Gwałt, przemoc i wykorzystanie seksualne kobiety

Wiem, że jest ci potwornie ciężko. Może właśnie najpierw zadzwoń pod któryś z numerów, które Alexytymia podała. Będziesz lepiej się czuła siedząc bezpiecznie w domu i jak się przełamiesz, to potem łatwiej będzie Ci pójść na policję.

Nie pozwól żeby on bezkarnie z tym uciekł!

Nie jest za późno, nie minęły lata tylko dni.
Może powiedz o tym komuś bliskiemu komu ufasz: mamie, siostrze, przyjaciółce żeby mógł pójść ktoś z tobą na policję. Zadzwoń na któryś z nr. podanych przeze mnie, tam uzyskasz ważne informacje, wsparcie. Ten człowiek to potwór, który jest niebezpieczny, niezrównoważony, powinien zapłacić za zbrodnię. Pisz do nas.

No przecież nie mógł Ci po gwałcie powiedzieć "dziękuję, weź mój dowodzik i zanieś na policję"... Na 99% to tylko pogróżki. Może pierwszym krokiem właśnie powinien być telefon pod któryś z nr zaufania - tam doświadczone i kompetentne osoby doradzą Ci co powinnaś zrobić, gdzie się udać, jak przemóc strach...

nie wszyscy faceci ,to bestie  kobiety tez potrafią być podłe, jeśli matka widzi przemoc seksualna wobec dziecka i milczy to winna jest tak samo!!! Faktem jest ,ze gwałt wazy na całym późniejszym życiu..moja mama była zgwałcona jako 7-latka przez ojczyma, potem skończyła w domu dziecka....całe życie już potem miała problem z poczuciem własnej wartości...i całym tym bagażem...świata nie zmienimy....zło czai się zawsze i wszędzie....grunt by mocno je napiętnować...zwłaszcza gdy krzywdzone są dzieci!!!! Trzymaj sie dzielni i skorzystaj z terapii....

czemuJa, okrutne jest to co przeżyłaś, też uważam że powinnaś iść na policję i zgłosić się do spoecjalisty. Jeśli chodzi o Dzieciątko, które nosisz pod sercem, to ono nie jest niczemu winne, rozumiem że to dla Ciebie wielka tragedia i wiem jakie upiokorzenie, ale aborcja pomoże na pierwdszy tydzień- dwa,później natomiast dobije Cię jeszcze bardziej i po za bezsensownym wstydem, który przeżywa każda kobieta, obwiniając się za sytuację (też tak miałam, choć byłam dzieckiem) dojdą do tego wyrzuty sumienia o ZABICIE niewinnego Dziecka, które wg chociażby konstytucji ma prawo do życia. Syndrom poaborcyjny dotyczy 98% kobiet. Jesli nie jesteś w stanie, czy to fizycznie, czy emocjonalnie Go wychować, co jest zrozumiałe to możesz je oddać do adopcji, wiele rodzin pragnie takiego maleństwa, niektóre małżeństwa chcą nawet wspierać Kobietę już podczas ciąży. Bardzo mi Cię żal, rozumiem Twój strach im szybciej skontaktujesz się z psychologiem tym lepiej. Trzymaj się dzielnie, pamiętaj że nie jesteś sama!

Chciałam powiedzieć ze moje dziecko ma już 10 lat ..i jest moim drugim synem ,ja już zrezygnowlam z pomocy , chce po prostu komuś powiedzieć ,bo w realu ludzie nie są aż tacy wyrozumiali ,

