Jak sobie z tym poradzić? - Netkobiety.pl

Nie zapominaj z jakiego domu on wyszedł i jaki był tam poziom nauczania.

Autorka nie uwstecznila się przez te znajomość, lecz raczej ubogaciła, ponieważ dowiedziała się , kolei mnóstwo innych rzeczy, o których wcześniej nie miała pojęcia.

A skoro już tak sobie rozmawiamy, to powiem szczerze, że wiele razy w swoim życiu przekonałam się, że zwykły prostu chlop bez szkół jest sto razy madrzejsxy od wielu profesorów.
Ja kocham słuchać opowieści mądrych prostych ludzi. Oni niczego nie komplikują i doskonale rozumieją rzeczywistość.
Zamiast chodzić do wydumanych zmanierowanych psycholozek lepiej pójść do mądrej babci albo mądrego dziadka i tych ludzi prosić o wyjaśnienie swoich problemów.
A oni prostym językiem wszystko wyjaśnia najlepiej bo nie są jeszcze skażeni mundrymi specjalistami, może nawet o nich nie słyszeli.
Ich mądrość spłynie na ich języki prosto z życia.

A ty nie zapominaj ile lat temu to było, bo koleś od ładnych paru lat mieszka w PL i nie jest to jego pierwszy związek.

Że istnieją płaskoziemcy? To jest wiedza kompletnie zbędna. Wiedza jest wartością dodaną, jak prowadzi do rozwoju. Tutaj nie ma tego kryterium.

Mądrością ludową na poziomie 'to je amelinium, pan tego nie pomalujesz'. Mamy tu taką Julkę, która dokładnie tak ma. Efekt jest taki, że nie potrafi liczyć do siedmiu. I nie jest to żart, to wyszło w innym wątku.

Tia, widać na załączonym obrazku skoro trzeba tłumaczyć, że Księżyc jednak nie świeci swoim światłem, że jest coś takiego jak ewolucja i inne podstawy tego pokroju.

Ok. Mój nieżyjący dziadek był bardzo mądry. Utrzymał żonę i 4 dzieci. Był mistrzem w swoim rzemiośle (tak, miał stopień mistrzowski w zawodzie). Przeżył wojnę, choć wywieźli go naziści jeszcze w 39 roku. Po wojnie pomagał odbudowywać kraj swoimi rękoma i poprzez naukę kolejnych pokoleń specjalistów murarzy. Jego modelowym rozwiązaniem wszelkich problemów była wóda i wpierdol.

Takich mądrości słucham każdego ranka od lokalnych meneli czekających na otwarcie żabki.

Jacku, ja nie o takich ludziach piszę. Jak Ci to wytłumaczyć. Myślę, że porządnych ludziach, którzy znają życie od podszewki, znają się na ludziach i bez żadnych książek wiedzą, co jest mądrym posunięciem a co głupim. Taki mędrzec spojrzawszy tylko na te Twoja była od razu wiedziałby że to latawica i zły materiał na żonę czy matkę.
Powiedziałby Ci to prosto i krótko s jego argumenty byłyby dla Ciebie tak zrozumiałe, że wyszedłbys od tego medrca i wyleczony i z podjęts decyzja. Tacy ludzie mają potężna siłę, gdyż życie ich zahartowalo.

Siur. To taką komunistyczną propagandą zaciąga, że szok.

Było kiedyś takie reality-show "projekt lady", jak myślicie, czy te wszystkie zachowania o które oni się kłócą, a które opisała autorka, byłyby pochwalone, bo tak zachowuję się dama czy jednak zostałyby przyjęte z dezaprobatą przez kobiety, które to reality-show prowadziły?

Które zachowania byłyby pochwalone a które nie? Co "wypada" robić damie a co nie?

Jacku, nie wiem ile masz lat, jednak na pewno jesteś bardzo młody.
Uwierz mi na słowo, że propaganda komunistyczna, jaka kiedyś uprawiano ( dalej zresztą jest uprawiana tylko domyśl się przez kogo) nawet nie zbliża się do poziomu dzisiejszej propagandy. To co teraz robione jest ludziom to poziom najwyższy, tak źle nie było nigdy wcześniej.

Może spróbujcie terapii dla par ? On przy okazji oswoiłby się może generalnie z czymś takim jak terapia i zachęciłoby go to, do terapii indywidualnej, która na pewno by mu się przydała.

