Aplikacje randkowe - Netkobiety.pl

Zero elastyczności w sumie, można będąc brutalnym też powiedzieć, że ja nie jestem zbyt elastyczna, bo chciałabym kogoś w maksymalnie podobnej sytuacji czyli najlepiej poniżej 40 i nastoletnie dziecko, do tego podobna sytuacja zawodowa, rodzinna.

to sa jeszcze spoko wymogi, gorzej jak juz czepiaja sie farby do włosow i  ich koloru !? ale tak juz od dawna bywało i rozne etego typu sprawy xd tylko dla orłów

Absolutnie nie celuję w bezdzietnych wręcz zdziwiło mnie ilu ich jest, i nie wiem może ja źle klikam, to tez trzeba uwzględnić. W żadnym miejscu nie napisałam, że celuję w bezdzietnych wprost napisałam, iż jest iż więcej niż myślałam, że dla mnie to nie jest problem, ale każdy się zapytał czy dopuszczam jeszcze możliwość posiadania dzieci.

Jak nie wiesz czego szukasz to nie znajdziesz.
Po co rozmawiasz z bezdzietnymi?? Po adorację?
napisałaś że chcesz tylko rówieśnika z nastoletnim dzieckiem sztuk 1? i że to jest must have? Pewnie nie, to czemu narzekasz?
mętne ogłoszenie i nieadekwatne zachowanie, czyli np pisanie z kawalerami którzy szukają młodszej i bezdzietnej prowadzi do frustracji.
choćbyś była śliczna i miała wiele zalet charakteru, to dla takiego 38 latka bez dzieci odpadasz w przedbiegach w konkurencji z 30 latką brzydszą nawet i mniej elokwentną, ale akceptowalną dla tego męzczyzny.
możę znajdziesz jakiś wyjatek od reguły, ale to wyjatek będzie i musisz sie liczyć z tym, że długo poszukasz i nie narzekać.

W wieku 35-40 lat facet zazwyczaj ma już robotę, którą lubi, trochę majątku i okres „szaleństw” dawno za sobą.
Zaczyna więc rozglądać się za żoną, z którą można założyć rodzinę i mieć dzieci. Sam zostałem tatą po trzydziestce… 

Dla tego „targetu” mężczyzn, jeśli chodzi o dzieci, sprawa jest prosta: jak chcą – to własne, jak nie chcą – to w ogóle. Kobieta z dzieckiem? Raczej odpada. 

Z singlami  „bez przeszłości” też bym uważał – Często  delikatnie mówiąc, to nie materiał na związek. 

Choć mój znajomy w wieku 50 lat dorobił się kilkuletniej córki – wcześniej tylko rozwijał firmy i się bogacił, aż w końcu znalazł żonę. 

W tym wieku raczej spotkasz facetów bez dzieci, ale takich, co chcą je mieć, albo świeżych rozwodników z małym dzieckiem.
Łatwo nie będzie – ludzie po przejściach wiedzą, czego chcą i czego absolutnie nie, więc znalezienie tej „właściwej” osoby często kończy się… fiaskiem.

Wiem to po swoich doświadczeniach, ale kto nie szuka ten nie znajduje ...

Opisałam wyłącznie swoje doświadczenia a nie to, że ja mam jakiś problem gdyż aktualnie mam bardzo wygodne życie i nie planuję tej wygody likwidować

Nie wiem jaki majątek mają, najczęściej mają mieszkanie 42m2 w kredycie i to jeszcze takim, że zostało 25 lat spłacania kredytu.

Dalej ja nie czuję się po przejściach, więc nie wiem o jakich przejściach piszesz.

W zakresie Panów 40+ to nie wyobrażam sobie tego serio, nadwaga wręcz otyłość łysy, nie to jest na granicy koszarów sennych, są pozycje dla ciężarnych kobiet ale nie ma dla ciężarnych mężczyzn.

