Brak chęci na ponowny związek ?

Są różni, też i tacy, którzy potrafią to robić mechanicznie, bez uczuć. Ludzie mają różne potrzeby.

Gorzej jak te inne funkcje zostają na zawsze

Elu, owszem: wygląd ma dla nas znaczenie, ale nie rób proszę prostytutki z logiki: dla Was też ma, co widać na każdym kroku. I nie jest ono "dużo mniejsze".
Kobieta też ma sporo możliwości, bo na faceta jest też działa coś, czym kobieta może mu zaimponować. Nieraz w takich wypadkach facet nie jest w stanie nawet dokładnie określić, co go do danej kobiety przyciąga, bo powiedzmy wizualnie nie jest w jego typie. Nie będzie to zadurzenie w pełnym tego słowa znaczeniu, ale jakiś magnetyzm będzie jak najbardziej. Tak więc kobieta też może podbić swoją atrakcyjność, choć pewne elementy tego "podbicia" mogą być widoczne od razu, pewne potrzebują czasu na ujawnienie czy uwypuklenie.

Zauważ, że pojawiające się tu przykłady stanowiły swego rodzaju kombinację, a nie przykład sam w sobie. Weźmy tu choćby sukces zawodowy kobiety: wbrew temu co się tu pojawiało w opiniach ten sukces będzie stanowił dla faceta (także JEJ AKTUALNEGO FACETA) jej atut i będzie wspierany jeśli za nim nie pójdzie pogarda dla (w tym momencie już mniej zarabiającego) partnera. Skrzydła w wielu przypadkach nie będą kobiecie podcinane jeśli owa kobieta sama nie da impulsu do tego podcinania, bo takie przypadki też się zdarzały. Nie ma jednego uniwersalnego modelu i uniwersalnej zasady.

Ostatnio na forum sprzedawano tezę, że sukowato zachowują się kobiety KTÓRE MOGĄ SOBIE NA TO POZWOLIĆ i że zachowują się sukowato BO mogą sobie na to pozwolić. Że taka kobieta dla kasiastego i mającego dla niej nieograniczony budżet faceta będzie milusia. Tylko co z tego wynika gdy to dokładnie przeanalizować? Czy kobieta jest porządna i nie jest gnidą tylko dlatego że jest ową gnidą tylko dla wybranych (albo raczej tylko dla wybranych nią nie jest)? Raczej nie. Podobnie hipokryzją zajeżdża tu zarzucanie facetom transakcyjności. Bo jeśli to bycie milusią ma ścisłe powiązanie ze statusem faceta, to nie jest to transakcyjność? Oczywiście że jest! Powiązana z tym teza: taki facet mający pieniądze wydaje je na taką kobietę w stopniu znacznym, bo sprawia mu to przyjemność. Prawda jest taka, że taki facet raz że de facto ją kupuje (mamy więc czystą transakcję, nawet jeśli ktoś stara się to podmalowywać na uczucie), dwa że wydaje tę kasę w dużej mierze dla siebie i najczęściej publicznie, tak żeby samo wydawanie jak i jego efekty były widoczne (czyli sumarycznie: dla faktycznego kupienia kobiety i dla pokazania otoczeniu przez wydawanie dużej kasy, że ma więcej kasy od tego otoczenia i - w jego przekonaniu - jest ważniejszy i potężniejszy od tego otoczenia. I przeslanki te nie mają wiele wspólnego z uczuciem wobec tej kobiety, posłużyło to jedynie do dorobienia ideologii do transakcji, w której dany typ kobiety odnosi korzyści materialne przy jedoczesnym podpompowaniu ego dającego te korzyści faceta. Co więcej: jeśli facet decyduje się na taką kobietę, to nie ma co tłumaczyć tego uczuciem, bo MUSI zdawać sobie sprawę z tego że de facto zawiera TRANSAKCJĘ: bo ALBO świadomie kupuje młodą dupę z założeniem wymiany potem na młodszą ALBO zdaje sobie sprawę że wraz ze spadkiem jego statusu transakcja może zostać zerwana.