A dlaczego uwazasz ze jego poczucie wartosci jest na glebie i trzeba je odbudowac?

To chyba macie szklaną kulę

Owszem tak się zdarza, bo trudno wyrwać się z toksycznego związku, ale nie sprawdzi się w sytuacji autorki, bo widać to jest silna kobieta, potrafiła wyrwać się z poprzedniego toksycznego związku, to i teraz da radę, jak będzie taka potrzeba.

Ja natomiast dziwię się Twojej postawie, nie trzeba znać problemu z autopsji, wystarczy wiedza ogólna i wyobraźnia, żeby wiedzieć, jak ciężko żyć w związku z kimś, który intelektuanie nie dorasta do pięt czy jest niezdrowo zazdrosny, tu nawet cierpią oboje...

Nie mówimy tu o takich zazdrośnikach, ale oni też pewnie mają ciężko, stałe myśląc o ew. zdradzie, też nie do końca na własne życzenie, ale to ich problem.

Autorka już wcześniej chciała zrobić porzadek że swoim życiem, nie jest tak, że słuchała forum, to był tylko kop do działania.
I może nawet dobrze, że taki konkretny, bo inaczej sprawa by się pewnie ślimaczyła.

Widzisz, tutaj mamy do czynienia mimo wszystko z (chyba wbrew temu co pisze Jack Sparrow)  nie tak popularną kwestią, mamy dwie strony sporu i oba stronnictwa mają swoje racje.  Z jednej strony osoby dostrzegające już nawet nie dno, ale głęboką czeluść, od której zaczynał partner autorki, to jaka przepaść była i mimo jego postępów wciąż jest między nimi i pewne cechy (jak chorobliwa zazdrość) które kiepsko rokują. Z drugiej strony mamy jednak zdumiewające wręcz tempo zmian na korzyść u tego faceta, a przede wszystkim WOLĘ dalszego dokonywania zmian wynikającą z uczucia do autorki. Fakt, wstrząsający i budzący obawy jest wniosek że tego faceta trzeba przestawić o 180 stopni w większości aspektów jego życia, niemniej jednak bardzo znaczne przestawienie już się dokonało. I jeśli on ma tak silną wolę zmian motywowaną uczuciem do autorki, to trzeba się liczyć z tym że jeśli ona się z nim rozstanie, to (zwłaszcza w kontekście jego wychowania) on wróci do punktu wyjścia albo nawet gorzej. I wtedy dopiero jego kolejna kobieta DOPIERO (szybko lub z czasem) pożałuje że na niego trafiła, bo jeśli teraz jego wysiłki w kierunku zmian zostaną spuszczone w kiblu, to bardzo możliwe że on uzna że były one błędem i będzie postępował tak jak go rodzice wychowali. Nie wykluczam nawet że dojdzie zaciętość i stereotypowe podejście w stylu "z babami to jednak trzeba krótko", stanowiące odreagowanie odrzuconych starań.

Słuchaj, takie tempo zmian byłoby możliwe, jakby typ przyjechał z Zakaukazia, gdzie ani prądu, ani internetu, ani niczego. I przyjechał dopiero co i ma oczy jak 5zł, bo żył w wieku XIX, a teleportowało go w XXI wiek. Tym czasem typ przyjechał z Ukrainy i już od paru ładnych lat jest w PL. I też nie chowa się po kątach, tylko pracuje, sprowadził swoją rodzinę i był w różnych związkach.

I co? I dopiero teraz, magicznie jak za pstryknięciem palcami traci kompletnie tożsamość i zmienia się w tempie jazdy bolidów F1? No nie. O ile to prawda, to był dłuższy proces, a przypisanie tych zasług autorce wątku to tylko sposób manipulacji. Z resztą - niby ma taką dobrą relację z rodziną, a po takiej kłótni nikt się nie skapnął, że coś się stało? I tak łatwo uwierzyli, że tylko w odwiedziny przyszedł? Po tak grubej akcji? Z niby tak silnymi uczuciami w tle? Osoba tak niestabilna emocjonalnie nagle umie trzymać wszystko na postronku?

Tak jakby co się stanie z typem po ewentualnym rozstaniu to nie problem autorki. Trwanie w związku z takich powodów jest debilnie głupie.