Myślę, że powinnaś przesunąć granicę wieku do 50 lat, facet w tym wieku ma przeważnie dorosłe dziecko/ dzieci, dorobek życiowy ,wcale nie musi być gruby i łysy. Że tak powiem, nasz Kaszpir by do ciebie pasował, tylko nie znam jego postury, ale szuka młodszej też z dorosłym dzieckiem.
Może się dogadacie

a jak dlugo juz szukasz? Jesli krotko to zobacz jak sie rozwinie, w koncu masz czas- zegar biologiczny ci nie tyka. ja za rada wieki bym nie szla, zeby szukac dziadzia w wieku 50tki. ty jestes jeszcze mloda dynamiczna, chcesz cos przezyc, a mezczyzni szybko dziadzieja.

do innyck komentujacych: bylam choc krotko na 2 apkach kilka lat temu i kobiety, w tym autorka, pewnie maja na profilu, ze ma dziecko, ale tatusiowie po rozstaniu zazwyczaja zapominaja i malo ktory zamiescza o tym informacje. ba, nawet niektorym pamiec nie wraca na spotkaniu xD ja mialam w zwyczaju gdy dowiadywalam sie podczas rozmowy, sie zegnac. nie ze wzgledu na posiadanie dziecka, ale brak zaufania do takiej osoby i mysli, ze niewiadomo, co tam jeszcze zapomnial, moze i o zonie w komplecie..

Nie lepiej wynająć mężczyznę na ten wyjazd do Hiszpanii czy Ameryki Płd. ? Wszyscy ci, co mają zobaczyć faceta na mediach z wakacji zobaczą go, i do następnych masz święty spokój.

Piszesz, że masz wygodne życie, z którego nie zrezygnujesz. A związek to zawsze niewiadoma i dużo  niewdzięcznej pracy. Więcej niż przy kocie czy psie, nawet więcej niż przy dwóch kotach lub psach.
Dodatkowo:
Najpierw sama musisz przedstawiać większą wartość niż w rzeczywistości, żeby zwabić. Potem musisz znaleźć wszystkie wady faceta, które pozwolą ci zrezygnować z jego profilu. itd itd.
I szereg kolejnych zadań, które cię czekają, czy jesteś na to gotowa ?

Pytanie po co miałabym kogoś wynajmować i kto miałby go zobaczyć?
Jeśli ktoś ma potrzeby żeby go ktoś zobaczył to mi nie przeszkadza, ale celu nie rozumiem.

Od ilu mln zaczyna się ów pokaźny majątek, bo mam wrażenie, że dla większości kwota 10 - 15 tys netto miesięcznie jest nieosiągalna, więc jak tu mówić o pokaźnym majątku.

To szukaj kogoś w przedziale 35-40, może ciut więcej z dzieckiem 13-18letnim? Takich mężczyzn wbrew pozorom jest całkiem sporo,
Bezdzietny - rzeczywiście dla Ciebie odpada, bo Ty już nie chcesz dzieci, a on mógłby jeszcze chcieć. Rozwodnik z małym dzieckiem - tu bym była elastyczniejsza, bo dziecko i tak w większości przypadków mieszka z matką, wiec nie byłby tak "uwiązany" czasowo. Czas też szybko mija, za parę lat taki 5 latek będzie już dość duży i spokojnie sam sobie ogarnie kanapkę, a zamiast pomidorówki pójdziecie na burgery. Albo się okaże, że jada wszystko co dorośli i problem z głowy. Bym się już tak nie martwiła o przyszłość.

Niedługo nawet nie trzeba będzie wynajmować. AI wygeneruje odpowiedniego mężczyznę. Kobietę z resztą też. Zabawnie natomiast będzie, jak taki wygenerowany przez AI męzczyzna i wygenerowana  przez AI kobieta zejdą się razem
A prawdziwi ludzie nadal będą sami.
Czy będzie można złożyć reklamacje?

