Wyjazdy ponad 30-letniego faceta z rodzicami

Salomonka napisał/a:

A ich system komunikacji może i jest starszy, ale i też zatrzymał się w rozwoju wiele wieków temu.

Ale jakie to ma znaczenie w zyciu ludzi?
Uwazasz, ze to:

Jest lepsze od tego:

Bo... ten drugi "zatrzymał się w rozwoju wiele wieków temu"?

Salomonka napisał/a:

Widać, żeś nosa poza swoją wioskę nie wyściubił

Jestem ciekawy na jakiej podstawie wyciagasz ten wniosek?

Podczas gdy prawdziwym powodem jest fakt, ze:
1. Znow napisalas cos bez sensu (argument przeciwko Wloskiemu transportowi publicznemu mowiacy, ze sie zatrzymal w miejscu)
2. Ja pokazalem Ci, ze ten argument nie ma sensu (argumentujac to faktem ze jest bardziej rozwiniety od Polskiego)
3. Ty - niewiadomo po co, kolejny raz chcac cos udowodnic mimo braku argumentow - odpowiedzialas mixem AdHominem i obelgi -> ze nigdy nie bylem poza swoja wioska.
4. Na pytanie o podstawy tego wniosku cos co znow... mogloby byc odebrane jako obelga.

A bylem ciekawy bo... mieszkam w centrum Warszawy xD
Ale to pewnie dla Ciebie wioska. Napisz gdzie Ty mieszkasz

Salomonka - na gieldzie jest taki mechanizm, ktory sie nazywa "Stop Loss".
Gdy sytuacja idzie w zlym kierunku pozwala on zatrzymac straty.

Gdy widze jak nadal piszesz te nieporadne odpowiedzi i probujesz walczyc po tym jak zostalas zmielona przez kombajn to mysle sobie, ze tworca forum powinien Ci dodac taki przycisk jako plugin do forum

Agnes76 napisał/a:

Żyję z ludźmi bo  sama wybieram ludzi, z którymi dobrze się czuję będąc sobą.
Przez lata spotkałam takich całkiem sporo, mam zdrowe relacje z przyjaciółkami i znajomymi. Nie oceniamy siebie, dajemy sobie wsparcie w trudnych chwilach, dzielimy radościami i smutkami, a jednocześnie nikt nie narzuca drugiemu swoich prawd czy wartości. Gdyby ktoś z nich chciał to robić ta znajomość by nie przetrwała.
To relacje partnerskie, nie ma w nich żadnej zależności psychicznej. Najczęściej daję więcej niż biorę.

Osoby, ktore nazywasz zaleznymi np. w relacji z narcyzem:
* Rowniez same wybraly sobie druga osobe,
* Rowniez otrzymuja jakiegos rodzaju wsparcie (wystarczajace aby wejsc w relacje i w niej pozostac)
* Rowniez dziela sie radosciami i smutkami

Roznica jest, ze (tak jak wspomnialas) narzucanie prawd, wartosci i wszelkiego rodzaju manipulacje i toksyczne zachowania sa w takich relacjach czestsze.

Ja jestem calkowicie przekonany (i chociazby Einstein uwazal tak samo), ze ludzie sa calkowicie zalezni od siebie (w tym zalezne jest ich poczucie wlasnej wartosci - wyjatkiem sa jedynie zaburzenia jak schizofrenia).

Natomiast musi istniec oczywiscie powod dla ktorego jedne osoby zostaja w zwiazku, w ktorym sa uciskani znacznie dluzej niz inni.
I tym powodem - i tutaj uwazam, ze sie zgodzisz - jest ilosc relacji / alternatyw, ktore zaspakajaja nasze potrzeby.

Ty masz wielu ludzi, z ktorymi sie dobrze czujesz wiec gdyby jeden z nich chcial Cie uciskac, odetniesz sie i masz nadal kilku innych.
Gdy ktos jest samotny i ma tylko jedna taka osobe to sie nie odcina bo nie ma nikogo innego.

