Brak chęci na ponowny związek ?

Może inaczej — nie neguję Twojej wizji doboru w pary, ale dla mnie brzmi ona jak bardzo idealistyczne, młodzieńcze wyobrażenie, pełne wiary w miłość, która pokona wszystko. To piękne i nie chcę tego umniejszać, ale życie to nie bajka — te zgrzyty zaczynają się pojawiać po latach wspólnego życia i często wyraźnie rysują się zwłaszcza przy rozstaniach.

Zainteresowanie kimś to zupełnie inna sprawa, jak życie z kimś pod jednym dachem np 20 lat ,co nie znaczy że jesteś jakimś kołkiem .

Co za różnica jakie watki były. Zaczęło się od tego co napisał Farmer i co jest prawda. Badania potwierdzają ze status kobiety statystycznie ma dużo mniejsze znaczenie dla faceta niz status faceta dla babki. Kropka. A że czasem jest tak czy siak to inna sprawa. Mowie ze statystyka tak wyglada

A jeżeli mowimy o drugiej grupie z Twojego posta to przed wykonywanym zawodem będzie w hierarchii dużo innych cech

Mówię to z pozycji osoby, która nigdy nie miała problemu z nawiązywaniem relacji z mężczyznami z różnych środowisk i przede wszystkim kogoś, kto od prawie dekady jest w związku z partnerem, który przez sporą część tego czasu zarabia znacznie więcej ode mnie. Zatem nie są to wyłącznie młodzieńcze wyobrażenia.

Bingo.
Często o to chodzi w takich sytuacjach, by podreperować poczucie ważności partnerem/ partnerką, którą kompensujemy kompleksy.

Kobietom się często wydaje, że my mamy podobnie jak one, że te same rzeczy są ważne. Nic bardziej mylnego.
Trzeba się dobrze czuć z tym drugim człowiekiem, mieć coś wspólnego. Statystycznie, najłatwiej o to w podobnym środowisku.
Tyle, że statystyka opisuje tendencje ogółu, ale rozbija się o indywidualne przypadki.

Clou zawiera się w tym, by mieć coś cennego dla drugiej strony.
Takie tematy są ciekawym studium przypadku- ludzie nieświadomie pokazują co dla nich jest ważne, projektując to na ogół.
W skrajnych przypadkach będą się upierać, że jest tak jak się im wydaje, albo jak chcą żeby było.

Chyba w angielskiej rodzinie królewskiej to dobrze widać od dawna- większość pasuje do statystyki, ale nie wszyscy.

hehe, na tym moznaby wypowiedź zakończyć, bo jest tylko potwierdzeniem tego o czym z Karoliną pisałyśmy

Chwalebne, ale z praktyką niewiele ma wspólnego. Może ty  nie czułaś że od nich odstajesz, ale pytałaś, jak widzą to oni?

Pamietam, jak wiele lat temu pozwoliłam się zaprosić na randkę pewnemu panu, przekonana że "nie odstajemy od siebie za bardzo". On, profesor, wykładowca na uczelni, starszy ode mnie chyba o 10 lat.. Facet miły i nie robił niczego, co mogłoby mnie zawstydzić, a ja wciąż przekonywałam się, jak bardzo mu nie dorównuję wiedzą. Rozmawialiśmy na wiele tematow, ale w pewnym momencie sama poczułam, że to nie mój "target" i nie ma co tego ciągnąć dalej, bo tylko wpadnę w kompleksy. Minęlo wiele lat i pewnie dziś nasze spotkanie już wyglądałoby nieco inaczej, ale wtedy po prostu poczulam, że jeśli chce być choć trochę jak on, to muszę się jeszcze sporo nauczyć. Nie wyobrażałam sobie, żeby mój partner miał mnie za kobietę która nie dorównuje mu intelektem, wiedzą i poziomem. Zrejterowałam...

Czy żałuję? Nie. To była inspiracja żeby nad sobą pracować i kształcić się. Pewnie wiele  mu zawdzięczam, choć on niekoniecznie mnie pamięta po tylu latach.

Przecież to co napisałas nijak nie przeczy o czym pisałam ja..a wręcz potwierdza.
SKORO: jestes oczytana i można z Tobą mądrze pogadać, to nadajesz się teoretycznie dla gości, o których pisałam, o ile oczywiście spotkacie sie i wpisujesz się wizualnie (seksualnością) w ich typ.
To proste

Co innego gdy laska skończyła 2 klasy l.o. bo jest już najmądrzejsza na swiecie, a nie- życie zmusiło ją- i ona nie musi już dalej czytać, uczyc się, rozwijać, bo teraz jest młoda to będzie dawała dupy, a za 10 lat sie zobaczy..
I jest laska po 10 latach w tym samym miejscu.
Tylko idiota albo ktoś totalnie nieogarnięty poleci na coś takiego.