Nie wiem czy komplet negatywnych cech podanych przez @Bert44 może mieć miejsce, ale w przypadku KOMPLETU taka kobieta istotnie nie utrzyma długo zainteresowania faceta. Często jednak nie ma kompletu (lecz tylko większość; na przykład nie jest tak głupia i mimo braku kontroli nad pozostałymi negatywnymi cechami potrafi wybranymi tak dozować i manipulować by utrzymać zainteresowanie faceta swoją osobą) i wtedy sytuacja wygląda nieco inaczej. Poza tym z wiekiem priorytety się zmieniają, zwłaszcza jeśli w przeszłości jakieś kobiece cechy szczególnie facetowi dopiekły.

A zakończenie Twojego Elu posta to już... miałem dotąd raczej negatywne nastawienie do różnych zabiegów medycyny estetycznej (jak powiększanie ust, botoks pod skórę twarzy etc.). Glonojady mnie wręcz odrzucają, zawsze preferowałem naturalną urodę, nie karyński napompowany styl. Tak więc zaiste bieeeedneeee są te kobiety które uznają że muszą zrobić z siebie kuriozalnego starego glonojada by utrzymać stan posiadania osiągnięty bynajmniej nie zawartością głowy (w tym charakterem)

Nowe_otwarcie po pierwsze medycyna estetyczna jest dobra kiedy zostaje w rękach lekarza, nie krytykuję osób powiększających usta które mają asymetrię i przez to seplenią. Tak są takie przypadki. Jeśli ktoś nagrywa filmy nie tylko na yt ale np. szkolenia to nie może sobie pozwolić na takie coś, bo nagrany dźwięk jest bezlitosny. Są osoby które asymetrię ust mają przez zgryz. Botoks jest to podstawowe narzędzie do leczenia bruksizmu, a nie leczenie tego powoduje zjadanie własnych zębów.

Te napompowane usta to na prawdę jest wąska grupa odbiorców tym zaintersowanych i w mojej ocenie podaż przerasta popyt, skąd teraz tak duża ilość rozpuszczenia.
Z jednej strony chcieliśmy deregulacji, a te  Karyny to w dużej mierze efekt pracy kosmetyczek bo podanie botoxu nie wymaga bycia lekarzem.

Oczywiście jest coś w tym, że ładnym jest łatwiej.

Można krytykować Gaiaa2, ale jest w tym też część prawdy, że za niedobory finansowe odpowiada u części ich lenistwo, bo nawet przetwórstwo rybne oferuje dziś wysokie stawki, nie mówiąc o logistyce która dla osób bez wysokich kwalifikacji czytaj MBA, oferuje sporo.

Podcinanie skrzydeł tak jak napisałam, ja tego doświadczyłam, wiem jak boli. I nie było to dlatego że istniał cień szansy że będę zarabiać więcej od niego.

Powyższe, nie zmienia faktu, że innymi cechami przy wyborze partnera kierują się osoby 20+ a innymi 30+ a jeszcze innymi 40+ czy 50+. Osobie młodej jest łatwiej się zauroczyć niż komuś dojrzałemu. Dla osoby młodej znaczenie ma coś innego ale też oni dążą do czegoś innego, niż ich starsi koledzy.

Nie znudzi się.

Nieraz, na podstawie Twoich postów, odnoszę wrażenie, że zafiksowałaś się na teorii głoszącej że etat = lenistwo, dno itp.
Masz też jakiś mocno zawężony obraz etatu jako pierdzenia w stołek przez 8 godzin, gdzie telefon służbowy włączasz na starcie dnia pracy i dokładnie po 8 godzinach go wyłączasz.

