Brak chęci na ponowny związek ?

Praca w korporacji na przestrzeni lat przeszła ogromne zmiany, zwłaszcza w branży IT, w której działam od kilkudziesięciu lat, obsługując także kilka dużych firm. Większość pracowników w korporacjach funkcjonuje w standardowych godzinach – od 7 do 15 lub od 8 do 16. Oczywiście, są osoby pracujące w innych godzinach, ale to raczej wyjątki.

Z własnego doświadczenia widzę, jak ogromny postęp nastąpił w efektywności pracy. To, co jeszcze kilkanaście lat temu zajmowało mi cały dzień, dziś mogę wykonać w godzinę, a czasem nawet szybciej. Korporacje inwestują znaczne środki w innowacje, technologie i narzędzia usprawniające pracę, co przekłada się na zwiększenie wydajności.

Zdalna praca stała się normą i daje nieporównywalne możliwości – mogę pomóc komuś oddalonemu o setki kilometrów bez konieczności podróży. Dawniej rozwiązanie problemu często wymagało wyjazdu, czasem na drugi koniec kraju, a teraz wystarczy komputer i stabilne połączenie internetowe.

Jeśli chodzi o kulturę pracy, korporacje od lat intensywnie walczą z mobbingiem, dyskryminacją i dbają o standardy organizacyjne. Dzisiejsze miejsce pracy znacznie różni się od tego sprzed lat – kalkulatory i kartki papieru odeszły do lamusa, zastąpione przez specjalistyczne programy i systemy, które przyspieszają i optymalizują procesy.

W dobrze zarządzanych korporacjach ludzie pracują w standardowych godzinach i mają czas na przerwę lunchową. Ja sam realizuję określony plan pracy, ale organizuję swoje zadania według własnego rytmu. Jeśli spełniam normy i mieszczę się w założonych czasach, przełożeni nie mają żadnych uwag.

Korporacje dbają o pracowników – oczywiście, wynagrodzenia mogłyby być lepsze, ale firmy nastawione na duże zyski nie zawsze mogą pozwolić sobie na wysokie pensje. W zamian oferują inne formy motywacji, które sprawiają, że praca jest bardziej satysfakcjonująca.

Najgorzej jest w tzw. „januszexach” – firmach, które wyciskają ludzi jak cytrynę i pozbywają się ich bez skrupułów. Tam rotacja jest ogromna, a pracownicy szybko odchodzą, szukając lepszych warunków. Jak to mówią: z niewolnika nie ma pracownika.

Plany mają to do siebie, że są w tym wieku robione z maksymalnym optymizmem, bez żadnego marginesu błędu na jakieś niespodziewane wydarzenie, poślizg itp.
Trochę jak z inwestycją budowlaną: nie pamiętam pierwotnego harmonogramu, który by został zrealizowany bez poślizgów. Wszystko co do joty wyszło pewnie tylko prawdziwym białym krukom, a nawet to praktycznie zawsze miało jakiś ukryty koszt (np. wszystko ładnie wygląda na obrazku, a za kulisami wypalona więź między małżonkami, brak więzi z dziećmi i czasu dla nich, firma w rzeczywistości jest kolosem na glinianych nogach itd.). Nie wyrzucaj sobie i światu że plany nie wyszły. Mann tracht un Gott lacht. Jeśli będziesz przeżywać że zmarnowałaś szansę, to może Ci być ciężej żyć dniem dzisiejszym. A i pewnie nie chciałabyś zapłacić pełnej ceny za cofnięcie czasu do momentu tuż przed wpadką z Twoją córką...

Ja mam kilka zdjęć i akurat moja córa była planowana i oczekiwana, choć jednocześnie był silny strach związany z tym, że był to początek mojej kariery zawodowej. Strach, z którym nie zawsze sobie radziłem. Tak, było to w czasach słynnego "dziesięciu czeka za bramą na twoje miejsce".

To było planowane, ale też nie z pełnym finansowaniem naszym; Ty pewnie myślałaś o tym by ten okres przetrwać...

Pierwsze dziecko było planowane, poszło bardzo szybko. Do drugiego zabraliśmy się gdy miała 36 lat (czyż nie jest to standardowy wiek dla tych które odkładają dziecko na później, po realizacji planów zawodowych?). Starania trwały kilka lat, zakończyły się fiaskiem i stały się gwoździem do trumny naszego małżeństwa, a ostatecznie młotkiem te gwoździe przybił Covid i związany z nim lockdown. Mogłaś więc odłożyć starania na później, a i tak być w dupie, możliwe że nie tylko z dzieckiem...