Kilkanaście miesięcy temu zaczęłam się spotykać ze swoim (teraz już byłym) chłopakiem. Sama nie wiem dlaczego. Byłam trochę pod presją, bo moje koleżanki miały już chłopaków, a ja byłam cały czas sama. Aż w końcu pojawił się ON...
Poznaliśmy się na dyskotece, tańczyliśmy trochę, gadaliśmy. Wtedy jeszcze miał dziewczynę, ale zerwał z nią kilka tygodni później. Zaczęliśmy się spotykać. W końcu miałam chłopaka, tylko że go nie kochałam... Myślała, że miłość przyjdzie z czasem, ale nie przyszła... Często gdzieś razem wychodziliśmy, to do kina, to na dyskotekę, czy lodowisko. Był moim pierwszym poważnym chłopakiem. Kilka razy spotkaliśmy się u niego w domu, słuchaliśmy muzyki. Czasem dochodziło do całowania i przytulania. Ale on chciał czegoś więcej... Wtedy byłam jeszcze dziewicą i nie miałam pojęcia o seksie. Powiedział, żebyśmy spróbowali, że będzie delikatny i że jeśli coś mi się nie spodoba, to natychmiast przestanie. Zgodziłam się... Ale po kilku "pchnięciach" powiedziałam, żeby przestał (posłuchał, choć wydawało mi się, że jest zły). Seks nie sprawiał mi przyjemności. Myślała, że to ze mną jest coś nie tak... Ale ON stawał się coraz bardziej zaborczy. Manipulował mną, żebym tylko chciała się kochać... Chciał czegoś więcej, a ja nie mogłam się przemóc... Podobna sytuacja powtórzyła się kilka razy.
Później zaczęłam chorować, przyjmowałam lekarstwa przez kilka tygodni, byłam trochę osłabiona (ON o tym wiedział).
Kiedyś znów zabrał mnie do siebie. Zaczęliśmy się całować, pieścić. Znów chciał spróbować. Zgodziłam się  (bo myślałam, że jak zwykle przestanie kiedy nie będzie mi to odpowiadać), ale po chwili powiedziałam, żeby przestał. Tym razem mnie nie posłuchał... Pomimo moich próśb... Chciałam krzyczeć, ale przygniótł mnie ciężarem swojego ciała i nie mogłam wydobyć z siebie głosu... A ON tylko mocniej ścisnął mi ręce i dokończył to co zaczął... Nie miałam siły, żeby się bronić...

Dalej nie mogę się po tym pozbierać. Zamknęłam się w sobie, choć przed innymi udaję, że nic się nie stało...
Proszę, pomóżcie mi, bo już nie wiem, co mam robić...

Poczułam się wtedy jak szmaciana lalka, która nie ma prawa głosu, prawa do własnego ciała... Z którą można zrobić wszystko. Naprawdę nie chciałam, żeby tak wyszło. To moja wina... Nie powinnam się na to godzić... Do końca życia sobie tego nie wybaczę... Teraz już wiem, że chodziło mu tylko o seks, a ja dałam się wykorzystać jak ostatnia idiotka...

hej jestem tu pierwszy raz... wczoraj moja siostrzenica miała 6 urodziny , oczywiście wypilismy sobie i to sporo moj szwagier upił sie, miałam spac sama w pokoju, on nad ranem przyszedl i probowal od tylu mnie...., na szczescie sie obudzilam i zaczelam sie szarpac on przestraszony uciekl. rano jak wstalam nie bardzo wiedzialam co sie stalo, bylam wczesniej troche pijana, nie zachecalam go, nawet za nim nie przepadalam.... na szczescie do niczego nie doszlo, ale ja jestem caly czas w szoku, zwlaszcza jak do mie to dotarlo co chcial zrobic, wiem, ze to nie byl sen pamietam bol jak ciagnal mnie za wlosy... nikomu nie powiedzialam bo kto mi uwierzy??? moj chlopak jak by sie dowiedzial to by go chyba, cos by mu zrobil, pisze chaotycznie, bo mysli nie mam uporzadkowanych nic mi nie zrobil ale... czuje sie tragicznie, najgorsze jest to udawanie, ze wszystko ok a mam ochote rzucic sie na lozko i plakac!!! nie wiem co mam robic!!!! probuje dojsc do ladu ze soba ale jest mi ciezko, moze za kilka dni be3dzie wszystko po staremu? ale jak mam reagowac jak on przyjedzie w odwiedziny z siostra?....

Dzięki Yvette
Postaram sie komus powiedziec, chłopakowi niestety nie moge (ma inny charakter niz ja) jest bardziej gwałtowny, cos by mogl zrobic i po prostu nie chce aby przeze mnie moj chlopak mial problemy. cały czas o tym mysle i nie moge przestac jak staram sie myslec o czyms innym to i tak po chwili znowu o tym mysle. nie czuje sie winna tylko nie rozumiem jak tak mozna postepowac, chciec skrzywdzic rodzine! bo co jak co niestety jestesmy rodzina, wiem tez ze jak tylko bede mogla bede ich unikac. na moje szczescie mieszkaja daleko. Postaram sie z kims porozmawiac, komus powiedziec, ale zawsze bylam dziwczyna zamknieta w sobie i ciezko  mi mowic o malych problemach a co dopiero o tym?! ale juz mi wczoraj ulzylo jak napisalam na tym forum.
A do tego czy siostra mi uwierzy czy nie chyba znam odp.
kilka lat temu byla podobna stuacja z udzialem mojego szwagra, po weselu na ktorym byli moi rodzice i oni mama spala w jednym pokoju ze szwagrem, mama spi w koszuli, i on do mamy podszedl i mama sie obudzila a on stwierdzil ze chcial ja tylko przykryc. Taka jest oficjalna wersja w tedy mnie wogole nie bylo bo bylam na wakacjach. mama mowila mi potem kiedys ze wydawalo jej sie ze on czegos chce i powiedziala siostrze. moja siostra nie uwierzyla mamie i powiedzila ze nie chce jej znac. Wic skoro ja w tedy afery nie zrobilam tez mi nie uwierzy.

