Brak zaręczyn - Netkobiety.pl

Na Twoim miejscu bym nie marnowała sobie czasu.  Skoro chcesz slubu i dziecka to Zakończ ten związek.  Pamietaj,że czas ucieka. Może załóż sobie profil randkowy  i poczytaj profile różnych facetów i wybierz sobie takiego, który oznajmia :ze chciałby mieć ślub i rodzine "

Wybacz, ale rozbawiła mnie ta końcówka, o tym, kiedy sama postanowiłaś mu się oświadczyć. To było urocze, ja na jego miejscu powiedziałabym "tak" i kupiła Ci pierścionek. 

Nie mam pewności co do tego, co siedzi w jego głowie, ale na pewno facet czuje presję. Może daj mu czas, ten o którym mówił i nie rób wyrzutów przez pół roku, nie wspominaj nic o zaręczynach i o ślubie. Po tym już sama ocenisz, czy chcesz jeszcze czekać. 

I jeszcze mnie zastanawia - czy Ty na pewno jesteś przekonana, że to "ten"? Nie masz wątpliwości poza tym, że zwleka?

I nie wspominaj mu o tym deadlinie. Zachowaj dla siebie.

Masz straszne ciśnienie, a do tego chcesz komuś dyktować co będzie. Skoro to już kolejny facet, no to zdaje się problem jest u ciebie.

Po 30 tce właśnie, że wiele kobiet dużo myśli o slubie

Mam wątpliwości, mój chłopak lubi wypić i szlaja się z kolegami 2-3 razy w tygodniu wieczorami i po nocach, ale wysoko funkcjonuje i jest ogarnięty, jego koledzy tak samo a wychodzę z założenia że z kim się zadajesz takim się stajesz i może tylko równać do grupy a oni nie ciągną go w dół, jak siedzą u niego w garażu to rozmawiają o budowach domów, biznesach, kupują mieszkania, inwestycjach itp. bo czasem też z nimi siedze i sącze piwko.
Poprzedni też mieli swoje wady , pierwszy uzależnienie od gier komputerowych i palił zioło a drugi co chwilę zmieniał prace. Mój się pnie po szczeblach kariery i robi teraz kolejne studia. Wychodze z założenia że zawsze jest ryzyko i nie ma się w 100% pewności na to co będzie w przyszłości a ideałów nie ma

Masz rację, ideałów nie ma, ale są kwestie ważniejsze i mniej ważne. Jeśli on lubi dużo pić i "szlajać się", a Ty chcesz mieć dzieci, to czy uważasz, że potem nagle przestanie to robić? No nie wiem, przemyśl sobie to jeszcze, żebyś później jednak tego ślubu nie żałowała.

Nie ma dobrego ani złego czasu na zaręczyny. Ważne żebyście byli oboje zadowoleni.
IMO 2.5 roku to sporo, ale to chyba nie ma znaczenia co ja myślę. Ważne co ty i on o tym myślicie.
Powtórzę wpis z innego wątku.
Myśle że nie ma znaczenia czy dla ciebie to dużo czy mało, bo ludzie pochodza z różnych środowisk. Jeśli ma mało obycia z kobietami, jego znajomi się nie śpieszyli to może nie wiedziec że to dla ciebie 2.5 to za długo.
Najważniejsze jest to jak reaguje na propocycje zmian. Informujesz że nie chcesz żeby zaręczyny nastąpiły w najbliższym czasie. Dobry partner zauważy twoje emocje, frustracie i postara zmienić. Kiepski poczuje że uraziłaś mu ego, zacznie obracać kota ogonem, albo bedzie udawać że nic się nie stało i masz za duże ciśnienie.
Dobry partner chce wkładać wysiłek żebyś była zadowolona ze związku. Kiepski ma gdzieś jak się czujesz.

Nie do ońca rozumiem co cię obcodzą jego znajomi. Co z tego że gada o biznesach, jest ambitny skoro ty czujesz się sfrustrowana tym związkiem? Na chooj ci ambitny facet który nie plaunje z tobą przyszłości? Jak chcesz dzieciaków, zaręczyn, ślubu to szukaj sobie takiego co się interesuje zaręczynami, dziećmi, ślubem. Jak chcesz golddigować to golddiguj. Stabilna kariera i prace =/= chęć stabilizacji w życiu i założenia rodziny. Czasem właśnie jak jest duża kasa pojawia się chęć żeby soie poszaleć. IDK dziwne to co o nim piszesz. Plus przez rok udawałaś kogoś kim nie jesteś bo przeczytałaś książkę.

