Kobiece zainteresowania, a posiadanie partnera

potwór nie potwór, byle miał otwór, albo chociaz męża w domu, co nie Jacuś?

Chodziło mi o humana takiego w ujęciu szkolnym. Human to historia, polski- naucz się na pamięć, zacytuj na sprawdzianie to co pan(i) nauczyciel(ka).

Rozumowanie naukowe to już chyba ciezko podzielic na scisł vs human.

Wypraszam sobie! Na forum użytkownicy wracają po więcej Smutnej, Gii, Salomonki, Haliny. Bert44 pisał że to jak narkotyk, już nie moze się wylogować   Bycie wrednym też trzeba umieć sprzedac.

Haha,  prawda!
Faceci lubią wredne, a najlepiej w pakiecie z byciem ładną.
Vide wątek net12345 (?) - tego od 17 lat starszej wrednej baby XD

Dokładnie! Jak pisałam. My niby interesowaliśmy się prawie tym samym, bo np. bliskim wschodem, ale mąż z perspektywy polityki, gospodarki i wojskowości a ja z perspektywy religii, obyczajów, zmian obyczajowych i dyskusje były cudowne. Bo każde zwracało uwagę na co inne, widziało inne powiązania, związki, jedno uzupełniało drugie. Czad. Różnice są piekne.

No tak klotnie to nic dobrego, pozniej czlowieka prowokuja i grzeszy.  Mnie tez czesto faceci doprowadzali do grzeszenia jak mnie zdenerwowali glupimi odzywkami

Nie żadne tam zainteresowania, tylko

Innymi słowy - jak próbowałaś od faceta wymusić deklarację, to się zawijał.
Nic dziwnego, bo to tak nie działa. Twoje zainteresowania nie mają nic do rzeczy.

A jakie masz pojęcie o polityce i naukach ścisłych? Zerowe? To może panowie oceniali twój iloraz inteligencji po tym, czy umiesz swój PIT roczny rozliczyć?

No sorry, ale dla niektórych jest to bardzo ważne, aby nie popaść w konflikt z urzędem skarbowym

A tak na poważnie... Gdybyś umiała ciekawie opowiadać o jakimkolwiek temacie, pewnie by chciał drugiej randki, a nie z desperacji wysyłał ci fotki z penisem

Podobno jak cię widzą tak cię piszą... Czy jakoś tak to było...

Ok. Też tak uważam.
Nie ma nic bardziej sabotującego związek niż cisza i unikanie konfliktu.

Nietrafne to bylo wlasnie bo Freuda czytalam w gimnazjum, a Junga w szkole sredniej.

Jestem niesmiala nonkonformistka, szukalam wrazliwego nonkonformisty (to zeby facet byl delikatny, miekki i jednoczesnie nie sluchal spoleczenstwa jest u mnie na pierwszych miejsach). Rzadko sie smieje. Nie lubie gierek i uszczypliwosci. Nie lubie seksu. Jestem agnostyczka. Lubie czytac analizy wierszy, recenzje ksiazek i muzyki, kontemplowac piekno obrazow. Najwyzsza dla mnie wartoscia jest wolnosc i brak cierpienia.
Moim problemem jest to ze cale zycie lecieli na mnie scislowcy, a nie humanisci. I fakt ze mezczyzni z reguly lubia seks.

Jeśli mówimy o wspólnych zainteresowaniach, to akurat obracam się w takim środowisku, gdzie w ogromnej większości osoby łączą się w pary w obrębie niemal identycznych horyzontów. Poza pasjami, łączą ich często sprawy zawodowe. Na każdym niemal etapie takich znajomości widać, jak mocno ludzi potrafi to łączyć. Oczywiście nie musi to być gwarantem udanego związku Jednak już sam fakt, jaki daje możliwość spędzania wspólnego czasu stwarza szerokie pole do porozumienia, gdzie jedna strona w pełni rozumie podejście drugiej.