Dzięki Yvette postaram sie to z siebie w końcu wydusic, ale potrzebuje troszke czasu. Jeszcze raz wielkie dzięki za wsparcie i rade.

Kochana kalinno nie wiem co powiedzieć...kiedy czytam takie posty chce mi się wyć, krzyczeć, jak mogą istnieć na świecie tacy skurwy...i. Powinno się takich kastrować!! Gdyby mnie takie coś spotkało pewnie też zaszyłam bym się gdzieś, próbowała zapomnieć, czułabym się okropnie..., ale takie myślenie jest złe! Kobiety , które przeżyły gwałt powinny o tym mówić, zgłosić sprawę na policji bo to nie jest ICH WINA !!! Winowajcy powinni zostać ukarani bo zrobią to innym kobietom! poczują się bezkarni...wiem, że to trudne ale jeśli gwałciciele poczują się bezpiecznie będą krzywdzić dalej...

Kochana wiem,że Ci ciężko i pewnie trudno było ci to nawet napisać...podziwiam cie za siłę , dobrze, że masz wsparcie w bliskich ale moim zdaniem powinnaś udać się do psychologa, może Ci to bardzo pomóc.

Trzymaj się ciepło
ściskam :*

Nie ma za co kochana :*

Co do psychologa jednak radziłabym Ci spróbować nieraz lepiej jest wygadać się obcej osobie niż bliskim nam ludziom,...

pozdrawiam cieplutko
trzymaj się

Nad psychologiem się może zastanowie bo są chwile w których naprawde mi bardzo ciężko... Co do policji nie wiem. Siostra mnie też namawiała ale widziała jak mi ciężko więc uszanowała tą decyzję...

Ech od czego zacząć. Zainteresowałem się tematem od kiedy wyszła pewna sytuacja i nie mam pojęcia co robić. Powiem w skrócie. Poznałem dziewczynę która z pozoru była taka otwarta, sympatyczna, wygadana - super sprawa bo szybko się dogadaliśmy. Zacząłem rozwijać znajomość mając nadzieję na coś więcej. Ale im bardziej mi na tym zależało tym bardziej ona się wycofywała, zaczynała być wredna i nieprzyjemna. Zaczęły się sprzeczki. Wyłapałem w niej też dziwne i nietypowe zachowania - spojrzałem się jej "dyskretnie" w dekolt (zdawało mi sie bo patrzyła wtedy w bok a ta do mnie ostro "gdzie się gapisz" po czym od razu zmienił się jej nastrój na pozytywny jakby nic się nie stało. Innym razem powiedziała mi coś czego nigdy od żadnej kobiety nie usłyszałem - coś w rodzaju "myślisz pewnie że każdą dziewczynę możesz mieć bez względu na to czy ona chce tego czy nie?" - nie wiedziałem co jej powiedzieć i wogóle co maiła na myśli ale to coraz częstsze jej unikanie, straszny pesymizm, odpychanie mnie coraz dalej od siebie i tego typu komentarze dały mi trochę do myślenia. Raz po jednej z awantur, wściekły powiedziałem że dziwnie się "zachowuje, tak jakby coś ją złego bardzo spotkało ze strony jej faceta, bo im bliżej niej jestem tym gorsza jest i zasugerowałem że mógł być to nawet gwałt" Wogóle nie spodziewałem sie reakcji bo odwróciła się, a potem odpowiedziała tak że ledwie słyszałem "miałeś o tym nie wiedzieć" Zamurowało mnie, dostałem takiego szoku że wróciłem do domu i cały wieczór o tym myślałem, potem mnie takie wyrzuty sumienia za te awantury ogarnęły że się załamałem i nie zmrużyłem oka cała noc wyciskając łzy w poduszkę. Przeprosiłem ją, powiedziałem że chcę jej pomóc. Ona twierdzi że nie chce bo poradziła sobie z tym. Ale z tego co widzę wogóle sobie nie poradziła.

Ale dobra - nie ma co się użalać. Postanowiłem jej pomóc. Ale wygląda na to że dystans między nami się po tym zwiekszył, ona twierdzi że "nie potrzebuje psycholga" mnie to denerwuje bo skreśla mnie teraz a ma szansę na naprawdę wyrozumiałego i opiekuńczego faceta - do cholery to nie jej wina przecież! Nawet zaproponowałem jej ze jak ma jakieś obawy związane z tym kolesiem to go zatłukę i zakopię gdzieś, ale.... czy wogóle jest sens próbować rozwijać teraz ta znajomość? Odtrąca mnie, czuję to a narzucał się nie będę do cholery - człowieka do uczucia nie zmusisz, nie nakłonisz ani nie kupisz tego w żaden sposób.