To jest jeden z powodow, dla ktorych (swiadomie badz nie) manipulanci odcinaja od ofiary cala siec wsparcia pokazujac, ze ofiara nie potrzebuje nikogo innego (psychoterapeuci tez tak robia mowiac o "niezaleznosci" i "odcieciu pepowiny od rodzicow" uzalezniajac klientow od placenia za wsparcie) i dopiero po tym zaczynaja gotowac zabe.
I to dziala.

Ale cala dyskusja o byciu zaleznym / niezaleznym redukuje sie do ilosci alternatyw - bo zalezni jestesmy zawsze, tylko majac alternatywy mozemy sobie wybierac od kogo (i gdy ta osoba nas krzywdzi wyciac ja / wymienic w istniejacej siatce wsparcia).

Tak dla twojej informacji - początkowo to ja opłacałam całe mieszkanie, bo chłopak był z biednego domu, w dodatku miał agresywnego ojca i chciał się wyprowadzić jak najszybciej. Wydałam część kasy zarobionej w wakacje (za granicą) na pierwsze miesiące wynajmu, potem on przeszedł na studia zaoczne i jednocześnie pracował, zrobiło się łatwiej.

Odcinanie grupy wsparcia to bardzo częste przypadki jakie stosują osoby toksyczne wobec swoich ofiar. Na to trzeba być bardzo wyczulonym i nikomu nie pozwalać się usidlać. Spotkałam się z przypadkiem, że terapeutka oczekiwała zerwania kontaktów z rodzicami  uzasadniając , że nie ma sensu terapia skoro potem wraca się do toksycznego środowiska. Dla mnie to wypaczenie sensu terapii. Nikt z nas nie żyje w środowisku izolowanym. Moim zdaniem  terapia ma pomóc radzić sobie w realnym świecie z tym co najbardziej nas dotyka i najczęściej spotyka. Wytwarzanie sztucznych warunków życiowych na pewno nikomu  nie pomoże w dłuższej perspektywie, a umiejętności takiego psychologa są wątpliwe.

Agnes76 napisał/a:

Odcinanie grupy wsparcia to bardzo częste przypadki jakie stosują osoby toksyczne wobec swoich ofiar. Na to trzeba być bardzo wyczulonym i nikomu nie pozwalać się usidlać. Spotkałam się z przypadkiem, że terapeutka oczekiwała zerwania kontaktów z rodzicami  uzasadniając , że nie ma sensu terapia skoro potem wraca się do toksycznego środowiska. Dla mnie to wypaczenie sensu terapii. Nikt z nas nie żyje w środowisku izolowanym. Moim zdaniem  terapia ma pomóc radzić sobie w realnym świecie z tym co najbardziej nas dotyka i najczęściej spotyka. Wytwarzanie sztucznych warunków życiowych na pewno nikomu  nie pomoże w dłuższej perspektywie, a umiejętności takiego psychologa są wątpliwe.

terapeutka zapewne miała w tym przypadku rację. Skoro polecała odciąć się od toksycznego środowiska przez wyprowadzkę od rodziców, to znaczy, że po wywiadzie z pacjentem stwierdziła, że rodzice tego pacjenta są toksyczni. Taka wyprowadzka od rodziców nie będzie "odcinaniem grupy wsparcia" bo ci rodzice nie są wpierający, a wręcz przeciwnie - toksyczni.

Jeśli rodzice są toksyczni np. rodzice od małego dziecko tłamsili, byli niewspierający, a tylko krytykujący itd. być może nawet była przemoc, to jak najbardziej lepsza będzie wyprowadzka dla tej osoby już dorosłej, niż mieszkanie w domu w którym nic się przez lata nie zmieniło i dalej jest tylko ciągła krytyka, awantury itd. Tu nie ma żadnego wsparcia tylko ciągnięcie w dół. Takie środowisko na pewno trzeba odciąć. Wyprowadzka i życie z dala od takich rodziców to nie jest wytwarzanie sztucznych warunków i jak najbardziej pomoże.