Inne priorytety, inne oczekiwania, w tym przypadku rodzące same problemy.
Chociaż, jak tak czytam zawsze o tych młodych gniewnych, którzy się mooocno rozpędzają z karierą, planami i biznesami, to ciężko od nich oczekiwać, że jeszcze się rodziną zainteresują.

To, że nie każdy chciałby brać ślub jest dla mnie oczywiste. Sam nie ogarniam do końca tego zaślepienia "sformalizowaniem" związku. Ale ok, niech sobie każdy postępuje zgodnie ze swoimi oczekiwaniami. Tylko tutaj najwyraźniej oczekiwania się rozmijają, przynajmniej co do czasu, kiedy ten związek ma się dalej rozwinąć.
Natomiast wyłaniający się z opisu Autorki pęd jej faceta do kariery budzi pewien niepokój co do tego, czy gość znajdzie czas dla żony i dzieci.

nie wymuszaj zaręczyn- to nie jest dojrzały partner na męża i ojca.
znajdz kogoś kto będzie gotowy założyć rodzinę, ma na to czas i środki i będziesz w centrum jego świata, myślę że kogoś około 35 lat.
meżczyznę, nie chłopca

Jesli to nie trolling to nastepny przypadek slynnego jak kocha to się zmieni

Mnie mój facet odpowiada z wyglądu i charakteru, to że jest towarzyski też. Denerwuje mnie tylko ilosc wyjść i alko ale wszystkiego mieć się nie da i jestem świadoma co sobie biorę i co będę mieć. Najważniejsze że kasa się zgadza dla mnie, bo o to w małżeństwie jest najwięcej kłótni, a że Baśka z pracy byla na fajnych wczasach dwa razy w roku a my nigdzie itp.

Dziś wieczorem poruszyłam jeszcze raz ten temat a że wczoraj byl na imprezie integracyjnej to mi mówił, że z kolegami o tym gadali że dla kobiet to sie liczy ten pierścionek ślub i dzieci i one też tylko o jednym gadają, a faceci inaczej myślą że chcą być docenieni za to co robią i sie starają a reszta sama wyjdzie. Dla mnie to jakiś bełkot wymyślony na szybko ale niech mu będzie. W tej książce o zolzach też było napisane że celem kobiety jest przystań życiowa a faceta bawi docieranie do tej przystani i niczego tak nie pragnie jak być doceniany i podziwiany przez ukochaną kobiete. Znowu kobieta chce poczucia bezpieczeństwa i czuć sie kochana.

Nie wydaje mi się, żebyś świadomie, choć tak teraz myślisz, wchodziła w ten związek, skoro już Cię irytuje istotny problem, to co będzie dalej, bo na pewno nie lepiej, a jak już to gorzej.
Chcesz mieć z nim dziecko, jak będziesz go potrzebowała to akurat jego nie będzie w domu, wtedy dopiero irytacja sięgnie zenitu. Wtedy sobie powiesz, mam co chciałam?
Choć pewnie to ci nie grozi, bo czekanie pół roku na jakieś kroki z jego strony nic nie da, zmarnujesz tylko czas, bo ślubu się nie doczekasz. Dlatego jak mimo wszystko chcesz nim być, to o ślubie zapomnij, pogódź się z tym  i więcej nie wspominaj, jeśli nie, to zerwij tę relację.
Choć też nie wiadomo, czy on by się zgodził na dziecko, bo jak narazie to tylko ty chcesz je mieć.
Decyzję powinnaś podjąć, albo albo… Bez sensu jest tkwienie w dodatkowym stresie dalej.

Masz rację, niech teraz odejdzie od niego; on będąc nią zainteresowanym przybiegnie czym prędzej z pierścionkiem do niej. A jeśli nie przybiegnie, to przynajmniej dziewczyna zaoszczędzi pół roku.

