Shinigami napisał/a:Jesteś zaskoczona bo pochodzimy z dwóch różnych światów i raczej nie będziemy w stanie się zrozumieć.
To porównanie mi się nie podoba bo porównujesz tu dwie niesamowicie odległe od siebie rzeczy. Stać się całkowicie samodzielnym i przy tym żyć na porządnym poziomie w tym kraju jest nieporównywalnie niż trudniej zacząć trenować i zrobić w miarę porządną formę. Pierwsze niewielu zdoła zdoła zrobić i zauważ, że dodałem tu "żyć na porządnym poziomie", drugie może zrobić każdy o ile nie uniemożliwia tego jakaś ciężka choroba. Ja po prostu uważam, że nie powinno się wymagać od osoby, którą dopiero poznajemy czegoś tak trudnego do osiągnięcia, to nie są testy na astronautę.
Ale to nie ma znaczenia, czy coś jest łatwiej osiągnąć czy trudniej (albo czy w ogóle się da). Chodzi o to, czego szukasz w potencjalnym partnerze. A nie szukasz maminsynka i/lub osoby niesamodzielnej, dokładnie tak samo, jak nie szukasz osoby grubej. Albo, jeśli chcesz mieć dzieci, bezpłodnej. I bez różnicy, czy ktoś nie jest w stanie się utrzymać, bo jest wygodnickim leniem, czy nie ma ambicji na coś więcej niż minimalna czy cokolwiek innego, bo a) żadna z tych cech nie jest pożądana i b) Ty i tak, niezależnie od powodów, dostałbyś niesamodzielnego dorosłego jako partnera. Tak jak Ty, zgaduję, nie związałbyś się z otyłą, nawet gdyby istniała choroba, która powoduje, że ktoś absolutnie nigdy nie schudnie. No, chora jest, nie jej wina, ale nadal Ci się to nie podoba.
Shinigami, błagam! Utrzymywanie się dla osoby 30+ to też nie są testy na astronautę. To takie podstawy podstaw, coś normalnego. Nikt nie mówi o willi z basenem kupionej za gotówkę, a o zarobieniu na swoje własne potrzeby.
I tak, zupełnie szczerze i bez złośliwości: chcesz kogoś poznać, więc lepiej zmień myślenie. I nie piszę tego w ramach coachingowego bełkotu, który ma zmienić Twoje życie, chodzi mi o tę jedną konkretną sprawę, o Twoje podejście do samodzielności finansowej. Każda sensowna kobieta zwieje, jeśli się dowie, że podchodzisz do tak normalnej sprawy jak do zdobycia K2 zimą.
Z tą chorobą lub wypadkiem miałem na myśli takie, które całkowicie uniemożliwiają jakąkolwiek pracę. Wyobraź sobie, że ktoś nie może się stać mężczyzną, którego kobieta będzie podziwiać. Nie ma ani krzty talentu, żadnych wrodzonych predyspozycji na przykład do biznesu i pracuje za minimalną by tylko przeżyć i nie ważne jak bardzo się stara daje radę podnieść swój poziom jedynie do średniej krajowej. Czy to oznacza, że nie ma dla niego żadnej nadziei, że już nic się nie da zrobić i na zawsze pozostanie sam? Średnia krajowa nawet jeśli wystarczy na samodzielność to na pewno nie na życie na porządnym poziomie. Jednak jeśli weźmiemy drugą osobę i drugą wypłatę to już we dwoje mają szansę na życie na porządnym poziomie.
No to to jest problem, bo kobieta raczej musi mieć za co podziwiać swojego mężczyznę. 
Tylko wiesz, talent i predyspozycje do biznesu to nie jedyne opcje, żeby zarabiać z sensem. Oczywiście, jak ze wszystkim, jednemu będzie łatwiej, drugiemu trudniej, ale o ile wykluczymy stan zdrowia całkowicie wykluczający jakąkolwiek pracę (a to się, zazwyczaj, wiąże z niezdolnością do rozpoczęcia związku, więc bez znaczenia). Znam osoby, powiedzmy, mało zdolne pod względem intelektualnym, które zarabiają bardzo fajnie, bo znalazły coś, w czym mogą stać się dobre, nie będąc geniuszami.
