Czy to przemoc czy toksyczność ? - Netkobiety.pl

Toksycznosc to rodzaj przemocy
1. W sumie to dobrze, ze odchodzi, przerywa zabawe jakby nie patrzec lepiej tak niz np bic dzieci prawda. Jezeli dzieci sie zle zachowuja przy zabawie to normalna reakcja rodzica jest te zabawe przerwać oczywiscie bez krzykow by bylo idealnie
2. Na drugi raz tez sie na niego wydrzyj.  Dobitnie mu powiedz "ze ma sie zamknac" . Jakby na mnie tak facet darl morde to by chyba z tego auta wylecial na pierwszym lepszym zakrecie.
3. Pytaj sie go za kazdym razem "czy szuka problemów?". Mój ex ojciec córki ma czasem takie odchyly jak przyjezdza po córkę, atmosfera jest normalna,ja mam piękny dzień,a ten nagle zaczyna pierdzielic o tym co było 12 lat temu  to mu zawsze odpowiadam "czy sobie problemów nie szuka" i zaraz jest cisza ,siedzi naburmuszony
4. Jeżeli on Ciebie ośmiesza w towarzystwie to nigdzie z nim nie wychodź. Powiesz mu "ze wstyd z nim wyjść na podwórko przed dom, a co dopiero gdzieś dalej do ludzi"
5. Mów mu "o zobacz nasz sąsiad to, a Ty nie" o zobacz mąż mojej koleżanki, a Ty co ? NiC"
6. Powiedz mu "jak mu się nie podoba to niech się zamieni" jak się nie zamieni to znaczy, że mu sie podoba 
7. Mów mu "tak kochanie masz racje". Oczywiście wszyscy wiemy,że on racji NIE MA ,ale niech se pogada te swoje glupoty.  Gorzej tylko jak uwierzy,że faktycznie ma rację,  bo z facetami to oni są naiwne jak niemowlaki coś im powiedzieć to wierza w to jak dzieci we wróżkę zebuszke 

Niedobrze bardzo

Brak cierpliwości zdarza się każdemu, zwłaszcza, gdy dzieciaki potrafią wejść na głowę, ale z drugiej strony - dzieci trzeba jakoś mądrze zdyscyplinować, wtedy nie trzeba będzie tracić często cierpliwości.
Nie do przyjęcia jest, że  wyżywa się na Tobie i to jeszcze przy dzieciach.  Gdzieś po drodze nie postawiłaś stanowczo granicy, teraz będzie trudno. On już Cię nie szanuje.
OMG. Nigdy, przenigdy nie powinno się krytykować a już tym bardziej ośmieszać swojej żony/męża w towarzystwie. Od bliskiego człowieka oczekuje się wsparcia i lojalności a nie takiego czegoś. Paskudztwo. Dla mnie nie do przyjęcia. Totalny brak szacunku.

Wydawało się, że idzie ku dobremu, bo pisalas w poprzednim wątku, że i jakas bliskośc jest lepsza między wami, seks częściej, on zmienił podejście do Ciebie a tu takie coś...

"Nie pozwalam na... Nie życzę sobie..." tak się rozmawia do dziecka... do faceta to trzeba konkretnie mu powiedzieć "ze ma się natychmiast zamknąć " i to dobitnie, tak,żeby go zatkało. Nie dawać sobie sobą pomiatać,a nie jakieś tłumaczenia jak do przedszkolaka

Eh niestety nie w takiej sytuacji, chociaż to by mogło być dobre też, ale zdrowaski muszą być odmawiane w dobrej atmosferze miłości, a nie w takim czymś co ma autorka

W niczym,ale tu nie pomogą zdrowaski niestety

Pozwól autorce decydować z których rad chce skorzystać, nie jest dzieckiem, ma swój rozum.

Miałam właśnie zapytać czy on przypadkiem nie popija, ale jak pali zioło, to też nie jest obojętne dla organizmu. Widziałaś o tym przed ślubem?

„Długotrwałe stosowanie marihuany może prowadzić do poważnych zaburzeń psychicznych, takich jak depresja, lęki, a w niektórych przypadkach nawet do rozwoju psychozy.”