Z doświadczeń moich oraz obserwacji otoczenia widzę, że gdy facet oszaleje na punkcie kobiety, to nie czeka z oświadczynami. Boi się że ktoś mu ją sprzątnie sprzed nosa, chce ją "zaklepać".
Zakochany facet nie boi się pierścionka, presji, nie trzeba z nim obchodzić się jak z jajkiem, żeby nie naruszyć jego cennego męskiego ego.
Jeśli przez pierwszy rok wcale nie wspominałaś o zaręczynach, to moim zdaniem nie jesteś desperatką. Są dziewczyny które te tematy poruszają już w pierwszym tygodniu.

Mi też bardzo zależało na zaręczynach, więc Cię rozumiem.
Mężowi delikatnie wierciłam dziurę w brzuchu już po ok. 10 miesiącach i dokładnie w naszą rocznicę się oświadczył. Mi akurat nie zależało na ślubie, tylko na zaręczynach. Na tej deklaracji, na jego oświadczeniu że ze mną planuje życie. Chciałam wiedzieć że myśli o mnie poważnie, a nie ze to tylko chłopak z którym się bujam.
Po zaręczynach temat odpuściłam, bo byłam już zadowolona. Ślub wzięliśmy dopiero 3 lata po zaręczynach, zupełnie bez presji.
Obecnie jesteśmy razem już 16 lat.

Mój mąż sam nie raz mówił że jak facet odwleka oświadczyny, to nie jest pewien czy z tą kobietą chce być. Że nie rozumie takich kolesi. Lata mijają a oni nie chcą zrobić kroku do przodu. Myślę że każdy facet, który kocha swoją żonę przyzna mu rację. To błędne przekonanie że wszyscy mężczyźni boją się ślubu, małżeństwa. Gdy facet prawdziwie kocha, to właśnie marzy by ta kobieta była jego żoną i matką jego dzieci.

Masz prawo chcieć rodziny i nie daj sobie nikomu wmówić że nie.
Na Twoim miejscu chyba poczekałabym np. pół roku (i chyba bym mu nawet o tym powiedziała) a potem odeszła gdyby nic się nie zmieniło.

Jesteś jeszcze dość młoda, ale okrutna prawda jest taka, że kobieta ma określony czas na dzieci. A zanim się zaręczysz, zorganizujesz cały ślub, zanim w końcu się chajtniesz, zanim zabierzecie się za robienia dziecka, a to może potrwać parę lat, to będziesz już dobrze po 30-tce. Tak wiec rozumiem Cię.

Właśnie w tym rzecz. Z jakiegoś powodu powtarza się kobietom, że jak facet się zakocha, to będzie ślub, będą dzieci, nawet jak on tego wcześniej nie chciał.
Problem polega na tym, że takie poradniki jak "Dlaczego mężczyźni kochają zołzy" są często brane przez kobiety jako wykładnia relacji damsko-męskich, a to do końca tak nie działa.
Autorka nie mówiła o zaręczynach/ślubie przez cały rok związku, bo poradnik podpowiada, że tak jest okej - bo jeszcze by się facet spłoszył. Po czym po roku, jak sama pisze odbiła jej palma, i na wszelkie sposoby próbuje ten ślub z faceta "wycisnąć", bo przecież zainwestowała w niego 2,5 roku życia. A on też zdaje się nie być jakoś szczególnie na ten poważniejszy krok gotowy.

Obserwowałam kilka takich historii i jak kończyło się ślubem, to takie wymuszone małżeństwo ani jednej, ani drugiej strony koniec końców nie uszczęśliwiło.
Ślub to jest fajna sprawa, małżeństwo tak samo, ale tak jak piszesz nie każdy może chcieć tych rzeczy - a przeżyć całe życie kochając swojego partnera/partnerkę głęboko i wiernie.

Rzecz w tym, że babki jak Autorka wchodząc w związek kryją się ze swoimi prawdziwymi potrzebami i pragnieniami, bo kogoś to może "odstraszyć" i czekają aż nabije się "wysługa lat", żeby oznajmić, że czas na pierścionek, białą sukienkę, dom i kota z paprotką albo bąblem. Dlatego kluczowe jest, żeby jednak w miarę wcześnie określić, że dopuszczamy/nie dopuszczamy takiej opcji jak ślub, dzieci albo dom nad morzem, bo to są kwestie zerojedynkowe i albo ludzie są w tym temacie zgodni albo nie.