I zaczynasz wreszcie dostrzegać pozytywy.

Masz najbliższą na świecie osobę, więc w jakimś stopniu masz rodzinę. Są tacy, którzy nie mają dziecka i po czasie oddaliby za nie wszystko co osiągnęli. Są tacy, którzy nie mają ani tego ani tego. Z tego co opisujesz to naprawdę Twoja sytuacja nie wygląda źle, a do tego masz córkę.

Akurat Malediwy mnie nie ciągną (nie znoszę gnicia na plaży, 100 razy bardziej wolę być w ruchu i zwiedzać miejsca, w których nie byłem). Ale zakładając czysto teoretycznie, że pojechałbym tam sam, to... chyba jeszcze mniej by mnie pociągały. Tylko że niektóre osoby (nie piję do Ciebie) nie potrafią zrozumieć, że jeśli komuś nie podoba się np. Rolls-Royce Cullinanm, to powodem (nie tylko jedynym, ale nawet jednym z wielu) nie musi być fakt że go na niego nie stać

Trochę nie jest tak, bo ja chciałam mieć rodzinę, czyli męża i dzieci dom. Mimo znacznego potencjału gotowa byłam zostać karierę zawodową dla rodziny. Temat rodziny nie wyszedł, efekt że poświęcenie tamtego jest trochę nie możliwe do naprawienia. No ale ...

Mogę spojrzeć inaczej, mam juz dziecko nastoletnie więc już całkiem duże, mam gdzie mieszkać nie mieszkam z rodzicami, czy kątem u kogoś, a nie każda samotna matka to ma. Mam stabilną pracę i własną działalność pomimo etatu łączę to i daję radę zająć się dzieckiem mieć czas dla siebie i swoich zainteresowań.

Temat związków zamknęłam raz na zawsze. W mojej ocenie jeśli osiągnięcie czegoś jest niemożliwe to szkoda inwestować w to swoje zasoby jak czas, energię czy pieniądze. Podobnie jak z graniem w lotto, z punktu widzenia ekonometrii jest to określoną ilość kombinacji, przy założeniu ceny losu możesz obliczyć ile musisz zainwestować, żeby wygrać, ale nie masz pewności czy wygranej nie będziesz dzielił co powoduje, iż realny zysk będzie niższy a w praktyce okaże się stratą.
Biorąc pod uwagę określone przeze mnie parametry z rachunku prawdopodobieństwa wynika, że jest bardzo niskie, więc po prostu nie warto. Lepiej się skupić na czymś co ma większe szanse na spełnienie.

Gdybym Ci tu opisał swoje perypetie, m.in. zawodowe, całkowitą zmianę życia (dosłownie wszystkiego) dawno temu, po to by zadbać o kształtującą się wtedy rodzinę, wyrwałoby Cię z butów.
Gdybym opisał co się stało potem, wyrwałoby Cię z gaci

Nie piszę tego w kontekście 'hłe hłe, co tam Twoje, zobacz na moje!"
Piszę żeby Ci przekazać że było tak, jak miało być. Życie jest lekcją, czasem przyjemną a czasem niekoniecznie.
Zbieramy punkty doświadczenia i jeśli nie poddać się, będą one procentować.
Da się roztrząsać przeszłość i żałować, ale można też zaakceptować całą dotychczasową ścieżkę i iść nią dalej z uśmiechem, albo stworzyć sobie nową- też z uśmiechem.
To dosyć wyświechtane, ale prawdziwe- naszą postawą kreujemy nasze życie. Nie mam na myśli tylko samopoczucia.

Gdybyś zaakceptowała przeszłość, dostrzegła jej pozytywny wpływ, odrobiła lekcje wynikające z takich a nie innych wyborów, nie pisałabyś że nie warto.

Wreszcie, nie wiesz I wiedzieć nie możesz co było alternatywą. Nie przeżyłaś dwóch scenariuszy równolegle- masz tylko dobrze zapowiadający się pierwszy scenariusz, z którego zrezygnowałaś, z określonych powodów.

Te powody, to nie było altruistyczne "poświęcanie sie", tylko chęć realizacji określonego projektu. Widziałaś w tym swój zysk, spełnienie potrzeb.
Nie wyszło, ale to zawsze jest jedna z możliwości gdy podejmujemy jakieś wybory.

