Czy to przemoc czy toksyczność ?

Właśnie zastanawiam się czy u nas wogole terapia par ma sens skoro nie ma u nas normalnej rozmowy gdzie przychodzę np ja i mówię mu o swoich uczuciach o codziennych stresach w domu w pracy z dziećmi i ogólnie różne rzeczy...zamiast usłyszeć nie przejmuj się, jesteśmy w tym razem, domyślam się że Ci źle bla bla bla tylko widzę mimikę już nastawiona że zaś wymyślam a słyszę że gdybym była lepsza kochanka to wszystkie stresy i zmartwienia znikną. Myślę że to nie na tym polega dialog dwóch kochających się ludzi. Mówiłam mezowi o tym że chciałabym móc usiąść obok i poprostu się wygadać pożalić bez żadnych pretensji i skakania sobie do gardeł. Mamy ogólnie teraz ciężki czas bo umarł męża tata, córka ma ciężki etap bo nie chce chodzić do przedszkola jest agresywna, bije starszego brata, mnie... Będzie teraz jeszcze gorzej bo stracił już obojga rodziców i została jego siostra która dodatkowo się rozwodzi co wpływa na naszą relację bo często porównuje jakby mnie to wogole obchodziło
W codziennym życiu widzę rzeczy które są rażące w relacjach. Przychodzi syn ze szkoły i chwali się tacie że dostał szóstke z czytania. Mnie serce rośnie i chce mu pogratulować powiedzieć że jestem z niego dumna ale słyszę komentarz męża : dostałeś szóstkę bo to ja nauczyłem Cię czytać. Tak samo było z liczeniem. Będziesz dobry z matmy bo to ja nauczyłem Cię tej techniki liczenia. Mąż oczekuje od każdego oklasków i podziękowan za wszystko.
Czasem myślę że on nie nadaje się na bycie rodzicem bo nie umie dzielić się mną z dziećmi. Jest zazdrosny że kocham dzieci że zabierają nasz czas że nie ma go w sypialni. Relacje mają dobrą jak się bawią itd ale jeśli chodzi o przezwyciężanie trudnych dni itd to jest dramat. Ja myślę że tu terapia dla par nie pomoże bo to on ma problem ze sobą że złością jakąś nieprzepracowana trauma i teraz nam się dostaje.

Nie przesadzaj, bo to brzmi jakby ona miała tylko przed nim nogi rozkładać w sypialni a jakiekolwiek problemy omawiać z przyjaciółkami. Przyjaciółki to jedno, mąż drugie i on jest ważniejszy. I z nim przede wszystkim powinna się dzielić tym, co ją boli. Na tym polega związek, że otwarcie mówisz o swoich uczuciach i masz wsparcie, gdy Ci źle. Nie mówię już o tym, że przyjaciółki potrafią nieźle czasem namieszać swoimi głupimi radami, zwłaszcza, gdy same mają kiepskie doświadczenia związkowe.
Mąż jej wsparcia nie daje. Jest zamknięty, bo się obraził, że ona w sypialni jest zamknięta na niego. I tak żyją razem a obok.
Nie wiem, ile w tym prawdy, ale im więcej ona pisze o mężu, tym gorzej on wypada. Te jego teksty są masakrycznie głupie.

Ale o tej agresji rozmawiaj z nim do bólu, tłumacz jak to źle wpływa na dzieci, to nie może trwać i musi się zmienić. Nie wiem, może coś z nim przehandluj, brzydko mówiąc , może, że będziesz odzwyczajała córkę od spania ze sobą, jak on opanuje agresję wobec dzieci i ciebie. Przecież jak sobie nie radzi ze stresem, to może wyjść czy stosować jakieś inne techniki rozładowujące stres.
Prawda jest, że córkę przyzwyczaiłaś do spania ze sobą, więc się nie dziw, że ona chce, więc spokojnie możesz ją odzwyczajać zaczynając od zasypiania z nią i tłumaczenia, że dzieci powinny spać same i dlaczego.
Warto by było się poświęcić, jakby mąż wyhamował agresję, ale tu potrzebna jest konsekwencja.

Z jakiejś przyczyny dziecko budzi się w nocy z płaczem, generalnie w tym wieku dzieci spokojnie przesypiają całą noc.
Po drugie widać, że dzieci niedługo będą wami rządzić, co ty masz za łóżko, żebyście nie mogli w nim spać razem czy tylko dlatego, że dziecko wygania ojca?

U mnie tez bambry przychodziły w nocy. Najczesciej w najgorszym możliwym  momencie No ale cóż odslanialo sie kawałek kołdry i mowilo "wskakuj". Jak usypialy to do swojego wyrka trzeba bylo przenieść. Z czasem przestały przyłazić.

A u Was to mam wrażenie ze problem jest (jak to nazwac???) wielowarstwowy. Wydaje mi sie z kilka problemów nachodzi na siebie. Kazde z Was czuje sie w jakims stopniu niezrozumiane. Największą wartością terapii byłoby "wyciagniecie" na wierzch tego wszystkiego łącznie z tym czego sobie nie uświadamiacie.  Ale do tego trzeba dwójki chętnych.

No właśnie nie wiadomo czy jest. Nie wyczytałem ze mąż sie nie zgodził.Chyba warto popytać. 
Jeśli Autorko chcesz meza namówić to przekaż ta sugestie jako "zrobmy cos dla nas, dla zwiazku, popracujmy oboje" a nie daj Boże jak często się zdarza "chodz na terapie spróbujemy cie naprawic"

No to rzeczywiscie slabo jest

Moze on ma nawet tak samo...

To, że dzieci przychodzą w nocy do łózka rodziców to normalne. Ale to, że dziecko wygania z łóżka tatę a Ty temu przyklepujesz, uważając za oczywistość, że mąż powinien iść spać gdzie indziej, nie jest normalne.  
I nie jest normalne, że on obraża się na dziecko. Powinien na Ciebie jak już;)