Moja pierwsza praca to była typowa śmieciówka: wymuszona jdg będąca ukrytym etatem, ale bez przywilejów etatowca (to znaczy faktyczna zależność służbowa od jednej osoby, bez telefonu służbowego, firmowego konta e-mail, urlop w formie że "mogę sobie wziąć tydzień wolnego i wypisać fakturę jak za pracę". Niespełna 4,5 roku później zacząłem pracować w konkurencji mojego pierwszego pracodawcy, już normalnie na etacie i lata 2011-2016 wspominam jako najlepszy finansowo okres. Obecnie jest słabiej, bo firma sobie coraz gorzej radzi na rynku i jak się nieoficjalnie dowiadywałem w zasadzie cała lub częściowo jest na sprzedaż. Na razie nie odchodzę, bo nie mam żadnych kontaktów zawodowych poza obecną firmą (a przynajmniej nie w firmach, które mógłbym rozważać jako nowego pracodawcę), a sensowne oferty rozchodzą się jedynie drogą polecenia. Zrobiłem więc jedyne co mogłem, czyli rozesłałem swoje CV do agencji headhunterskich i czekam. W grę wchodzi też, że mojego obecnego pracodawcę kupi mocniejsza konkurencja (problem wydaje się leżeć w odklejonych oczekiwaniach obecnego właściciela).
Natomiast zupełnie nie jest to praca "na 8 godzin"; w tym roku pracowałem ileś sobót, niedziel oraz np. 1 i 3 maja. Mam de facto nienormowany czas pracy (czasem dwie godziny roboty, jakieś papiery i tyle; czasem kilkanaście godzin w ciągu doby). Mam kierunkowe wykształcenie politechniczne 20 lat doświadczenia zawodowego. A co do ilości pracodawców... po prostu zwyczajnie nie lubię zmieniać miejsca pracy. Mam tak z wieloma sprawami, także ze sprzętami domowymi i to nie kwestia tego że mnie nie stać na coś lepszego (bo stać), tylko po prostu mocno się przyzwyczajam do czegoś. Albo z lokalizacją: pewne dzielnice mojej aglomeracji lubię za to, że wyglądają niezmiennie od dekad czy nawet od trójcyfrowej liczby lat; zupełnie nieswojo czuję się w okolicach opanowanych przez dzisiejszą deweloperkę, zwłaszcza w tych prestiżowych lokalizacjach powstałych na miejscu wyburzonych domów które znałem. Czuję że to nie mój świat... tak samo jak po spotkaniu z jedną specjalistką od personal brandingu doszedłem do wniosku, że dzisiejsze metody rekrutacji to też trochę nie mój świat (miniesz się z algorytmem z dupy, nie wejdziesz dokładnie w szablon zrobiony przez Anetkę z HR - która nawet nie zna się na tym z czego prowadzi rekrutację - i po tobie).

Z Twoich słów można wyczuć pewien żal i gniew związany z tym, że poświęcenie dla rodziny wpłynęło na utratę możliwości rozwoju zawodowego. Ale czy jest w tym coś niezwykłego? Wiele osób, które postawiły na karierę, mierzy się z samotnością – to ich wybór. Skupili się na samorealizacji i osiągnęli sukces zawodowy, ale często kosztem bliskich relacji.

Nie da się mieć wszystkiego. W życiu trzeba dokonywać wyborów i samemu zdecydować, co jest najważniejsze. Gdybym mógł cofnąć czas, szybciej zrezygnowałbym z wyścigu szczurów. Mielibyśmy moje kawalerskie mieszkanie i prowadzili spokojniejsze życie. Może nie byłoby tak komfortowo, ale miałbym więcej czasu dla rodziny i dzieci. Może to pozwoliłoby uniknąć rozwodu? A nawet jeśli nie, miałbym więcej cennych chwil spędzonych z moimi dziećmi.

Dla mnie pieniądze nigdy nie były najważniejsze. Stać mnie na luksusowe podróże czy samochód, ale co z tego? Podróżuję tam, gdzie naprawdę chcę, a nie po to, by komuś zaimponować. Podobnie z samochodem – mam taki, który jest dla mnie wygodny i praktyczny, a nie taki, który wzbudza zainteresowanie innych.