A co na t o ojciec dziecka, bo to on decyduje czy odebrać telefon czy nie. Można np wyłączyć i udawać, ze nie ma zasięgu.
A kobieta też jakaś dziwna, mogła sobie od dziecka odpocząć, pójść na jakieś SPA czy z koleżankami pobalować, albo robić co tam by sama chciała, a czego przy dziecku nie ma czasu robić, ale wolała wydzwaniać.

Portale służą do tego, czego ludzie tam szukają.
Faktycznie, spora część użytkowników chce tylko luźnych relacji i seksu, ale wielu naprawdę poszukuje męża, żony czy stałego partnera.
To trochę jak ze zwykłym nożem – w rękach mordercy staje się narzędziem zbrodni, a w rękach normalnej osoby jest po prostu praktycznym przedmiotem codziennego użytku.
Podobnie jest z portalami.
Sam spotkałem na Tinderze wiele osób szukających związku, ale z różnych powodów nie byliśmy zgodni lub uznałem, że to nie ma sensu.
Znajomy z pracy poznał tam swoją żonę – mają dziecko i od lat są razem.
Szukanie przez portale nigdy nie było łatwe, bo pełno tam dziwnych ludzi, zarówno kobiet, jak i mężczyzn.
Jednak kto nie szuka, ten nie znajduje, a nawet jeśli się nie uda, to przynajmniej wiadomo, że się próbowało.

Nie generalizowałabym.
Jeszcze 10 lat temu sprawa byłaby inna on miałby nową rodzinę a ona klepała słodką biedę.
Dziś jest trochę inaczej, coraz częściej jest to też opieka naprzemienna.
To o czym piszesz zdarza się ale głównie robią to kobiety, mężczyni zdecydowanie mniej interesują się życiem byłej, takich patologicznych zjawisk jest zdecydowanie mniej.
Nie chce tu nikogo źle oceniać, ale im lepiej są sytuowani tym mniej patologicznych zjawisk po rozwodzie. Dla przykładu kobieta która jest lekarzem zdecydowanie rzadziej urządza patologiczne sceny niż kobieta która np. jest nauczycielką w przedszkolu mimo.

Też uważam, że opieka naprzemienna to nieudany eksperyment na dziecku, choć zwolenników jest dużo:)
Dziecko powinno mieć jeden, stały dom. Opieka naprzemienna jest dobra głownie dla rodziców. Dziecka nikt o zdanie nie pyta.

Po pierwsze nie uważam opieki naprzemiennej jako szczyt marzeń, ale nie dyskredytuję jej na starcie.
Dotyczasowym model po prostu zakładał możliwość ułożenia sobie życia wyłącznie przez ojca de facto odejmując tego prawa kobiecie, gdyż ona nie miała nawet jak tego związku rozwinąć groszowe alimenty i wyłączna opieka nad dziećmi.

Opieka naprzemienna miała być odpowiedzią na but ze strony ojców na wysokie alimenty, oczywiście wysokie w ich odczuciu, bo co drugi mówi że za 2000 to ubiera się u Prady nieznający aktualnych cen w butiku. Czasem mam wrażenie, że niektórzy nie zauważyli, iż ceny w Mediolanie są w euro.

Kiedy ja byłam jeszcze na studiach praktycznie żadna z mam po rozwodzie nie miała nowego męża, a ojciec zawsze przynajmniej wśród moich znajomych, ale od tego czasu minęło 15 lat i teraz wygląda to nieco inaczej. Rodzin patchworkowych mamy ponad milion. Życie w nich to nie jest bajka tak myślę, bo ja nie doświadczyłam, ale przekreślanie czegoś na starcie, że nie jest dobre. Są modele w których to dobrze funkcjonuje a są takie w których nie ma to racji bytu. W takim przypadku należałoby odpowiedzieć sobie, czy kobieta po rozstaniu ma prawo ułożyć sobie życie czy nie. Wręczając jej dzieci 24/7 de facto ją tego prawa pozbawiamy. Inna sprawą jest okoliczność, iż niektóre kobiety wykorzystują pozbawienie się tego prawa jako argument.