Te przeprosiny to o kant…Co ci po takich przeprosinach, jak za chwilę będziesz miała powtórkę z rozrywki.
Żadna rozmowa na dłuższą metę tego nie zmieni, bo on doskonale zdaje sobie sprawę, że przenosi stres na ciebie, niszczy twoją godność, niszczy rodzinę, ale te emocje są silniejsze od niego, a żona wybaczy
Ma niejako przyzwolenie na takie zachowanie, twój organizm broni się wycofaniem, ciszą, potem wszystko wraca do normy do następnego razu…
A będzie tylko gorzej skoro jara zioło.
Dlatego powinnaś coś z tym robić, zagrozić rozwodem ale musisz być na to gotowa, albo zaakceptować „niesienie krzyża”, kobieta z jajami zrobiłaby z nim porządek, albo albo…
W każdym razie jak będziesz chciała zmienić swoje życie, to tylko na lepsze i sama najlepiej wiesz co dla ciebie będzie dobre.

Masz rację, że punkt widzenia zależy od punktu siedzenia.
A dlaczego mówisz, żebyś sobie sama nie dała rady? To nie chodzi o szukanie innego faceta, tylko o święty spokój twój i dzieci.
Może wizja realnego rozwodu by nim wstrząsnęła i by się ogarnął.

No tak tylko że jak pisałam o tym że rzadko się kochamy i o to ma do mnie problemy to dość sporo osób twierdzilo że to mój problem ze to faktycznie moja wina że wszystkie ataki męża mogą być przez ograniczony sex. Teraz widzę to inaczej. Nie weryfikuje go fizycznością tylko patrzę na jego zachowanie. Narcyzmem raczej nie jest. Musiałby być taki zawsze a znamy się ponad 10 lat. On też jest sfrustrowany bo kwestia wieku. Zbliża się do 40. Łysieje mu głową, co prawda chodzi na siłownię ale stres zajada słodyczami... O mnie bywa bardzo zazdrosny. Komentuje mój strój kiedy idę do pracy. Kurde ile ja mam lat żeby ubierać się dlatego żeby chcieć kogoś poderwać ? Masakra. Ubieram i maluję się dla siebie jak wychodzę bez męża do pracy czy do sklepu no ludzie. ..

Taaak jest frustrujący. Kiedyś nawet mu to powiedziałam że sam się dołuje wymyśla historię, nie żyje tu i teraz tylko analizuje huj wi co i na co ...bywa dołujący, przygnębiający ale żartować sobie ze mnie w towarzystwie to już umie.. musi sobie jakoś podbudować ego. Nie wiem. Narazie żyje w ciszy która mnie drażni bo jak zacznę rozmowę to odbijam się od ściany która rzuca we mnie wina. niedlugo są jego urodziny i też kompletnie nie wiem jak mam się zachować. najchetniej to bym mu nic nie kupiła. Pamiętam że gdy byliśmy pokłóceni z jego winy to nawet kwiatka nie dostałam na dzień kobiet a miał dobrą okazję żeby załagodzić sprawę... Niby głupota niby bzdura ale kuźwa pamiętam to jak było mi przykro.
Ogólnie jest człowiekiem wesołym w towarzystwie, nawet dusza towarzystwa ale jak go złapie to jego pierdolenie o szopenie zamiast wyjaśnić powiedzieć przepraszam źle się zachowałem to robi z siebie dziecko obrażone i ofiarę że to zawsze jest moja wina a naprawdę nie jest

No i mam. Niedługo dostanę papier czarno biały z orzekaniem o winie. Oczywiście moja wina. Chce mi udowodnić nieuczciwość małżeńska pod postacią braku zbliżeń fizycznych. Jego zachowanie jest wynikiem braku sexu dlatego jest taki jaki jest. Ostatnio mi oznajmił że gdybym była uległa i spala z nim napewno do tego by nie doszło. Więc pomysł z rozwodem to też jest moja wina. Prowadzę kalendarz. I tych zbliżeń nie ma dużo to fakt. Chociaż przez 3 m-ce wstecz zbliżeń było więcej 3,4 w mcu więc nie wiem na jakiej podstawie chce mi udowodnić winę. Mam łeb kwadratowy, wogole tego nie rozumiem. Nie rozumiem jak można tak potraktować żonę matkę jego dzieci. Chce toczyć wojnę w sądzie, masakra. Ja mu oddam wszystko nie zależy mi. Uwierzcie mi nie mam natury mściwej bo bym się wykończyła. Mam taki mętlik w głowie że sobie nie wyobrażacie. Szkoda mi dzieci co oni będą mieć za koszmar