To tak jak kobieta, która nie daje sobie rady żyć z awanturującym się ciągle mężem, w końcu się od niego wyprowadza i odczuwa ulgę, zamiast uczyć się jak to nazwałaś "radzić sobie w realnym świecie z tym co najbardziej nas dotyka i najczęściej spotyka." Taka kobieta nie ma uczyć się jak żyć z takim mężem tylko właśnie ma zmienić środowisko by się od typa odciąć. Wyprowadzka od niego też nie jest wytwarzaniem sztucznych warunków życiowych.

I wlasnie tutaj jest podstawowy blad matek,bo nie rozumieja prawa. Prawo mowi,ze za dziecko jest sie odpowiedzialnym do pelnoletnosci,czyli nawet jezeli dzieciaki nadal z nami mieszkaja nawet do 30 tki to rodzice od ich pelnoletnosci wg prawa maja zero obowiazku gotowania im, prania im, sprzatania im pokoi itp oraz uwaga, jezeli sie nie ucza nie maja finansowo obowiazku wzgledem nich... wiec nie w tym jest problem,ze dorosle dzieci mieszkaja z rodzicami, a w tym,ze rodzice traktuja dorosle dzieci jak nieletnich.

Taki shini. mieszka pod warszawą, skończył studia, a mimo to pracuje za minimalną. co bym mu doradzała? wyprowadzke od rodziców, wynajęcie pokoju? Czy to poprawi jego sytuacje na rynku pracy? raczej nie. IMO to ze on mieszka z rodzicami to jest efekt a nie przyczyna niezaradności. Ja bym mu polecała odłozyc kase i skończyc jakąś podyplomówkę. Na SGH mają duży wybór. Albo znalezc dodatkowa prace w weekendy, zeby sobie zbudowac jakies zaplecze finansowe. To ze teraz podejmie dodatkowe zobowiazania finansowe tylko pogorszy jego sytuacje, bo bedzie miał podpisana umowe i chce czy nie chce musi płacić 2k za mieszkanie(czy za ile on tam bedzie wynajmował), wiec własciwie to obecnej pracy nie bedzie mogl juz zucic. Co jak w nowej firmie owszem go przyjma ale tylko na staż? przeciez on by takiej pracy nie mógł wziac bo nie moze sobie pozwolic ze go nie zatrudnią potem po stażu. A jak odwrócić te kolejnośc, najpierw jakieś kursy, doszkalanie, potem nowa praca, podpisanie umowy na stałe, odłożenie sobie troche kasy i dopiero na koniec, wisienka na torcie wyprowadzka od rodziców.

Spotkałam się z przypadkiem, że terapeutka oczekiwała zerwania kontaktów z rodzicami  uzasadniając , że nie ma sensu terapia skoro potem wraca się do toksycznego środowiska. Dla mnie to wypaczenie sensu terapii. Nikt z nas nie żyje w środowisku izolowanym. Moim zdaniem  terapia ma pomóc radzić sobie w realnym świecie z tym co najbardziej nas dotyka i najczęściej spotyka. Wytwarzanie sztucznych warunków życiowych na pewno nikomu  nie pomoże w dłuższej perspektywie, a umiejętności takiego psychologa są wątpliwe.

Wyjaśniłaś moją sytuację lepiej niż ja kiedykolwiek. Dokładnie w tej kolejności to musiałoby się dziać, na chwilę obecną nawet gdybym się wyprowadził od rodziców to nie starczyłoby mi nawet na jedzenie bo sam wynajem pochłonąłby większość wypłaty więc tym bardziej nie byłoby nawet mowy o jakimkolwiek rozwoju czy zwiększaniu kompetencji. Musiałbym najpierw zdobyć lepiej płatną pracę albo odłożyć jeszcze więcej pieniędzy, potem poszerzać kompetencję, a dopiero potem próbować zdobyć jeszcze lepszą pracę i dopiero na końcu się wyprowadzać. Podejrzewam, że większość ludzi znajdująca się w podobnej sytuacji do mojej ma tak samo. Nawet teraz nie mógłbym sobie pozwolić na utratę obecnej pracy albo niezatrudnienie po stażu bo nie miałby żadnych swoich pieniędzy poza zaoszczędzonymi ale nawet te szybko by się rozeszły bez regularnego ich uzupełniania z obecnej pracy. Od razu dodam, że mam odłożoną pewną sumę, nie jest jakaś bardzo mało ale też nie duża. Jak już przy tym jesteśmy to mam pytanie, co bardziej by się opłaciło podyplomówka czy jakieś kursy? O ile na kolejne studia czy samą pracę chwilowo nie mam nawet pomysłu to już na podyplomówkę czy jakiś kurs coś bym wymyślił z mojej dziedziny naukowej.