Typ odegrał scenkę perfekcyjnie. On odwalał toksyczne akcje, a teraz to ona go przeprasza i będzie głaskać po główce. Jeszcze ze 2-3 razy i babka sama zabunkruje się z nim w czterech ścianach i nie będzie nigdzie wychodzić, w żaden sposób się realizować, żeby nie ranić jego uczuć.

Jej dzisiejszy wpis jedynie potwierdza to, co pisałem wcześniej.

Zgadzam się w stu procentach, ten związek był, jest i będzie toksyczny.
Totalnie nie rozumiem tłumaczenia chłopa ze on z jakiejś ukraińskiej wioski gdzie wiedza zapomniała zajrzeć. Moj partner pochodzi z bieszczadzkiej wioski i nigdy nie uważał ze ziemia jest plaska ( oraz wzbraniał się od wiedzy) mało tego, uważam ze jest jedna z mądrzejszych życiowo osób jakie spotkałam.
nie rozumiem bronienia tego faceta i wmawiania ze ma w sobie mądrość życiowa czy co tam innego ( nie mogłam tych postów przeczytać do końca bo ..... po prostu nie mogłam).
Czy chłop myślał jak się czulą autorka i czy miał wyrzuty sumienia jak jej robił sceny zazdrości albo jak jej nie pozwalał obierać się tak jak ona chce. Czul ZERO wyrzutów bo on już od dawna tresuje ja sobie pod swoja modle.
Ale jak widać niektórzy powiedzą 'wspaniały partner'

Wydaje mi się, że po prostu jesteś z innej epoki niż autorzy twierdzeń, że wartość toksyka tkwi w jego ekhm…życiowej mądrości :-O

Zobacz kto to pisze, np. stara baba, przez życie której przewinęło się stado facetów najgorszej maści, bo jacyś narcyzi, psychopaci, ekstremalne brudasy, brrrrrr…. Gdzie byłaby ich samoocena, gdyby okazało się, że zmarnowali swój potencjał przy  tego pokroju osobach.

Nie rozumiem skąd wyciąganie wniosków ze nigdy nie byłam na wsi u naszych wschodnich sąsiadów. Ale nie jest to ważne czyli jak rozumiem muszę bronic chłopa bo on z zapadłej ukraińskiej wsi wiec to co robi tej dziewczynie to ok bo on jest ze wsi wiec takie zachowanie jest norma, jakby był w blokowiska gdziekolwiek to już nie byłoby ok?
Tak na marginesie widziałam intelektualne ubóstwo u ludzi z dużych aglomeracji miejskich wiec nie zrzucajmy wszystkich do jednego wora pod tytułem on ze wsi to mogę być głupi i trzeba im to wybaczyć.

OK Jack, a teraz spójrz na takie wyjaśnienie przypadku (musisz przyznać że ma sens): gość pod silnym wpływem rodziców (z którego jak widać się wyzwala), przez te kilka lat za sprawą rodziców i ukraińskiego pochodzenia nie został wciągnięty do innej, lokalnej (w domyśle: polskiej, nowoczesnej) grupy społecznej, więc nic się nie zmieniało. Dopiero poznana dziewczyna stała się bodźcem do zmiany środowiska i zmian. Zresztą wcześniejsze argumenty potwierdzałoby to że on nie jest w stanie podjąć prób asymilacji z jej środowiskiem.

A mnie sie wydaje ze zamiast analizowac jego to powinnas sie zastaniowic nad soba. Co powoduje ze wchodzisz w relacje ktore nie sa dobre dla ciebie. Dlaczego bronisz przemocowcow i te relacje ciagniesz... w pierwszych zwiazkach partnerzy cie bili i ty to znosilas - do jakiegos czasu. A co myslisz ze ten obecny robi? To samo, tyle ze nie wali reka w twarz tylko cie maltretuje emocjonalnie a ty go jeszcze tlumaczysz. A jego wielka milosc? Czy to milosc czy tez wygoda i manipulacje ciebie? Osoba ktora kocha nie chce sprawiac przykrosci osobie kochanej.

Poczytaj troche odnosnie "conditioning" - uwarukowanie, programowanie podswiadomosci etc oraz projekcji bo mnie sie wydaje ze swoje emocje i potrzebe milosci przekladasz na niego., Ty go kochasz a on chce cie posiadac. Jego emocje nie sa zdrowe.
Tlumaczenie tego zabita wies ukrainska jest nie na miejscu bo to tak nie dziala. Wiem cos o tym.

Nic dodać, nic ująć.