Tak znam ta definicje bardzo dobrze. Bardziej pomyślała bym o separacji ale on jest taki że zawsze z grubej rury nara pa. Minie trochę czasu nie da mi papieru zacznie przepraszać ... Chwilę będzie dobrze, później zacznie się od nowa. Znam to na pamięć a moja psychika już wysiada. W głowie mam myśli twoja wina , nie dajesz mi siebie dlatego taki jestem. Pamiętaj to twoja wina. Nie poradzisz sobie beże mnie. Mamy kredyt co ty zrobisz ? Jak ja mam po takich słowach mu ufać ??? On tego nie widzi nie słyszy jak mnie rani jak mnie nie szanuje tylko trzyma w klatce ? Sprawia że uczucie powoli znika. W tym roku dwa mc były bez zbliżeń. Oboje prowadzimy dom, dzielimy się obowiązkami. Nic się nie zgadza. Jak mu powiem że ma problem z ziołem to mi mówi że wszystko mu zabrać nie mogę a ja widzę że to przez zioło tylko boję się że w końcu nie wytrzymam i bez papieru czy słów spakuje się i stąd spierdole

Nick mam ciągle ten sam. Nie wiem czy są widoczne moje wątki. Wiem że gdyby nie było dzieci odeszłabym . Teraz to wiem ponieważ to się ciągnie dość długo. Bardziej chodzi mi o dzieci. Przykro mi że na ich oczach rozpada się rodzina. Boje się jak to się na nich odbije. Mąż ma naturę msciwa i często komentuje coś do dzieci na mój temat. Boje się że sporo spraw będzie wywlekane do nich żeby im pokazać że to nie była wina tatusia tylko mamusi. Co do radzenia sobie to no jakoś musiałabym sobie poradzić. Teraz ta myśl mnie przeraża ale jeśli pragnę ciszy i spokoju to powinnam to uciąc. Nie wiem czy tu jest coś sklejać jeszcze ponieważ jeśli nawet teraz mu pozwolę na kolejne przepraszam to nie wiem czy nie za późno i czy nie powtórzy się to kolejny raz. Obiecał że bd panował nad emocjami wiele razy. Ja ze strony swojej obiecałam że bardziej się zbliżymy. Zbliżyliśmy się ale jeśli po czasie dostaje atak bo się nie wyspał lub w pracy coś nie tak to ja sobie na to nie pozwolę i wybaczcie ale nóg rozkładać nie będę tylko dlatego że jestem jego żona. Mnie się należy szacunek. Tego nie ma bo mnie zastrasza, gnębi , krzyczy, klnie, wprawia mnie w winę zawsze i wszędzie

Trudną masz sytuację, bo z głupim to ciężko żyć i ciężko się rozwieść.
Dziwię się, że się z nim związałaś skoro on od zawsze palił zioło, to powinna być czerwona flaga, żeby się wycofać, ale mleko się rozlało…
Jak na razie to nie możesz nic udowodnić, żeby wchodzić na drogę prawną, można by zgłosić na policji znęcanie psychiczne i założyć niebieską kartę, ale czy masz zdrowie, żeby się z nim szarpać pod jednym dachem, raczej nie.
Pozostaje wyprowadzić się z dziećmi do wynajętego mieszkania, rodzice może ci pomogą finansowo, z kredytem to nie problem, bo to mieszkanie możecie sprzedać, albo on cię spłaci.
Powiedz mu, że poważnie myślisz o rozstaniu ,bo nie da się z nim żyć i zacznij coś robić w tym kierunku, pójdź do prawnika na początek .