Żyję dla siebie, nie dla opinii innych. Nie muszę nikomu niczego udowadniać ani się dowartościowywać. Zawsze oceniałem ludzi przez pryzmat ich wartości, a nie zasobności portfela. Spotkałem zarówno bardzo bogatych, jak i tych, którzy mają niewiele, i wiem, że to nie pieniądze definiują człowieka, lecz jego charakter.

Tutaj jest pewien błąd. Jednak to, że Ty poczułeś od początku to coś na pierwszym spotkaniu, nie dało w efekcie związku takiego, jakiego byś oczekiwał, jaki sobie wymarzyłeś, tylko relacje FWB. I to nie była relacja oarotygodniowa, czy dwu-trzy miesięczna, ale coś około roku. Czyli w pewnie sposób Ci to pasowało, skoro nie zakończyłeś jej wcześniej.
I jak to się,  jeśli możesz bapisac skończyło? Ona powiedziała, że nue chce się wiązać na stałe, chce się tylko spotykać na kino, spacer, łóżko, może na jakiś wyjazd, ale nic więcej nie chce, bo czuje, że to nie jest to?  Rok to jednak kawałek czasu, można kogoś już całkiem dobrze poznać.

I tak i nie.

Jakbym kiedyś zwolnił w wieku około 30lat to miałbym własne mieszkanie kupione za pieniądze. Może nie miałbym domu i pewnych rzeczy, ale sądzę że nie było by źle.
Myśle że przy dwóch pensjach raczej biedy byśmy nie klepali

DWIE pensje
I to jest klucz do życia na zrównoważonym poziomie. Dlatego nie kupuję tego, kiedy jedna strona haruje po kilkanaście godzin dziennie, nie ma jej w domu całymi dniami a druga siedzi siedzi w 4 ścianach, zajmując się domem. Nie chodzi tu o dzieci, ale o ten nieuczciwy, moim zdaniem, podział zadań. Skoro oboje żyją ze sobą pod jednym dachem, to dlaczego tylko jedna ma się realizować i zapewniać środki do życia obojgu a druga czuwać nad domowymi porządkami, kiedy ta pierwsza nie za bardzo się w to angażuje?
Potem się zaczyna psuć, bo tej drugiej zwyczajnie brakuje partnera u boku. Czuje się samotna, niedoceniona, wszystko w domu na jej głowie, więc zdarza się, że szuka szczęścia na boku.

Ale i wycieczek zagranicznych by nie było, a widzę, że to Twoja pasja i Cię to kręci. Po Polsce też byś nie pojeździł, zważywszy na ceny, które wcale nie są małe.  A zamiast domu i ogrodu mieszkałbyś gdzieś na wielkiej płycie z sąsiadami na dole i górze.

Złoto tu jest problem który jest trochę inny warunków gospodarczych w jakich startowały osoby z pokolenia lat 70, 80, 90, i jakie ma to najmłodsze pokolenie. Kiedyś wyjazd zagranicy był bardzo drogi za to mieszanie relatywnie tańsze dziś kupujesz bilet na Wizz i lecisz za grosze. A obiad w Mediolanie kosztuje tyle samo co w Gdańsku, więc podróże aktualnie są bardziej dostępne.

Kiedyś byle głupek przepraszam za określenie mógł mieć fart i zrobić biznes w latach 90, bo były duże przemiany gospodarcze. Dziś nie jest to takie proste. Warunki ekonomiczne i prawne zupełnie inne, ale też odwrotnie, czyś młodzi ludzie zarabiają w Internecie taki hajs o jakim ich starsi 50 letni koledzy mogą pomarzyć. Nie da się porównać tego co działo się kiedyś do teraz.