Ważna dla mnie jest, wspaniała dobra osoba. Ale mam wrażenie jakby tkwiły w niej 2 osobowości - jedna ta wspaniała, szlachetna, miła, dobra, inteligentna i druga - zła, zdołowana, nienawistna, odpychająca. Jest szansa na pokonanie tego na takim etapie znajomości? Wyciagnięcia tej dobrej strony znowu na światło dzienne? (pewne zachowania zniosę, spróbuję zrozumieć ale czy ma sens próbować a jak mam byc tylko poniżany beż żadnych dobrych bodźców to długo tego nie wytrzymam)

Czy nakłonić ją jakoś na poszukanie pomocy? Kurde sam już nie wiem....

Postaram się, luz Tylko właśnie jakoś dziewczyna odkąd się dowiedziałem od niej o tym w taki sposób zaczęła mnie bardziej unikać. Raz mi napisała że w związku z tym jest bezwartościowa jako kobieta - nie no wogóle porażka totalna takie myślenie... cholera jak czytałem tutejsze wypowiedzi to w szoku byłem i nienawidzę z całego serca typów którzy tak traktują innych ludzi, ale potrafię jakoś teraz to lepiej zrozumieć, przynajmniej hipotetycznie - i mieć  więcej cierpliwości (obrażalski nigdy nie byłem).
Może przekonanie jej że tak nie jest i próby rozmowy o tym pomogłyby jej? Czy omijać wogóle ten temat i być kimś w rodzaju kumpla/przyjaciela aż sama zacznie się otwierać po jakimś tam czasie? (domyślam się że może to nigdy nie nastąpić albo za bardzo długi czas)

Hej. Mam wrażenie że zaraz rozpadnę się na milion kawałeczków!!! I chyba bym tego chciała... Może było by mi łatwiej.
Zacznę od początku. Kilka dni temu wracałam z imprezy do domu, spotkałam (jak mi się wydawało) miłego chłopaka. Byłam prawie nie przytomna przez alkohol. Nie pamiętam zbyt wiele, ale jednego jestem pewna. Odprowadził mnie, wykorzystał i zostawił. Mam tylko przebłyski jego wizyty w moim domu. Wiem że mnie pocieszał i przytulił, a później się zaczęło... wiem też, że powiedziałam kilka razy że powinien już wyjść, ale on nie słuchał i był coraz bardziej nachalny. Nie potrafię zrozumieć w jakim sanie musi być człowiek żeby nie potrafił zareagować w takiej sytuacji. Żeby nie potrafił zrobić czegokolwiek. Obudziłam się rano totalnie skołowana i starałam się jakoś wszystko poukładać w głowie. Jedyną osobą u której mogłam szukać pomocy, był mój chłopak. Oczywiście wściekły, że łaziłam gdzieś sama, że piłam... i że sama jestem sobie winna... Starał się mi pomóc, ale nie wytrzymał. Dzisiaj powiedział że nie poradzi sobie z tym. Teraz zostałam sama i nie umiem znaleźć sobie nigdzie miejsca. Jestem taka nieodpowiedzialna, głupia i beznadziejna że wstyd mi nawet o tym pisać. Nie mogę nikogo winić za to co się stało, bo to wyłącznie przez moją głupotę, ale chyba nie da się tak żyć.

Ja czuję się podobnie jak Ty JUSIWA. Nie potrafię na siebie patrzeć i mam wrażenie, że od tamtej nocy wszyscy patrzą na mnie jak na potwora, jak na beznadziejną i głupią. Nie umiem sobie poradzić z ogarniającą mnie paniką i poczuciem bezsilności. Czuję się tak okropnie, że czasami wolałabym żeby ta noc była moją ostatnią w życiu. Ciągle się obwiniam i nie sądzę żeby mi to przeszło. Nie wiem czy to jest możliwe, ale dzisiaj rano jak jechałam na zajęcia to wydawało mi się że widziałam tego kolesia. Wydaje mi się że będzie na mnie czekał pod moim domem, że tak tego nie zostawi, że to znowu się stanie... Czy to już paranoja, a może jednak to był on. Czuję się beznadziejna!!! Mój chłopak (bo jednak mnie nie zostawił i stara mi się pomóc) namawia mnie na zgłoszenie tego na policję. Ale ja się boję że wezmą mnie za jeszcze większą idiotkę - bo co ja im powiem, że nic nie pamiętam, że może bym go poznała... Niczego nie jestem pewna i chce o tym po prostu zapomnieć!!! Tylko czy to w ogóle możliwe?! Odpiszcie proszę co o tym wszystkim myślicie. Z góry dziękuję.

