Wyjazdy ponad 30-letniego faceta z rodzicami

Skad takie zalozenie, ze nie wiem. Mam prawie kazdego dnia kontakt z rodzina, czytam wiadomosci... myslisz, ze zyjemy w sredniowieczu,ze jak sie opuszcza kraj to sie guzik wie co sie w nim dzieje?

Na swoje to sie nie idzie dopiero wtedy kiedy ma sie tysiace odlozone na koncie.  Na swoje sie idzie nie majac nic albo majac malo wlasnie po to,by nauczyc sie zycia w trudnych warunkach-to jest doroslosc. Pozniej jest fala samobojstw, bo sobie mlodzi nie radza cale zycie pod nos mieli podawane jak na tacy. Internet tylko w glowie raz byl atak hakerski na tik tok to polowa sie osrala a druga polowa dostala zawalu. Poszli sie scepic na srovida by moc wejsc do kina, isc na mecz i wejsc do klubu, bo nauczeni, ze bez rozrywek nie ma szczescia.

Tak sobie teraz myślę, że mieszkanie z rodzicami w dorosłym wieku jeśli komuś to odpowiada, dogaduje się z rodzicami itd. to jest wolna wola tej osoby, gdyby było jej źle to by starała  się wyprowadzić. Pytanie tylko co będzie gdy ta dorosła osoba będzie chciała swoją rodzinę założyć.

Rodzice są przyzwyczajeni do mieszkania z własnym dzieckiem, więc czy jest małe czy dorosłe to już nawet nie ma dla nich takiego znaczenia. Pytanie czy rodzice są tak chętni, aby przyjmować pod swój dach synową lub zięcia? I czy żonie lub mężowi odpowiada takie rozwiązanie, aby zamieszkać z rodzicami męża/żony? Tak sobie myślę, że na starość bym chciała mieć spokój. I średnio by mi się podobało gdyby miała mi się kręcić po mieszkaniu jakaś nowa osoba. Rozumiem, że była by to żona mojego syna, no ale mimo wszystko. Każdy ma jakieś przyzwyczajenia, których niekoniecznie chce zmieniać. Albo np. teraz jako żona też bym chciała sobie w weekendy pospać do południa, a potem chodzić cały dzień po domu w piżamie takie lenistwo po prostu. Raczej z teściami pod dachem to nie przejdzie. Tym bardziej jak teściowa zacznie sprzątać chatę i będzie się na mnie krzywo patrzeć, że siedzimy z mężem na dupie i nie pomagamy. U siebie w domu sprzatam kiedy uważam to za stosowne. Teściowa może mieć inne wymagania. Ona może uważać, że podlogi trzeba myc co tydzien, a np ja u siebie myje je rzadziej To jak się tu dogadac?

Znikąd się nie wzięły te wszystkie kawały o teściowych. Także o ile dorosłemu dziecku mieszka się z rodzicami dobrze, tak już gdy dochodzi kolejna osoba mąż/żona tego dorosłego dziecka to zaczynam mieć wątpliwości.

Nie wiem, może ludzie nie mają z tym problemu, ale dzielić sypialnie z mężem gdy za ścianą są rodzice to chyba trochę krępujące musi być. Dochodzą do tego właśnie obowiązki domowe, jakieś gotowanie, sprzątanie. Żona która się wprowadza do domu rodziców męża ma gotować wszystkim obiady? Czy jak to wygląda robią z teściową na zmianę? Czy syn nagle przestaje jeść to co ugotowała matka i robi z żoną osobny obiad? Celowo mówię tu o gotującej żonie bo wychodze z założenia, że jak dorosły syn mieszka z rodzicami to sam sobie nie gotuje, tylko gotuje mu matka.

Dodam jeszcze, ze moja najmlodsza siostra po slubie urodzila dziecko i wszyscy zamieszkali z rodzicami-kazdego dnia byly klotnie. Dopiero niedawno sie wyprowadzila. Ze mna wogole nie ma kontaktu, bo nie raz ja opierdzielilam, ze ma pakowac rzeczy i isc na swoje, bo nawet nic nie pomaga, tylko czeka az matka jej zrobi,bo ona dzieckiem zajeta

Zapierdalajaca sierota,ktora nie potrzebuje pomocy-to wogole oksymoron jest jakis, bo sieroty to te,ktore potrzebuja pomocy

Oj manipulujesz Jonny.
Czemu nie napisać tak:
Ciężko pracująca, ale czerpiąca satysfakcję z wykonywanej pracy i własnego rozwoju osoba. Samowystarczalna i dzięki temu nie musząca się o nic martwić. Mogąca robić to co jej się żywnie podoba. Nieograniczana przez nikogo.
Vs
Mentalna sierota która nie jest w stanie nawet zarobić na swoje utrzymanie. Ciągle na łasce innych i żyjąca pod ich dyktando. Która musi dostosować się do innych bo "tam są drzwi". Bojąca się świata, bo sama nigdy nawet nie zapłaciła rachunku za prąd.