Odnoście humanistów oraz ich sposobu patrzenia na świat, to akurat nigdy nie czułem się z tym komfortowo. Może i warto posiadać zdolność konstruktywnego i złożonego wypowiadania się, ale zawsze wolałem konkrety i krótkie komunikaty. Ponadto sam fakt, że nauki ścisłe i przyrodnicze okazują się dla mnie zwyczajnie dużo bardziej ciekawe sprawia, że nie garnę się( i nie garnąłem nigdy) do wielu dzieł literackich. Zgodzę się z jedną z powyższych wypowiedzi, że wiele omawianych w szkole tematów okazało się koszmarnie nudnych, podczas gdy opisywanie zjawisk fizycznych czy procesów biologicznych stawało się tematem do poduszki

Oczytany miękki humanista to na dowolnym Orlenie za kasą można znaleźć.

ale tacy maja pewnie minimalna xd

O, to o mnie!

Aaa, ok. Nieważne już

Co prawda historia Romea i Julii niespecjalnie mi się podobała, ale to dramat, a nie romans. Moim zdaniem wiele lektur jest po prostu zbyt przestarzałych, albo nieodpowiednich dla osób w wieku nastu lat, przez co nie są w stanie za bardzo zrozumieć, o co w nich tak naprawdę chodzi. Dzieciakom w gimnazjum zapodaje się opowieść o dwójce ludzi, którzy popełniają samobójstwo, bo nie mogą być razem. Po co kłaść im takie rzeczy do głowy, nazywając to piękną, wzruszającą miłością? Z kolei z Lalki większość ludzi w klasie wyniosła tyle, że Łęcka to szon. O ile rozumiem wartość tych książek w świecie literatury, bo pokazują dawne obyczaje, język, różne przemiany społeczne i tym podobne, o tyle uważam, że powinno się skupić na nowszych dziełach, a tamte omawiać zdawkowo, bardziej w formie ciekawostki. Później rozwijać temat na studiach, gdzie ludzie są tym zainteresowani i w stanie pojąć treść. Dzieciaki o wiele bardziej by się garnęły do czytania, gdyby nie musiały przebrnąć przez Pana Tadeusza, czy innych Krzyżaków. W sumie mi z lektur najbardziej podobał się Mały Książe i Dziady. A z kolei niezmiernie irytowało mnie omawianie wierszy, bo większość nauczycieli nie pozwalała wyjść z interpretacją choć odrobinę poza klucz. Nawet jak autor napisał go, gdy był naćpany i sam nie wiedział do końca, co ma na myśli.

Książki, najbardziej fantastyka i literatura piękna.
Od czasu do czasu sama coś piszę. Lubię wymyślać różne historie.
Języki obce. Na tyle się w to wkręciłam, że traktuję naukę bardziej jak hobby.
Psychologia i genetyka, aczkolwiek specjalistką w tych dziedzinach nie jestem.
Tworzenie biżuterii z kamieni naturalnych i stali chirurgicznej. Moda.
Muzyka, seriale, anime, mangi.
Gry, zarówno te planszowe, choć tu wiadomo, trzeba towarzystwa, jak i te komputerowe.
Dla relaksu lubię grać w jakieś dziecinne gry, któregoś roku kupiłam sobie najnowszego Kangurka Kao i tak się wciągnęłam, że przeszłam go w parę dni.
A poza tym bardzo lubię gry przygodowe, z efektem motyla i horrory. Mega mi się podobało Resident Evil 2.
Więc chyba u mnie jest trochę mieszanie. Nie tylko stricte kobiece zainteresowania.
Oczywiście, nie mam tyle czasu, by wszystkiemu poświęcać tyle samo uwagi, ale praktycznie nigdy nie czuję nudy.

EDIT: Podzieliłam na dwa posty, bo wyszła mi niezła ściana tekstu

To moze wytlumaczysz kolezankom i kolegom w jaki sposob Jung definiowal Ekstra- i Introwertyzm?
Bo jak od dwoch lat czytam uzytkownikow, ktorzy oglaszaja, ze sa intro bo lubia siedziec w domu to mi rece opadaja