Agnes76 napisał/a:

Spotkałam się z przypadkiem, że terapeutka oczekiwała zerwania kontaktów z rodzicami  uzasadniając , że nie ma sensu terapia skoro potem wraca się do toksycznego środowiska. Dla mnie to wypaczenie sensu terapii. Nikt z nas nie żyje w środowisku izolowanym. Moim zdaniem  terapia ma pomóc radzić sobie w realnym świecie z tym co najbardziej nas dotyka i najczęściej spotyka. Wytwarzanie sztucznych warunków życiowych na pewno nikomu  nie pomoże w dłuższej perspektywie, a umiejętności takiego psychologa są wątpliwe.

Nie musisz daleko szukać, ja miałem dosłownie identyczną sytuację jak opisujesz. Moja terapeutka powiedziała dokładnie tak jak napisałaś, "dopóki nie wyprowadzę się od rodziców to żadna terapia mi nie pomoże bo będę wracał do toksycznego środowiska". Ostatecznie to ona się poddała i przerwała terapię.

. Nie ma tez mozliwosci zeby terapeuta taką wiedze posiadał. Bo moze odejdziesz do narcyza, ale potem do konca zycia bedziesz sama, albo to ojciec twoich dzieci i one do konca zycia będa miały traume rozwodu. W ostatecznym rozrachunku moze sie okazac ze tolerowanie narcyza da ci w zyciu wiecej szczescia, niz odejscie od niego. Tak czy siak, terapeuta nie ma szklanej kuli i nie może spekulować jaki scenariusz zycia jest najlepszy dla ciebie.

SmutnaDziewczyna007 napisał/a:

. Nie ma tez mozliwosci zeby terapeuta taką wiedze posiadał. Bo moze odejdziesz do narcyza, ale potem do konca zycia bedziesz sama, albo to ojciec twoich dzieci i one do konca zycia będa miały traume rozwodu. W ostatecznym rozrachunku moze sie okazac ze tolerowanie narcyza da ci w zyciu wiecej szczescia, niz odejscie od niego. Tak czy siak, terapeuta nie ma szklanej kuli i nie może spekulować jaki scenariusz zycia jest najlepszy dla ciebie.

WOW co za rady. Serio, najgorsze co może w życiu się stać to bycie samotną kobietą?

Zauwazylem, ze w naszej kulturze ludzie bardzo czesto popelniaja blad logiczny stawiajac znak tozsamosci miedzy:
Bycie niezaleznym = bycie szczesliwym.

Taka relacja nie istnieje.
Wiec mozna toczyc spory o to kto jest niezalezny a kto nie.
Ale jakie to ma znacznie jesli po tej Ziemi chodzi mnostwo ludzi, ktorzy sa zalezni i szczesliwi (ja jestem jednym z nich)?

Moze to kwestia psychoterapeutycznych frazesow, ktore nacechowaly slowo "zaleznosc" iscie diabelskimi emocjami.
Co pokazuje psychoterapeutyczna hipokryzje (ktorej pelno) bo znam przypadki osob, ktore chodza do tego samego psychoterapeuty przez ponad 10 lat i psychoterapeucie zupelnie ta "zaleznosc" przynoszaca stale zrodlo dochodu nie przeszkadza

Nowe_otwarcie napisał/a:

rossanka napisał/a:

Najpierw musi zadbać, by nie uciekał w panice płód.

Spoko Ross; od takich atrakcji chroni wieczne szukanie faceta tak by go nie znaleźć, c'nie? Jesteś ekspertką w tej dziedzinie 

W zasadzie
jak mam być szczera
Facet nie jest mi do niczego potrzebny.