Poza okolicznościami zewnętrznymi, istnieją też pewne osobiste predyspozycje lub raczej potrzeby, decydujące o tym, kto i gdzie się zatrudni. Sam nie wyobrażam sobie pracować przez dłuższy czas, siedząc w domu na home-office. Dla mnie praca oznacza wyjście z 4 ścian, spotykanie się z ludźmi czy też przebywanie na świeżym powietrzu( w odniesieniu do mojej branży). Fakt jest taki, że muszę się z domu ruszyć. Zdaję sobie sprawę, że ludzie zmieniają niejednokrotnie branżę, bo akurat dostosowują się do potrzeb rynku lub swojej sytuacji życiowej. Mimo wszystko, nie zawsze tak łatwo przezwyciężyć pewne przyzwyczajenia lub wartości, jakie są dla kogoś ważne.
Do tego ludzie bardzo rzadko potrafią pójść na swego rodzaju kompromis, kiedy to sobie czegoś odmawiają, kosztem zupełnie innej rzeczy. Innymi słowy stwierdzają, że niekoniecznie wszystko muszą mieć w życiu z najwyższej półki, bo im może zależy szczególnie na jednej, konkretnej rzeczy a już inne znajdują się dalej na liście priorytetów. Jeśli mnie stać, to mogę sobie np. teoretycznie zmieniać auto co 5 lat, tylko pytanie po co? Tłumacząc to jedynie kaprysem lub zachcianką?

O tym piszę. Bez pieniędzy nie miałbyś tego. Gniezdzilibyscie się u teściów, albo do teaz spłacali kredyt, a wasze dzieci na wakacje pojechalyby najwyżej 200km od domu, o ile by byly pieniądze na wyjazdy, są rodziny, które po prostu w wakacje siedzą w domu, a dzieci za granicą nigdy nie były.
Teraz, tak lekko mówisz o pieniądzach, bo je masz. Zmień perspektywę.
To tak, jak ktoś ma bardzo dobre wykształcenie, dobra pracę, ale umniejsza sobie, ze wykształcenie to nic, mógłby skończyć tylko liceum i tez by by szczęśiwy i miał więcej czasu, bo pracowałby od 6 do 14 w sklepie a potem poświęcałl czas rodzinie. Takie myślenie jest niec niedorzeczne, bo mam wrażenie, ze czasem niedocenia się tego, co się ma, wręcz się to lekceważy.

Życie nie zawsze maluje się w ciepłych barwach. Bywa szorstkie, potrafi odbierać więcej, niż daje, a mój standard życia przeszedł trudne chwile. Niektóre decyzje wpłynęły na to, gdzie teraz jestem, ale mimo wszystko—nie zatracam się w narzekaniu ani żalu. Wiem, że mogłoby być gorzej, dlatego doceniam to, co mam.

Choć nie jest idealnie, mam swój komfort, który sobie cenię. Kiedyś mogłem sobie pozwolić na więcej, dziś na mniej, ale wciąż jestem panem własnych wyborów. Moje życie to nieustanne balansowanie pomiędzy tym, czego pragnę, a tym, co jest w moim zasięgu. Czy to źle? Wcale nie—bo właśnie w tym tkwi sens życia. Czasem największą wartość mają rzeczy pozornie drobne: chwila spokoju, możliwość decydowania o sobie, to, że wciąż mogę się cieszyć tym, co mam.

Nie chcę patrzeć na świat przez pryzmat braków. Wolę dostrzegać to, co mnie otacza i co daje mi radość. Szklanka nie jest do połowy pusta, jest do połowy pełna. A to, co w niej zostało, może okazać się wystarczające, by znaleźć w tym wszystkim powody do uśmiechu

Rozumiem Twoje rozgoryczenie, bo u mnie kariera exa też była na 1 miejscu.
I nie wyszłam na tym dobrze,  w ogóle wyszlibyśmy mam wrażenie dużo lepiej gdybyśmy postawili na mnie pos tym względem.
Ale znam pary gdzie mężczyzna to docenia nawet jak żoną nie pracuje.
Po prostu zle wybrałyśmy, w podobnie mlod wieku.
Więc nie ma co rozgrzebywać przeszłości.
Ja zawsze miałam czas dla dzieci i męża, w przypadku dzieci to zaprocentowalo, mam z nimi lepsze układy niż ex.
Od paru lat są samodzielne , a ja układam życie jak chcę i nie  ma we mnie goryczy, rozczarowanie to też już przeszłość.