Ludzie, którzy mają dzieci nie myślą w ten sposób, tylko układają sobie życie na nowo. Jednak więcej jest ludzi dzieciatych niż bezdzietnych, wyłączywszy pulę 20 latków, którzy jeszcze nie pozakładali rodzin. I ci wszyscy rozwodnicy, czy "jedynie" dzietnie, wiążą się z innymi dzietnymi lub bezdzietnymi. Czasem, u tych trochę młodszych pojawiają się nawet nowe, wspólne dzieci.

Żeby ułożyć sobie życie na nowo, najpierw trzeba znaleźć kandydata na partnera w tym nowym życiu, a ludzie którzy mają dzieci (w tym ja na przykład) zdają sobie sprawę lub powinni sobie zdawać sprawę, że w ich przypadku wybór dostępnych na rynku opcji jest ograniczony praktycznie do ułamka procenta w kręgach ludzi bezdzietnych, więc siłą rzeczy chcą czy nie chcą muszą brać pod uwagę okoliczność posiadania własnego potomstwa przez przyszłego partnera. A musieć brać pod uwagę konieczność, to nie jest to samo, co "ludzie myślą" bo ja myślę, że jeśli miałbym się związać ponownie z kimkolwiek, kluczowym kryterium wyboru (takie modne ostatnio określenie na tym forum) będzie to ile czasu i uwagi będę musiał poświęcać dziecku partnera, czego wolałbym najlepiej uniknąć lub w ostateczności ograniczyć do absolutnego akceptowalnego przeze mnie na obecnym etapie mojego życia minimum. I mogę zapewnić wszystkich tutaj zebranych, że inni "ludzie myślą" tak samo, a że lubią opowiadać różne pierdoły (och nie a gdzie tam, czyjeś dzieci są super i w ogóle, najlepiej jakby moja wybranka miała ich trójkę albo więcej) i zasłaniać się byłymi partnerami mieszającymi w relacjach, zamiast powiedzieć szczerze i wprost - gdybym miał wybór, nigdy bym się nie związał z samotną matką - to jest całkiem inna strona tego samego medalu.
Tak jak kobiety nie patrzą zbyt przychylnie na dzieci swoich partnerów z innych związków, nawet mieszkające ze swoimi matkami na stałe, tak tym bardziej mężczyźni patrzą wilkiem na potomstwo innego faceta, bez względu na to jakie bajki z mchu i paproci będą sadzić na jakimś tam forum czy na portalu randkowym. Kobiety mają swoje powody, mężczyźni mają swoje. Tak było zawsze i jest i będzie i żadne durne nowomodne wymysły tego nigdy nie zmienią. Akceptować fakt, że mam ograniczone możliwości wyboru, to jest jedno, a upierać się przy twierdzeniu, że wychowanie, opieka, inwestowanie, poświęcanie czasu i uwagi cudzym dzieciom jest całkiem spoko i nie wpływa ani na jakoś relacji ani na komfort przebywania w relacji, zwłaszcza kiedy próbowałeś tego chleba z różnych pieców i za każdym razem w gardle ci stawał prędzej czy później, to jest co? Hipokryzja? Czy jak to inaczej nazwać? Może zwyczajnie i po prostu zwykłym kłamstwem polukrowanym dla niepoznaki

Mniej lub bardziej jasno i czytelnie wskazałem przyczyny mojej niechęci do wchodzenia w układy, które są fajne dla wszystkich innych poza mną samym. Nażarłem się tego chleba w życiu tyle, że chyba do śmierci będzie mi bokiem wychodził, a na tle tego wszystkiego Kasia z Bartusiem, to tylko krótki epizod praktycznie bez znaczenia w skali. Odwracanie uwagi od meritum i przerzucanie jej na moje perypetie z Kasią przerabialiśmy już chyba w trzech innych wątkach równocześnie. Teraz dla odmiany może inni również chcieliby poznać no powiedzmy ze trzy takie główne zalety bycia w relacji z kobietą wychowującą własne dzieci. Dobra niech będzie dla ułatwienia chociaż jedna, byle konkretna. Bo wady są chyba oczywiste dla każdego, kto posiada obie półkule połączone ze sobą, a nie tylko z jądrami.
Później przejdziemy na drugą stronę i o to samo zapytamy kobiety, ale najpierw zacznijmy od tego co "ludzie myślą" bo chyba nie dokończyłeś myśli, a ja Ci chamsko przerwałem, wybacz. No to proszę, kontynuuj...