W pierwszym scenariuszu też mogłoby nie wyjść, a Ty teraz byś utyskiwała, żałując drugiej, nigdy nie poznanej wersji.
Dostrzegasz bezsens takiej sytuacji?

Próbowałem Ci pokazać, że nie istnieje coś takiego jak bezinteresowne poświęcenie.

"Poświęcając sie", realizujemy lub mamy nadzieję realizować coś swojego, jakiś zysk. Czasem materialny, czasem na poziomie idei czy schematów.
Jest to albo rodzaj inwestycji, albo lekcja która ma coś pokazać.

Nie czepiam się. Ot, chwyciłem poboczny wątek i sobie o nim rozprawiam.
Opisujesz w fajny sposób swoje życie, brawo Ty:)

Poświęcenie, z definicji, zakłada że kładziemy jakieś ważne dla nas dobro/część przekonań, potrzeb na poczet zrobienia pewnego "deala" w dłuższej perspektywie z kimś. Czy jest to bezinteresowne z takiej perspektywy? NIE
W ogóle uważam, że  "poświęcenie" jest często rozumiane w dośc pokrętny sposób.

Jedyne poświęcenie , na które w mojej opinii warto się porywac to dla dobra najbliższej rodziny, dzieci. To wszystko.
Partner nie powinien tego od nas wymagać, jeśli skutki tegoz poświęcenia miałyby się wiązań z ograniczeniem naszych możliwości, a co za tym idzie przyszłego dobrobytu odnosnie kariery zawodowej np. "Kariery" rozumianej niekoniecznie jako zdobywanie bardzo intratnych posad i pieniędzy, co zwyczajnie realizacje siebie i swojego potencjału na tyle by w przyszłości własnie czuć z tego satysfakcje i byc niezaleznym finansowo. A w optymalnym scenariuszu dokładać do rodziny.

Wyjątkiem jest oczywiście poświęcenie w momencie gdy kwestia dotyczy choroby partnera, ale o tym nie mowimy, bo to oczywiste. Wtedy nie odbieram tego w kategoriach poświęcenia nawet to zwykłej ludzkiej przyzwoitości i naturalnej konsekwencji miłości.

Myślę, że nie jestem jedyną osobą która ma za soba porażkę na tej płaszczyźnie, dla jednego to porażka, a dla kogoś innego po wielu latach sposób w jaki znalazł się w tym miejscu w którym jest.
Lekcja, czy doświadczenie to coś z czego możemy wyciągnąć wnioski i nie popełnić błędu w przyszłości. Duży problem polega na tym, że życie to nie jest proces produkcji pomidorów w puszce, że jest ono cykliczne. Tu nie ma takich możliwości, nie ma tak, że to ze partia A nie wyszła to partia B może być ok. Nie da się cofnąć czasu czy czegoś naprawić. Nie da się tego usunąć, też nie można być młodszym. Nie da się ponownie mieć czasu z dziećmi, bo to jest coś utraconego na zawsze. Chciałam napisać, że nie można mieć drugiej, rodziny, ale w ilość przykładów gdzie mężczyźni ją mają jest duża, wiec chyba można.

Tak, mimo wszystkich problemów, trudności uważam, że mam fajne życie, staram się na nie patrzeć pozytywnie i nie generować więcej problemów dlatego zajęć których efektywności albo korzyść będzie niewielka się nie podejmuję

Zgadzam, się z Giaa2 wyciągnięcie wniosków zawsze jest elementem żalu, bo wnioski wyciągamy z negatywnych doświadczeń a nie pozytywnych.

Co prawda Twoje sława dla wielu osób mogą być bolesne, ale można je odnieść do obu płaci czyli też byle jakiej partnerki byle była. Mimo, że sława nie są może elokwentne i niektórych zaboli tekst o śmietniku, to jest on prawdziwy. Stworzenie własnego świata, własnych możliwości, własnej niezależności, że nie musze być z kimś, bo jestem w stanie funkcjonować samodzielnie zarówno pod względem organizacji życia, zaspakajania podstawowych potrzeb, nie ma się co oszukiwać też zdolności finansowych do samodzielnego utrzymania się, co jest istotne w przypadku kobiet. Niestety wciąż spora ilość kobiet nie jest samodzielna finansowo i wychodząc z jednego związku musi wejść w inny bo nie dźwignie tego.
Natomiast nie traktuję tego jako etap przejściowy tylko docelowy tak jak pisałam założony target nie jest zainteresowany, bo raczej szuka młodszej i nie mającej takich doświadczeń jak ja

Elu, jak doskonale pamiętasz
Nei zakładam że bezdzietny, tylko samodzielny, niezależny i ambitny, uciekam od osób niezaradnych które szukają opiekunek, która ma ratować w każdej sytuacji.