Jakie skrajności
ile osób ma rodziców bogatych niczym Kulczyk lub Bezos? Poza tym taki bogaty rodzic pokroju Kulczyka kupuje każdemu dziecku mieszkanie. Wątpie, żeby taki bogacz chciał mieszkać z dorosłym synem i jego żoną w jednym domu.

poza tym. Osoba, która mieszka z rodzicami, którzy po prostu mają dom, albo mieszkanie wystarczająco duże, aby mieszkało z nimi dorosłe dziecko, też musi zapierdzielać w pracy. Też jest ograniczona i zależna od pracodawcy. No chyba nie wychodzimy z założenia, że jak ktoś mieszka z rodzicami to może mieć wywalone na pracę, bo oni go utrzymają? 30 latek mieszkający z rodzicem musi mieć na względzie, że ten rodzic go kiedyś zostawi. Co najwyżej odziedziczy mieszkanie jeśli jest jedynakiem, a jeśli nie to bedzie musiał spłacić brata, siostrę lub 4 rodzeństwa i będzie musiał chodzić do pracy i nie będzie mogł robić co mu się podoba, będzie ograniczony, zależny od pracodawcy i inne rzeczy które wyżej napisałeś. Czy ktoś mieszka z rodzicami czy nie to i tak musi mieć na uwadze to co wymieniłeś wyżej. Bycie dzieckiem milionera to skrajność. I tak jak napisałam, dziecko milionera mieszka zazwyczaj samo bez rodziców, a apartamentowcu w Warszawie, i 1) albo wydaje tylko hajs rodziców i bez nich nic by w życiu nie osiągnał albo 2) wykorzystuje ten hajs i zakłada swój biznes, bądź kształci się dzięki pieniądzom rodziców bo go hajs nie ogranicza. A jak się już wykształci to też może chcieć zatrudnić sie u kogoś i być zależnym. np pracując w jakimś korpo jako prawnik czy programista. Dzieci bogaczy, lekarzy czy biznesowców też kończą studia i idą normalnie do pracy jak każdy. Moga mieć lepszy start w życiu, opłacone lepsze studia, czy ogolnie lepsze warunki do życia, ale mało którego "bogacza" stać aby utrzymywać dorosłe dziecko i jeszcze mu zapewnić odpowiednio duzy spadek gdy tego rodzica zabraknie.

W każdym razie raczej mała szansa, aby ktoś nie pracował tylko wydawał hajsy rodziców, bo są tacy bogaci, że ich na to stać. Takich przypadków nie jest zbyt wiele. No i taki rodzic zna wartość pieniądza, bo sam na niego pracował więc mała szansa, na to by pozwolił dorosłemu synowi leniowi, któremu nie chce się nic w życiu robić, trwonić jego ciężko zarobione pieniądze.

Dziwne wnioski. Jestem tak daleka od kultu męczennictwa jak tylko się da, ale mimo to dostrzegam wyższość samodzielności nad, powiedzmy, niesamodzielnością, niezależności nad uzależnieniem od pomocy itd.

Dziwne jest również przedstawienie wsparcia w rodzinie w ramach różnicy między jednymi a drugimi. Przecież ci, którzy mieszkają osobno, nadal mogą mieć rodziny chętne i zdolne do udzielenia wsparcia czy to psychicznego, czy w razie konieczności nawet lokalowego/materialnego, tyle że do uzyskania tego pierwszego nie trzeba wspólnego mieszkania, a z tego drugiego - nie muszą korzystać.

Ja z kolei mam wrażenie, że w tym wątku następuje standardowe "baśniowe" dopisywanie cech. Wszyscy bogaci są wyrachowani i zimni, tylko biedni wiedzą, co to miłość, tylko mieszkanie z rodzicami zapewnia wsparcie, a ci, co mieszkają osobno, wsparcia nie mają, a w ogóle to mają beznadziejne rodziny.