Wszystko ładnie i pięknie, ale realia wspólnego życia szybko sprowadzają związek na ziemię. Nie uwierzę, że przyjmiesz kogoś „na stan” i wpiszesz na listę inwentarza tylko dlatego, że macie „coś” wspólnego. Przy całym rzeczowym pragmatyzmie, który wielokrotnie tu prezentujesz, trudno mi uwierzyć, że odpowiada Ci związek symbiotyczny - pasożytniczy.

I super, ja podobnie, przy czym ja mówię o czymś innym — nawiązanie relacji to jedno, utrzymanie jej to zupełnie inna sprawa, nie wspominając już o sensie, zgodności i spójności takiego związku dla obu stron.

Nie było w tym grama emocji. Pytam całkowicie poważnie.
Bo póki co dyskutujemy tylko o dwóch skrajnościach.
Podczas gdy większość, to właśnie ci zwykli ludzie.
Ty podajesz przykład, że dyrektor banku nie będzie chciał karyny z tłustymi włosami, która z trudem potrafi policzyć do stu, albo prostytutki świeżo wygrzebanej z rynsztoka.
Ciężko polemizować z takimi argumentami.
Zwłaszcza, że żaden normalny facet się na taką nie połasi.

To prawda, w relacjach ważne są podobieństwa: podobne upodobania co do formy spędzania wolnego czasu, podobne poglądy, temperament, intelekt, etap i poziom życia, wiek... Choć życie pisze czasami naprawdę różne scenariusze. Z jednej strony nie wierzę w bajki, z drugiej jednak biorę pod uwagę istnienie tych wyjątków, bo niezdrowo mieć zamkniętą głowę.

Gia, wcześniej Ci odpowiedziałam. Tak tylko informuję, jakbyś nie widziała. Nie domagam się odpowiedzi.
Btw. te dwie relacje, o których pisałam, były wieloletnie, ale rozpadły się.

Ale to w takim razie rozmawiajmy o mężczyznach ogółem, nie tylko dyrektorzy banków kontra miraski, bo to dwie skrajne grupy i bezsensu jest pomijać tę najbardziej liczną, czyli wszystkich pozostałych. A przecież między tymi dwiema wyższymi warstwami dość często zdarzają się pewne, nazwijmy to, awanse społeczne. Nie jest to żadna nowość i zdecydowanie częściej tyczy się kobiet.

Z tym się zgadzam.

Kochana, ja odstaję od wielu ludzi, bo pochodzę z patologicznej rodziny. Wystarczyłoby, żebym porównała się z mężczyzną, który miał normalne dzieciństwo i od razu na horyzoncie zamajaczyłaby przepaść. Tu na forum też wiele razy czytałam, że nie warto wiązać się z kimś z takiego domu jak mój. Na szczęście ja sama już tak nie myślę.

Wierzyć nie musisz przecież;)

Dosyć dziwne wnioski wysnułaś z tego co napisałem, a wniosek z ostatniego zdania, konia z rzędem temu kto zgadnie jak do czegoś takiego doszłaś.

*"coś"-
Ważne cechy, które sprawiają że druga osoba staje się bliska.
Jest to dosyć uniwersalne i naprawdę nie mam pojęcia, co wywołuje Twój sprzeciw.
Dla jednego to będzie atmosfera jaką wprowadza druga osoba w jego życie, dla innej status.
Ani jedna, ani druga wartość nie będzie funkcjonować w oderwaniu od rzeczywistości i innych cech.

???

Jak się osoby nie widują czy w ogóle nie spotykają, to ciężko oceniać swoją wzajemną atrakcyjność...

Jeśli masz różnicę wielkości przepaści, to istotnie: taki wariant bardziej w filmie niż w rzeczywistości. Natomiast jeśli różnica nie jest aż tak wielka... znajomy z poprzedniej pracy pracował jako budowniczy, jeździł autem, które kupiła mu żona (zajmująca OIDP dość wysokie stanowisko w banku i zarabiająca - co było tajemnicą poliszynela - znacznie lepiej od niego. I mimo tego jakoś nie kopnęła go szybko w dupę, mimo tego byli podobno zgodnym małżeństwem. Czyli: inny poziom, inne branże (on techniczna, ona - raczej zdecydowanie nie po polibudzie), ale... musieli mieć inne wspólne punkty jeśli to się spięło.. I na tym to raczej polega, nawet w tym "wycinku": można czytać inne książki, oglądać inne filmy, ale będzie tyle łączących ich kwestii że ogólnie będą mieli (skutecznie) wspólny język.

