Jak długo mieszkaliście mieszkacie u rodziców ?

A mowia, ze czlowiek jest najbardziej inteligetna istota,a chyba jako jedyny nie jest samodzielny wg prawa do 18 roku zycia. A takie np rybki wykluja sie i sobie szczesliwie plyna w swiat. Takie cielaki juz stoja i biegaja po 2-3 dniach max a ludzie sie caly rok ucza chodzic.  Takie lwiatka juz maja kilka miesiecy sie ucza polowac, a czlowiek sra pod siebie. Moze wlasnie dlatego zwierzeta sie tak duzo rozmnazaja, bo one nie maja zadnych obowiazkow, a jak maja to sa krotkotrwale, a czlowiekowi trzeba jedno to samo po tysiac razy tlumaczyc. Maly tygrys zrozumie jak mu matka tygrysica powie ,ze ma gdzies nie isc, a takiemu dziecku trzeba gadac non stop to samo i tak nie slucha

Stolicy sa zawsze najdrozsze. Dobrze,ze w Londynie nie mieszkam. Tam sa ceny z kosmosu, a zarobki niewiele wyzsze niz w innych miastach

Jako kobieta masz większe pole manewru w porównaniu do mężczyzny. Ten pozostający w rodzinnym domu "bo taniej" będzie zawsze postrzegany jako niesamodzielny maminsynek i po prostu życiowa niedojda.

.

Czy w mniejszym są mniejsze możliwości? Zakładam, że tak bo ja mieszkając te 20km od Warszawy nie mam nic. Im bliżej dużego miasta tym więcej "atrakcji" powinno być, a nie ma prawie niczego. Do samej Warszawy w tygodniu po prostu nie da się jeździć bo większość wszelkiego rodzaju grupowych zajęć, treningów, kursów itd. jest w godzinach 18-19, a ja nie raz w tych godzinach jestem jeszcze w pracy. Przypominam, że po pracy wypadałoby coś zjeść, umyć się i jeszcze trzeba dojechać. To nie biuro, że cały dzień jestem czysty i pachnący, na moich treningach to jeszcze jakoś przejdzie bo tam i tak jest się mega spoconym. Jednak mieszkając w tej Warszawie byłoby dużo łatwiej bo przynajmniej czas dojazdu odpada, byłoby po postu bliżej.

To znaczy jedynie tyle, że po prostu żyjemy w innych środowiskach. Powtarzam, ja nie znam nikogo kto SAMEMU lub W POJEDYNKĘ wyprowadził się od rodziców, to ZAWSZE następowało po znalezieniu partnera/partnerki. Nie znam nawet nikogo kto widziałby jakiś sens w wyprowadzaniu się nie będąc w związku lub nie mając jakiejś solidnej dysfunkcji czy patoli w domu.

Totalna bzdura, gdyby tak było to po ulicach chodziliby sami milionerzy, aktorzy, piłkarze, astronauci, lekarze itd. Nie ma czegoś takiego jak "chcieć to móc".

Z tym oszczędzaniem też nie jest tak łatwo. Żeby zaoszczędzić tyle by starczyło na mieszkanie trzeba by było zarabiać powyżej średniej krajowej. Zarabiając minimalną nawet nie wydając z tego nic nie odłożysz zbyt wiele, to wciąż będzie daleko od sumy potrzebnej na mieszkanie.

Nie nazwałbym tego wygodnictwem, raczej racjonalnością. Nikt świadomie nie chcę się wpakować w warunki gorsze niż miał wcześniej. Oczywiście można być naiwnym optymistą i myśleć coś w stylu "teraz się pomęczę, a jak znajdę lepszą pracę lub dostanę awans to na pewno będzie lepiej niż wcześniej". Mało kto już wierzy w coś takiego, zwłaszcza patrząc na znajomych, którzy albo po kilku latach wrócili do rodziców albo osiągnęli poziom maksymalnie ten sam co rodzice mając przy tym długi, depresję, alimenty i problemy z używkami. To prawda, że ludzie z pokolenia moich rodziców pod wieloma względami mieli turniej ale pod względem usamodzielnienia się i pójścia na swoje mieli łatwiej.