Przecież to zupełnie nie o to chodzi! Nie o relacje w rodzinie, metraż rodzinnego domu, pranie skarpetek itd. Chodzi o samodzielność, o zdolność do ogarnięcia życia na własną rękę, będąc dorosłym, i/lub o postawienie tej niezależności wyżej niż wygody.

Co innego w pracy, co innego w życiu prywatnym. W pracy masz /jakąś/ umowę, masz prawo; to reguluje nie tylko Twoje działania, ale i pracodawcy. W relacji z rodzicami tak nie jest. Niezależnie od tego, jak cudowni by nie byli, jeśli musisz z nimi mieszkać, jesteś od nich zależny. I nawet jeśli pozwalają Ci na wszystko, to, cóż... Pozwalają. Ty sam nie możesz nic.

Co do bogatych rodziców - pełna zgoda, ale to nie ma nic wspólnego ze wspólnym mieszkaniem, bo nie od tego zależy bogactwo i wsparcie rodziców. Przynajmniej tych normalnych.

Jeśli ta osoba jest samodzielna to założy rodzinę przy wielkim zadowoleniu swoich rodziców. Dziecko trzymające się całe życie rodziców to nieszczęście. Tylko chore rodzinne układy temu przeszkadzają.

Mam wrażenie, że widzisz te osoby w jednym mieszkaniu ze wspólna kuchnią i łazienką. To faktycznie byłby trudny układ, chociaż przy dobrych relacjach możliwy. Weź jednak pod uwagę, że ludzie mają domy o kilku kondygnacjach, mają osobne wejścia do swoich mieszkań  i nikt nikogo nie musi widzieć w piżamie. Każda z tych rodzin ma swoją kuchnię i łazienkę, gotuje i zmywa kiedy chce. Przy dobrych nawykach ludzie szanują swoja prywatność . Jeśli chcą wejść do drugiego mieszkania to pukają, umawiają się na wspólny czas i nikt nikomu po szufladach nie grzebie. Jeśli szanujesz prywatność swojego dziecka  i uczysz go takiego współżycia to potem odstajesz taki sam szacunek. Gorzej jest gdy dziecko nie nauczy się tego od rodziców i dopiero konflikty domowe wymuszają odrębność.

Jeśli prowadzisz dwa niezależne gospodarstwa domowe to każdy robi te rzeczy kiedy chce. Na dobrą sprawę gdy jesteś sama to też sprzątasz kiedy chcesz i żywisz się jak chcesz. Dorosłe dziecko ma możliwość gotowania sobie własnych potraw, robienia własnych zakupów i zapraszania do siebie swoich gości. W normalnej rodzinie samodzielne dorosłe dziecko tak właśnie postępuje. Gdy dochodzi kolejny członek rodziny nie ma wielkiej rewolucji bo sytuacja od dawne jest stabilna a dorosłe dziecko żyje własnym życiem.

No wlasnie pozniej sie dziwic, ze 30 letni faceci na forum sie uzalaja, ze nikt ich nie chce-bo ktora kobieta chciala by mieszkac pod jednym dachem z tesciami

Trochę zabawne, że jeśli mowa o trzydziestoletnich bąbelkach, to jako normę próbuje się w tym wątku przedstawiać, że w kraju bida z nyndzo i to nic dziwnego, że bąbelki nie mają kasy choćby wyłącznie na siebie. Z kolei jak przechodzi na rodziców, to okazuje się, że wszyscy mają wielopiętrowe wille, tak że każdy bąbelek ma swoje pięterko i w zasadzie jest tak, jakby mieszkać w bloku. Ja wiem, że inne czasy itd., ale żeby w ciągu jednego pokolenia zmienić się z kraju milionerów na kraj bezdomnych?

Bo to właśnie o to starsze pokolenie chodzi Jeśli rodzice którzy dziś są w wieku.. 40 - 50 lat całe swoje dorosłe życie przebąblowali i przenarzekali jak to im było cięzko, to ich dzieci dzisiaj niestety robią to samo
Przykład idzie z góry.