Ale najważniejsze, że kasa jej się zgadza, nie będzie w domu siedzieć gdy Baśka na wczasy jeździ.
Reszta pikuś.

jak przeczytałam o tej kasie, to pomyślałam, ze to prowo chłopaka, którego dziewczyna naciska na ślub.
i że chciałby poznać zdanie ludzi o tym.
tymczasem jest tak, jak napisała Madoja: zaręczyny to znak, że męczyzna widzi w tej właśnie kobiecie kandydatkę na żonę i matkę- akt woli.
i trzeba ją wyrazić jasno- chcę czy nie.
natomiast ślub powinien sie odbyć po dłuższym czasie od tego faktu, gdy nadal będzie im wszystko grać.
więc nie powinno się od razu po zaręczynach biec zamawiać salę na weselę

jednak zareczyny to nie ślub. Zaręczyny można zerwać, kiedyś taki był ich sens, były okresem próbnym.

Zgadzam się, niech się sprawdzają.
Tylko - ile trzeba się sprawdzać, żeby się poznać?

Jak widzę pary, które mieszkają ze sobą rok, to tam już wszystko jest sprawdzone. Jeśli oboje nie chcą ślubu to nie ma sprawy, żyją tak, bo oboje tak chcą.
A jeśli któreś chce ślubu, to nie ma na co dłużej czekać. Lepiej nie będzie, no chyba, że nagle dostanie spadek z Ameryki.

Tu jest chyba pies pogrzebany - Autorka nie wspomniała, czy przegadała z partnerem szczegóły wspólnego życia i ich przyszłości, a to by rzuciło trochę światła na ich sytuację.

Zaręczyny i ślub, jako wyraz zaangażowania i miłości to jedno, ale logistyka wspólnego życia to drugie i chyba nawet ważniejsze - choćby dlatego, że partner Autorki dopiero buduje swoją karierę, lubi sobie poimprezować i wypić, pytanie czy to są cechy człowieka gotowego na zobowiązania jakie niesie ze sobą małżeństwo i założenie rodziny.

Nie będę specjalnie odkrywcza pisząc, że chyba jednak nie bardzo nie wiesz, na co się piszesz, bo planując życie z kimś, kto lubi sięgać po alkohol i robi to często, to jest proszenie się o nieuchronne problemy.

Z drugiej strony nie umiem oprzeć się wrażeniu, że dla Ciebie priorytet stanowi pierścionek, a potem ślub i - jak otwarcie przyznajesz - żeby "kasa się zgadzała", bo na całą resztę jesteś w stanie przymknąć oko. I skoro tak, to żyj sobie po swojemu, masz do tego prawo. Pamiętaj jednak, że życie też masz tylko jedno.

Świadomie bierzesz sobie alkoholika, który ciebie nie szanuje.

Jesteś zabawką, ruchadełkiem, ale nikim poważnym. Nie widzi w tobie materiału na żonę.
Jeśli uważasz, że nie będzie rozdzielności małżeńskiej/intercyzy, to jesteś naiwna.

Z takim nastawieniem to zostaniesz albo samotną panną, albo samotną matką.
Polecam przemyśleć swoje priorytety.

Zastanowiłam się, dlaczego nadal prosiła : Lesio chodź.
Może miała takie wzorce z domu? Może na co dzień  słyszała jak jej ojciec czy wuj tak zwraca się do kobiety i matki swoich dzieci?
Dziewczyna, która nie widzi zgody na takie traktowanie tez nie pozwala się tak traktować.

Na szczęście coraz więcej kobiet nie musi trwać z patologicznych związkach. Najwięcej tego nadal jest na wsiach, bo samotna kobieta nie pociągnie tak gospodarstwa jak przy wsparciu mężczyzny. Niestety, w rolnictwie nadal liczy się siła fizyczna, samotna kobieta ma bardzo ciężko. To dlatego coraz trudniej rolnikom znaleźć żonę. Daleka krewna męża odmówiła przejęcia gospodarstwa po teściach i przeniosła się z dziećmi do niewielkiego
o mieszkania w mieście, dając mężowi możliwość wyboru z kim chce żyć. Mąż szybko dołączył do niej zostawiając rodziców i gospodarstwo, chociaż u nich  mieliby lepsze warunki mieszkaniowe i finansowe. Jego żona powiedziała wprost - w mieście jestem w stanie sama utrzymać siebie i dzieci nawet gdy on mi nie pomaga, nawet wtedy gdy pije, a na wsi byłabym skazana na jego widzimisię, na jego łaskę. Dziewczyna miała wykształcenie, była pracowita, stopniowo awansowała i radziła sobie całkiem dobrze uzyskując finansową niezależność od męża. Taka niezależność kobiety sprawia, że mężczyzna czuje się w obowiązku spełniać swoje obowiązki wobec rodziny. Nic tak nie rozbestwia jak poczucie bezkarności wynikające z zależności kobiety od jego woli.