Nie wiem na jakim etapie mojej historii się zatrzymałeś i gdzie przestałeś czytać, bo nawet mnie to nudzi szczerze mówiąc, ale wspominałem o tym wielokrotnie, że mam już ponad 50 lat na karku z czego większość przeżyłem w związkach. I małżeńskich i nie małżeńskich. Najdłużej bo od podstawówki byłem związany z moją pierwszą żoną, więc siłą rzeczy był to taki etap mojego życia, w którym z powodów oczywistych nie poznawałem innych kobiet i się z nimi nie wiązałem. Kiedy nasze małżeństwo dobiegło końca, byłem już grubo po 30-tce i dopiero wtedy odkryłem bezkresne oceany możliwości w postaci internetu oraz portali randkowych. Tak przynajmniej mi się wydawało, dopóki się w tym nie zanurzyłem, żeby po latach eksploracji nieznanych dotąd terenów i zbierania kolejnych doświadczeń móc stwierdzić, że to żaden ocean możliwości, a jedynie brudna i płytka sadzawka, gdzie pod metrem mętnej wody jest już tylko muł i wodorosty, gdzie tylko ryje się zmieniają, ale syf i smród jest zawsze ten sam, a niesmak w ustach utrzymuje się po dziś dzień i jeśli będę musiał tam jeszcze wrócić, to bardziej w ramach eksperymentu poznawczego czy po kilku latach coś się zmieniło, choćby zdjęcia profilowe osób, które wiecznie tam przesiadują, a nie z nadzieją że znajdę tam jeszcze swoją królową.
I nie chodzi o to, że jestem obrażony na płeć przeciwną, bo nie jestem. Gdzieś tak do połowy piątej klasy jeszcze uczęszczałem w miarę regularnie do szkoły i chodziłem na lekcje biologii, która już na tym etapie dość przystępnie i klarownie tłumaczy z czym się wiąże wchodzenie w relacje, gdzie są już jakieś dzieci z poprzednich związków, wystarczyło bardziej uważać i zakodować pewne rzeczy, a nie wygłupiać się z kolegami w ostatnich ławkach i olewać sikiem prostym co tam nauczycielka mamrocze
Ale, ale, my tu sobie gadu gadu, a nadal nie widzę odpowiedzi na moje pytanie. Dla przypomnienia:
Wymień proszę trzy główne zalety wiązania się z kobietą, która ma już własne dzieci. W ostateczności możesz podać jedną, byle przekonującą. Proszę, czas start...

Każda relacja z kimś kto ma dziecko jest bardziej lub mniej problematyczna. Oczywiście inaczej jest kiedy syn/ córka partnera partnerki studiuje medycynę a inaczej kiedy ma trudności żeby zdać do 7 klasy.

Z części wypowiedzi wynika, iż związek z kobietą z dzieckiem to badano a z facetem z dzieckiem to rarytas absolutnie tak nie jest. Jeśli on ma dzieci a ona nie to on może nie chcieć kolejnych co juz jest problemem. Może jej nie odpowiadać że dzieci partnera przychodzą i robią chaos w domu. Nawet jak będę te dzieci mieli własne to sytacja prozaiczna czyli on ma 2 z pierwszego związku i z drugiego związku tez 2. Nawet przy najmniejszym wymiarze opieki ojca co 2 tydzień mają 4 dzieci w domu, albo on zabiera swoje gdzieś nie wiem gdzie ale to inna bajka i ona z ich dziećmi zostaje sama rarytas prawda?