Kasssja napisał/a:

Tak dla twojej informacji - początkowo to ja opłacałam całe mieszkanie, bo chłopak był z biednego domu, w dodatku miał agresywnego ojca i chciał się wyprowadzić jak najszybciej. Wydałam część kasy zarobionej w wakacje (za granicą) na pierwsze miesiące wynajmu, potem on przeszedł na studia zaoczne i jednocześnie pracował, zrobiło się łatwiej.

Mhy.. jak dla mnie to jest dopiero niesamodzielny gość. zamiast pojechać na rok sobie dorobić na zmywak czy coś wbił sie na twoje mieszkanie. Tak z ciekawości jak ta historia się skończyła?

Zauwazylem, ze w naszej kulturze ludzie bardzo czesto popelniaja blad logiczny stawiajac znak tozsamosci miedzy:
Bycie niezaleznym = bycie szczesliwym.

Taka relacja nie istnieje.
Wiec mozna toczyc spory o to kto jest niezalezny a kto nie.
Ale jakie to ma znacznie jesli po tej Ziemi chodzi mnostwo ludzi, ktorzy sa zalezni i szczesliwi (ja jestem jednym z nich)?

Moze to kwestia psychoterapeutycznych frazesow, ktore nacechowaly slowo "zaleznosc" iscie diabelskimi emocjami.
Co pokazuje psychoterapeutyczna hipokryzje (ktorej pelno) bo znam przypadki osob, ktore chodza do tego samego psychoterapeuty przez ponad 10 lat i psychoterapeucie zupelnie ta "zaleznosc" przynoszaca stale zrodlo dochodu nie przeszkadza

JohnyBravo777 napisał/a:

Zauwazylem, ze w naszej kulturze ludzie bardzo czesto popelniaja blad logiczny stawiajac znak tozsamosci miedzy:
Bycie niezaleznym = bycie szczesliwym.

Taka relacja nie istnieje.
Wiec mozna toczyc spory o to kto jest niezalezny a kto nie.
Ale jakie to ma znacznie jesli po tej Ziemi chodzi mnostwo ludzi, ktorzy sa zalezni i szczesliwi (ja jestem jednym z nich)?

Moze to kwestia psychoterapeutycznych frazesow, ktore nacechowaly slowo "zaleznosc" iscie diabelskimi emocjami.
Co pokazuje psychoterapeutyczna hipokryzje (ktorej pelno) bo znam przypadki osob, ktore chodza do tego samego psychoterapeuty przez ponad 10 lat i psychoterapeucie zupelnie ta "zaleznosc" przynoszaca stale zrodlo dochodu nie przeszkadza

Propagowanie niezalezności, jest poniekąd dobrym pomysłem na biznes terapeutyczny. Promuje się niezalezność, zrywanie więzi z kazdym kto podpadnie, ostatecznie na polu bitwy jest tylko sam terapeuta i ma niejako monopol na dostarczenie poczucia bliskości. A monopol to już gwarancja udanej współpracy.

SaraS napisał/a:

Tylko że między byciem zależnym a zrywaniem więzi, z kim popadnie, jest sporo miejsca na tę niezależność właśnie. I bawią mnie te krzyki o bliskich kontaktach z rodziną stawianych jako w opozycji do niezależności, bo jedno absolutnie nie wyklucza drugiego. Ba, co jest wspaniałego w tych super bliskich więziach, które są zwyczajnie wymuszone przez czyjś brak samodzielności?

Dokladnie to samo mysle. Wyprowadzka z domu nie oznacza zerwanie wiezi z rodzina. Ja wyjechalam do Anglii w wieku 21 lat i kontakty z rodzina nadal utrzymuje. Spotkalismy sie nawet-NIE ma problemu,bo lot samolotem to 2 godzinki dla rodzicow.

co dzien slyszec "wynies,podaj,zrob i idz " to zycze powodzenia w takim szczesciu...