Nie wydaje mi się, żebym ja była dobrą partnerką dla kogoś kto uciekł od żony zimnej suki. Po pierwsze alienacja rodzicielka i walka o dzieci,  to ja ręce umywam, całkowicie nie chciałabym wchodzić w tą relację i chyba nawet słuchać o jakiś problemach z byłą, bo ja nikogo w tym zakresie wiedzą nie obdaruje, więc ciężko byłoby mi kogoś zrozumieć, a nie chciałabym być uznaną za niezainteresowana jego problemami.

Zdaję sobie sprawę, że target może być źle założony, ale też wracamy do tego, czy mnie byłby w stanie zrozumieć ktoś kompletnie z innej bajki?

KURWAAAA ZNOWU ZAJEBAŁAŚ FOTE MŁODEJ PIEKNEJ BRUNETCE KTÓRĄ NIGDY NIE BEDZIESZ HAHAAHAHAAHAHHAHAAHAAAAAAA

Mój problem to chyba ten PESEL mimo zadbania i młodego jak na mój wiek wyglądu to jednak zawsze to będzie dla pewnej grupy za dużo.

Nie wiem skąd u mnie ta ogólna niechęć do Panów 40+, do relacji gdzie jest różnica wieku większa niż 2-3 lata kiedyś tak nie miałam. Nie boję się wieku średniego, nie boję się dojrzałości, ale raczej tego, że będziemy mieli zupełnie inne potrzeby czy etap życia.

Minnie, mylisz się co do peselu.
Mój przecież jest dużo wcześniejszy.
I naprawdę wśród mężczyzn szukających stałej relacji nie miałam żadnego problemu z kimś -5 , + 8 lat bo takie ustaliłam widelki
Nie sądzę ze wszystkie kobiety tak mają jak ja, ale patrząc po realu chociażby na pewno jest ich wiele.
Tylko ze Ty, w przeciwieństwie do mnie mam wrażenie że nie wiem czy sama tak się czujesz.

Oj Ela, przecież Ty młoda jesteś

Czuję się młodziej niż wskazuje wiek, co więcej na prawdę nie kumam tego umęczenia o jakim stale się mówi.

Może inaczej, mój były był moim pierwszym chłopakiem jeśli można tak to nazwać, wcześniej spotykałam się z kimś powiedzmy miesiąc czy dwa i nie było nic z tego. Do dziś pamiętam jak wtedy myślałam, czy ta 2 letnia różnica wieku nie odbije mi się kiedyś czkawką, bo z każdym poprzednim to różnica była większa. Nie wiem czemu teraz dla mnie więcej niż 3 lata to już problem. Oczywiście, że jak ktoś poznaję poza aplikacjami to nie zastanawiam się ile ma lat, ale tam jak widzę więcej to od razu ban. Pewnie też zaraz bym się obawiała że mu się coś stanie, że lepiej go nie denerwować bo zawału dostanie albo coś, żeby doznań nie było za dużo bo jeszcze mu się coś stanie. Nie wiem skąd takie przeświadczenie.

Nie bez znaczenia pewnie jest też to jakimi mężczyznami jakich mam w otoczeniu tj. sukcesu później poznajesz kogoś i odgórnie masz go za ciamajdę, ale tak się tez przedstawia, że on chciał ale nie wyszło. I od razu myślisz no ok nie wyjsć to może zaliczenie na egzaminie raz czy drugi raz, ale ciężko żeby Ci cały czas nie wyszło. Problem polega na tym, iż taki tym mężczyzn oczekuje partnerki nie tylko atrakcyjnej fizycznie i intelektualnie ale też z 8 lat młodszej i bez bagażu doświadczeń które mogą wpłynąć na ich relację.