Hej, chciałam tylko ostrzec — wiele porad udzielanych na tym forum może być szkodliwych, szczególnie dla osób w trudnej sytuacji. Z własnego doświadczenia wiem, że niektóre komentarze bardziej ranią niż pomagają.

Ty wydajesz się tu jedyną nową i realną osobą, która szuka czegoś autentycznego. Dlatego piszę: jeśli zależy Ci na wsparciu, poszukaj bezpieczniejszych, moderowanych miejsc. Zakładanie tu konta może nie być dobrym pomysłem. Trzymaj się ciepło i dbaj o siebie.

Czuje że tu nie ma co zbierać... Powiedzmy że niecały miesiąc jest między nami "dobrze". Przestał palić zioło. Tzn nie pali w domu. Wiem że podpala na sto procent ale to już progres. Oczywiście gratuluję mu itd. nie widzę u niego jakichś szczególnych nerwów czy dziwnych zachowań z odstawienia. Może podpala częściej poza domem. Ciężko stwierdzić. Teściu ma nowotwor i często z nim jeździć do szpitala więc się mijamy. Teraz doszło źle zdrowie męża. Jest na L4 od neurologa bo ma ból pleców promieniujący aż do jąder. Prawdopodobnie ma przepuklinę. Czeka na rezonans. Oczywiście twierdzi że przestał palić i wyszedł mu ból pleców. Słyszałam już taki komentarz od niego. Nie było między nami bliskości. Przez ten niecały miesiąc brał dwa razy zastrzyki a teraz ja dostałam okresu. Odczuwam że zaczyna się frustrować tym że tak się życie układa. Na początku powiedziałam że nie umiem tak poprostu mu się oddać ponieważ traciłam zaufanie i poczucie bezpieczeństwa. Trochę go to wkurzyło. Kolejny zgrzyt jak to? Dlaczego skąd i wogole ? A no jak się słyszy co kłótnie że się że mną rozwiedzie że udowodni w sądzie moja winę itd to on traci wiele w moich oczach. Ja nie wiem czy tym nie doprowadził że tu nie ma co zbierać jestem załamana, serio. W takiej sytuacji żałuję że mam dzieci bo naprawdę nie wiem co mam zrobić ? Oni są mali. Odejdę albo go wywalę to będzie mi robił na złość wiem to. Dacie wiarę że starszy syn (7lat) zapytał mnie ostatnio dlaczego ja taty nie kocham? Czujecie to co on musi do nich gadać o mnie ? A młodsza córka (4 lata) zaczęła mówić że tatuś się wyprowadzi. To jest okropne. Manipuluje już teraz udając że jest wszystko ok. Dzisiaj się zdenerwował na starszego syna bo popchnął siostrę ale nic wielkiego się nie stało. Podleciał do niego i dał mu klapsa. Syn mu oddał (zawsze reagował tak gdy dostawał klapsa ) a ten zamiast odpuścić to dalej do niego. Trzymał mu nogi i coś mamrotał do niego. Wcześniej bawił się z córką ale ona jak zobaczyła że atakuje brata to stanęła w jego obronie i zaczęła bić Tate zostaw go itd. Zabrałam ja i prosiłam ich o spokój. Mąż zawsze się wkurzał kiedy się wtrącam bo twierdzi że podważam jego autorytet więc zabrałam tylko córkę. Syn podbiegl do mnie i się przytulił a ja zaczęłam cicho płakać. Gdy to zobaczył stwierdził że to moja wina że zareagowałam tak jakby go katował. Jestem poprostu przerażona a on mówi że to moja wina

Jestem, to, co opisalas, budzi ogromny niepokoj. Takie sytuacje bardzo zle wplywaja na rozwoj dzieci. Jestes matka, masz obowiazek zadbac przede wszytkim o nie. Natychmiast reagowac, i  nie plakac. Ty nie jestem dzieckiem. W takich sytuacjach, trzeba odizolowac sie na chwile, zabrac obydwoje dzieci, nie tylko corke. Porozmawiac z nimi, uspokoic. A pozniej juz bez dzieci porozmawiac z mezem, o tym co sie dzieje. O zasadach jakie macie wychowujac dzieci. Jakie jest zdanie maza a jakie Twoje na temat dyscyplinowania dzieci? Ich spokoj to najwazniejsze Twoje zadanie, moim zdaniem.