A ja coraz bardziej widzę jak jestem inna , wariatka , dziwaczka itd. Całe życie spotykałam facetów którzy dobierali się w ten czy inny sposób przy pierwszej rozmowie. Całe  to moje życie to huśtawka albo zamknięcie się w sobie albo próba wyjścia do ludzi z tym samym efektem.

Byłam wykorzystywana seksualnie od 5 roku życia, co najmniej przez rok.
Do dziś, mimo tego, że upłynęło prawie 30 lat, nie umiem z tym żyć.
Przegrałam całe swoje życie, bo nie potrafię trwać w stałym związku, odwzajemnić czułości, pokazać, że kocham.
Wspomnienia wracają w snach. Wszystko odrodziło się we mnie na nowo.
Szukam wsparcia, jednak nie mogę trafić na nikogo kompetentnego.
Seksuolog, z którym rozmawiałam przed kilkoma dniami, powiedział, że jeśli tylko chcę, mogę to wyprzeć ze swojej pamięci.
Ja chcę, ale nie umiem... Nigdy nie będę umiała zapomnieć.
Chcę w końcu się z tym zmierzyć, wyrzucić z siebie to poczucie winu i przełamać wstyd.
Nie mogę już dłużej stać w miejscu, bo zwariuję...

Nie umiem... Nie wiem, co zrobić... Zostałam zgwałcona przez ojczyma, ponad pół roku temu. Prosił, bym nic nie mówiła mamie, błagał, przepraszał... Uznałam, że lepiej będzie nie mówić, w końcu jest z nim szczęśliwa, a na dodatek przeprowadziliśmy się akurat do innego kraju. Nie chciałam jej martwić... Myślałam, że się z tym uporam, ale nie umiem... Nie mogę na niego patrzeć, stać obok niego, wymiotować mi się chce, jak siedzi obok. Mama widzi, że coś jest nie tak, a ja nie wiem, czy jej powiedzieć...
Boję się, że nie zrozumiałaby, nie uwierzyłaby w to, co bym jej powiedziała. Boję się, że uznałaby to tylko za naprawdę kiepski żart... Ni chcę też niszczyć jej szczęścia, nie chcę, by była smutna, zasłużyła na miłość, przecież tak wiele przeszła...
Boli mnie to nadal, ciągle czuję się tak, jakbym nadal była w trakcie tego, co mi robił, nie umiem nawet wyjść z domu, bo wydaje mi się, że wszyscy wiedzą i oceniają... Na niewychodzenie mam "wymówkę" - mama myśli, że to fobia społeczna, którą kiedyś podejrzewała lekarka, a ja nie muszę się tłumaczyć...
Z dnia na dzień jest coraz gorzej. I z dnia na dzień trudniej mi trzymać się jakoś, nie rozpaść się na miliony kawałeczków...

Dziękuję, Shanty, za odpowiedź...

Pojutrze mam wizytę z psychologiem - miałam nadzieję, że obejdzie się bez tego, ale chyba dostrzegłam w końcu, że nie jestem tak silna. Staram się nie obwiniać, naprawdę, z całych sił, ale łapię się na tym, że zastanawiam się, co musiałam zrobić, że do tego się posunął? Może coś zasugerowałam nieświadomie? Próbuję to "wyłączyć", ale nie wychodzi mi to najlepiej... Mam nadzieję, że mi pomoże, bo nie chcę tak dalej się czuć. Najgorszemu wrogowi bym tego nie życzyła.
Mama jest dla mnie bardzo ważna. I kocham ją z całego serca. Pomogła mi przy tylu sytuacjach, że nie potrafię tego nawet zliczyć, zawsze przy mnie jest... Chcę jej to powiedzieć, naprawdę, bo nie wyobrażam sobie, że mam z nim mieszkać pod jednym dachem jeszcze dłużej, że mam mu składać kolejne życzenia, że mam robić mu obiad czy po nim zmywać. Nie umiem współczuć mu, gdy pracuje do późna, nie potrafię przejąć się, gdy choruje. Strasznie nieludzkie, prawda?
Nie wiem tylko, jak? Powiedzieć mu wcześniej o tym, że zamierzam powiedzieć mamie? Mam wyrzuty sumienia, że nawet o tym myślę, żeby go "zdradzić". Boję się też, co pomyśli o mnie, jak powiem bez uprzedzenia - wiem, że to głupie, że nie powinnam, ale to jakaś obsesja chyba. Poza tym, nie wiem, jak powinnam to powiedzieć jej...
To pierwsze miejsce, gdzie "wylałam" to z siebie. Wcześniej trzymałam to w sobie, ale już chyba nie umiem tak dłużej. Jeszcze raz dziękuję za odpowiedź, bardzo mocno.