Ja swojej córce przede wszystkim dałam wykształcenie, ale bez przesady Żaden Oxford, ani Sorbona.. Po prostu musiała studiować na państwowej uczelni w kraju. To też niestety nieźle mnie kosztowało... Potem pomogłam jej kupić mieszkanie, żeby nie była nigdy w życiu od nikogo zależna.. Dziś mam ją "z głowy", bo jest niezależna i potrafi o siebie zadbać tak, że czasami mnie samą zadziwia

Tylko ona od 10 roku  zycia pracowała.

Swój pierwszy w życiu komputer kupiła za swoje zarobione na zbiorach truskawek pieniądze Nie zapomnę, jak kiedyś.. miała może 10, 11 lat, spocona jak szczur pochwaliła mi się że zarobiła jakieś tam marne pieniądze ze zbiórki zlomu. Pokazała mi jak trzyma w brudnej rączce jakieś tam grosze.. Pamiętam to do dziś.

Szacunek do pracy, to przede wszystkim początek sukcesu

Agnes, ja to pisałam z przymrużeniem oka. Po prostu nie da się nie zauważyć, że jeśli mowa o dzieciach mieszkających z rodzicami, to normalne, że mogą nie mieć kasy, ale jak przychodzi do rodziców - no, willa za willą, dla każdego kupa miejsca się znajdzie.

Dokładnie tak. Jak ktoś zarabia duzo to nie znaczy, ze ma lekką i przyjemną prace. Tez ciezko pracuje. Nie tylko "zle" maja ci ktorzy pracuja za minimalną. Wieksze zarobki to tez wieksze wymagania, wiekszy stres i wiecej pracy.

Ze swojego otoczenia widze ze jak rodzice byli wyksztalceni i dobrze zarabiali to tez takie same wymagania mieli wobec dzieci. Mialy isc na dobre studia i uczyc sie zeby miec dobrą prace. Nawet jak im ta nauka nie szla to siedzieli i sie uczyli, rodzice zapisywali ich na mase dodstkowych zajec bo matura miala byc zdana bardzo dobrze. Takie mieli wymagania wobec dzieci.

A tu w tym watku jest jakies przekonanie ze rodzice ktorzy maja kase to jakies blogoslawienstwo i wygody, i jak to ktos napisal jak sie ma takich rodzicow z ktorymi mozna mieszkac to praca jest tylko opcją a nie konieczniscią.

Co to za wymysly jesli tacy rodzice sami sa ambitni i sami sobie na wszystko zaprwcowali to znaja wartosc pieniądza i nie beda z siebie robic sponsorow dla doroslych dzieci.

Ps. Mam kolezanke ktorej bogaci rodzice zapewnili wiele, dobre prywatne szkoly, studia, miala to czego potrzebowala. Mogla skupic sie na nauce. Ale rodzice mieli wymagania. Miala sie uczyc i miala miec w przyszlosci dobra prace. Teraz juz jest po 30stce i ciagle ja dopytują o awanse i jak tam w pracy i mowia zeby sie rozwijała.  I ona nie liczy na zaden hajs od nich juz teraz gdy jest dorosla. Normalnie jak kazdy poszla do pracy. Ma meza i razem z mezem na kredyt na mieszkanie. Rodzice sie nie dokladali. A nawet wiecej rodzice sa na emeryturze. Caly hajs wydają na zagraniczne wycieczki. I kolezanka nie ma z tym problemu ani zadnych wyrzutow w stylu "rodzice placa 50 tysi na wycieczke do japoni a mogli by sie dorzucic do kredytu". No nie, nawet ona sama stwierdzila ze sie napracowali w zyciu to ich kasa i niech korzystaja z zycia.

Ja widze taka zaleznosc ze im wiecej rodzice maja hajsu im wiecej sami osiagneli to od dziecka wymagaja tego samego a nawet wiecej. I nie ma tak cukierkowo jak w tym watku, ze dorosly 32 latek moze sobie mieszkac z rodzicami i nie pracowac albo moze sobie pracowac za minimalna bo rodzice go utrzymaja. Albo jak tu ktos napisal ze praca moze byc wtedy tylko opcją.