Oczywiście ja nie mam nic przeciwko temu żeby miał dzieci idealnie jedno w wieku 8-14 wtedy doświadczenia mogą być podobne. Jednak 2 - 4 latek to inny klimat

Oj dziewczyny
Starsi się interesują aż za bardzo, ale ja nie jestem nimi zainteresowana, prawdę mówić bardziej interesują się młodsi niż Ci w moim wieku, ale mam wątpliwości co do czystych intencji tych młodszych czy nie jest to przypadkiem na chwilę, a później jak zechcę mieć dzieci to zmienię na młodszą.
Dzieci już więcej nie planuję i raczej medycznie nie bardzo jest to możliwe

To porównanie o śmietniku jest na prawdę dobre

Nie wiem skąd u Ciebie pomysł, że uważałam czy nadal uważam się za lepszą od innych? Nigdy tak nie było. Wręcz odwrotnie.
Większość osób z którymi studiowałam miało ustawione życie od początku. Przejmowali biznesy po rodzicach, kasa płynęła szerokim strumieniem. Ja pochodząca z biednej rodziny musiałam radzić sobie sama. Do tego miałam rodzinne problemy, więc serio nie uważam się za lepszą od innych wręcz gorszą. Nie imprezowałam jak inni bo nie miałam na to czasu ani możliwości finansowych. Zawsze uważałam się za tą gorszą pochodzącą z zadupia dolnego. Czasem mam wrażenie jakbyśmy pisali w innych językach. Kiedy poznałam mojego byłego nie miał nawet samochodu, ani żadnej dziewczyny wcześniej, więc gdzie tu doświadczenie?
Widzę że masz ewidentny kompleks na punkcie tego, że część kobiet wybiera tych zamożniejszych co promuje Giaa2 i to gdzieś tam część panów boli. Pewnie gdyby oni byli w grupie zarabiającej powyżej 300 tys. rocznie co w gruncie rzeczy nie czyni nikogo milionerem to inaczej się do tego podchodzi, bo wtedy mówi się ta mają rację. Punkt widzenia zależy od punku siedzenia. Ludzką natura jest umniejszanie wartości tego czego nie mamy a posiada konkurencja. Czytaj, uroda, młodość, pieniądze i co tam jeszcze ktoś chce.

Być może kiedy byłam młoda czyli miałam te 22-23 lata związanie się z kimś o wyższym statusie dałoby mi zysk, ale tego nie wiemy. Teoretycznie przyjmując Twoje założenia związek z kimś starszym nie da mi zysku, bo ani wizualnie ani finansowo, więc po co? Przy czym jeśli takbym do tego podeszła to oznacza, iż związek to wyłącznie transakcja handlowa, odsetki też doliczyć?

Oczywistym jest, że wchodząc w jakąś relację chcemy polepszyć to co mamy i nie mam tu na myśli, że będę mieć więcej kasy, tylko w tym też to, że ktoś Cię będzie wspierał czy rozumiał. Problem polega na rozumieniu, więc jak ktoś kto siedzi w żabce ma zrozumieć compliance manager skoro to dla niego czysta abstrakcja albo CEO w jego ocenie nie masz problemów bo siedzisz sobie w garniturze i spotykasz się z innymi, masz nowiutkie Porsche czy coś innego, w ocenie takiej osoby ta druga nie ma żadnych problemów.
Ludzie widzą efekty, jak dom, samochód, odzież wakacje a nie widza drogi komuś z innej bajki jest ciężko to zrozumieć. Tak samo komuś kto nie doświadczył rozstania przy małych dzieciach, alienacji trudno jest zrozumieć drugą osobę. Stąd ja wiem, że nie bardzo byłabym w stanie wspierać partnera który doświadcza alienacji rodzicielskiej, a pewnie moja w miarę normalna sytuacja po rozstaniu byłaby dla niego jeszcze bardziej przykra.

Skąd takie wnioski? NIGDY NIE UWAŻAŁAM SIĘ ZA LEPSZĄ OD INNYCH. I piszę to po raz 100.
Dlaczego o tym piszę, bo ma to znaczenie, ja nie mam za sobą 15 relacji tylko jedną i to ma znaczenie.
Co do terapeutki, szkoda nie dostrzegłeś że ja podeszłam do tego z grubym dystansem, uśmiechem. Podchodzisz do wszystkiego zero jedynko i to widać.
Masz pewne kompleksy które rzutują na postrzeganie świata. Bardzo Cię boli, to że uważam, osoby na etatach za wygodne, bo o nic nie musza się martwić. Tak, uważam, że to wygodniejsza droga, ale to jest ich wybór który szanuję, a wielu przypadkach jest lepszym wyborem.
Naturalnym jest usprawiedliwianie się i umniejszanie, czytaj mam nadwagę, bo w moim wieku trudno o dobrą sylwetkę, zarabiam 5000 netto bo w moim regionie trudno o lepszą pracę, można wymieniać bez końca.