Ludzie nie sa przeciwni zyciu z rodzina czy byciu zaleznym.
Ludzie sa przeciwni swoim blednym wyobrazeniom o zyciu z rodzina czy byciu zaleznym.
Dopisujac sobie do zycia z rodzina / bycia zaleznymi swoje obawy na podstawie wlasnych, zlych doswiadczen lub zaslyszanych od innych.

SaraS napisał/a:

Oczywiście, bo nikt nie ma pojęcia o mieszkaniu z rodzicami, nikt poza tymi, którzy z rodzicami nadal mieszkają. Tylko ci drudzy obiektywnie oceniają sytuację.

Ja nie mieszkam z rodzicami. Ale mam przyjaciela, ktory tak zyje od wielu lat razem z zona, obserwuje i wyciagam wniosek, ze gdybym mial takie same warunki jak on to tez bym tak wybral - ale nie mam.
Wiec wydaje mi sie, ze nie mam powodow aby byc subiektywnym w tym temacie (a raczej wg dysonansu poznawczego powinienem miec inklinacje w przeciwna strone).

Ludzie nie sa przeciwni zyciu z rodzina czy byciu zaleznym.
Ludzie sa przeciwni swoim blednym wyobrazeniom o zyciu z rodzina czy byciu zaleznym.

Próbuję zaplanować pierwszy w życiu wyjazd zagraniczny, oczywiście samotny. Jeśli chodzi o relację z płcią przeciwną to faktycznie brak możliwości poznawania dziewczyn jest chyba największym problem bo nawet nie ma jak próbować, rozmawiać, trenować.

Nowe_otwarcie napisał/a:

rossanka napisał/a:

W zasadzie
jak mam być szczera
Facet nie jest mi do niczego potrzebny.

Poza jojczeniem... wiem Ross, żaden godny ciebie jakoś nie chce się poznać na twojej doskonałości
Zaleciało wytłokiem z kwaśnych winogron

Nic podobnego, wrecz przeciwnie

SmutnaDziewczyna007 napisał/a:

Myslenie "jestem super bo dorobiłem się wszystkiego sam od zera" jest z kolei charakterystyczne dla PRLu, gdzie panował kult klasy robotniczej/chłopskiej więc oczywiste było, że każdy musi się dorabiać sam, bo to były najnizsze warstwy.
To też słabo mówi o rodzinie z której się wywodzimy. Bo skoro musieliśmy się dorabiać wszystkiego od zera, to znaczy, że nasi rodzice nic w życiu nie osiągneli i nie mieli nam czego przekazać(nie chodzi tylko o dobra materialne ale też wskazówki na poczatku kariery, fach w ręku, naukę języków itp. itd.).

Dużo bardziej imponuje mi ktoś, kto nie miał nic i się dorobił, bo to znaczy że zapracował na wszystko co ma, niż syn milionera, który nie skalał się pracą.

SmutnaDziewczyna007 napisał/a:

Szkoda też, że użytkownicy forum walczą ze swoją wizją mieszkania z rodzicami, zamiastzainteresować się jak wygląda to zjawisko.

Ale po co? W kontekście wyboru partnera można dyskryminować że względu na dowolną cechę. Bo ktoś mieszka z rodzicami, bo ma rude włosy...

Nowe_otwarcie napisał/a:

Wiadomo że człowiek dąży do zadowalającego go komfortu życia, a jakie perspektywy i potrzebę zmianę aktualnego stanu na lepszy ma syn milionera?

Żadne. Ale niech tylko takiemu (lub tatusiowi) noga się podwinie, straci te pieniądze to będzie mógł tylko usiąść i płakać. Bo jest nikim dosłownie i w przenośni. Zdecydowanie nie materiał na partnera.

Nowe_otwarcie napisał/a:

rossanka napisał/a:

Nic podobnego, wrecz przeciwnie

Jasna sprawa Ross... i dlatego latami tu jojczysz na zadziwiająco podobną do inceli nutę (aż już nawet jakiś czas temu etatowe userki miały tego dość)

Jestem ogromnie zawiedziona, bo niedokładnie mnie czytasz

Latami się żaliłam. A nie zauważyłeś, że od jakiego, dłuższego już czasu coś się zmieniło? Właśnie już wcale nie bqrzekan z tego powodu. Co mnie samą dosyć dziwi.