Bez kitu, ktoś naćpał się opium, czy innym eterem i na bombie napisał jakieś dzieło, a my dziesiątki lat później z pełną powagą omawiamy to na lekcjach języka polskiego. W dodatku nie możemy nawet luźno podyskutować, jak rozumiemy jego słowa, jakie budzą w nas skojarzenia, bo już z góry ustalono, co mamy o tym myśleć i pod żadnym pozorem nie wolno nam inaczej. Jakby autorzy mogli zobaczyć te napuszone miny niektórych polonistek, gdy próbujesz podejść do tematu od zupełnie innej strony, to sami by kisnęli ze śmiechu. Pewnie niejeden by przyznał, że ni cholera nie wie, co mu wtedy po głowie chodziło. Odurzenie narkotykiem minęło, na kartce był tekst, słowa w miarę do siebie pasowały, więc go opublikował. Oczywiście, nie twierdzę, że każdy pisał pod wpływem, albo że te utwory były gówniane. Sporo wierszy jest naprawdę pięknych. Po prostu wkurza mnie to umysłowe ograniczenie, jakie jest wymuszane na uczniach w szkołach. Zamiast docenić kreatywność i nieszablonowe myślenie, to robią wszystko, by zdusić je w zarodku.

Wracając do humanistów kontra ścisłowców, to z humanistami jest taki problem, że mówią/piszą dużo więcej ponad to, co dotyczy clou. Czyli nie szanują czytelnika zabierając mu czas na pisanie o nieistotnych rzeczach albo po raz pięćset piąty powtarzają to co zostało już powiedziane.
Ze ścisłowcami jest z kolei problem taki, jak zauważyłam gdzieniegdzie, że im mniej o czymś wiedzą, tym bardziej się tym fascynują udając znawców.

Bo ja pisałam o rzeczach z nauk ścisłych, że ich nie wiedzą i w nich udają, a nie o innych tematach. Nawet niedawno byłam świadkiem rozmowy dwóch fizyków, gdzie jeden z pełnym zaangażowaniem opowiadał komuś coś o fizyce fali, po czym przyszedł drugi i zaczął tamtego prostować. Zabawne są takie momenty. Wracając do rozmów Autorki ciekawe, czy chłopacy, z którymi się spotkała, również tłumaczyli jej coś o czym nie mieli większego pojęcia.

I jedni i drudzy - humaniści i ścisłowcy - potrafią się wtedy nieźle napuszyć.

Ja i mój facet poznaliśmy się i zeszliśmy na tle wspólnych zainteresowań. Inaczej byśmy w ogóle na siebie nie trafili.

To możliwe są związki tylko między fanem i fanką futbolu, albo entuzjastami hodowli kaktusów? Nie można zbudować trwałej relacji mając inne hobby? Liczy się wg mnie podejście do życia, podobne poglądy itp, a nie hobby. Ile można gadać o tym futbolu? Co mi z tego, że partner lubi to samo, jeśli na pozostałych polach nic nie gra? Mi nie zależało nigdy, by partner lubił koniecznie to samo, co ja. Tak jak pisałam wyżej, wspólne zainteresowania mogą pomóc na początku znajomości, jako punkt zaczepienia, by zacząć rozmowę. Ale potem to nie ma znaczenia.

Ja sobie nie wyobrazam ,zebym miala takie same zainteresowania co facet, bo oni maja nudne zainteresowania

Dla mnie tez liczy sie podobne podejscie do zycia i waznych kwestii a nie takie samo hobby. Nawet nie chcialabym zeby maz mial takie samo hobby jak ja, wole to, ze mamy rozne. Mamy za to kilka tych samych pasji i moim zdaniem to jest lepsze niz miec to samo hobby.

Mi jest potrzebne to, zeby moj partner mial takie same pasje, bo potrafi mnie wtedy lepiej zrozumiec i nie ma pretensji o to, ze jakis projekt, biznesowy lub prywatny zajmuje mi cale dnie i sa tygodnie kiedy prktycznie nie odchodze od komputerow. Gdyby nie dzielil ze mna pasji, to by tego nie rozumial i szybko by sie nasz zwiazek pewnie zakonczyl. Wiekszosc ludzi nie potrafi zajac sie soba i mialoby pretensje po jakims czasie, ze poswiecam sie tym co mnie pasjonuje zamiast dawac im wiecej uwagi.

No tak, niektore pasje mamy takie same. Za to hobbies mamy rozne.

zgadzam się z każdym słowem