , odebrać, ale szkoła to nie złobek czy przedszkole że można zawieść rano i odebrać po pracy.
Po prostu już to przeżyłem i wiem z czym to się wiązało i ile magii logistycznej to wymagało.

Więc wątpie aby kobieta z takim dzieckiem chciała zamieszkać wspólnie, bo wymagało by to od niej akrobacji logistycznych, a wątpie aby komuś się chciało

A "związki" od czasu do czasu, na dwa domy, od czasu do czasu to dla mnie szkoda czasu.
Bo dla mnie związek to bliskość, obecość i codzienność a nie jakaś prowizorka.

Dlatego przestałem wierzyć ,że znajdę odpowiednią kobietę.

Ale nie czuję jakiegoś żalu czy złości. Taki życie. Ja w związku byłem, dzieci mam, majątek mam. Nie mam już parcia.
Fajne było z kimś się zestarzeć i wspólnie wiele rzeczy robić i przeżywać i mieć wspomnienia.
Ale jak się nie uda ? No cóż ...

Widzisz Blue.

Ja mam 50lat obecnie, dzieci mają prawie 19. Nie mieszkają ze mną.

Mnie interesuje normalny związek a nie luźna relacja, bo dla mnie spotykanie się od czasu do czasu jak ma się ochotę i czas to nie ma nic wspólnego ze związkiem to nie dla mnie.
Wiem bo ponad rok w takim czymś byłem i nie ukrywam że miało to swoje plusy bo 3 kraje udało się zobaczyć , góry zaliczyć. A i inne plusy były.
Ale no właśnie.

Dla mnie związek to bliskość. To codzienność. TO wspólne śniadana, kolacje, rozmowy. Wspólne zasypanie. LIczenie na drugą stronę. Na obecność w związku.
Czyli normalnośc którą sądzę prawie każdy miał w normlanym związku.

Tego pragnę, tego szukam.

Ale mam świadomość że szansa na to mała.

Od kilku lat mieszkam niedaleko większego miasta. Mam tam nowy dom z dużym ogrodem, który jestem jednym z moich hobby. Mam tak wiele udogodnień.
W mieście bywam często bo pracuje i w któtkim czasie dojeżdzam.

Myślałem aby zamieszkać w mieście w bloku ale to chyba nie dla mnie i wątpie aby zwiększyło by to moje szasne.
Bo jak druga miała by ze mną zamieszkać to sądzę że bardziej przemawiało by do niej zamieszkanie w nowoczesnym domu z dużym ogrodem niż w małej kawalerce

A jak mam być sam to chyba w komfortowych warunkach mieszkać i sam poświęcić sie moim zainteresowaniach i sam podróżować.

Ale może się uda i znajdę taką której jeszcze sie chce. A jak nie to trudno

Oj chyba nie masz Te słodkie maluszki jak je czule nazywasz, są słodkie tylko w reklamach pampersów.

"...wspólne śniadana, kolacje, rozmowy. Wspólne zasypanie. LIczenie na drugą stronę. Na obecność w związku..."

Halo Kaszpir tu ziemia jak mnie słyszysz odbiór

Dobra rada - jeśli naprawdę tak myślisz, to przestań - unikniesz wielu nieprzyjemnych rozczarowań w przyszłości.

Te kochane milusińskie bobaski z twoich snów, to w rzeczywistości małe potwory i wampiry energetyczne, przy których zapomnij od razu o jakichś śniadaniach, kolacjach, rozmowach, wspólnym zasypianiu, liczeniu na drugą osobę czy jej obecność w związku... zanim ten piękny sen stanie się twoim koszmarem, tyle że już na jawie.

Wspólne śniadanie - mamusia jest skupiona przede wszystkim na dziecku i Ty również powinieneś być.

Wspólne kolacje - jak wyżej, tylko z tą różnicą, że mamusia bywa czasem podkurwiona po całym dniu w pracy, więc lepiej uważaj.

Wspólne rozmowy - żywe dziecko, to nie lalka z aliexpress, której wyjmiesz baterie i masz spokój, więc na wspólną rozmowę troszkę sobie poczekasz, a w międzyczasie mógłbyś sam ruszyć dupę i coś z tym dzieckiem porobić, a nie siedzisz jak jakiś narkotykowy baron i czekasz na chuj wie co.

Wspólne zasypianie - zamów od razu duże trzyosobowe łóżko albo idź na sofę w salonie spać z psem i kotem jak Ci coś nie pasuje.

Liczenie na drugą osobę - to ty masz być mężczyzną i wsparciem, bo po to wszedłeś do rodziny. Nie po to, żeby przynosić do domu własne sprawy i problemy. Nie jesteś już dzieckiem i nie potrzebujesz mamusi do ich rozwiązywania, ogarnij się typie, co z Tobą, nie wiesz na czym związek polega? Dorośnij.

Jej obecność w związku - owszem kochanie, jesteśmy razem, mieszkamy razem, żyjemy razem, jednak pragnę też nieśmiało zauważyć, że... nie jesteś pieprzonym pępkiem świata, bo gdyby Ci przypadkiem coś umykało, to ja mam małe dziecko, którym muszę się zająć, a też bym chciała kiedyś odpocząć i mieć trochę czasu tylko dla siebie. Skończyłeś już malować garaż? No to nie wiem, idź pobiegać albo coś i daj mi w końcu święty spokój, bo ja naprawdę czasami mam wątpliwości czy Ty rozumiesz w ogóle po co tutaj jesteś. No idź już, nie stój tak, skończyłam. Zdejmij pranie z suszarki i poskładaj jak Ci się nudzi, a potem wyjdź z psem, bo mi się już dzisiaj nie chce. To tyle. 