ABSOLUTNIE wskazane jest, aby każdy dorosły człowiek był niezależny finansowo od drugiego, spełniając swoje własne oczekiwania i ambicje życiowe. Z drugiej strony, argumenty w postaci lepszych warunków bytowych ciężko odeprzeć, jednocześnie tworząc w głowie czarne scenariusze, jakoby kiedyś partner miał nas od siebie uzależnić. Skąd przekonanie, że akurat żona rolnika będzie bardziej narażona na przemoc czy ekonomiczną zależność od męża? Tylko dlatego, że ów pochodzi ze wsi lub oboje tam mieszkają? Ale ile takich przypadków ma miejsce w większych społecznościach, gdzie kobieta staje się niestety nieraz jedynie wizytówką wpływowego partnera?
Wiele Pań bierze na siebie niestety tą smutną i niewdzięczną rolę ratowniczki, zatracając się całkowicie w owej "misji". Zapominają, że każda dojrzała osoba powinna sobie radzić sama ze swoimi problemami czy słabościami, ze wsparciem bliskich, ale bez wyręczania ich w tej pracy. W myśl powiedzenia: "można przyprowadzić wielbłąda do wodopoju, ale już wody za niego się nie da napić". Który to już raz, jak kobieta pragnie, czasami wręcz obsesyjnie, zmieniać swojego partnera czy też przemycać w rozmowie z nim pewne aluzje, dotyczące jedynie słusznego podejścia, jakim w tym wypadku jest chęć zaręczyn i ślubu. To jest dokładnie to, o czym wcześniej wspomniałem: facet(czy ktokolwiek) podchodzący sceptycznie do ślubu i małżeństwa(lub nawet chwilowo temu niechętny) bywa automatycznie i nieodwołalnie skreślony, stając się zupełnie nieprzydatnym kandydatem na partnera. Zgodnie z panującym przesłaniem małżeństwo oznacza, że życie obojga upłynie pod znakiem idealnej harmonii, bezpieczeństwa, stabilności i wygody a związek partnerski staje się symbolem chaosu, braku odpowiedzialności i krótkowzroczności.
Może niech się wypowiedzą Panie, które jednak wybrały tą drugą opcję? Z tego, co kojarzę, udzielają się tutaj
Nie jestem zajadłym wrogiem ślubów, ale widzę ile się nieraz wylewa niechęci czy braku zaufania do ludzi, którzy z tego małżeństwa rezygnują...

Nie jestem adresatem ale się wypowiem.
Tradycja to raz, nobilitacja szczególnie dla kobiet przemawia za ślubem, nie należy więc się dziwić ani jednym ani drugim, tym bardziej w obecnych czasach.
Wystarczy powiedzieć, że ci mający śluby i się rozwiedli, drugi raz już tego ślubu nie chce brać, gwarancji nie ma żadnych w każdej sytuacji. Choć ten ślub, wspólny majątek i dzieci też w jakim stopniu trzymają małżeństwa w ryzach. Raczej trzymały, bo w obecnych czasach jest tyle rozwodów, że nie dziwi niechęć do brania ślubu, więc nie wiem dlaczego wyciągasz taki wniosek.
Trzeba rozumieć jednych i drugich.
Choć zawsze mniejszości są wytykane palcami