Przykład, moja znajoma mieszka na wynajętym z chłopakiem w Warszawie. Oboje ledwo wyrabiają na przetrwanie pracując po 12h i już podjęli decyzję o wzięciu wspólnego kredytu na 30 lat by kupić mieszkanie, nie mają ślubu ani dzieci, są razem niecałe dwa lata przy czym on jest jej pierwszym chłopakiem. Nawet nie zdążyli się dobrze poznać i pobyć w tym związku dłużej, a już chcą brać kredyt na całe życie bo inaczej nie mieliby jak mieszkać razem bo oboje mają domy rodzinne za daleko żeby opłacało im się dojeżdżać tyle do pracy.

Shini, są miasta i... miasta. Przypomnij mi, w jak dużej miejscowości zamieszkujesz? To nie jest przypadkiem wieś?
Ja w moim mam niemal wszystko i to w takiej ilości, że mogę wybierać i przebierać. W dodatku jesteśmy na tyle dobrze skomunikowani, że gdyby jednak było mi mało, choć nie jest, to spokojnie mogę korzystać również z tego, co oferują miasta ościenne.
Zresztą wcześniej dokładnie już wyjaśniłam o co mi konkretnie chodzi, za to Ty raz twierdzisz, że to musi być Warszawa, by zaraz potem wymieniać przeszkody, które nie pozwalają Ci korzystać z jej dobrodziejstw. Jesteś jedną, wielką sprzecznością.

Przecież nawet tutaj nie brakuje takich ludzi.

Sam się wyprowadziłem nie mając partnerki. Po prostu znalazłem kolejną, lepiej płatną pracę, policzyłem, że mnie na to stać i wykonałem krok (przeprowadzając się do innego miasta). Tym bardziej, że znalazłem współlokatora, kolegę z pracy i we dwóch wynajęliśmy 3 pokojowe mieszkanie. Kolejne mieszkanie też wynająłem z kolegą, ale innym. W kolejnym mieście. Samodzielny najem to chyba dopiero 4 albo 5 mieszkanie było. Potem się popsułem i musiałem wrócić do domu rodzinnego, żeby podreperować zdrowie, bo w tamtym czasie nie dałbym rady nawet zrobić zakupów i zwyczajnie nie miałem innego wyjścia.

Po prostu nie chciałem wisieć na rodzicach, bo nawet dokładając do rachunków zawsze byłem i zawsze pozostanę ich dzieckiem. Po prostu przychodzi taki etap w życiu człowieka, że chce się usamodzielnić. Nawet jeśli ekonomicznie oznacza to krok w tył. Ta samodzielność oznacza wolność i możliwość.....popełniania błędów młodości. Mogłem urządzić domówkę, mogłem sprowadzać przygodne dziewczyny.....mogłem robić wszystko to, co w obecności rodziców nie wypada, a czego młody człowiek potrzebuje, aby tej młodości faktycznie zaznać.

Masz kompletnie spaczone widzenie wyprowadzki. Dla ciebie to jakiś przymus i społeczna presja. Ja z kolei nie znam nikogo, kto by to tak widział.

Oczywiście, że tak jest. Chcieli, zapracowali i mają.

TO CZYSTE WYGODNICTWO. Bo mamusia posprząta, papu zrobi...

Nie masz znajomych. To po pierwsze. Po drugie ty się zatrzymałeś mentalnie na poziomie szkoły podstawowej. Siedzisz u jednego pracodawcy, własnego szwagra i boisz się wyegzekwować nawet należnych ci praw pracowniczych. Większość tak nie ma i jednak chujowe roboty rzucają bez żalu przenosząc się tam, gdzie lepiej płacą lub gdzie jest możliwość awansu. Ty siedzisz na dupie i czekasz na mannę z nieba.

Przestań kłamać, dobrze? Ty myślisz, że tu ludzie o kredyty nie występowali nigdy i nie realiów nie znają?