Tak to juz wiemy ze tobie praca kojarzy sie z meczenstwem i wolisz mieszkac u rodzicow i na nich żerować

Ps. Taka jest smutna prawda ze jak chcesz miec hajsy to pracujesz ciezko a nie czekasz az ci sypna rodzice. Choc najlepiej to miec wymagania zeby rodzice zarabiali i na siebie i  na dorosle dzieci a najlepiej jakby zostawili jeszcze spadek zeby 50 letni synek nie musial pracowac jak oni juz beda pod ziemią

I jakos te przytaczane tu srednie krajowe tych rodzicow nie dotyczą. Rodzice po prostu srają pieniedzmi, mieszkaja w willach tylko nasze pokolenie nie jest w stanie sie utrzymac z wlasnej pracy. To ciekawe jaki byt to pokolenie zapewni wlasnym dzieciom, skoro nawet siebie utrzymac nie potrafi. Moze babcia z dziadkiem jeszcze na wnuki ma pracowac?

No tak lepiej zrobic sobie z kogos niewolnika. Np z wlasnego rodzica. Wtedy jest sie tym "najlepszym" cwaniaczkiem nieskalanym pracą.

A tak ogolnie to ko jest wg ciebie niewolnikiem? kazdy kto pracuje na etat? Czy tylko ten ktory pracuje na etat za minimalna? Czy jednak ten ktory zarabia 15 tysi na miesiac i go stac na wiele?

To że Ty obracasz się w bańce niewolników to już nie moja wina. Tak trudno sobie wyobrazić że są branże gdzie można pracować jak człowiek nie jak wyrobnik? Jak nie możesz wybrać gdzie pracujesz? Przecież składasz cv tylko do tych firm do których chcesz. Raz miałam tak, że na raz zainteresowane trzy firmy i podbijałam stawkę która da więcej. Nie mówiąc że rekruterzy regularnie zagadują. A że się nie przepracowuję najlepiej świadczy fakt że mam czas tu pisać.

błyskotliwe az śmiechłam. Cóż niczego więcej nie spodziewam się po Tobie.

Hah, fajną mamę masz. A moja matka ma mi za złe, że mieszkam sam Co chwilę słyszę, że zamiast tracić kasę na wynajem mieszkania, bo i tak jestem sam, to skoro pracuję zdalnie, to powinienem wrócić do domu i przynajmniej bym rodzicom pomagał xD

To jest bardzo wazny temat - bo moim zdaniem ten rozpad spoleczny mlodszych pokolen, na ktory "niezalezne kobiety" narzekaja, jest w duzej czesci efektem narracji tych kobiet.

W tym temacie pojawilo sie kilka ladnie brzmiacych, idealistycznych "wymowek" na to dlaczego dzieci powinny sie wyprowadzac od rodzicow - glownie:
- Aby nauczyc sie odpowiedzialnosci
- I aby rodzice nie musieli na nich pracowac

Natomiast w rzeczywistosci ludzie wyprowadzaja sie od rodzicow z zupelnie innych, prozaicznych powodow:
- Bliskosc do pracy
- Brak warunkow w domu na zycie z partnerem
- Konflikt

Wiec jesli odfiltrujemy czesc przypadkow i zostana nam osoby, ktore nie maja pracy, maja prace blisko domu lub zdalnie i maja np. pietrowy dom to glownym powodem, dla ktorego Ci ludzie wyprowadziliby sie z domu jest konflikt.
Wiec trzeba sobie zadac pytanie - skad wzial sie ten konflikt i czy oby Ci ludzie nie sa "konfliktowi" i dlaczego nie potrafia sie dogadac z wlasnymi rodzicami.

Bo to co dzisiaj obserwujemy wsrod mlodych pokolen to brak umiejetnosci dogadania sie z kimkolwiek (kto nie ma takiej samej opinii jak oni).
I Ci ludzie traktuja niezaleznosc jako ucieczke od koniecznosci nauki kompromisu, komunikacji i dbania o kogokolwiek oprocz nich samych.

Wiec pojawia sie pytanie drogie Panie - co daje wam pewnosc, ze swoja narracja o niezaleznosci nie przyczyniacie sie w duzej mierze do tej samej dynamiki spolecznej, ktora potepiacie.
I czemu jako argumentow za niezaleznoscia uzywacie ladnie brzmiacych moralizacji zamiast prawdziwych powodow, dla ktorych wy sie wyprowadzilyscie?