Hej. Myślę że to w końcu się zakończy fatalnym finałem dla naszych dzieci i rodzice się rozstaną. Mąż robi z siebie ofiare nawet wtedy kiedy groził mi rozwodem. Mówi że to przeze mnie. W domu się mijamy i nie rozmawiamy ze sobą. Wczoraj znowu wyzywal się na dzieciach fizycznie przykro mi że tak się dzieje bo obwinia mnie. Mieliśmy rocznicę ślubu ostatnio. Życzenia na korytarzu i czekał chyba aż ja mu coś dam a ja nie czułam w żadnym procencie że mam mu cokolwiek podarować. Kupiłam sexi bieliznę ale dalej czeka bo nawet nie ma okazji ja założyć. Nie umiem się przytulić, pocałować a co dopiero coś więcej. Nie czuję się przy nim bezpiecznie i nie szanuje mnie. Krzyczy na mnie, wyzywa pod nosem, wkurza się na każdy ruch który nie jest taki jak on chce ... Duszę się i coraz bardziej rozważam decyzję rozstania. Muszę to poukładać w głowie

Proponuję. Choćby kilka pierwszych jej postów.

To jest właśnie w jej poprzednim wątku. Wkręciła jej się opcja "mama na pełen etat" i zaczęła odmawiać mężowi seksu. Frustracja w nim narastała i kłótnie o brak seksu zaczęły trwać tygodnie, bo jak sama stwierdziła - ona pierwsza nie poda ręki. Nawet sama nie powie dokładnie o co jej chodzi tylko

W tamtym wątku sprawia wrażenie jakby oczekiwała, że mąż wykona w tym aspekcie (tworzenie nastroju, gry wstępnej itp) całą robotę. I jak mu odmówi, to ma klaskać uszami tak czy siak.

Decyzje w takich sprawach z całą pewnością do łatwych i prostych nie należą, w szczególności kiedy są dzieci. Powinnaś wszystko przemyśleć, ale na spokojnie, gdyż złość, frustracja są złymi i bardzo kiepskimi doradcami. Dobrze byłoby, żebyś porozmawiała także z profesjonalnym prawnikiem. Chodzi o to, żebyś wiedziała jak ten temat wygląda od prawnej strony. Taką poradę i co ważne bezpłatną znajdziesz w punkcie porad prawnych, który znajdziesz przy urzędzie miasta czy gminy.
Musisz wiedzieć na czym stoisz, jakie mogą być ewentualne konsekwencje, itd. Z dziećmi też musiałabyś porozmawiać, wyjaśnić im co się wokół nich dzieje tak naprawdę. Dobrze byłoby, żebyś porozmawiała z Twoim mężem, ale tak normalnie, bez wyzwisk, krzyków czy nawet rękoczynów. Przypuszczam jednak, że jest to obecnie niemożliwe. Dlatego w pierwszej kolejności powinnaś swoje kroki skierować do prawnika. To pomoże Ci, przede wszystkim, lepiej chronić siebie i dzieci w przyszłości.

Nie chce mi sie szukac ale chyba jednak tamten wątek czytałem. Tego nie. I w tamtym chyba nawet sie wypowiadałem. Cos mi tam po głowie lata.

Najlepsze ze wszyscy wyciągamy wnioski na podstawie opisu jedenj strony. A później jak poznasz spojrzenie drugiej to połowa teorii sie wali. Prawie zawsze obie strony sie jakos dokładają do problemu.

Kiedyś kumplowi sie długo nie układało. Panna odwalała bardzo niefajne numery. A grubo bo malzenstwo, dzieci itd. Doradziłem mu rozwod. Bardzo stanowczo doradziłem. A oni się dogadali i sa szczesliwa para. Po prostu jak teraz mówi nie potrafił dostrzec jej punktu widzenia. Jak sie spotykamy to mi trochę głupio Choc ona nic nie wie.