Nawet jakby to były jednorazowe akcje. Ilość kobiet w jego historii świadczy o tym, że nie siedział pod kloszem w domu, ani nie siedział w jakiejś zamkniętej enklawie, ani nie siedział zamknięty w domu czytając biblię. Socjalizował się. Intensywnie.

Bez papierów nikt cię nie zatrudni (kwestia OC i odpowiedzialności prawnej jak komuś coś się stanie). Jak masz papiery i nie masz wyglądu - podobnie - nikt cię nie weźmie. Tutaj rynek jest mega wymagający, bo konkurencja jest bardzo duża.

Że pracuje z mężem siostry to mi chodziło to, że nie pracował w jakiejś losowej grupie ukrów, tylko pracował z Polakami. Czyli w domyśle - nie izolował się i jego zarówno wiedza, jak i przekonania musiały być poddawane próbom.

Nie da się funkcjonować w XXI wieku przez 6 lat i mieć tak ograniczoną wiedzę i tak skrajne i ortodoksyjne przekonania. Nawet krajowe szury wiedzą więcej tylko po prostu to negują.

Oj ulle, a skąd wiesz, że akurat młodzież pouczasz?

Też znalazłaś powód żeby opuścić forum, jakby akurat  bardzo to miało dotknąć Twoich przeciwników.
Wrzuć na luz i baw się dalej

Agnes, Szeptuch dziękuję.

Ulle, stanowczy sprzeciw z mojej strony! Już i tak rozsądnych użytkowników firum da się policzyć na palcach jednej ręki. Daj spokój i nie przejmuj się gówniarą, ktora kilka lat temu była w czarnej dupie, pk czym udało jej się uczyciowo trochę wygrzebać, złapać jakiegoś frajera,zaciążyć i ueaza zd wszystkie rozumu pozjadała (choć wśród tych co niedawno urodziły to nie byłby jednostkowy przypadek zdrowego odpału). Nie przejmuj się i pisz dalej.

Po przeczytaniu pierwszego posta od autorki chciałem napisać: uciekaj i to jak najszybciej. Później czytając inne uwagi i odpowiedzi autorki nie byłem już taki pewny. Kiedyś doradziłem koledze rozwód- był w ciężkim momencie z żoną a jego żona to była zołza jak cholera. Oni to naprawili dziewczyna się ogarnęła. Są od lat para i jest ok. Mylilem się choć miałem mocne podstawy zeby doradzać rozwód. Cóż takie życie. Dlatego nie wyrzucam juz z siebie z szybkoscia swiatla rad. Teraz powiem: Autorko trzymam kciuki zobacz co się uda zrobić. Dobrze ze przeprowadziłaś rozmowę z facetem i dobrze ze właśnie tak jak to zrobiłaś. Choćby pojawiło się 10000 odpowiedzi o forumowiczów to i tak od Ciebie wszystko zależy. Jeśli miałbym coś doradzić to ustal sobie ramy czasowe do kiedy podejmiesz decyzję. Trochę obawiam się tego że facet "ułoży" się pod Ciebie ale będzie to tylko gra (bo chce z Tobą byc) bo w wgłębi duszy będzie go zżerać zazdrość. Wtedy to tylko wyrok z odroczeniem. Chyba że zrozumie (jeśli to mozliwe) ze może Ci ufać. Martwi mnie też ze na dluższa metę w związku ludzie powinni nadawać na tych samych falach (poziomach). Ja nie wiem czy on może Cie dogonić. Z czasem będzie to większy problem dla Ciebie niz dla niego. Ale duża jesteś Ty decydujesz nie wydajesz się osoba która da się omamic i zmanipulować. Zobacz co będzie - jak stracisz pół roku to trudno świat się nie zawali. Tylko je wpadnij

P.S. co by nie gadać fajnych facetow na świecie trochę jest. Trafić na 4 (5?) pod rząd z problemami to jak rzucać szóstke kostką 4-5 razy pod rząd. Raczej nie ma w tym przypadku. Spróbuj się zrozumieć, co Tobą kieruje (może terapeuta który spojrzy na to z boku?). Jest jakiś klucz według którego dobierasz facetow. Takich jacy Cie pociągają ale po chwili orientujesz się że nie tędy droga. A potem znów taki sam facet.

Powodzenia!

O matko.
Jedyne co mi się nasuwa to to, że jeśli ktokolwiek pierwszy zdradzi - to on. Najpierw chce Cie zawłaszczyć to a potem jak już się od niego uzależnisz to będzie robił co chciał.