Taki jest styl "dyskusji" osoby, do języka której pewnie nawiązujesz; jeśli się dobrze wczytasz, to sam dojdziesz do wniosku że wyczerpuje definicję trollingu (argumenty dorabiane pod tezę i gnojenie jeśli się z nimi nie zgadzasz)

@RozrabiakaWmalinowymGaju

Jeśli dalej się zastanawiasz po co się tłumaczę, to przyjrzyj się proszę postowi czarnego trolliszcza z wczoraj z 9:53. Stanowi on esencję jej stylu. Masz w tym poście obrzucanie gównem skomponowanym z tego co sobie sama dopowiedziała na podstawie tego co gdzieś przeczytała na w myśl znanego "dzwonią, ale nie wiadomo w którym kościele" (także na podstawie wkrętów; zresztą podobnie wkręcała ją jedna użytkowniczka  - notabene po dziś dzień zakłada wątki na tej zasadzie na Kafeterii - którą czarna "pieszczotliwie" nazywała "tępą racicą", "fałszywcem" itd) z czystymi kłamstwami. Stara, "dobra" metoda Goebbelsa, że kłamstwo powtórzone 1000 razy stanie się w końcu prawdą (przynajmniej w jej mniemaniu; chociaż np. na Kafeterii podobnie uskuteczniane przez nią kłamstwa po pewnym czasie zaczęły żyć własnym życiem jako "prawdy objawione" i "najprawdziwsze historie" czy "tak faktycznie było" ).

I co, oczekujesz że nie zdementuję oczywistych kłamstw obliczonych na to żeby nikt (kto je przeczyta) nie był skłonny przeprowadzić ze mną dyskusji na jakikolwiek temat, żeby na podstawie tego błota (które, jak każde tego typu błoto, ciężko zmyć)? Przecież to prowadzi tylko do jednego: napisz mi lepiej od razu, że mam tu tak przewalone że i tak jestem totalnie spalony i nikt w żadnym temacie nie będzie traktował mojego zdanie poważniej niż zdania Julki i z tego tytułu lepiej zwinąć w ogóle konto (być może i lepiej, próbowałem nawet u byłej adminki, ale mimo wielu prób konto wciąż działa. Tylko nie pisz o niewchodzeniu, bo to nie zadziała. Tak jak zauważyłeś: jestem podatny na manipulacje i wpływy, zwłaszcza od osób których nie chcę traktować z nieufnością - tak, do tego się przyznaję! - lecz jednocześnie coś takiego jak silna wola zawsze występowało u mnie w stopniu śladowym i krótkotrwałym: np. jakkolwiek nie musiałem nigdy rzucać palenia i picia - bo mnie do tych używek nie ciągnie -  to słodycze rzucałem już dziesiątki razy. Ergo: nie zagwarantuję, że to cholerstwo nie zdoła mnie czymś sprowokować na tyle że jednak wejdę i coś napiszę. A taktykę ma zawsze tę samą, od lat: najpierw wchodzi (zauważ jak się uaktywniła gdy akurat ja wszedłem) i "przypadkowo" pod moimi wpisami zacznie umieszczać swoje, przesycone aluzjami (których większość obecnych tutaj nawet nie zrozumie). Gdy widzi, że nie reaguję, to zaczyna iść coraz bardziej dosłownie, aż do otwartego obrzucania gównem jak to widziałeś ostatnio. Była na Kafeterii; gdy dałem sobie spokój z Kafeterią, to po jakimś czasie pojawiła się i tutaj. Nie wiem, na czym opiera swojego chorego pierdolca na moim punkcie (sadystyczne zachowania ją podniecają? Na Kafeterii latała plotka że chełpiła się swego czasu tym że znęcała się nad psem), ale że go ma, to widziało całe otoczenie na Kafeterii i pewnie dostrzegają to już nawet niektóre osoby tutaj. Zauważyłeś, że nawet tutejsze "stare" użytkowniczki (i to zebrane do kupy) jakoś nie poświęcają mi nawet w ułamku tyle "uwagi" co ona? Jakiś czas temu Karmie się nieco poulewało, Smutna mimochodem raz mnie wspomniała i koniec. Bez potrzeby nie widzą powodu by wchodzić w ostrą, jadowitą interakcję. Tu masz zupełnie inny przypadek; przypadek, w przypadku którego możesz sobie udawać że go nie widzisz, ale który będzie próbować do skutku.