Ja dziś świadomie zrezygnowałam, z poszukiwania partnera, bo wiem że PARTNERA nie znajdę, a nie mam w sobie chęci na bycie opiekunką, wspomagaczem czy innym ratownikiem.

W punkt.
To jest oczywiste i bardzo czytelne dla osób, które kompleksów tego typu nie mają.

Bo facet, który otwarcie przyznawał, że "nie umie być sam" (już abstrachując od tego, że z takim podejściem każda partnerka nie będzie czuła się wybrana, a kołem ratunkowym dla słabej psychiki takiego gościa) nie kieruje się przy wyborze zestawem cech, a 1 max 2ma cechami, które go zahaczają , a reszta red flagów to na zasadzie "a jakoś to będzie", przeciez jest młoda to się nauczy/wyrobi/zmieni itp. z listy wishfull thinking XD

Oni nie rozumieją, że osoby, które nie mają lęku przed samotnością wybierają z zupełnie innego levelu - nazywają to "wybrzydzaniem", podczas gdy dla nas to absolutne podstawy kryteriów wyboru: pakiet cech, które analizujemy - całokształt, a nie jedna- dwie cechy na łapu capu i uwieszenie się pazurami, a potem urąganie swojej godności wybaczając kolejne fuck upy , byle osoba nam nie zwiała XD

Nie wytłumaczysz głodującemu, że nie trzeba się najadać "na zapas". To jest dobra analogia, bo u takich osób jak Otwarcie głód bliskości jest porównywalny z głodem fizycznym. To potworny lęk przed byciem samemu, bo nie nauczył się sobie ufac, że sam da radę jako facet. Mnóstwo osób , nie tylko facetów tak żyje i jest to straszne, bo nie da sie z kims takim tworzyć czegoś prawdziwego.
Nawet jeśli taka osoba bardzo się pilnuje i powstrzymuje przed okazywaniem tych leków na co dzień, to zawsze to się prędzej czy później objawi. I jeśli partnerka nie ma kompatybilnych zaburzeń, to się relacja rozsypie, bo nikt nie chce być ratownikiem jak napisałaś.
Natomiast, co jest ciekawe, to hipokryzja u takich panów: kobieta ma być ratownikiem jak najbardziej (choć na jego poziomie świadomości on niewiele z tych zalezności rozumie), ale on nie będzie nim "finansowo" dla niej
Czyli ona ma być i ratownikiem i kims w rodzaju terapeuty (oczywiście nigdy nie w sposób otwarty i wprost, to się dzieje jakby w tle świadomości), a on no cóż... Po prostu JEST. Czy to mało?

Dlatego moja rada, zwał jak zwał, żeby kobiety - jesli tylko istnieje cień szansy - wybierały facetów, którzy przede wszystkim ogarneli swoje życie na kilku waznych poziomach, nie wynika z prózności czy materializmu, a świadomości, że wszelkie kompleksy na tym tle ogromnie rzutują potem na każdy aspekt związku.
Po drugie, zupełmnie inaczej jest celowac wysoko i "przegrać", a celować w poziom śmietnika i dostać kosza.

Tia....minnie.89 i brak lęku.

Babka od miesięcy płacze na forum, bo nie wie co ma zrobić ze swoim życiem, nie potrafi zbudować zdrowej relacji z żadnym facetem, nigdy nie potrafiła, nawet nie potrafi nadać relacji pożądanego kierunku, chodzi na terapie i łyka psychotropy z tego właśnie powodu, ale to osoby wskazujące powody jej samotności i powód porażki na tej płaszczyźnie życia czegoś nie rozumieją.

Logiczne.

Fakty jackowi w trollingu nie przeszkadzają.
Nie daj się trollowac, po prostu ignoruj jego denne zaczepki

Ani to autorytet, ani facet, którego fizjonomia i przede wszystkim charakter (tu jedno ma bezpośrednie przełożenie na drugie akurat ) nie dają mu mandatu do wypowiedzi tego typu.

No i ?
Teraz psychiatrzy przepisuja leki na dzien dobry. Tobie tez by ze 2 garści przepisali (ale w tym przypadku akurat slusznie).
Nawet nie próbuj tak niskich zagrywek, bo jedyne co po raz kolejny dowiodłeś to, że znów coś cię striggerowało emerytowany dziadku z kompleksami na każdym mozliwym tle

Sek w tym, że ze względu na swoje dolegliwości sprawdzam się regularnie i jakoś tej garści leków nie potrzebuję. A dla pewności konsultuję u więcej niż jednego lekarza. Asentry i ValproLEKu nie przepisują jak draży, bo jeden to SSRI na receptę, a drugi to lek na padaczkę, a takiej kombinacji używa się w terapii choroby afektywnej dwubiegunowej.