A ja jestem bardzo ciekawa, czy gdyby Twoja żona chciała mieszkać z jej rodzicami to czy byś był taki na to chętny. Ona by twierdziła, że mieszkanie jest duże. Co prawda jest jedna kuchni i łazienka, ale są wolne pokoje dla was. No jestem bardzo ciekawa czy byś chciał siedzieć popołudniami z teściową i teściem przed telewizorem albo czy byś nie czuł skrępowania zamykając się z żoną w pokoju ścianę w ścianę z teściami, gdy najdzie was ochota w ciągu dnia na seks. Z tym seksem w ciągu dnia też różnie bywa. Wy  się migdalicie, gdy w tym czasie teściowa z teściem siadają do obiadu i zaczną was na ten obiad wołać. i mamusia żony z przyzwyczajenia wchodzi do jej pokoju bez pukania (zresztą nawet gdyby zapukała to też średnio komfortowa sytuacja ) Albo czy by ci odpowiadały codzienne śniadanka z obiadki z teściami, bo niby czemu mielibyście jeść osobno. I gadki z nimi dzień w dzień. Z żoną na osobności tylko rozmowa we własnym pokoju, bo tak tesciowie wszystko słyszą. Co więcej miałbyś swoją kolejkę w gotowaniu dla wszystkich Ciekawe czy byś miał umiejętności o których tu piszesz wyżej - umiejętność dogadywania się z nimi, pójścia na kompromis, i dbania o teściów

a glownym powodem dlaczego ktos sie wyprowadza od wlasnej rodziny są np studia w innym miescie, praca w wiekszym miescie, gdy się pochodzi ze wsi lub malego miasta, i przede wszystkim związek. Ta niezaleznosc to nie tylko pieniądze, ale to o czym wyzej napisalam. ja chce byc niezalezna we wlasnym domu, i nawet jesli mam wspanialych tesciow lub rodzicow, to niekoniecznie chce z nimi przebywac dzien w dzien. Chce sobie rozmawiac z mezem bez skrepowania, chce z nim seks uprawiac bez skrepowania.

ps. Jak ktos ma dom i dwa oddzielne pietra to tak jakby mieszkal w osobnym mieszkaniu. Ja mowie o sytuacji gdy się mieszka w mieszkaniu na jednym pietrze z tesciami, dzieli się lazienke i kuchnie razem. Tak jak dzieli ją 30latek mieszkający z rodzicami w bloku, a potem zaprasza do wspolnego mieszkania jeszcze żonę, bo ona musi umieć się  z nimi dogadywać, uczyć kompromisu i dbac o jego rodzicow

Akurat w tym wypadku JohnyBravo777 ma rację. Niezależność za wszelką cenę nie świadczy o dorosłości czy dojrzałości emocjonalnej.

Ciekawe kto ma w mieszkaniu więcej niż jedną kuchnię i łazienkę. Poza wsią oczywiście.

Tu masz odpowiedź dlaczego nie narzeka na brak zainteresowania mimo że jest gruby:

Owszem, raczej nikt nie mówi, że chce się nauczyć samodzielności i żeby rodzice nie musieli na nich pracować, ale wiele osób jednak się z tych powodów wyprowadza, bo to jest dla nich naturalna kolej rzeczy - że dorośli mieszkają osobno, że się na nikim nie wisi, że rodzice będą mieli drugą młodość (to ostatnie nawet słyszy się nie tak rzadko).

Poza tym powody do wyprowadzki, które wymieniłeś, nie są jedynymi. I powiedziałabym, że nawet nie najczęstszymi (może poza pracą). Ludzie wyprowadzają się (myślę, że może i przede wszystkim, bo ten powód może łączyć się z każdym innym), bo chcą tej niezależności. I nie muszą przy tym uciekać od konfliktów w domu (chociaż, tak swoją drogą, zupełnie nie rozumiem, dlaczego wyprowadzka przy odmiennych wizjach wspólnego mieszkania miałaby być gorsza od kompromisu; w ogóle oczekiwanie starego konia, że rodzice mieliby iść z nim we własnym domu na kompromis wydaje się nieco bezczelne).

A ta niezależność objawia się w bardzo prozaicznych sprawach. Zapraszanie znajomych, kiedy się chce, i prywatność na tych spotkaniach. Uprawianie seksu, gdzie się chce i kiedy się chce. Chodzenie, w czym się chce albo nago. Po prostu - prywatność i swoboda w każdej sytuacji, w każdym momencie - czy to romantyczna niespodzianka czy różnica zdań z druga połówką. Decydowanie o tym, jaki wycinek swojego życia komu się pokaże. I, na koniec, możliwość ułożenia różnych zwyczajnych spraw w życiu całkowicie po swojemu - obowiązków domowych, wystroju mieszkania, posiadanych zwierzaków itd.
I to się, oczywiście, może wydawać błahe, bo przecież można przeżyć bez tego tydzień i świat się nie zawali. Ale żyć tak latami, świadomie nakładając na siebie ograniczenia w imię... No właśnie, czego? Rozwiązywania konfliktów? Pozornego bezpieczeństwa? Słabo.