Dzieci są duże fajnie, szkoda tylko że jak przychodzi do zakupu mieszkania to jest tato pomóż i takie są polskie realia, że często w pierwszym rodzice partycypują. I tu pojawia się macocha która powie że przez ten wydatek dajmy 50-100 tys. nie będą mieli czegoś tam chyba że ona to sfinansuje, więc pośrednio ona partycypuje w tym koszcie.

Tak, relacja z kimś mającym dziecko jest trudna, ale nie jest niemożliwa.
Natomiast argumentowanie o tym, że związek bezdzietnej kobiety z mężczyzną mającym dzieci to cukierkowa relacja to śmiech na sali, bo tak nie jest.

Głównymi krytykami takiego rozwiązania są Ci, którzy nie mają pojęcia o co chodzi, bo jedyne ich doświadczenie to jakiś znajomy czy znajoma, albo tacy czy takie, które chciałyby dzieci wyłącznie dla siebie.

Bogata lista wypisana powyżej, wskazująca na wady tego rozwiązania, jako calosci, jest tylko opinią i niczym więcej, w dodatku błędną.
Badania niczego takiego nie potwierdzają, wręcz przeciwnie.
Wady, które występują w tym rozwiązaniu nie są związane z błędem samego rozwiązania, tylko z przypadkami ludzi którzy się nie nadają do opieki nad dziećmi, albo nie umieją przejść nad niechęcią do ex.
Tyle, że te wady miałyby miejsce też w innych rozwiązaniach dot opieki, bo dotyczą pierdolniętych dorosłych.

Zalet tego rozwiązania jest wiele, wystarczy poszukać. Są badania i publikacje, które wyraźnie je pokazują- piszę o perspektywie dziecka, a nie korzyściach dorosłych.

Wady są tylko I wyłącznie kontekstowe, o czym pisałem powyżej. Nie znalazłem żadnych publikacji, które by wskazywały że to rozwiązanie szkodzi dzieciom, jeśli nie brać pod uwagę negatywnych  kontekstów, ktorę są wyjątkiem a nie stałą, a założyć że rodzice są normalni i zaangażowani.

Opinia gpt w zakresie wad. Zalet sobie sami poszukajcie;)

;

Krótko i jasno: nie — nie ma wiarygodnych badań wskazujących, że opieka naprzemienna (shared/joint physical custody) jest jednoznacznie szkodliwa dla dzieci „bez względu na okoliczności”.
Dostępne prace naukowe i przeglądy pokazują raczej efekt zależny od kontekstu — w pewnych warunkach (np. przemoc, wysoki konflikt między rodzicami, skrajna niestabilność domów, bardzo mały wiek dziecka) model ten może być szkodliwy lub nie przynosić korzyści; ale nie istnieje dowód mówiący, że sam mechanizm naprzemiennego zamieszkiwania szkodzi zawsze i wszystkim dzieciom.

Najważniejsze punkty poparte literaturą:

1. Brak dowodów na uniwersalną szkodliwość — metaanalizy i przeglądy systematyczne ogólnie nie znajdują efektu „zawsze negatywnego”; w wielu analizach dzieci w opiece naprzemiennej radziły sobie równie dobrze lub lepiej niż w opiece wyłącznej, pod warunkiem sprzyjających okoliczności.

2. Efekt zależny od kontekstu (kluczowy wniosek) — korzyści lub szkody silnie zależą od: poziomu konfliktu między rodzicami, obecności przemocy/zaniedbania, stabilności gospodarstw domowych, wieku i indywidualnych potrzeb dziecka oraz jakości współpracy rodziców. W warunkach wysokiego konfliktu lub przemocy model naprzemienny może być niekorzystny.

3. Dowody wskazujące na ryzyko w konkretnych sytuacjach — istnieją prace pokazujące negatywne skutki tam, gdzie występuje przemoc domowa, stalking, groźby lub gdzie przeprowadzki między domami są ekstremalnie częste i destabilizujące. To nie są dowody „uniwersalnej” szkody, lecz silne wskazania do odmowy opieki naprzemiennej w takich sytuacjach.