PS duże miasto = większe możliwości > to się nie tyczy ciebie, ani twojej pracy, bo tu chodzi o możliwość znalezienia lepszej pracy w większej firmie, co wiąże się z opcjami awansów lub z posiadaniem bogatego życia prywatnego (muzea, wystawy, kina, eventy), którego również nie masz.

Tak. Po prostu wynająłbym kawalerkę albo pokój. A tak wynajęliśmy 3pokojowe mieszkanie. Aczkolwiek na to konkretne mieszkanie i tak byłoby mnie stać samemu, bo wynajmowaliśmy od zakonnicy za jakieś śmieszne pieniądze.

W pierwszej pracy zarabiałem grosze, bo nawet pełnego etatu nie wyrabiałem. Po co mi było tam siedzieć? Poszedłem tam, gdzie lepiej płacili....właśnie po to, żeby mnie było stać się wyprowadzić.

Tak, mam podobne zdanie. Mało tego, ilość pustostanów jest OGROMNA. W samej stolicy prawie 200 tyś pustych mieszkań stoi.

Ale nie rozmawiamy tu o kupnie mieszkania, ale o wyprowadzce z domu, o usamodzielnieniu się. A przynajmniej kroku w tym kierunku.

Warszawa jest mega specyficzna, zwłaszcza po szturmie Ukraińców. Ale wcześniej lub w miejscach gdzie takiego problemu nie ma, to mieszkania do najmu można znaleźć bez większego problemu za niewielkie pieniądze. Na FB są całe grupy spod hasła 'współlokatora szukam', a też nie brakuje ogłoszeń lokalnych, często w gazetach czy na tablicach spółdzielczych od ludzi starszych, którzy chętnie komuś podnajmą pokój za garść drobniaków w zamian za okazjonalną pomóc z zakupami, drobne naprawy itp. Nie jest to rozwiązanie idealne, ale krok w kierunku dorosłości.

Mieszkanie z rodzicami jestem w stanie zrozumieć w kilku sytuacjach:
- ktoś ma problem zdrowotny
- jest to duży dom jednorodzinny z jakąś formą gospodarki rolnej
- ma się realnie spore zarobki, które w perspektywie max kilku lat pozwolą na kupno własnego M

Jak się mieszka u rodziców płacząc jednocześnie na brak partnerki i chujową robotę to sorry, ale na moje zrozumienie nie ma co liczyć. Tym bardziej, że są TBSy, są mieszkania komunalne itp. Możliwych rozwiązań jest na pęczki o ile się nie szuka wymówek. A umówmy się - 30latek na minimalnej i będący na garnuszku rodziców to nie będzie kąsek dla nikogo. Czasem trzeba zrobić krok w tył, żeby zrobić dobry rozbieg przed ogromnym skokiem do przodu.

To jeszcze odnieś to do zarobków oraz kosztów kredytów i przestanie już być to takie "tanie".

edit - jedne z najdroższych kredytów:
https://www.bankier.pl/wiadomosc/Oproce … 09603.html

a tu coś o realnym stanie posiadania:

https://businessinsider.com.pl/gospodar … ie/179x4cq

Więc tak - te ceny, które podałeś w odniesieniu do realnych zarobków i kosztów zakupu mieszkania są jednymi z najdroższych na świecie.

Bajki dla dzieci.

https://www.gov.pl/web/rozwoj-technolog … zny-kredyt

Jedyna interesujaca, ale bledna informacja, ktora prostowalem to fakt, ze Warszawa nie jest najdrozsza stolica w Europie - jest jedna z najtanszych (za ta sama ilosc pieniedzy co w Londynie za 1 mieszkanie, w Wawie kupisz 3 i Ci zostanie).

Fakt, ze w twoim mozgu "drogo" oznacza nie cene tylko sile nabywcza (bo tak Ci pasuje do sztywnych przekonan) to inna sprawa.
Ostatecznie pozwolilo Ci to na zmiane tematu z ciekawego na nudny - oswieciles mnie, ze Polska jest biedniejsza od Europy Zachodniej...