Ale jest mądra, nie dasz się w to wrobić. Mam nadzieję.

Nie ma różnicy. Każdy z nas jest dorosły i jest odpowiedzialny sam za siebie. To od drugiej osoby zależy czy się posłucha, czy nie. Czy zrozumie metaforę, czy nie. Czy spojrzy na swoją sytuację z innej perspektywy czy nie. Różni ludzie zapewniają różne punkty widzenia. A to daje możliwość rozwoju.

Te osoby latwo rozpoznac po tym, ze przychodza z gotowa narracja / przekonaniami i nie szukaja refleksji, zmiany tylko potwierdzenia swoich opinii (np. ze nie ma w nich zadnej winy [Lazardo], albo ze ich przykra sytuacja zyciowa jest niezalezna od nich [rakastankielia]).
Z uwagi na to, ze ich celem jest uzyskanie potwierdzenia to odpowiednio filtruja i przeksztalcaja swoje historie aby je uzyskac.

Ale jest tez mnostwo osob z autentycznymi problemami, ktorzy sa zainteresowani roznymi punktami widzenia.

Tym drugim - wierze - wszystkie dobrze uargumentowane rady (niezaleznie od opinii) maja szanse pomoc wczesniej badz pozniej.
Tym pierwszym sam nie wiem jak pomoc ale mam nadzieje, ze kiedys dzieki interakcjom z nimi (oraz nauce i refleksji) znajde sposob.

Ci pierwsi, to raczej narcyzi, bo oni mają przecież ogromne problemy z samotnością, a ich często nawet liczne latające małpy nie dają im pomocy. Narcyz potrzebuje miec latające małpy, ale mimi gardzi.
Tym ludziom nie da się pomoc
Druga grupa, jak najbardziej nadaje się do dyskusji, do terapii.

Ja właśnie też tak robię, oddaje po prostu dług, który mam u wielu pomagających mi wtedy ludziom, a szczególne tej jednej.
Uważam takie postępowanie za w porządku, chce żeby inni skorzystali na moim doświadczeniu.
O, dwa razy Ci odpisałam, ale to nic nie szkodzi.

To prawda, karawan.
Nie, nie jestem tą kurator.

Cześć, wracam po kilku dniach, aby opowiedzieć, jak się rozwinęła sytuacja.

Po tej kłótni, po tym jak pojechał do rodziców i wrócił, jakoś bardzo szybko się dogadaliśmy. On nie miał do mnie pretensji, a ja mu dałam szansę. Tak się akurat złożyło, że do mnie napisały koleżanki aby lecieć na miasto, i z kamieniem na sercu mu o tym powiedziałam spodziewając się mimo wszystko jakiegoś problemu. Miałam wyrzuty, że tak niedługo po poważnej kłótni.
On natomiast nie miał z tym w ogóle problemu, zaprosił brata i przyjaciela i pojechali na supa. Później ja wyszłam, okazało się, że oni też i nikt nie miał z niczym problemu. Chyba po prostu to, że miał towarzystwo sprawiło, że wyluzował. W pewnym momencie poprosił, żebym nie wracała przed 1 bo chcą posiedzieć jeszcze u nas sami. Jego brat został u nas na noc, a ja wróciłam chwilę przed 2.

Następnego dnia popędziłam na kacu do pracy (tak, pracuję również w weekendy), i wszystko było między nami okej. Do momentu.
Minęły chyba trzy dni, gdzie po prostu przy jedzeniu rozmawiając wspomniałam, że mogłam to inaczej trochę załatwić i że tak go mocno zarzuciłam tym, za co przepraszam. Na co on, wyczuwając „przyznanie” się do winy i wyrzuty sumienia, postanowił wycisnąć tę cytrynę do końca. Zarzucił mnie pretensjami, twierdził, że tak, źle to załatwiłam; źle rozmawiałam; źle wszystko. Wtedy mi się przypomniały posty które tu przeczytałam, że będzie chciał we mnie wzbudzić poczucie winy. Więc powiedziałam : NIE.