4. Różnorodność wyników i ograniczenia metodologiczne — wiele badań to badania obserwacyjne z ryzykiem doboru próby i zmiennych zakłócających; stąd wnioski są zróżnicowane i ostrożne. Przeglądy systematyczne zwracają uwagę na heterogeniczność badań.

5. Konsensus ekspercki — ostrożne rekomendacje — grupy eksperckie (np. konsensus naukowców w raporcie Warshaka/APA i inne przeglądy) nie mówią, że shared custody jest zawsze zła; raczej rekomendują ją w «normalnych» warunkach i odradzają w warunkach przemocy, rażącego braku współpracy czy przy bardzo małych dzieciach (dokładne zalecenia różnią się między autorami).

---

Powtarzam: nie ma wiarygodnych badań mówiących „opieka naprzemienna szkodzi dzieciom zawsze i bez względu na okoliczności” — są za to solidne dowody, że skutki zależą od kontekstu.

Czyli jak innych systemach (dop. RWMG)

Mnie bardziej rozśmiesza, gdy jeszcze inny facet aby tylko zaruchać będzie opowiadał laskom głodne kawałki w które sam nie wierzy, no ale tak trzeba, bo inaczej nie da rady. Twój jakże błyskotliwy wywód na pół strony nadal ani słowem nie wspomina o zaletach czy jakichkolwiek dobrych stronach bycia w związku z dzieckiem i jego matką może czasem przy okazji jak już znajdzie dla Ciebie chwilę czasu i nie będzie to czas spędzany wspólnie z dzieckiem, bo tak to w praktyce wygląda w przytłaczającej większości przypadków i albo się na to godzisz, bo nie masz innej alternatywy, albo się na to nie godzisz, a trzeciej drogi nie ma. Co mnie jacyś inni interesują, którzy być może by chcieli, bo coś jest z nimi nie tak? Ja się pytam konkretnie Ciebie i to Ciebie proszę o podanie trzech największych zalet takiego układu, a nie o snucie bezpodstawnych hipotez na temat tego, co Ty tam sobie wyobrażasz o jakichś tam innych, którzy być może to, a być może tamto...
Masz dwie siostry bliźniaczki, obie są identyczne pod każdym możliwym względem, więc nie wydziwiaj i nie szukaj na siłę, tylko przyjmij na chwilę, że tak jest. Jedyne co je obie różni, to jedna ma dziecko, a druga nie ma. Którą wybierasz i z jakiego powodu. Proste pytanie i proszę o równie prostą odpowiedź, może być z krótkim uzasadnieniem, dlaczego akurat tą bez dziecka

P.S.
Spróbuj tym razem się powstrzymać od opisów tego co robią inni poza Czesiem, bo Czesio wie doskonale co inni robią, jak również zna bardzo dobrze powody, dla których to robią i żadnym z nich nie jest chęć* wychowywania cudzego dzieciaka ani spędzania z nim czasu. No ale może Ty masz inaczej, to chętnie poszerzę horyzonty.

* - chęć nie ma nic wspólnego z koniecznością powodowaną przez okoliczności

Ale zdajesz sobie sprawę, że regularne gotowanie byłemu obiadków też należy do zjawisk patologicznych, prawda?

ktokolwiek jest za opieką naprzemienną, bo wydaje mu się to fajne dla dzieci, niech przeprowadzi eksperyment na  przez 3 miesiące na sobie: wynajmie 2 mieszkania w różnych czesciach miasta i niech w każdym będzie organizujacy mu życie i zasady gospodarz . Tydzień tu, tydzień tam- a potem się wypowiada. powodzenia RWR.

Co do dyskusji o związkach wszelkich, to jak to ma być coś przypominającego zwiążek to bierze się kogoś z dobrodziejstwem inwentarza:
czyli z jego dziećmi, psami, kotami, rodziną, pracą i chorobami.
jak ktoś nie potrafi niech ma kochanki czy kochanków, a nie związek.