Później moja zona puściła farbe. W słabym okresie ch zwiazku spotykała sie z jego zona i opis był dokładnie ten sam. Dupek którego lepiej zostawić .

Czasem trzeba uważać na swoje oceny i interpretacje znając opis jedenej strony. Ciekawy jestem co powiedziałaby zona Czesia, panna podróżniczka spełniająca pasję itp o swoich związkach

Szczerze wątpię, aby mąż Autorki dał się namówić na terapię. Bardziej jestem pewny, że taka propozycja z Jej strony przyczyniłaby się jedynie do jeszcze większej eskalacji całego konfliktu, szczególnie z jego strony.
Zgadzam się, że nie znając stanowiska obojga stron nie można ferować zdecydowanych ocen i wyroków a priori. My znamy jedynie Jej opinię, ale to jest stanowczo za mało. Oczywiście to nie deprecjonuje w żaden sposób Jej wypowiedzi i punktu widzenia całej sytuacji. Ma do tego pełne prawo.

To oczywista oczywistość.

Czyli standard. Komunikacja...

Moze jednak da sie jakaś terapie par załatwić? Bo troche tego naroslo i ciężko bedzie to odgruzowac samemu. Za duzo wzajemnego zalu w Was. W jego oczach Ty go odrzucilas a w Twoich on sie oddalił i pastwi nad Toba.

A co masz do stracenia? Martwisz sie jego reakcja kiedys w przyszłości kiedy wszystko się sypie teraz? Albo to koncz albo lap brzytwy. Utulanie w smutku nic nie zmieni.

Twoje dzieci budują swoja osobowość. I tak juz późno ale możesz działać. Wypuścisz z domu dzieci uposledsone emocjonalnie. Ich zycie to bedzie masakra. Nie będą wiedzieć o co chodzi w kontaktach międzyludzkich. Nie będą wiedzieć kiedy dać w mordę a kiedy schować sie pod łóżko.

PS. Nie zakładaj ze w terapii to tylko on dostanie po dupie. Ty tez. Lekko nie bedzie. Weźcie faceta terapeutę moze sie maz zgodzi. Nie masz nic do stracenia.  Moze nawet pomoże w rozstaniu z zasadami jak inaczej sie nie da.

PS2 pogardą to właściwie gwóźdź do trumny dla zwiazku. Nie masz za wiele opcji.

PS3  to czego możesz sie dowiedzieć na terapii to ze bliskosc nie równa sie seks. Mówisz byla bliskosc jak chcial a to nic nie dawalo. Seks to za mało zeby to nazywać bliskością. Jest bliskosc i bkiskosc. Oczywiście oboje to budujecie nie zwalam na nikogo winy

Ciekawe czy między wami byłoby dobrze jakbyś nie poszła do pracy i wzięła na siebie głównie zajmowanie się dziećmi.
Nie jest tak, że wszystko da się wyjaśnić w szczerej spokojnej rozmowie, jak nasze oczekiwania się mijają, ciężko się też wzajemnie zrozumieć, więc bez emocji raczej się nie da.
Co by nie było, facetowi coraz bardziej puszczają nerwy i nawet jakbyś się przełamała, to poprawa byłaby tylko na jakiś czas, zresztą już miałaś próbkę.
Nie wiem czy psycholog byłby w stanie go nauczyć opanowywać emocje. Wygląda, że on wszystko uzależnia od ciebie, ty jesteś winna, że on jest zły, to jest takie przerzucanie złych emocji na drugą osobę, żeby sobie ulżyć czyli rozładować emocje, paskudna cecha.

Nie mówię o rozwodzie, można przecież żyć w takim związku, ale nie da się zrozumieć zachowania nieadekwatnego do sytuacji.
Co się stało? Życie w rodzinie faceta przerosło, a teraz żona ma za zadanie go zadowalać pod każdym względem, wtedy jakoś będzie. Tylko to raczej nie o to chodzi. Każdy ma jakieś granice, czy ich  przesunięcie pomoże, nie wiem.
Pozostaje zadać sobie pytanie czy jestem w stanie coś więcej zrobić, żeby uzdrowić ten związek/ rodzinę, jeśli by pomogło to przytulenie, pocałunek, to by było warto, tylko mam wątpliwości czy to załatwi problem na dłuższą metę. Autorka ma za małą siłę przebicia w tym związku, a mąż czuje się panem i władcą.