Czy coś jest drogie czy tanie to nie kwestia liczby bezwzględnej tylko tego czy ciebie na to stać, czy nie. Jesteśmy w europejskim ogonie jeśli chodzi o stan posiadania. Do tego mamy najwyższe koszty związane z kredytami hipotecznymi. To, że dla przeciętnego Francuza albo Brytyjczyka warszawskie ceny mieszkań są przystępne nie zmienia tego, że nasz rynek nieruchomości jest pojebany i dla zwykłego Kowalskiego zakup mieszkania jest prawie nieosiągalny.

To, że tle starej unii jesteśmy tani to winduje nam niebotycznie ceny z powodów, jakie przedstawił Szeptuch.

Czyli bardziej Cie stac na mieszkanie w Londynie czy Paryzu niz w Warszawie?
No nie.
Gadanie o tym co by bylo jakbys pracowal w Londynie i jakby babcia miala wasy nie ma sensu.

Proste:
1. Warszawa jest jedna z najtanszych stolic w Europie
2. Sila nabywcza w Polsce jest jedna z nizszych w Europie.

Oba powyzsze zdania moga byc (i sa) prawdziwe.
(I oba fakty nie sa niczym nowym ani zaskakujacym dla nikogo - bledne stwierdzenie, ze Warszawa jest najdrozsza stolica w Europie byloby czyms szokujacym - gdyby nie fakt, ze jest bledne)

Jack Sparrow

To chyba oczywiste (dla nas) że cena zawsze jest w odniesieniu do zarobków, tzw siły nabywczej.
Tak samo jak dostępność mieszkań i jego koszt, bo faktycznie Johny nie rozumie jak działa kredyt, zwłaszcza hipoteczny

Osobiście się nie zgodzę, że zakup nieruchomości jest taki prosty. Tzn może formalnie tak, ale będąc singlem w obecnych czasach trzeba by mieć chyba grubo powyżej średniej aby dostać sensowny i wystarczający kredyt, zwłaszcza w większym mieście, o Warszawie nawet nie wspominam, bo tu mieszkania już chyba tylko dla inwestorów. Sam wynajmuję pokój właśnie w Warszawie, współdzielę mieszkanie z innymi. Osobiście nie widzę różnicy w tym, a mieszkaniem z rodzicami, bo i tak nie mieszkamy sami. Oczywiście to jeszcze zależy kto ma jakich rodziców, jeśli jacyś toksyczni to warto się wyprowadzić jakkolwiek. Jedyna samodzielność to taka, że sam się "ogarniam" zakupy, gotowanie itp. Ale akurat u mnie to samo miałem w domu, nigdy nie żerowałem na rodzicach. Czemu nie wyprowadzę się do tanszej miejscowości? Tam i tak aby wynająć coś samodzielnie musiałbym wydać prawie połowę pensji, a to moim zdaniem nieadekwatne. Co do kredytu to jak wyżej wspomniałem miałbym pewnie taką zdolność, że nic bym nie kupił nawet na wsi, mimo, że nie zarabiam minimalnej.

Odcięcie pępowiny nie oznacza zerwania relacji z bliskimi.

A co do tej zależności od innych - brzmi świetnie, dopóki nie weźmie się pod uwagę faktu, że zależność od innych w jakimś aspekcie, np. finansowym, nie dotyczy wyłącznie tego aspektu. To wiąże się również z brakiem decyzyjności, więc o ile ktoś nie jest w stanie stwierdzić z całą pewnością, że o tak, całe życie chce spędzić w ten sposób, to raczej sporo ryzykuje.

Jesli zamiast zatrzymywac sie na negatywnym twierdzeniu, podjelabys probe pozytywnej definicji, po czym chwile zastanowila nad jej implikacjami to sadze, ze podzielalabys sentyment.

No rownie dobrze mozesz powiedziec, ze ludzie nie powinni kochac albo zakladac firmy bo sporo ryzykuja.