Tak, tylko zagadywanie to jedno, zaś nawiązanie i rozwijanie bliższej relacji w oparciu o pewne wspólne płaszczyzny, to już zupełnie co innego, moim zdaniem. Jeśli Tobie się to udało to świadczy tylko o Twojej otwartości, rozumiem to. Jednak samo "szukanie" często odbywa się, siłą rzeczy, w pewnych określonych kręgach. Jeśli sami się obracamy w takim a nie innym towarzystwie, chociażby ze względów zawodowych czy związanych z zainteresowaniami, to z takimi to osobami będziemy mieli w większości do czynienia. Nie neguję opcji, kiedy to rodzi się związek między dwojgiem ludzi z różnych światów, lub nawet różnych charakterologicznie, jednak istnieją pewne sfery życia, które nie do końca się tak mocno przenikają, tak samo, jak ludzie z odmiennych środowisk się nie spotykają po prostu. Jeśli już do takich sytuacji dojdzie, to jasne, że może się zdarzyć, kiedy osoby z dość odmiennych sfer przypadną sobie do gustu dzięki nieco innym czynnikom. Pozostaje wtedy pytanie co będzie ich razem łączyć, zatem jeśli znajdą ową płaszczyznę porozumienia, to czemu nie spróbować? Problem w tym, że zwyczajnie rzadziej może do tego dojść, jeśli takie osoby mają niewielkie szanse na spotkanie.

Nowe_Otwarcie Te wasze wojenki stają się powoli śmieszne. Za każdym razem usilnie się ze wszystkiego tłumaczysz, reagując emocjonalnie na niektóre komentarze. Skoro tak Cię to uwiera, to może zwyczajnie ignoruj pewne osoby? Nie sądzisz, że to całkiem niezła metoda? Nie wiem, czy sobie zdajesz sprawę, ale im bardziej się nakręcasz, próbując nerwowo wyjść cało z opresji, to tym bardziej Twoja relacja staje się mniej wiarygodna...
Ignorancja się całkiem nieźle sprawdza. Polecam, gdyż sam ją czasami stosuję

Serio uważasz, że myślenie o tym zajęło mi więcej niż moment czytania i pisania?
Powiem Ci coś w sekrecie- ludzie mają Twoją historię w dupie.
To Ty i ta zakochana w Tobie i biegająca za Tobą dajecie temu i sobie nawzajem uwagę, karmicie się nawzajem łechtajac dopaminowe receptory.

Nie widzisz rzeczy oczywistej- Twoja taktyka radzenia sobie z wielbicielką jest przeciwskuteczna. Zaostrza konflikt zamiast wygaszać.
Jeśli jednak z uporem maniaka ją stosujesz, znaczy że ta sytuacja coś Ci jednak daje.
Ludzi upośledzonych trzeba głaskać po głowie, za uchem, a nie szarpać się z nimi udowadniając im coś, czego nie są w stanie zrozumieć.

Potraktuj ją tak, jak powinno się traktować ludzi wywołujących w nas emocje. Ta laska jest Twoim lustrem, które Ci pokazuje rysy na wizerunku, nawet jeśli jej cel jest zupełnie inny.
Kiedy je zaakceptujesz, uzdrowisz te miejsca, emocje znikną. Będziesz miał wyjebane.