Nie wmówisz mi tego, nie będziesz mną manipulował, nie pozwolę sobie na to. To, że przeprosiłam to była moja dobra wola. Fakt był taki, że te sytuacje wszystkie miały faktycznie miejsce i moje wypunktowanie ich i prezentacja problemu to nie żadna moja wina. Może się dało lepiej, ale też jestem człowiekiem i nie jestem idealna, nie zawsze zachowam się idealnie, a on nie jest dzieckiem które takiego idealnego traktowania potrzebuje. Pokłóciliśmy się, ale udało się szybko pogodzić, a on się przyznał, że mimowolnie próbował mnie obarczyć winą.
Ta sytuacja jednak zburzyła moje poczucie, że jest już dobrze i, że idzie wszystko ku lepszemu. Z nadziei przeszłam znowu na oczekiwanie. Co dalej?

Tak też mu powiedziałam dzień czy  dwa później, gdy pytał, czy między nami już jest wszystko dobrze. Powiedziałam, że tak, tylko odczuwam pewną niepewność spowodowaną tamtą sytuacją, bo myślałam, że rozumie dlaczego to zrobiłam, a wyszło na to, że ma o to pretensje.
Odebrał to znowu bardzo osobiście (On.. ogólnie bardzo źle znosi jakąkolwiek krytykę) i się zaczęła jazda bez trzymanki. Stwierdził, że ta sytuacja miała prawo go zaboleć – stąd tamta rozmowa przy jedzeniu. Powiedziałam, że tak, jak najbardziej! Ja to kompletnie rozumiem, że go to boli bo jednak dałam mu znać, że mam poważny problem i, że nie może tak dalej być. Też by mnie to zabolało. Ale ja też mam prawo móc powiedzieć, co mi przeszkadza w związku i nie zasługuję na pretensje o to, jeśli to fakty.  On stwierdził, że tak, mam prawo powiedzieć, ale zrobiłam to w zły sposób. „Dlaczego?” -  zapytałam, bo dla mnie sposób ten był całkowicie normalny. Wymieniłam  wszystko co w nim kocham i uwielbiam, zaznaczyłam, że nie chcę się rozstawać i chodzi o jedną rzecz której nie akceptuję, a potem wymieniłam przykłady żeby mieć na poparcie argumenty. Cały czas byłam spokojna i wyrozumiała. Wtedy stwierdził, że ja mu wymieniłam x rzeczy które mi w nim przeszkadzają i nie mają związku z zazdrością, że stwierdziłam, że cały nasz związek jest do dupy i be i w ogóle to mam go za śmiecia. 

To jest problem, który pojawia się dość regularnie u nas. Każda krytyka czy zwrócenie uwagi spotyka się z ogromnym frontem obronnym. Mogę powiedzieć, że prosiłabym, żeby inaczej składał ubrania z suszarki bo inaczej mi się źle później noszą, a w jego głowie ja mu mówię, że nic nie sprząta i nic nie potrafi. Ja mówię jedno, w jego głowie to oznacza coś zupełnie innego, a potem regularnie mi wmawia, że powiedziałam to co on myśli. Niejednokrotnie były o to kłótnie gdzie on twierdził, że powiedziałam to i to kiedy w ogóle nie miałam tego na myśli. Mogę mu dać 100 pochwał, ale on zapamięta 101 uwagę kiedy mi się coś nie spodoba.

Tak też się stało i w tym przypadku. Szlag mnie trafił, że nic nie mogę powiedzieć bo od razu to jest odbierane w taki sposób, a on jest takim biednym misiem którego nieustannie krytykuję. Zachowałam jednak spokój i poprosiłam o przykład sytuacji/rzeczy którą wymieniłam, a nie dotyczy zazdrości.
Między innymi wymienił seks. Seks??? Pamiętam dokładnie co o tym mówiłam. Jedynie o przeszłości seksualnej i, że go ona boli. Jak to nie ma związku z zazdrością? Wiedząc, że zapędzi się w kozi róg dałam mu się wykazać.

Stwierdził, że mu powiedziałam, że jego podejście do seksu jest chore, nasz seks jest chory, zaczyna ogólnie wymyślać jakieś rzeczy na poczekaniu. Powiedziałam mu – o, to. To jest idealny przykład tego, co cały czas zaprzeczasz, że robisz. Żadna z tych rzeczy nie padła z moich ust. Mówiłam o przeszłości seksualnej. Trochę go zatkało, ale wiadomo; nie przyzna się, że właśnie to wymyślił, więc zaczął mi wmawiać, że to powiedziałam. Powiedziałam, że nie nie, nie tym razem. Tak się składa, że to co mu mówiłam miałam zapisane, z tego forum. Nie było tam nic z tego, co wymienił.