Napisałeś tak, jakby naturalną konsekwencją odcięcia pępowiny było ładowanie na kozetce u psychoterapeuty, bo się nie ma do kogo gęby otworzyć.
Nie, normalnie to tak nie wygląda.

Z firmą czy związkiem może się udać albo nie, a jak się nie uda, możesz próbować do skutku.
Jeżeli uzależniasz się od kogoś w jakimś aspekcie, ale tak dosłownie uzależniasz, to automatycznie nie podejmujesz sam pewnych powiązanych z daną kwestią decyzji.

Nie udawaj idioty większego niż jesteś.

Podałeś debilny przykład podziału ról w związku i wyciągnąłeś jeszcze bardziej debilne wnioski. W rzeczonym przykładzie nie ma absolutnie żadnej zależności. Jest wspólnota małżeńska z dobrowolnym podziałem ról i obowiązków.

Zależny to jest np Shini od swojej rodziny. Albo Miklosza. Przy czym Miklosze idzie zrozumieć, bo jest po prostu niepełnosprawnym umysłowo autystykiem. Ale Shini, czy wielu podobnym mu inceli jest zależnych od rodziny. Oni samodzielnie nie są w stanie wykonać żadnej czynności, ani nie są w stanie dokonać życiowych zmian. To jest zależność.

A nie dobrowolny układ partnerski.

Johny - podałeś po prostu debilny przykład, w którym nie ma absolutnie żadnej współzależności. Opisałeś związek dwójki dojrzałych ludzi, w którym obie są zdolne do realizowania obowiązków domowych, pracowych i ogólnie - życiowych. Tu nie ma żadnej zależności pomiędzy nimi, jest jedynie dobrowolny, wypracowany podział ról i obowiązków.

Pępowina i zależność o jakiej mowa w tym wątku oznaczają brak decyzyjności, brak dojrzałości i nieumiejętność samodzielnego egzystowania w społeczeństwie.

A ty stawiasz znak równości pomiędzy wyprowadzeniem i się i ekonomiczną niezależnością od rodziców z zerwaniem jakichkolwiek więzi rodzinnych próbując udowadniać, że nie ma czegoś takiego jak samodzielność, bo każdy od każdego jest zależny co wynika ze specjalizacji postępu społeczno-ekonomicznego. A to jest po prostu górnolotne, filozoficzne pierdolenie.

Myślę, że dobrze wiesz, co mam na myśli.

To nie jest zależność od drugiej osoby. To, że ja gotuję, a partner kosi trawę, nie oznacza, że on beze mnie umrze z głodu, a ja bez niego wyhoduję dżunglę. Niemniej chciałabym zobaczyć to CV na kucharkę z doświadczeniem typu "gotowałam w domu obiadki".

Dla mnie zależność finansową będzie np. wtedy, kiedy dorosłe dziecko zostanie w domu rodzinnym w imię tej wymiany przydatności. Np. rodzice kasiaści, wielki dom, działka, kupa roboty, ale rodzice nie mają czasu się zajmować. No przecież brzmi całkiem rozsądnie, zostać w domu, ogarniać za starszych rodziców chałupę, w zamian mieć utrzymanie i "kieszonkowe". Wszyscy przydatni, po co płacić obcym, bla bla... Tylko jak potem takie czterdziestoletnie dziecko pozna drugą połówkę i dojdzie do rozmów o wspólnym mieszkaniu, to pojawia się problem, bo partner(ka) wcale dotychczasową przydatnością nie musi się interesować. Osoba "samodzielna" się w jakiś sposób dostosuje. Osoba "ja tylko robię X" nic innego nie wniesie. No chyba że wierzymy, że każdy czterdziestolatek bez problemu znajduje pierwszą pracę, utrzymuje się itd., będąc w tym samym miejscu co reszta dwudziestolatków.

A druga sprawa to decyzyjność nawet bez związku na horyzoncie. Można sobie snuć wizję, jak to ładnie wszyscy dla wszystkich są przydatni, ale tak naprawdę zawsze osobą decyzyjną będzie ta, która wnosi najwięcej; najczęściej właściciele mieszkania, czyli rodzice. Nawet jeśli "dziecko" w jakiejś kwestii decyduje, to tylko dlatego, że mu na to pozwolono, a nie dlatego, że tak po prostu jego zdanie się liczy.