Dlatego też trzeba się trochę zastanowić zanim się zechce z kimś związać, a nie robić tego z samotności czy na fali egzaltacji.

sposób poznania się w realu czy wirtualu nieistotny. ludzie wszyscy żyją  w realu i tam się spotykają ostatecznie.
Wujek Czesiek ma syndrom ratownika i dlatego wpada w ten sam schemat. póki tego nie rozgryzie nie ma sensu próbować.
6 miesięcy intensywnej terapii zapewni detox i wtedy przestaniesz przyciągać takie kobiety. Bo bez powodu to się nie dzieje.
jesteś w moim wieku i wiem że to nie koniec życia, tylko nie trzeba kręcić się w kółko.

Przeczytaj drugie zdanie w mojej wypowiedzi.

Kaszpir, a to Ty wychowanie swoich dzieci widzisz teraz tylko w kategoriach kosztów, straconego czasu i nerwów?
"Nieźle"

Akurat kupowanie ubrań z drugiego obiegu jest obecnie mocno w trendach.

Czemu dowodzą chociażby te dane. Także tu nietrafiony przykład, bo teraz ciuchy z lumpa nie są już obciachem. Podobnie zresztą jak rozwody i rodziny patchworkowe.

Dlaczego miałby przejąć wszystko, co jest wymagane od ojca, skoro miałoby własnego tatę? Przecież jego dziecko też ma matkę i nowa partnerka nie zajęłaby jej miejsca.

Niektóre dzieci budują super relacje z ojczymami, więc nie mierz wszystkich jedną miarą. Nie trzeba być biologicznym ojcem, by zasłużyć na sympatię i szacunek.

Uczucie z jej strony, wsparcie, seks (tylko trzy cechy, to mała możliwość ruchów).

I jako bonus (dla niektórych) - jeśli ma już swoje dzieci, nie będzie parła na powiększenie rodziny. Odnoszę się do tego, ze masz już przekroczoną 50ke, wiec mężczyźni w tym wieku (uogólniając) nie pra do tego, by wstawać po nocach bujając noworodka z kolką, a zamiast przewijania dziecka, nieustannych pobudek, chorób wieku przedszkolnego i buntu 2 latka wola spokój i ...święty spokój.

W przypadku kobiety bezdzietnej (ale i dużo młodszej) byłby nacisk na szybki ślub, albo szybką ciążę, aby jeszcze zdążyć przed przysłowiową 40ką.

Każdy kij ma dwa końce, jakby odwrócić sytuację, bezdzietna kobieta - dlaczego ma wchodzić w związek z dzieciatym mężczyzną, skoro takie dziecko (nawet jak na co dzień mieszka z matką) to przecież będzie z nimi spędzało weekendy, ferie , wakacje, może zostawało na noc w tygodniu i ona tez może usłyszeć - zamknij się, nie będziesz mi rozkazywać, nie jesteś moją matką (to dość częste u dojrzewających nastolatków). Poza tym taka bezdzietna może będzie chciała mieć jeszcze swoje dzieci, albo jedno, albo kilkoro - a od drugiej strony usłyszy" Kochanie, nie- wybij sobie z głowy dzieci, ja już mam swoje "stare" dzieci, nie chce mieć kolejnych, chyba wiedziałaś z kim się zadajesz, że mam już swoje zobowiązania?".
Ale myślę, że w tym przypadku taki problem nie istnieje, a przynajmniej ma małe szanse, bo jesteście po 50tce, więc kobieta będzie mniej więcej w tym wieku, może młodsza, może będzie to 45 latka - więc o dzieciach można zapomnieć. Cała ta dyskusja robi się więc nieco teoretyczna, co by było gdyby.
Opcja ostatnia - związać się z jakąś wolną, rozwódką, bezdzietną 40-50latką, takie tez istnieją. Pod warunkiem, że jej z kolei nie będą przeszkadzały dzieci partnera.