U mnie małżeństwo jest pomiędzy nie potrzebuję a obojętne.
To znaczy - nie potrzebuję go, jednocześnie mogłabym wziąć gdyby partnerowi na tym mocno zależało
Kwestie finansowe, prawne, medyczne czy też z dziećmi, wszystko da się obejść, tylko potrzebne jest nieco więcej wysiłku. Jestem niezależna finansowo od partnera, nie oczekuje też Jego pieniędzy, swoich mam wystarczająco, nawet gdyby przyszło mi zostać samotną matką.
Zauważyłam że też mi się to zmienia. Kiedyś byłam zdania, że ślubu na pewno nie wezmę, stąd też odrzucone zaręczyny i biżuteria której nie noszę, nie tylko od Miska a z wiekiem podchodzę już do tego z obojętnością większą. Nie mniej jeśli ślub, to jeszcze nie teraz. Bardziej na starość
Często słyszę, że jestem nieodpowiedzialna, frywolna, dziecinna, oraz naiwna. Żadne z tych określeń mnie nie dotyka. Nie mniej najbardziej irytuje mnie próba nawracania i brak akceptacji tego, że mogę mieć inne potrzeby. A ślubu brać dla wspólnoty majątkowej nie zamierzam, tym bardziej po to by koleżanki zazdrościły. Argument, że Misiek może nie myśleć o mnie serio, czy ja o nim totalnie po nas spływa. Nie potrzebuję takiego dowodu miłości 

Oczywiście możesz mieć rację, dlatego napisałam "Z doświadczeń moich oraz obserwacji otoczenia".
W moim bliskim i dalszym otoczeniu naprawdę nie ma długich konkubinatów (czyli "nieformalny związek dwóch osób, które żyją razem, ale nie są formalnie małżeństwem").
Znam osoby które nie chcą małżeństwa, jednak są to osoby które są już po przynajmniej jednym małżeństwie.

Nawet gdy facet nie ma parcia na ślub, to - gdy kobieta którą kocha, nalega - on się na to godzi. Zresztą to chyba najczęstszy model: facetowi jest obojętne czy będą żyli ze ślubem czy nie, ale kobiecie zależy, a że on ją kocha, to robią to.

Serio (nawet teraz tak w myślach sobie wertuję wszystkie pary które znam), nie kojarzę ani jednego kawalera (to ważne!) który tupie nogą "o nie! żaden ślub! po moim trupie!". Tak jakby każdy wie, że prędzej czy później musi ten moment nastąpić, bo przecież nie skończy jako 70-letni kawaler.

Pomijam akurat tradycję czy wychowanie katolickie, bo obecnie coraz częściej jednak(szczególnie w dużych miastach) stopniowo odchodzi się w społeczeństwie od twardych, katolickich reguł, choćby przez zawieranie ślubów cywilnych. Zabezpieczanie wielu życiowych kwestii także jest swoistym ułatwieniem życia.
Skupiłbym się jednak na tym, co zostało pogrubione. Wątpię czy ludzie zawierają małżeństwa przede wszystkim z dwóch, wymienionych wcześniej powodów, raczej kierowane jest to przekonaniem, że "tak powinno być", bo związek zostaje sformalizowany a relacja między partnerami wzmocniona w swoisty sposób, co ma dość mistyczny i emocjonalny charakter. Zatem, jeśli ktoś decyduje się na związek partnerski, automatycznie wątpi się w prawdziwość jego uczuć oraz intencji wobec partnera, co jest akurat niedorzeczne. Nie przepadam za schematami czy stereotypami, dlatego mnie to razi. Skoro pewna liczba ludzi pozostaje w związkach partnerskich, to czy w takim razie oznacza to już, że ich wzajemne relacje nie są szczere? Jak widać, da się wszystkie istotne problemy ogarnąć także bez tego przysłowiowego "papierka". Sam osobiście nigdy nie widziałem różnicy między jednym a drugim pod względem zaangażowania się w związek, zatem automatycznie zarzucanie komuś braku uczciwości wobec partnerki jest w takim wypadku czystym absurdem.

Autorka ma najwyraźniej problem, gdyż wydaje się, że zależy jej (też) na tych zaręczynach i ślubie, bo widzi wszędzie naokoło znajome, które stopniowo zmieniają swój stan cywilny. Podobnie jej podejście do kasy czy zazdrości w stosunku do osób wyjeżdżających na wakacje. Za bardzo rozgląda się wokół siebie, chcąc się poczuć szczęśliwą.

A gdy zacznie widzieć wokół siebie rozwody, to też się rozwiedzie?

W wypowiedziach nie widzę opisu miłości, partnerstwa itp. Na miejscu faceta też bym się nie pchał w żaden ślub.

Możecie mi wyjaśnić, dziewczyny? O co właściwie chodzi? Po co tak sobie komplikować życie? Ja rozumie, ludzie są niewierzący, nie chcą ślubu kościelnego, ale jeśli chodzi o cywilny, dlaczego to taki problem?