Bycie zaleznym nie jest fajne. Przeciez to niewolnictwo

Albert Einstein by sie nie zgodzil.
Ale Ty pewnie jestes madrzejsza

Wedlug Einteina to Ty jestes wiezniem (swojego egoizmu).
A skutki - samotnosc i zagubienie - widac po celowosci twojego przebywania na forum

Rzecz w tym, że ja nawet nie mówię o pasożytowaniu, bo to jest przykład skrajny, który chyba dyskusji nie wymaga. Natomiast bardzo rzadka jest sytuacja takiej zależności, hm, w dwie strony. Najczęściej to jednak mamy dziecko, które coś tam robi, więc pasożytem jako takim nie jest, ale jednak bez którego rodzice świetnie by sobie poradzili (no bo, hej, skoro radzili sobie z wychowaniem dziecka, to raczej rzadko pomoc dziecka dorosłego staje im się niezbędna).

Ale nikt o niczym innym chyba nie pisał. To Ty zrownałeś odcięcie pępowiny z brakiem jakiekolwiek bliższej relacji z rodzicami, który skutkuje koniecznością wyplakiwania się terapeucie. Z tym się nie zgodziłam, więc szczerze nie mam pojęcia, skąd cała reszta się wzięła.

Ja napisalem, ze koniecznosc placenia aby nas wysluchano jest nie skutkiem "odciecia pepowiny" tylko przyjecia tego rodzaju frazesow jako czesc swojego myslenia.

Zostajac przy samej "pepowinie" - zalozmy, ze dokonujac wyborow w zyciu kierujesz sie akceptacja rodzicow.
Ktos Ci mowi, ze powinnas odciac pepowine.
Co to oznacza w praktyce? Co robisz?

Psychoterapeutyczne frazesy powiedza Ci, ze powinnas "postawic granice".
Mowisz rodzicom, ze nie zyczysz sobie aby oceniali twoje wybory.
Rodzice odpowiadaja Ci, ze robia to bo wazne jest dla nich abys miala dobre zycie.
Co odpowiadasz?

Psychoterapeutyczne frazesy podpowiedza Ci, ze rodzice Ci robia "guilt tripa", probuja Ci zagrac na emocjach.

2 kroki dalej juz rodzice sa "emocjonalnymi wampirami" a Ty powinnas "przeciac pepowine" ograniczajac z nimi kontakt bo maja na Ciebie "zly wplyw" i "nie szanuja twoich granic".

To jest schemat u ludzi czytajacych to gowno albo chodzacych na "terapie".

A z rodzicami, tak jak z reszta ludzi, trzeba sie nauczyc dogadywac.
Nie byc roszczeniowym i "stawiac granice" - to robia ludzie, ktorzy sa bezsilni bo maja niskie umiejetnosci w interakcjach z ludzmi.
Dogadywac sie - to jest nauka, ktora przychodzi z dojrzaloscia - skupieniem na swiecie dookola - a nie egzaltowanym masturbowaniem sie wlasna introspekcja.

A jak często widziałaś sytuację, w której rodzic robi się chory i stary natychmiast po tym, jak dziecko zaczęło być dorosłe?

Nie. Dla mnie odcięcie pępowiny w tej sytuacji będzie oznaczało tyle, że rodzice mogą sobie oceniać, proszę bardzo, ale że w żaden sposób te oceny na mnie nie będą wpływać. Imho jeśli muszę im "zamykać buzie", żeby się dobrze czuć, to o żadnym odcięciu pępowiny nie ma mowy, zamiatam problem pod dywan. Odcięcie pępowiny = mogę żyć bez aprobaty/z dezaprobatą rodziców, a nie, że wymuszam, żeby tej dezaprobaty nie słyszeć. Oni są dorośli i wolno im mieć swoje zdanie, ale ja też jestem dorosła i ich zdanie na mnie nie ma wpływu, jeśli na to nie pozwalam.