Minnie89 czytaj nieco uważniej cudze posty

Wyraźnie napisałem, że właśnie większość SKOŃCZYŁA studia.
Z tej większości, część dorobiła się doktora lub zaczęła też drugi kierunek. Generalnie obracam się w gronie ludzi z wykształceniem wyższym lub niepełnym wyższym, częściowo średnim, ale powiedzmy, że z pewnymi aspiracjami czy marzeniami. Nie znam nikogo, kto by na samym początku na te studia poszedł tylko dla samego studiowania, nie będąc kompletnie zainteresowanym swoją branżą.
Studiowali bądź z chęci zdobycia tego konkretnego zawodu lub nieco z pasji czy zamiaru połączenia jednego kierunku z drugim, by potem zdobyć w pokrewnej branży zatrudnienie. Jak się nie udało, startowali w kierunku innej profesji, pozostając często jednocześnie na bieżąco z trendami zawodowymi w swoim poprzednim środowisku lub chociaż wykazując żywe zainteresowanie takim przedmiotem.
Siłą rzeczy, odkąd skończyło się liceum, ma się do czynienia z osobami, chcącymi podnosić swoje wykształcenie i kwalifikacje, poszerzającymi swoje horyzonty, szczególnie na gruncie zawodowym(ale nie tylko).
Nie znam absolutnie nikogo, kto by swoją edukację zakończył na szkole podstawowej(czy raczej gimnazjum, biorąc pod uwagę mój rocznik), mało kto też zakończył na szkole średniej. Jeśli nawet nie są to studia wyższe(nieważne jaki kierunek i na jakiej uczelni), to przynajmniej mają pomysły na rozwój swojej kariery zawodowej, choćby w postaci kursów doszkalających. Nikt nie siedzi na 4 literach, czekając na mannę z nieba, tudzież nie jest utrzymywany przez partnera(nie uwzględniam urlopu macierzyńskiego u kobiet). To pokazuje jednak, że praca czy samorozwój są szalenie ważne dla samego zdrowia psychicznego większości normalnie myślących ludzi. Jednocześnie, ukazuje prawdę o tym, że staramy się wybierać swoich partnerów pod kątem zbliżonych aspiracji życiowych.
Jedynie zaburzone, patologiczne jednostki będą umyślnie się migać od pracy, zdając się na łaskę państwa.

"Dlaczego tylko jedna strona ma pracować/zarabiać na dwoje (tudzież więcej osób, jeśli mówimy o rodzinie)?"
Za każdym razem zadaję sobie to pytanie, kiedy czytam, że ktoś kogoś dobrowolnie utrzymuje przez cały niemal okres trwania związku czy małżeństwa, tudzież ta druga strona chce być utrzymywana.. Rozumiem, że może to komuś pasować, ale uważam to po porostu za niesprawiedliwe.
Jeśli zaś ktoś powie, że skoro ma tyle możliwości i kasy, że nie widzi w tym problemu, to pytanie brzmi, dlaczego w zdecydowanej większości takich sytuacji, jednak OBOJE partnerzy pracują na to swoje wspólne życie?

Bez sensu on myśli jak można kogoś nie lubiec,bo jest się w tej osobie zakochanym

Hhahahaha, tak myśla chłopcy w gimnazjum. Ciii, nie odbieraj mu tej radochy, że zwycieżył! Jak pewien kandydat na prezydenta..przez 2h XD

rozrabiaka projektuje po prostu swój stan emocjonalny jak nie lubi jakiejs kobiety.
Także nie wiem sama co mam o tym myślec, hihi.
Rozrabiako, jestes moim cichym wielbicielem? <rumieni się>

Myślę, że trochę zaczęliśmy mówić o innych grupach, dla jednego grupą docelową są milionerzy a drugiego to będzie ktoś inny. W mojej ocenie, najlepiej jak są na podobnym poziomie. Nie zmienia to faktu, że jest luka płacowa, co powoduje, że kobiety mają trudniej. I nie zgadzam, się z tym, że jak on jest taki zamożny to może jej pomóc żeby nie musiała myć kibli w magistracie. Jeśli to jest chwilowe to ok można wyciągnąć, ale od dziecka słyszałam, że jaskółka bociana nie wysiedzi, czyli nie z każdej czy każdego da się zrobić kogoś innego. Cechy takie jaki przedsiębiorczość musi mieć, cieżko jest się tego nauczyć.

Gdybyśmy mówili o wszystkich na raz to ta dyskusja w ogole nie miałaby sensu
Mowimy o milionerach albo blisko.

Nie rozumiem w takim razie po co była cała wczesniejsza polemika skoro na koniec sie ze mną zgadzasz?
Od początku trąbię, że MUSI byc podobieństwo - na 1 miejscu MENTALNE, co przekłada sie bezpośrednio na cechy, które wymieniłaś m.in. własnie przedsiębiorczośc, dobra organizacja, lotny i skory do analityki umysł - tego nie ma ma pani sprzatająca (naprawdę skończmy te wygłupy, ze co druga tak pracuje, bo mineła sie z powołaniem, a czyszcząc podłoge duma o zarządzaniu holdingiem.. nie ujmując jej pracy niczego) podobnie nie ma tego Zenon elektryk na najniższym szczeblu umiejętności. O ekspertach nie mówimy, choc trudno mi wyobrazić sobie poziom ekspercki w myciu toalet czy prostytucji

I thats all.