Już nie mogę doczekać się jutra. O 9:30 mam umówioną wizytę, więc wcześnie, na szczęście. Niestety, on ma jutro wolne. Miałam nadzieję, że jakoś po spotkaniu z psychologiem uda mi się "na świeżo" z mamą porozmawiać. Może to jednak i lepiej? Może trochę ochłonę, zanim jej coś powiem... Chciał ze mną tam jechać. "Trochę" chłodno powiedziałam, że nie trzeba - pewnie się zgubię, bo nigdy tam nie byłam, ale wolę zgubić się sama niż z nim.
Mam nadzieję, że wszystko jakoś się ułoży. Nie marzę o cudzie typu "zapomnę o wszystkim", bo wiem, że to raczej niemożliwe, ale tylko o tym, bym mogła zasnąć bez obaw, chodzić bez skrępowania w piżamie, uśmiechać się, kiedy jest w tym samym pokoju. Tylko tyle...
Mam też nadzieję, że to nic, iż piszę w tym temacie o sobie tak ciągle? Muszę mieć miejsce, żeby to wylać, muszę mieć świadomość, że ktoś gdzieś tam jest, kto przeczyta - nawet nie odpowie, wystarczy przeczytanie.

Czesc! zostalam zgwalcona 2 tygodnie temu. wracalam ze spaceru. podjechal samochod i mezczyzna spytal sie o droge. odpowiedzialam. z tylu wysiadl drugi mezczyzna. zaczelam uciekac. niestety mnie dogonil. zawlokl mnie do samochodu i zawiezli mnie do jakiegos domu. bylo ich czterech. najpierw mnie obmacywali, rozebrali mnie i zaczeli wpychac jakies przyrzady potem mnie zgwalcili. wszystko mnie bolalo. pozniej jeszcze pobili i wyrzucili niedaleknw w lesie. bardzo sie boje. w tym roku zdawalam mature i chce isc na studia ale nie wiem czy dam rade. nie moge spac ciagle to mam przed oczami. jest mi wstyd. nikomu o tym nie mowilam. nie wiem co mam robic. prosze pomozcie.

Witaj ANIESZKO.
Witaj CLI.
To straszne o czym piszecie - nieludzkie, podłe i zwierzęce.

Anieszko, dlaczego o tym gwałcie nikomu nie powiedziałaś? nie masz nikogo komu mogłabyś zaufać? kto mógłby Cię wesprzeć? czy mieszkasz z rodzicami?

Nie myśl o sobie w kategorii wstydu, zostałaś potwornie i nieludzko skrzywdzona przez ludzkie bestie, szakale - psychicznie i fizycznie. Nie jesteś niczemu winna, to przypadek, że akurat Ty wtedy przechodziłaś. Mogło to paść na którąkolwiek. Dobrze, że chociaż napisałaś tu na forum, otworzyłaś się i nie jesteś już sama ze swoim bólem. Zrobiłaś już ten pierwszy krok...na pewno zgłoś się do Poradni Zdrowia Psychicznego do psychologa, bo wątpię abyś sama sobie poradziła z traumą, którą przeszłaś.
Poczytaj na forum jak inne skrzywdzone radzą sobie z tą przeżytą tragedią.

Może jednak zgłosisz gwałt na policję...może zapamiętałaś jak "oni" wyglądali , jakiś szczegół rozpoznawczy, albo ten dom , bo piszesz, że "wyrzucili Cię niedaleko w lesie".
Bardzo Ci współczuję i jestem z Tobą w tym bólu.

CLI - czy, wychowujesz się bez matki? bo nic nie wspomniałaś o niej? masz rodzeństwo?
Zastanawia mnie , dlaczego masz taki twardy sen? może ojciec dosypuje Ci jakieś tabletki?
Jakoś nie przyjmuję tego, że mogłabyś nie obudzić się w czasie molestowania, skoro piszesz, że byłaś rano poszarpana i obolała.

A gdybyś zastawiała jakąś pułapkę...np. na podłodze przy spaniu rozsypywała popiół, jakiś proszek cieniutką warstwą, wówczas jego stopy zostawiałyby ślad, czy zbliża się do Ciebie. Poza tym, może zakup jakąś zabawkę wydającą dźwięki pod naciskiem, to go może wystraszyć , a Ciebie obudzić.
A jak wyglądała pościel, czy zauważyłaś na niej ślady wydzieliny, spermy?to byłby już dowód.