Dlatego na samym wstępie do naszej rozmowy, powinniśmy pewne rzeczy rozgraniczyć i ustalić czy mówimy o tak zwanym "spotykaniu się" z kobietą posiadającą małe dziecko czy mówimy o tak zwanym "poważnym związku" z kobietą posiadającą małe dziecko. Większość Pań, które gromko nas obu tutaj jebią, też chyba nie rozróżnia o czym właściwie mówimy, dlatego w tym miejscu sobie pozwolę wyprostować pewne fakty, otóż...
Otóż, jeżeli bierzemy pod uwagę wariant pierwszy, to oczywiście cofam wszystko co wcześniej napisałem, gdyż jak powszechnie wszem i wobec wiadomo, amatorów darmowego bzykanka bez zobowiązań i wpadania od czasu do czasu pobawić się w dom, nigdy nie brakowało i raczej nigdy nie zabraknie dla wszystkich Pań chętnych wejść w taki układ.
Natomiast jeżeli rozpatrujemy wariant drugi, to podtrzymuję w całej rozciągłości to co już na ten temat powiedziałem i w zasadzie chyba nie mam nic specjalnie odkrywczego do dodania.

Ja generalnie ciebie nie czytam, bo piszesz elaboraty, ale tu masz rację, że Kaszpir ma marzenia ściętej głowy jakby nie wiedział co to jest związek i dzieci, albo już zapomniał

Nawet nie wiesz co tracisz. Taki pełnoletni bobas w domu, to sam rarytas
No chyba nie chcesz mi powiedzieć, że nie leży Ci na serduszku dobro dziecka twojej pani. Bo zaraz tu przeczytasz ty niedorobiony egoistyczny bucu, chamie i prostaku oraz chodząca patologio, że każdy normalny facet tak myśli, nawet taki jeden znajomy znajomego koleżanki kolegi kuzyna od strony babci ze strony ojca mi mówił, że ma takiego kumpla co jego szwagier, ten od drugiej siostry ze strony matki syna brata, co mu kiedyś opowiadał...

ja nie uwazam, ze to chamstwo. sa mezczyzni, ktorym to nie przeszkadza. i sa tacy, ktorym przeszkdza. kazdy ma prawo sam decydowac czego szuka, a czego nie. to tak jak ktos lubi blondynow, albo wysokich, a jeszcze ktos inny brunetki, jednemu nie przeszkadza chrapanie, a drugiemu tak, ktos moze nie lubic zielonych oczu, a jeszcze ktos inny klamstwa, a sa acy, ktorzy lubia jak sie ich robi w balona. tak samo jednym nie przeszkadzaja,  a wrecz lubia dzieci, a dla ciebie moze to byc nie do zaakceptowania. ja tez nie zwiazalabym sie z facetem z malym dzieckiem. nawet jesli wiekszosc czasu spedza u matki. dzieci w tym wieku sa slodkie, ale jak spia. o ile spia xD

Nie.
Ona „uciekła” dopiero, gdy powiedziałem, że mam pełnoletnie dzieci.
Dopiero wtedy zamknęła parę, więc miała świadomość, że mam dorosłe dzieci.
W większości to ja jestem „tym złym”, bo to ja kończę rozmowy i usuwam pary. Gdy widzę kobietę po czterdziestce z dzieckiem w wieku szkolnym, wiem, że dalsza rozmowa nie ma sensu, bo nie tego szukam i wiem, z czym to się wiąże.
Inaczej, gdy spotykam panie po czterdziestce z naprawdę małymi dziećmi — wtedy zastanawiam się, kim są te kobiety i kogo wybrały na męża.
Normalny, poważny mężczyzna zrobi wszystko, by wspólnie wychować swoje dziecko, i raczej nie zostawi żony z maluchem.
Myślę, że były to ciąże „last minute”, bez zastanowienia, czy to dobry materiał na męża i ojca, a potem wyszło, że jednak nie.
Opis na portalu już zmodyfikowałem, ale na cuda nie liczę, bo wątpię, że osoba, której szukam, jest na Tinderze czy FB Randki.
Sądzę, że takie osoby tam nie zaglądają, pogodziły się z losem albo czekają na cud, a przecież wiadomo, że z cudami bywa różnie — jeśli samemu się nie spróbuje, trudno oczekiwać, że „jakoś to będzie”

Niekoniecznie o to chodziło. Może nie pasowało jej coś innego, a Ty dośpiewałeś sobie resztę, że to "wina" wieku dzieci. Kobieta wyszła w tym momencie, gdy napisałeś, że dzieci są pełnoletnie i Ty to połączyłeś z faktem, że pewnie to był powód dlaczego to zrobiła.

Ale po co analizować ? Naprawdę zapomniałem o tym i tyle.
Przestałem się tym przejmować.

Mam parę, za chwilę ja kończę albo druga strona.

Bez sensu analizować i tym się przejmować.