Wielu z nich wcale nie jest nieszczęśliwych wbrew pozorom, bo świadomie wybrali mniej stresującą drogę życia, która też wiąże się z niższymi zarobkami. Woleli święty spokój niż wyścig szczurów. Masz takiego N_o chociażby.

Zastanawiam się, jaka może być praca, która nie jest wymagająca, zabiera mało czasu i jest bardzo dobrze płatna. To chyba zawód YouTubera. W innych, to albo sie narobisz, ale dużo zarobisz, albo się nie narobisz i mało zarobisz (wtedy nadzieja w partnerze czy partnerce, ze dobrze zarabia. Ale jak dobrze zarabia, to znaczy, ze musi się narobić, tak czy siak kołówrót sie kręci.
A już dzieci to prawdziwa skarbonka, najpierw utrzymanie jedzenie, ubrania, lekarze, potem zapewnij mu dobry rozwój, szkoły, kursy, nauki języków, obozy żeglarskie, ciuchy, telefony, potem studia... Beż pieniędzy niewiele zdziałasz.
A i te dzieci - tez mają później przechlapane, zważywszy na to, co się teraz dzieje i jakie wartości promowane są w mediach. Naoglądają się i potem dochodzą do wniosku, ze Youtuber to jednak najlepsza opcja.
Zawód, który jeszcze za czasów gimnazjalnych był nie do pojęcia. Mogłaś zostaę co najwyżej stylistką paznokci (jak to się teraz nazywa), albo ambitniej, medycyna, prawo (klasyk), lub administracja, psychologia, może jakaś politechnika... czy zmywak w Londynie, a potem własny biznes w kraju. To taki przykład.

Mały off top.

Był taki okres, ale serio już teraz nawet w tych dużych korpo nie ma tyle godzin, może w małych firmach gdzie szef uważa się za pana i władcę to może.

Nie wiem jakich pracowników znasz ale tych których ja znam to nawet w 38h się mieszczą. Nie wiem w jakim dziale, ale serio jak się myśli 5h w poniedziałki co robić przez cały tydzień we wtorek robisz plan przez 6h w środę są lody i inne owoce w czwartek zastanawiasz się co będzie dalej a w piątek to każdy ma ho to sorry może być ciężko. Tak prawdę powiedziawszy to wszyscy się wyrabiają jak się nie lenią. No chyba że jesteś Anetką z HR która ma zawsze problem bo kandydat do pracy może przyjść na rozmowę o 16 i labidzi od 10 jaki dramat, mimo że taka sytuacja jest może z raz w miesiącu.

Większość moich znajomych pracuje w korpo ja w sumie też tylko może nie w typowym.
Wytłumacz mi zatem skąd tylu pracowników o 17 już na siłowni co za zbieg okoliczności. O 16 już masa a co dopiero później, a siłownia w budynku korpo wiec trudno żeby byli inni
W urzędzie to pracujesz od 8-16 i ani minuty dłużej ani minuty króciej nawet jak skończyłeś to i tak masz siedzieć.

Już tłumaczę:

łykasz bajki jak pelikan albo nie znając realiów dorabiasz sobie co ci fantazja do głowy podsunie. Realia w Polsce są takie, że statystyczny, pracujący człowiek w tym kraju wyrabia ponad 4h BEZPŁATNYCH nadgodzin TYGODNIOWO.

https://www.pulshr.pl/zarzadzanie/4-god … 99421.html

Nie no oczywiście, statystyki kłamią, bo minnie.89 wie lepiej jak jest.

Jasne. Za dużo byków walisz w swoich wypowiedziach i za dużo masz dziur logicznych, aby ktokolwiek w to uwierzył. To raz.

Dwa nie jestem pracownikiem etatowym.

Trzy statystyki rynku pracy obejmują rożne grupy społeczne, a nie tylko 'znajomych'.