Ponadto, zgłoś się do Poradni Zdrowia Psychicznego do psychologa. W badaniach stosowane są testy, które mogą określić, czy jesteś ofiarą molestowania. Skoro nikt w rodzinie nie chce Ci pomóc, to szukaj jej w ośrodkach specjalistycznych.
Skoro masz podejrzenia, to musisz dowieść , że tak jest. Dasz radę, działaj, trzymam za Ciebie kciuki.

Serdecznie Was obie pozdrawiam.

witam
chciałam Was poprosić o pomoc i opinię.
byłam molestowana jako 6letnia dziewczynka przez męża mojej siostry(mieszkali wtedy z nami)ciężko mi o tym pisać bo nie wiem z której strony ugryźć ten temat. nikt z mojej rodziny o tym nie wie, prawdę zna jedynie moja przyjaciółka i mój mąż też wie,ale nie powiedziałam mu kto mi to zrobił.
sprawa jest taka, że normalnie szwagrowi życzę śmierci, żywię do niego wielką nienawiść, jest dla mnie obleśny. i niestety raz na jakiś czas muszę się z nim spotykać przy okazji spotkań rodzinnych. imieniny,wesela itp.
i niby wszystko w porządku, z mężem mamy normalne pożycie,nigdy nie dał mi odczuć że jestem gorsza ani nigdy nie naciskał na seks,szanuje mnie i moje uczucia, mamy wspaniałą córeczkę.
w miarę ok się nam żyje, a ja nie mogę o tym zapomnieć, czasami wydaje mi się że to tylko moja chora wyboraźnia a czasami wszystko mi staje przed oczami jakby to było wczoraj.mam żal do rodziców,do siostry że nikt nie zauważył, a mnie wręcz imponowało że taki facet się mną interesuje, mam obryzdzenie do siebie bo czasami się mi zdaje jakby to wszystko co się działo było normalne i sprawiało mi przyjemność,ale to nie było normalne i nie będzie.
nie wiem co zrobić, rodzinie pewnie nigdy nie powiem bo mi nie uwierzą albo zerwą kontakty.
gdybyście znały jakieś namiary na ośrodek pomocy w nowym sączu to byłabym bardzo wdzięczna,tam byłoby mi najbliżej dojechać....

anieszka666,
a ja tam cię doskonale rozumiem... sama próby gwałtu/gwałtu (nie pamiętam szczegółów) nie zgłosiłam, bo sprawca miał powiązania z mundurowymi...

a co do studiów, to jeśli nie spróbujesz potem będziesz żałowała

Wizyta u psychologa w Poradni Zdrowia Psychicznego (jeśli to Pani ma na myśli) nic nie kosztuje - przysługuje Pani w ramach podstawowej opieki zdrowotnej. Trzeba tylko iść się zarejestrować, zwykle zaczyna się od rozmowy z lekarzem - psychiatrą i może Pani od razu powiedzieć, że pragnie Pani skontaktować się z psychologiem.

Hej,hej

W dziecinstwie byłam molestowana przez ojczyma,od tego czasu minęlo wiele lat.Moje zycie nie układało sie dobrze,nie miałam pojęcia,ze miały wpływ na to zdarzenia z tamtych lat.Od pól roku jestem w terapii i odzyskuje wiare w siebie i w swoje szczęscie.Moze jest tu ktos z podobnymi problemami?
Pozdrawiam