No i to bylo dobre podejscie.
Czlowiek zrywal relacje wtedy kiedy sam doszedl do wniosku, ze nie chce w niej byc.
A nie dlatego, ze mu jakas ksiazka czy psychoterapeuta zasugerowal, ze powinien byc bardziej samodzielny (tylko ja widze ironie w mowieniu ludziom aby byli samodzielni jednoczesnie samemu sugerujac im co jest dla nich dobre - przy okazji absurdalnie udajac, ze oni sa jakimis magicznymi, przezorczystymi lustrami?)

Jack Racja, czynniki, które decydują o przyznaniu kredytu są rozmaite, po krótkim namyśle zapewne te fakty, o których wspomniałeś stają się oczywiste. Natomiast mam wrażenie, że do ludzi najbardziej przemawiają jednak zarobki. Szczególnie ich wysokość. Wiadomo, że ludzie na różnych etapach życia mają odmienne priorytety, ale nie znam osobiście nikogo w moim otoczeniu, kto przepracowuje cały ten okres, powiedzmy, 15 lat od końca studiów do 40stki wyłącznie na zasadzie umowy o pracę, otrzymując stałe wynagrodzenie co miesiąc. Patrząc na dalsze ich losy spora grupa prowadzi działalność gospodarczą, polegającą zazwyczaj na wykonywaniu odrębnych zleceń dla różnych klientów. Zatem niekoniecznie od razu się decydują na kupno mieszkania, gdyż priorytetem jest dla nich najwidoczniej taka a nie inna forma zarobku. Jeśli zaś idzie o stałe zatrudnienie, to nie każdy też ląduje od razu w dobrej czy znakomitej wręcz, rozwijającej się firmie, w branży, która rewelacyjnie rokuje. Może też przez jakiś czas woli wydawać zarobione środki na zupełnie inne cele. Jeśli dla banku dużo korzystniejsza jest sytuacja, kiedy ktoś pracuje długo w jednym miejscu, to nie wiem, czy znajdzie się aż tak dużo osób, gotowych spełniać takie wymogi. Dzisiaj nawet praca na jednym stanowisku, choćby dobrze płatna w perspektywicznej branży staje się dla wielu osób zwyczajnie nudna. Każdy tutaj chyba musi wypracować sobie jakiś kompromis.

Sam jestem dość ciekawym przypadkiem Mam nienormowany czas pracy, w dużej mierze oparty na zleceniach. Co więcej, są one znacznie rozbite sezonowo.
W żadnym wypadku nie liczę na otrzymanie kredytu, ale z drugiej strony za nic w świecie nie zrezygnuję z mojego trybu pracy - zwyczajnie mnie kręci a cała reszta nie ma dla mnie już kompletnego znaczenia. Niejako sam jestem "zmuszony" intensywnie poszukiwać zleceń, czy raczej swoich klientów, jeśli można to tak nazwać. Na samą myśl o tym, żeby się przesiąść za biurko i robić od 8 do 17 od poniedziałku do piątku, wywołuje u mnie dreszcze...

Eee, co? Gdzie znalazłeś radę "przestań się martwić"? Jeśli ktoś się przejmuje cudzą opinią, to od takiej rady nie przestanie, ale to powinien być, hm, pożądany stan rzeczy/efekt terapii/cokolwiek, do czego się dąży, a w tej rozmowie - to dla mnie będzie znaczyło odcięcie pępowiny. Bo można pewnie rodzicom zabronić komentować, ale zmiana zachowania rodziców nie może oznaczać, że dziecko odcięło pępowinę.

Bo książki psychologiczne i terapia nie są dla wszystkich, a dla tych, którzy tego akurat w danym czasie potrzebują. Po co terapia osobie, która nie ma problemów w relacjach i jest jedynie  w tych relacjach, które są dla niej dobre i budujące, a ucina relację, które ewidentnie są dla niej akurat szkodliwe?