Boże jakie niewolnictwo  aż mnie ciarki przelazly  ileż pieknej wolności utraconej

Ciekawe, jak to się rozkłada w zależności od branży czy stanowiska. Obok mnie, na osiedlu znajduje się piekarnia. Otwarta dla klientów od 6 do, bodajże 18. Ważna jest tutaj godzina otwarcia: parę razy, kiedy wstawałem wyjątkowo wcześnie a mijałem ową piekarnię 1,5 godziny przed otwarciem, już się tam obsługa krzątała, przygotowując najwidoczniej bułki i ciastka do wystawienia na półki.
Wątpię, czy im płacą za ten czas, spędzony w miejscu pracy przed godziną 6 rano...

Tak, bony mają, czy jakieś zniżki.
Ake nie z najnowszych kolekcji. Z resztą tam jest duża rotacja, głównie studentki sobie dorabiają.

Tak!
Ja to wiem i dlatego z niczego nie rezygnuje "dla męża" czy dla dziecka. Tak sobie to poukładaliśmy jakos, że ani mąż nie miał nigdy problemu z tym żebym szła do pracy po macierzyńskim, ani z tym żebym została - "up to me" decyzja całkowicie. Ale ja zdecydowałam, że chce zostać z dzieckiem, a potem wróciłam na pół etatu. Z czasem planuję wrócić na cały, ale to mała tak z 4-5 lat musi mieć
Słyszałam i byłam świadkiem nie jednej historii, gdzie kończyło się tak jak opisałaś: kobieta zrezygnowała praktycznie ze wszystkiego co zbudowała przez lata dla wizji rodziny, a facet z niczego często.
Tłumaczyły to miłością i ja im wierze, tylko niestety trochę krótkowzroczną. Ale cóż..zapłaciły cene, więc nie mnie oceniać. Niemniej uważam tak jak Ty - nie warto.
Raz, że kochający facet nigdy tego od nas nie będzie wymagał - żebyśmy się poświęcały, albo zrobi to na równych zasadach z nami. Dwa, naprawdę można to rozplanowac z głową, może nieco inaczej niż było w pierwotnej wizji, co nie znaczy gorzej.

Bardzo mi przykro, ale postaraj się nie dołowac. Nie masz wpływu na decyzje jakie podjęłas będąc bardzo młoda dziewczyną. Plusem jest, że córka, jak piszesz dalej, uwielbia spędzać czas z Toba Czyli wykonałas kawał dobrej roboty.
Pieniądze..cóż, nie czarujmy się, sa dla nas kobiet ważne. Ale pomyśl, że nie masz pewności jakby się życie potoczyło nawet gdybyś jak po sznurku realizowała swój plan. Rozumiem rozczarowanie i rozgoryczenie dzisiaj, że nie spróbowałas, ale nie ma sensu płakac nad przeszłością.

Ja tez nie gardze.
Jedynie z zażenowaniem patrze na tych, którzy nic ze swoim życiem nie zrobili a oczekują kobiet na jakie moga pozwolić sobie panowie z przeciwnego bieguna osiągniec zawodowych i zadbania, a przede wszystkim razi mnie ich roszczeniowośc w połączeniu z zerowymi wymaganiami od siebie.

A kto napisał, że wrociłam do pracy jako modelka, jełopie.

Pizda lezy koło ciebie, o ile istnieje i jest to twoja żona.
Reszty nie komentuje, bo nie jesteś ani wzrostowo ani statusowo na poziomie żeby ci się tlumaczyć

Dla kumatych: napisałam wrócic do PRACY, od "pracować".
Nie podałam konkretnie jakiej i nie musze podawać. Na pewno nie jest to typowo fizolskie stanowisko za grosze jakie ty miałes, stąd twoje skojarzenie, bo tylko taki typ pracy znasz

A potem zedytowałaś post, żeby się jednak wytłumaczyć. LOL

xD

Ale dobre uczynki to beda nagrodzone. Szkoda tylko,ze dopiero w Niebie,bo ja bym chciała juz korzysci i efekty widziec na tym swiecie,a niestety na tym swiecie jest tak,ze jak sie robi cos dobrego to sie gówno z tego ma