Niby Ok i opisałaś rzeczy całkowicie normalne, ale jednocześnie patologiczne. W takim sensie, że nawet jako dziecko, będąc członkiem rodziny miałem mniejszy lub większy wpływ na to, o czym piszesz. Serio nie mogłaś chodzić po mieszkaniu w czym chcesz? Nie miałaś wpływu na dekorację, urządzenie mieszkania, nie miałaś prawa do prywatności?

A no wypadki losowe - to ok, róznie się przecież układa.

Ty chyba mówisz z perspektywy swojego pokoju, a nie całego mieszkania. Chyba nie wybierałeś matce koloru szaf w kuchni, ani nie wspolzyles na blacie kuchennym z dziewczyną gdy matka popijała kawke w salonie

No sorry, ale albo jest się członkiem rodziny i ma w niej zarówno prawa, jak i obowiązki, albo się tylko mieszka na zasadzie współlokatorstwa.

Oczywiście, że mogłam i miałam. Tylko to, co wystarczało mi jako dziecku, nie wystarczałoby w wersji dorosłej.
W tym sensie, że mi-dziewczynce-czy-nastolatce zupełnie wystarczało, że zaproszę sobie znakomych do pokoju, że rodzice tam nie zajrzą i najwyżej mnie zawołają, jeśli będą czegoś chcieli. Dorosła ja chce jednak zaprosić znajomych "na salony" , mieć do dyspozycji całą kuchnię, mieć świadomość, że nikomu nie będę przeszkadzać, ale też - że nikt nie słucha, decydować, czy, kogo i gdzie położę spać, kiedy sprzatnę itp. itd. Czyli chcę tej wersji, która w wieku nastoletnim wiązała się z "wolną chatą".
Mogłam chodzić, w czym chcę, jeśli chodzi o ubrania. Ale np. nie chodziłam w kusej koronkowej piżamce pół dnia, nie biegałam specjalnie nago (chyba że na trasie pokój - łazienka ), nie ubierałam jakiegoś ultra seksownego wdzianka w ramach niespodzianki dla partnera. A teraz sobie życzę mieć taką możliwość, ze świadomością, że nie zobaczy tego nikt poza partnerem.
I to samo z resztą: mój pokój wyglądał tak, jak chciałam i to od zawsze, ale resztę pomieszczeń urządzali przecież rodzice. Dziecko nie miało potrzeby decydować np. o kuchni, dorosła gotująca ja - ma, sporą; nie wspominając już o większych rewelacjach, typu "chrzanić pokój gościnny, wystarczy tamta klitka, a tu będzie pokój do ćwiczeń czy coś tam innego, a w ogóle to wywalmy to i to, a kupmy tamto".

Ale skąd nagle synowa w mieszkaniu? Przecież ja pisałem o mieszkaniu faceta z rodzicami, a nie żeby jego żona wprowadzała się do mieszkania w bloku. Serio, bądźmy poważni. Taki obrazek to już patologia totalna przecież.

ALE przeprowadzka do domu rodzinnego to też inna sprawa. Po prostu synowa musi się dostosować i tyle. Albo niech sobie zrobią osobną kuchnię na piętrze, bo ten motyw organizacji przestrzennej domów jednorodzinnych też jest bardzo popularny. Niby jeden dom, ale tak naprawdę dwa osobne mieszkania.

Tylko, uważam, dziecko-dziecko ma większe prawa niż dziecko-dorosły. To pierwsze ma mieć dom tam, gdzie mają rodzice, nikt mu łaski nie robi, że się nim zajmie, dba o niego, finansuje, bierze jego zdanie pod uwagę itd., bo należy mu się to jak psu buda. W przypadku bąbelka 30+ już jest inaczej, bo to jest ten moment, w którym rodzice wreszcie powinni mieć prawo myśleć w pierwszej kolejności o sobie, a zrobienie czegoś dla dziecka może być co najwyżej miłym gestem, a nie obowiązkiem. A wymaganie miłych gestów powinno mieć jakieś granice.