W takim związku nie da sie żyć.

Ja wiem ze z boku patrząc facet jest straszny. Przecież jako pierwszy to napisałem. Że go cos przerosło.  Też tak to widzę ale skoro kiedyś bylo dobrze szukam przyczyny.

Problem jest taki ze nie wiadomo gdzie jest problem. Dobre funkcjonowanie nie musi wcale oznaczać wysiłku i poświęcenia ze strony babki. Właśnie nie wiadomo czego. Chodzi mi po głowie post Jacka - wcale nie takie nieprawdopodobne.

Choc gościu jest nieznośny i nie wiem czy te tony pogardy sa do naprawienia. Ale tli sie jakaś nadzieja ze dzieki terapii on zobaczy że zachowuje sie jak dupek a ona ze nie wie co oznacza bliskosc fizyczna i zangazowanie babki dla faceta. A moze cos innego kto wie?

Nie ma nikogo na boku. Za każdym razem twierdzi że mnie bardzo kocha i jestem dla niego najważniejsza tylko że to są słowa w które nie wierzę jeśli codziennie mam takie przemocowe sytuacje które dostaje ja i dzieci. Jest dobrym tata ogólnie jak jest dobrze. Spędza czas z nimi wymyśla różne rzeczy, wycieczki latem itd... ale jak jest stresową sytuacja w rodzinie lub kryzys w związku to ewidentnie nie radzi sobie z natłokiem obowiązków. Sam mi mówi że jak dzieci i ja jesteśmy tacy jak on chce żebyśmy byli to chce mu się żyć... To nie jest normalne. Nikt nie jest robotem. Ja niestety oddaje się dla dzieci bardzo bo boje się że emocjonalnie będą pamiętały to kiedyś. Córka może jeszcze nie ale syn ..napewno. Moi rodzice pamiętam nigdy się nie kłócili przy nas ale też nie widziałam żeby się całowali, przytulali czy mówili sobie że się kochają. Byli takim małżeństwem lat 90 i 2000. Nie wiem. Może mi nie przekazali jak kochać jak wygląda bliskość i teraz ja tego nie umiem przekazać? Narazie nie jestem w stanie myśleć o terapii bo za dużo jest nerwów. Dziś mąż zespół córce zabawkę bo ta go nią uderzyła. Starszy syn stanął w jej obronie i zaczął go lać. Oboje się popłakali. Młoda do tego stopnia że aż zwymiotowała. W takiej sytuacji myślę tylko o dzieciach. Gdzieś mam jego frustrację. Nie mam ochoty lulac kolejnego dziecka. Wiem. Powinnam się spakować i wyprowadzić wziąć dzieci tylko ja nie jestem typem takim że zabieram swoje zabawki idę na inny plac zabaw. Tu jest moje i dzieci miejsce. Potrafię tupnac noga tylko niewiele zrobię, niewiele powiem jeśli w domu są dzieci. Muszę uważać na słowa.

Napiszę od siebie że można spróbować terapii. Nie zawsze to zadziała bo czasem w związku już narosło tyle żalu i pretensji że jest za późno. Czasem nie widzimy już dalszej drogi a terapia pomaga nam podjąć decyzję zgodnie ze sobą. Ja w twoim mężu widzę małego chłopca. Coś mu się odpala z przeszłości i dlatego tak reaguje. Znam temat i przerabiałam to z moim mężem. On jednak nie potrafił pójść dalej i koniec końców obwinił mnie i terapeutke o solidarność jajników. Jeśli terapia to natychmiast i na 100% a jeśli nie to wiesz co robić. Trzymam za Ciebie kciuki.

Jest to jakieś rozwiązanie o ile mąż autorki postu zgodzi się na terapię i o ile ona będzie jeszcze chciała to ratować.