To, że minnie.89 dopytuje skąd wiem że bierze (powinna brać) leki, choć nie tak dawno temu sama o nie tutaj dopytywała to najlepszy dowód na to, że leki te zostały przepisane jednak słusznie.

Niskie zagrywki to ty tu stosujesz ciągłymi inwektywami i bluzgami na temat mojego wzrostu czy mojej żony. Ja jedyne co zrobiłem, to wskazałem to, z czym minnie.89 sama tu przylazła i o co teraz próbuje kruszyć kopie. To bez sensu. Dostała diagnozę, najwyraźniej nie podjęła leczenia, a próbuje brylować, bo uważa wie lepiej.

N_o jest jaki jest. Ale jest zadowolony ze swojego życia. Nawet jeśli będąc z obecną partnerką peany rozpisuje o byłej - trudno. Jest po prostu chujem. Ale chujem szczęśliwym i spełnionym. Umościł się w dupie, ale ma do tego pełne prawo. Minnie.89 zaś ma depresję, zakłada kolejne wątki o swoich niepowodzeniach lub depresji, a próbuje jednocześnie udowadniać, że jej system wartości i światopogląd są zajebiste i jedyne prawdziwe. No to skoro tak jest zajebiście, to czemu jednocześnie jest tak chujowo, że nawet w tym miesiącu utworzyła kolejny wątek o tym jak to jej się nie chce....żyć?

Nie da się rozpisywać o swoim braku motywacji do najprostszych czynności, o tym że nic nie cieszy i jednocześnie w innym wątku udowadniać jakim to jest się zajebistym kąskiem o super systemie wartości.

Każdy ma prawo mieć słabszą chwilę, słabszy okres, ale nigdy nie powiedziałabym że jest chujowo. To zależy jak kto nazywa terapię, mniej więcej staram się raz na 5-6 tygodni skontaktować, bo tematy są różne. W przeciwieństwie do Ciebie ja mam dziecko które różnie reaguje na różne sytuacje, co też nie zawsze dla mnie jest łatwe. Nie zawsze łatwo jest słuchać codziennie, kiedy 11 latka ma do Ciebie pretensje że zostawiłaś tatusia, że ona nie chce jechać z nim na wakacje, bo ... to nie jest łatwe. Zbierasz siłę ale po którymś razie też masz dość.

Nie będę komentować tych powyższych głupot, nie jesteś lekarzem wiec może się nie wypowiadaj. Przykład metformina przepisywana przy cukrzycy i bardzo często też przy PCOS, też brałam wiele lat.  To że leki są przepisywane zwyczajowo na coś nie oznacza, że nei są wykorzystywane w innych celach. Asentra jest lekiem czeto przepisywanym po śmierci bliskiej osoby przez lekarzy POZ.

Ja nie musze się chwalić całą sytuacją, nie musze też pisać wszystkiego. Problem polega na tym, że Ty czepiasz radość z dokuczania mi. Zrozum kobiety nie potrzebują się wiązać na siłę z byle kimś.

I dlatego dostałaś lek na padaczkę, choć padaczki nie masz. Nie jestem lekarzem - lekarz ci te leki zapisał, a ty radośnie stwierdziłaś, że brać ich nie będziesz. Bo nie i chuj. I dziwisz się, że tak słabo sobie radzisz w życiu prywatnym?

Dokuczam ci? A w jaki to sposób? Przytaczając twoje własne wypowiedzi? Konfrontując twoje słowa i tezy z różnych wątków?

Piszesz, że kobiety nie potrzebują się wiązać z byle kim - spoko, ja nie mam z tym problemu żadnego. Tylko śmieszność sytuacji polega na tym, że z nas trojga to ja jestem w wieloletnim związku małżeńskim, N_o również jest w związku, a ty zakładasz kolejne wątki, w których podkreślasz swoje niezadowolenie z życia i nieumiejętność znalezienia faceta ani do zbudowania stałego związku, ani nawet do okazjonalnego grzmocenia. Także z twojej strony to nie jest wybór. Po prostu życie cię zweryfikowało i teraz dorabiasz do tego ideologię, aby twoja krucha psychika się nie posypała kompletnie.