Albo takie, które są pracowite, tylko skierowały tę pracowitość w sensownym kierunku. Albo takie, które miały dużo chęci i energii, by pytać i szukać, aż znajdą.
Bo wiesz, statystycznie rzadko zdarzy się osoba, która ma pełen pakiet cech-przeszkód, a żadnych cech-możliwości. A jeśli się zdarzy... Chciałbyś być z kimś, kto jest leniwy, nieinteligentny, nie ma żadnych zdolności, energii, pomysłów i tak dalej?
A w przypadku osób z "mieszanymi" cechami
, wszystko najczęściej rozbija się o motywację, chęci i gotowość do podjęcia wysiłku przy ogarnianiu ścieżki zawodowej. Tylko te chęci to takie faktyczne chęci, a nie, że ktoś rozwali się na kanapie i powie, że no, chciałby, chciałby.
Poprzez "życie na porządnym poziomie" mam na myśli mieć możliwość na całkowicie zbędne wydatki typu wakacje, jakieś rzeczy niepotrzebne ale takie, które nam się podobają itp.
Tylko że nie trzeba wskakiwać w samodzielność z poziomu "duża chata, wakacje, hajs na przyjemności". Tym bardziej, że najczęściej żyć na własny rachunek zaczynają ludzie bardzo młodzi - po szkole czy studiach. 25-latek nie musi mieć full pakietu, to przyjdzie z czasem. Ale jeśli 32-latek dla przyjemności i wakacji musi i chce poświęcić niezależność i samodzielność, to też nie zachwyca. To jest jego wybór, do którego ma prawo oczywiście, ale jednocześnie kobiety też mają prawo do oceny i wyboru.
I to jest właśnie to o czym mówiłem. Owszem ty nie powinnaś szukać rozwiązania, tylko chociaż próbować pomóc mu znaleźć jego rozwiązanie. Podsunąć jakiś pomysł czy skorzystać ze swoich kontaktów i tego typu rzeczy, nikt nie mówi, że powinnaś rzucić wszystko dla kogoś ale poświęcić temu komuś choć część swojego czasu i zaangażowania.
Mi chodziło o to, dlaczego ja miałabym szukać rozwiązania tutaj, a nie w rozmowie z tym hipotetycznym niesamodzielnym.
Bo wiadomo, szukać mogę, ale nawet jeśli nie znajdę, to to wcale nie znaczy, że ta niesamodzielność się nie liczy.
Pomaganie sobie nawzajem, czyż nie jest to jeden z najważniejszych elementów związku czy w ogóle jakiejkolwiek relacji? Poza tym zarabianie na siebie, a możliwość utrzymania się za to całkowicie w pojedynkę to dwie różne rzeczy. Mój kolega zarabia na siebie, mieszka z dziewczyna w wynajętym mieszkaniu, oboje pracują i tylko dzięki temu byli wstanie wynająć to mieszkanie. Niedawno urodziło im się dziecko, a jeszcze dodatkowo wszystko sporo podrożało. Efekt jest taki, że ten super ogarnięty życiowo, samodzielny kolega co miesiąc musi brać pieniądze od rodziców żeby w ogóle dali radę się utrzymać, o rzeczach takich jak wakacje czy jakieś zainteresowania nie ma nawet mowy. I takich ludzi jest więcej, dużo więcej.
No i to jest świetny przykład na to, dlaczego wiązanie się z niesamodzielnym jest średnim pomysłem. Tyle osób tu pisało, że jak jednej osobie nie starcza, to we dwie dadzą radę. A tu wychodzi, że jednak nie dają, że jak trzeba dwóch osób, żeby mieć to minimum samodzielności (dwie osoby w kontekście samodzielności to też jakieś kuriozum tak swoją drogą), to ta samodzielność jak stawianie zamków na lodzie. Ale najlepiej sprowadzić na świat bąbelka, a samemu, jak ten bąbelek, potrzebować do przeżycia rodziców. Bardzo dojrzałe.