Witam Mam na imię Magda... Ja zostałam zgwałcona 8lat temu ale analnie, miałam wtedy 17lat byłam jeszcze dziewica, na całe moje szczęście błona dziewicza nie ucierpiała. Moja mama wtedy była z takim jednym , miał on wtedy 35lat... Któregoś razu pojechałam do nich a w sumie do mojej mamy w odwiedziny i tak sie zasiedziałysmy ze zrobiło sie poźno wiec zaproponowała mi nocleg a oni troszeczke popili tamtego wieczoru. No i ja spałam z mamą na materacu na podłodze, w środku nocy sie obudziłam, spojrzalam a on już leży obok mnie... Zdziwiłam sie ale pomyślałam pewnie mu sie coś pomyliło, może chciał sie do mamy przytulić czy coś.. Poszłam dalej spać. Za jakis czas znowu sie obudziłam a on juz zacząl mnie wtedy dotykać, zapytałam "co Ty robisz człowieku, tam mama leży chyba coś Ci się pomyliło" A on że nie pomyliło mu się... Powiedział że jesli bede cicho to nie zrobi mi nic ani mojej mamie, a on ja bił nie raz była zakkrwawiona, pobita... Więc siedziałam cicho żeby nie stała nam sie krzywda, a on wtedy włożył mi "go" w pupę... Mysłalam ze sie rozpłaczę... łzy mi same leciały, chciałam krzyczeć ale nie dało rady bo zatkał mi buzie na siłe reka... Potem uciekłam do łazienki siedzialam am az do rana i z rana nawet nie mówiac nic mamie wyszłam stamtad do domu, do taty. Na policji byłam zglosiłam , ale potem wycofałam dla dobra mamy, ona mi nie uwierzyła w to ze on mi to zrobił, kazala mi wycofac oskarżenie , bo inaczej nigdy się już ze mna nie zobaczy. Wiec zrobiłam to, poszłam i wycofałam oskarżenie. Potem bylo juz ok z moja psychika , az do dzis... Od kilku dni ta mysl, ten dzień mnie prześladuje nie wiem dlaczego... A dzisiaj przez przypadek dowiedziałam sie jeszcze że on dalej mieszka w moim mieście, nie wiem co zrobie jak spotkam go na ulicy. Mam 2jke dzieci z kontaktem damsko-meskim nie mam problemów ale psychicznie czuje sie bardzo źle , szczegolnie ostatnio. Z Moim partnerem nie układa mi sie juz najlepiej i zamiast mi pomóc to mnie dobija , wiec znalazłam wsparcie u bardzo dobrego mojego kolegi... Co ja mam zrobić, mam leki , boje sie go spotkać na ulicy:( Nie wiem jaka będzie moja reakcja, tym bardziej ze wiem ze pije dalej, jak wtedy co był z moja mama... Macie jakies namiary na dobrego państwowego psychologa w Szczecinie ???? Prosze o jakies kontakty i poradę.

Witaj Kochana CLI.
Jak dobrze, że się odezwałaś.
Z tego co piszesz, to nie znajdujesz zrozumienia i pomocy w rodzinie - matka, która powinna dbać i czuwać nad bezpieczeństwem swojego dziecka, nie daje wiary Twoim słowom.
Koniecznie  musisz szukać pomocy z zewnątrz, bo ta sytuacja już za długo trwa.

Skoro podejrzewasz, że jesteś w ciąży to najprościej byłoby, abyś kupiła w aptece test ciążowy.
Nie wstydź się i nie krępuj, najwyżej idź do apteki w punkcie najbardziej oddalonym od Twojego miejsca zamieszkania, gdzie nikt Cię nie zna. Test wykaże, czy Twoje podejrzenia są słuszne, czy też masz objawy ciąży urojonej, bo zdarzają się takie przypadki, tym bardziej, że masz miesiączkę. Zważywszy przez co ostatnio przechodziłaś (podejrzenie o molestowanie), to możesz mieć w psychice zakodowane obawy następstw tego lubieżnego czynu (ciąża).
Zatem nie zwlekaj! Daj znać o wynikach, które potwierdzą, albo rozwieją Twoje wątpliwości. Myślę, że raczej to drugie.

Koniecznie musisz skorzystać z terapii psychologicznej, bowiem jesteś (moim zdaniem) w bardzo złym stanie emocjonalnym. Zgłoś się do Poradni Zdrowia Psychicznego działającej przy NFZ, tam porady są bezpłatne.
Zacznij sobie pomagać!!!

Poszukałam w necie nr telefonu do bezpłatnej poradni anonimowej - może skorzystasz:
"...116 123 ? Ogólnopolski telefon wsparcia emocjonalnego dla dorosłych. Bezpłatna Poradnia Telefoniczna dla osób przeżywających kryzys emocjonalny. Osoby dzwoniące mają prawo do zachowania anonimowości. Usługi poradni Telefonicznej 116 123 dostępne są dla każdego, kto potrzebuje wsparcia i pomocy psychologicznej. Każda osoba dzwoniąca jest traktowana w taki sam sposób bez względu na płeć, rasę, czy religię, wykształcenie, orientację seksualną czy pochodzenie. Linia jest czynna od poniedziałku do piątku w godzinach 14.00 ? 22.00. Masz kłopoty, problemy, potrzebujesz wsparcia? Zadzwoń!..."

Nie wiem CLI, czy Ty jesteś pełnoletnia, bo to poradnia dla dorosłych. Nawet jeśli nie, to i tak zadzwoń, a myślę, że nie pozostawią Cię bez pomocy, tylko wskażą odpowiedni dla Ciebie kontakt.

madzix214, nalka555 Wam również proponuję skorzystanie z tej poradni anonimowej.

Ściskam Was wszystkie i serdecznie pozdrawiam.