Tu zaczął się kręcić już niesamowicie, nie mogąc przyznać, że się pomylił zaczął łapać mnie za słówka. Zaczynając temat przeszłości seksualnej użyłam zwrotu „Jeśli chodzi o seks. To chore, że…..” więc teraz pyta mnie agresywnie. „Powiedziałaś te słowa czy nie? Tak czy nie? TAK CZY NIE???”. 
To mnie przestraszyło. Dostrzegłam idealnie, co on robi. Doskonale wie, że kontekst dalszy był zupełnie inny, a teraz próbuje mi wmówić że te  pół zdania dało mu prawo do myślenia tego wszystkiego i wkładania mi do ust. Manipulacja najwyższej klasy. Nie dawał mi w tym momencie już dojść do słowa. Popatrzyłam na niego i powiedziałam „Czy ty widzisz co ty właśnie robisz? Masz mnie za idiotkę?”

Wtedy zmienił front i nastąpił drugi etap manipulacji. „Ale o co chodzi? Przecież wszystko jest okej. Nie kłóćmy się już. Znowu wymyślasz. Zaczynasz się nakręcać, nie idź tą drogą” i ogólnie całkowite negowanie tej sytuacji i moich emocji, twierdząc, że jestem stuknięta i czepialska i nic się nie stało. Próbowałam krótko przekazać, że stało się, zrobiłeś to i to, ale on na to robił wielkie oczy i mówił „Coo? X, uspokój się już bo wymyślasz niespotykane rzeczy”.

Wtedy poczułam, że dłużej tak nie mogę. Ta walka nie jest tego warta. Jestem z człowiekiem który otwarcie mną manipuluje, umniejsza moją ocenę sytuacji, stosuje gaslight, nie dociera co do niego mówię. Nasza komunikacja jest na dwóch innych poziomach. Zachowałam się jak dziecko, wzięłam poduszkę i kołdrę i zamknęłam w łazience. Tam mu napisałam skrót tego, co wyżej, punkt po punkcie co się wydarzyło. 1. To, 2. To, wszystko poparte słowami które padły. Żeby mu dać do zrozumienia co miało miejsce. Poczułam, że jeśli on się do tego nie przyzna, że tak było, to ja nie dam z siebie robić wariatki. To będzie koniec. Wolałam pisać, bo emocje mnie kompletnie pokonały w tym momencie. Byłam przerażona.
Na tę wiadomość dalej pisał „po co, dlaczego się tak zachowujesz?”. Odpowiadałam tylko, że do rzeczy i to odnoszenie się do emocji sobie daruj bo nie zadziała. Próbował mi wmówić, że to co piszę jest „poje*ane”. Później, że czemu wymyślam jak wszystko jest dobrze? On ma dość tych gierek.
Kompletna negacja tego, co się stało.  Ja poczułam, ze względu na moje poprzednie związki, że nie mogę tego ciągnąć. Nie mogę udawać, że pada jak na mnie plują.

Dlatego powiedziałam, że to koniec.

Z opisu wnioskuję, że jesteś dosyć emocjonalną osobą w tym znaczeniu, że emocje i odczucia mają dla Ciebie bardzo duże znaczenie. Faceci z natury bardziej skupiają się na faktach niż na emocjach i być może jest to jeden z powodów dlaczego ciężko Wam się skomunikować. Piszesz, że ciężko mu się przyznać do błędu. Możesz to tak postrzegać ale równie dobrze może tak być rzeczywiście. W takim razie gdzieś leży przyczyna. Tym bardziej, iż wspomniałaś o tym, że go chwalisz a krytukujesz tylko w jakimś określonym punkcie. Sam kiedyś byłem w związku z taką osobą, która za nic nie chciała się przydać do błędu. Jak się potem okazało miało to głębsze podłoże bo w dzieciństwie była karana za najdrobniejsze przewinienia. Więc wykształciła taki mechanizm obronny. Z treści posta wnioskuję, że facet nie jest Ci obojętny i Ci na nim zależy ale przez brak komunikacji czujesz, że oddalacie się od siebie. Może dobrym rozwiązaniem będzie pójście na wspólną terapię dla par pod okiem specjalisty. Czasem bezstronna osoba lepiej widzi co się dzieje i jest w stanie przekonać partnerów aby poszli w określonym kierunku dobrym dla związku.