NoweOtwarcieMonopolowego ma kija w tyłku i spięty zad- od zawsze i z tego był znany

A ty nie podskakuj tyle, mały, bo na nic twoje "zaloty" w momencie jak ja mam misje- żeby Otwarcie (nomen omen XD) przyznał, że nie jest 007 , a zapewniam cię, ze za takiego sie ma i jest to rozkoszne nie tylko dla mnie, a dla każdego kto od zarania drze z niego z tego powodu łacha
Nie odbierzesz nam tej rozrywki, misiu o bardzo malutkim rozumku! :*

Ja tylko albo aż tyle wskazałam, że dla mężczyzn pozycja zawodowa partnerki nie jest kluczowa, mówiąc o ogóle, ale pewnie dla tej grupy jest, co nie zmienia faktu, że nie jest to pierwsza rzecz na którą zwracają uwagę, zarówno z jednej jak i z drugiej grupy. Panie trudniące się sponsoringiem, czy inna formą prostytucji oczywiście że jest to klucz, bo musi go być stać.

W niektórej części masz rację, zatem zapytam inaczej dlaczego prezesi nie spotykają się z kasjerami czy innymi ekspedientkami.
Natomiast nie umknęło mi, iż byłaś jedyną osobą która wskazała, iż sponsoring to coś wspaniałego, co ma się nijak to dej wypowiedzi. Rozumiem, iż prostytutki, to miłe i ciepłe kobiety

Nie myl spotkań na chwilę z poszukiwaniem kobiety na całe życie.

No właśnie, dobre pytanie, które skierujmy do Panów, bo Panem osobiście nie jestem Dlaczego nie ma prezesa wielkiej firmy, który żeni się z kasjerką z Dino ?:)

Ale jest to sytuacja niezbyt częsta, aby jacyś prezesi, milionerzy, właściciele sieci firm, czy politycy albo wzięci chirurdzy pisali po forach i szukali sobie kobiet.
Rozmawiamy o przeciętnych ludziach. A dla nich nie ma znaczenia, czy masz studia wyższe czy nie, czy pracujesz w sekretariacie czy jesteś lekarzem czy pracujesz na bazarku z ciuchami od Turka, ani też, czy masz na koncie 700 tysiecy czy 5 tysięcy zł pl.  Nie ma tez znaczenia, czy czytasz czy nie czytasz, nie mają znaczenia Twoje poglądy polityczne, Twoja wiedza na tematy polonistyczne, matematyczne, historyczne , geograficzne. Bo szukają czegoś innego do stałej relacji.

Jaki widzisz sens w kierowaniu tego pytania do "naszych" panów z forum, skoro sama przytomnie zauważyłas, że żaden z nich do powyższej grupy milionerów czy aspirujących do tego statusu sie nie zalicza?
Nie widzisz w konstrukcji tego pytania oczywistej sprzecznoci ?

Serio odpowiedzi Mirków typu: "Bo najwazniejsze jest to coś..atmosfera.." itp. bełkot gościa kompletnie bez pojęcia, że mozna oczekiwać od kobiety czegoś więcej gdy REPREZENTUJE sie dużo więcej, cos wniosa do naszej dyskusji?

Na brakach takich mirasów i "atmosferze" bazuja prostytutki. A miraski czuja sie jakby byli z nimi w związku, ahahah. Na tym polega ten joke 

Piszemy o męzczyznach.
Serio teraz piszemy, zapytaj piszacych tu czy ważne jest dla nich, czy kobieta, z którą chcą być w związku jest pracownicą marketu spożywczego, czy pracuje w sieciówce, albo jest wykładowcą na uczelni, lekarzem, dyrektorem urzędu, czy panią Mariolką z warzywniaka? Czy ważne jest czy ta lekarka czy dyrektorka się rozwija zawodowo, kształci jeszcze, zdobywa nowe umiejętności?
I czy zarabia 4000 czy 20 000?
Te rzeczy nie maja żadnego znaczenia dla kobiet w związku, bo nie z tego powodu sa wybierane przez mężczyzn.

Bo milioner czy prezes nie obraca sie w środowisku pań z sieciówek, second handow, czy Dino, Czy nawet zwykłych kosmetyczek czy nauczycielek, więc siłą  rzeczy ich drogi mają małą szanse się skrzyżować, więc on nie będzie miał okazji do takich dylematów.
Za to takie rozkminy może prowadzić przeciętny Mirosław, ani bogaty, ani biedy, taki pośrodku, ani z zasobami finansowymi czy tez bez i tak dalej.
Co jest dla niech ważne w kobiecie?