Nowe_otwarcie napisał/a:

rossanka napisał/a:

Jestem ogromnie zawiedziona, bo niedokładnie mnie czytasz

Latami się żaliłam. A nie zauważyłeś, że od jakiego, dłuższego już czasu coś się zmieniło? Właśnie już wcale nie bqrzekan z tego powodu. Co mnie samą dosyć dziwi.

Mhm. I zupełnie przypadkowo ten "dłuższy czas" to te kilka miesięcy od momentu, w którym zostałaś tak zjechana za swoje jojczenie że zdałaś sobie sprawę że tutaj poparcia dla swojej postawy i pocieszenia za choinkę nie znajdziesz (czyli wnerwione userki posłały ci jasny przekaz: albo przestajesz jojczec i wreszcie coś robisz ze sobą w tym kierunku albo buzia w ciup". No i wybrałaś wariant "buzia w ciup"

Nic z tych rzeczy.
Miało na to wpływ cos, co się zdarzyło poza internetem. A raczej ciąg wydarzen.
O których z wiadomych względów przecież tu nie będę pisała.
Jeszcze nie jestem szalona.

JuliaUK33 napisał/a:

A wiecie skad sie wzielo to,ze ludzie nie chca sie usamodzielnic? Od wladzy w Polsce tak nauczyla ludzi...

Myslenie "jestem super bo dorobiłem się wszystkiego sam od zera" jest z kolei charakterystyczne dla PRLu, gdzie panował kult klasy robotniczej/chłopskiej więc oczywiste było, że każdy musi się dorabiać sam, bo to były najnizsze warstwy.
To też słabo mówi o rodzinie z której się wywodzimy. Bo skoro musieliśmy się dorabiać wszystkiego od zera, to znaczy, że nasi rodzice nic w życiu nie osiągneli i nie mieli nam czego przekazać(nie chodzi tylko o dobra materialne ale też wskazówki na poczatku kariery, fach w ręku, naukę języków itp. itd.).
Szkoda też, że użytkownicy forum walczą ze swoją wizją mieszkania z rodzicami, zamiastzainteresować się jak wygląda to zjawisko.
90% tego wątku wygloąda tak:
-mieszkanie z rodzicami to dziecinada, mama przynosi cie obiad do komputera i pierze gacie
-nie. to tak nie wygląda. czuję się komfortowo, nasze relacje wyglądają raczej jak relacje w małej firmie. dzielimy się obowiązkami, omawiamy wszystko wspólnie, nikt nikogo nie niańczy.
-nie! dorosli ludzie nie moga sie dzielic obowiazkami, traktuja cie jak dziecko. w prawdziwym domu nikt nie wyznacza nikomu obowiazkow, to sie wie kto co robi.
-nie słuchaj, właściwie to ja wykonuje wiekszosc obowiazkow domowych, bo jestem sprawniejszy fizycznie od rodziców. prace przy ociepleniu domu, remoncie orynnowania, instalacji pompy ciepła to moja broszka bo moi rodzice sa już na to za starzy i sie nie znają na nowych technologiach. nikt mnie nie poucza, nikt mi nie matkuje
-jesteś dzieckiem jesteś wiesniakiem, nigdy nie byłeś w warszawie
-nie, właściwie to mieszkam 10km pod warszawą, tam studiowałem i tam prowadze własną firme
-nie, jesteś dzieckiem. bez mamy nie umiesz wyjś cz odmu, bo PiS ci tak kazał.. pewnie twoi rodzice mają cie dosyć
-nie, moi rodzice wybudowali dom wielkości małej kamienicy bo planowali ze bedziemy mieszkac razem, dom wielopokoleniowy to był ich pomysł

ehhh no co tu więcej dodawać... przyckro mi że tak źle wspominacie mieszkanie z waszymi rodzicami, to musiała byc istna trauma. szkoda tez ze nie umiecie byc na tyle elastyczni w mysleniu i skumać że wasi rodzice =/= wszyscy rodzice w polsce