Serio - nie lekceważ zaleceń lekarskich. Jak masz wątpliwości, to najwyżej skonsultuj to z innym specjalistą. Bo postępując w ten sposób nigdy nie wyjdziesz z dołka, który sama sobie kopiesz.

To i gdzie to towarzystwo lepszej gliny (i większego portfela) w twoim otoczeniu, jak z powodu byle pierda byli w aż takim dołku? Jakoś dziwnym trafem w moim otoczeniu nie ma zbyt wielu takich ludzi. Na palcach jednej ręki policzę, choć borykali się z ogromnymi problemami - niepełnosprawność, rak, ciężka choroba dziecka itp. A jednak nie wymagali aż takiej pomocy, a ci co potrzebowali, to stać ich było na usługi profesjonalistów, a nie na najtańszych nierobów o mizernych kompetencjach.

Kreujesz się na taką światłą osobę sukcesu z dużym portfelem, a opisujesz perypetie biednej patologii, co przy każdym życiowym potknięciu jedyne co potrafią to latać za pseudo specjalistami o wątpliwych kompetencjach.

A no tak twoi znajomi mieli raka, no tak, szkoda tylko że jak ja napisałam że jesteś skierowany do psychoonkologa przez onkologa to rozumiem, że mowa o czymś innym no ale fajt za trudne słowo.

Poczytaj tematy zakładane przez minnie.89. Ona nawet nie potrafi znaleźć sobie kolesia o pożądanych przez nią cechach choćby do samego seksu. Nawet samodzielnie nie potrafi podjąć decyzji o wejściu w romans. Nawet nie potrafi tak poprowadzić relacji. Nie umie rozgraniczyć bycia kobieta od bycia matką i dzieckiem zasłania się przy byle okazji. W wątku obok rozpisuje się jak to samotna matka nie może nawet na wakacje pojechać, bo nie powinna.

W ogóle, w dzisiejszych czasach i przy dzisiejszych możliwościach komunikacyjnych i transportowych, nieumiejętność znalezienia sobie partnera o komplecie pożądanych cech jest mielizną. Podkreślanie zalet samotności, jak się jednocześnie w kolejnych wątkach płacze, bo kogoś by się jednak chciało, a nie jest się w stanie znaleźć, jest słabe w chuj. Możesz to sobie racjonalizować, możesz się nad tym zżymać ile tylko chcesz, ale to obrazu nie zmienia w żaden sposób.

N_o jaki by nie był, to swoje szczęście odnalazł. minnie.89 nie, a próbuje udowadniać, że wie lepiej jak to szczęście osiągnąć.

Niedawno sam po nim jechałeś, że siedzi w związku z rozsądku a ta babka o tym pewnie nie ma pojęcia. To ja pisałam, że pewnie pojęcie ma, bo gdyby wierzyla, że stac ją na coś lepszego to nie siedziała by w związku pozbawionym namiętności i emocji, jakie bez wątpienia czuł względem prostytutki, o której natrzaskał x tematów tu.
O obecnej może ze 2 zdania w porywach w stylu: no jest w porządku i dobra dla mnie.

Jak tak dla ciebie wygląda szczęście w związku to pewnie wiesz o czym mowisz z autopsji.

W iloletnim związku jesteś?
Ja byłam w długim 22 lata w miarę udanym
Na tyle udanym, że nie musiałam wyżywac się na płci przeciwnej na forum, co jest dzwonkiem alarmowym dla mnie, czy to malzenstwo w ogóle jest udane.
Bo rozumiem że ktoś wchodzi to z problemem i zostaje,  ale co innego jak ma wszystko super, ale wpada tu się wymądrzać w temacie rozwodów:)

Wygląda na to, że Minnie mimo swojego rozstania spadła na 4 łapy z lepszymi perspektywami niż Ty.
Ale jest słaba i dlatego ją atakujesz.
Minnie, dzieci widzą więcej niż myślisz.
Ale mają swoje stresy i córka nie ma gdzie szukać wsparcia, może u Ciebie.
To się unormuje.
I uwierz jak wybierzesz fajnego faceta, zaakceptuje go.
A ojciec? Ma pieniądze to,tym lepiej dla Ciebie, bo jak rozumiem uczestniczy w życiu córki.
Wyobraź sobie ze byłby to ktoś kto by się na finansowe kwestię wypiął.