Zniszczyłam życie sobie i dzieciom

Jak o czym innym, to po co mi odpisujecie?

Rossanka to Cie zdziwię.
bo u mnie syn właśnie robi cos sam z siebie.

W jego zakresie obowiązków jest segregacja i wynoszenie śmieci, oraz sprzątanie tarasu.
I nie pamiętam kiedy musiałem mu o tym przypominać.
Mamy duży ogród,dominują tam nasadzenia liściaste, wiec teraz jest pełno liści.
I on po prostu te liście sprząta,i zanosi do kompostownika.

czy jest jakimś wyjątkowym dzieckiem?
Oczywiście ze jest,bo jest moim synem.

ale my w 3 po prostu usiedliśmy i porozmawialiśmy o obowiązkach domowych.
Daliśmy mu możliwość wybrania sobie tych które lubi,ewentualnie nielubi najmniej.
Kazdy ma swoje zadania i je wykonuje.
Myślę tez że te prace w ogrodzie które wykonujemy wspólnie,w trójkę,dają mu do zrozumienia że nic nie dzieje sie samo,ze wszystko wymaga pracy, że RAZEM tworzymy dom o który trzeba dbać.

To pierwszy przypadek serio.
Nie spotkałam się z czymś takim, chyba, ze to już duże dziecko 16letnie, to moze i samo z siebie sobie odkurzy w pokoju jak uzna, ze jest już syf. Albo i nie odkurzy.
Czy on coś za to dostaje, jakies kieszonkowe?

Jeśli przeczytałaś moje posty w tym wątku, to znasz mą odpowiedź.

Lady Loka, tu się chyba trochę - moim zdaniem - zagalopowałaś w ocenie. Owszem, jest czasem tak, że dziecko schodząc na złą drogę próbuje sobie "odbić" złe dzieciństwo i problemy w domu. Ale w większości przypadków taki nastolatek na głęboko w d... to co mówią rodzice i inni dorośli, bo on wie przecież lepiej. I naprawdę wtedy nie pomagają żadne partnerskie rozmowy z dzieckiem, żadne zakazy, nakazy, kary i inne tego typu rzeczy. I naprawdę stajesz się bezradna i jedyne co możesz zrobić, to mieć nadzieję, że szybko zmądrzeje.
Ja, odkąd właśnie tak burzliwie przeżyłam dojrzewanie młodszego syna przestałam uważać, że wiem wszystko (no, prawie wszystko ) o dobrym wychowaniu dzieci - bo starszy syn przez wiek dojrzewania przeszedł dla nas rodziców bezboleśnie. I zaczęłam uważać, że nawet jak wychowa się piątkę czy więcej dzieci to nigdy nie można się uważać za eksperta w tej dziedzinie, bo akurat może trafić się to następne, które nijak nie da się wpasować w nasze normy wychowania i trzeba będzie szukać od nowa sposobów aby je dobrze wychować.

O tym pisze, ale niektórzy tu palą głupa i wyraźnie udają, że nie wiedzą o co chodzi.
A też mogliby uslyszec: jak to pani nie daje sobie rady z nastolatkiem, my zrobiliśmy to i to i dojrzewanie przeszło gładko, bez większych kłopotów  pewnie pani nawaliła, albo źle stosuje metody i trzeba było od malutkiegi dziecka wychowywać syna a nie dopiero teraz. A druga isoba ma po prostu inne dziecko z innym charakterem.

ja już pisałam, że wychowanie należy dostosować do osobowości więc się nie będę powtarzać. także nikt głupa nie pali. mówimy cały czas o pewnej idei a nie schemacie i wrzucaniu dzieci na taśmę.
co do nastolatków się nie wypowiem jeszcze bo tematu "nie przerabiałam" i zakładam, że jest tam dużo haczyków XD ale wierzę, że mając z dzieckiem stworzoną relację opartą na szacunku i bezpieczeństwie co najmniej zminimalizujemy kwestię papierosów, trawek, itd. weźmy taki seks na tapetę - jeśli to jest temat na który dziecko wie że może z rodzicem pogadać, jeśli dziecko się nie boi że zostanie ukarane tą rozmową to przyjdzie pogadać.

co do obowiązków to ja się ross dziwię temu co mówisz bo właśiwie dla mnie jest naturalne że dziecko samo z siebie coś robi. ale ja z tych co obowiązki też miałam od małego. ja odkurzałam salon w sobotę i ten odkurzać sama wyciągałam. tylko to jest to o czym wspomina Szeptuch - budwanie rodziny. ludzie, a więc i dzieci są istotami społecznymi, my PRAGNIEMY być akcpetowani i być częścią grupy. dziecko od małego rwie się do pomagania rodzicom, tylko rodzice robią błąd nie dopuszczając takich roczniaków, 2,3 latków do wspólnego dbania o dom (bo wolniej się wtedy wszystko robi oczywiście) a później właśnie mają takiego 8latka od któego NAGLE zaczynają wymagać wyniesienia śmieci. znowu ktoś napisze że żartuję bo dam prostacki przykład mojej kilkunastmiesięcznej córki, ale ona już chce mi pomagać. robimy placuszki, chce mieszać. ni chu nie potrafi przecież zamieszać tej masy, ale poświęcam tą minutę żeby sobie potrzymała tą mieszaczkę. rano jak robię kawę to chcę nasypywać do ekspresu. więc jej pozwalam nasypywać chociaż muszę potem oczywiście z blatu tą kawę wyczyścić bo trochę rozsypie. pomaga mi pranie ładować do pralki chociaż jest to wolniejsze bo sama załaduję 5 razy szybciej. ale dla niej od małego takie rzeczy będą po prostu normą. że to robimy.

To tu Cię trochę rozczaruję. Dla moich synów gdy mieli po kilka lat - tak około młodszy trzy, starszy pięć, to nagrodą za ładne zjedzenie obiadu i główna atrakcją dnia było pozmywanie naczyń. Tak się do tego palili. W wieku nastoletnim problemem stało się zwykłe zaścielenie łóżka nie mówiąc już o posprzątaniu swojego pokoju... Tak że dwulatek palący się do pomagania mamusi w pracach domowych nie oznacza automatycznie na przykład czterolatka sprzątającego bez setki przypomnień swoje zabawki

To miało sens jak nasi dziadkowie na kupie mieszkali w jakimś jedno albo dwupokojowym mieszkaniu czy domu i trzeba było pościelić łóżko, żeby zrobić miejsce czy mieć porządek jak ktoś przyjdzie, wtedy miało to sens. Wielu osobom jednak zasada raz wpojona została i nawyk został pomimo, że obecne warunki mieszkaniowe są już nieco inne i jak zapraszasz gości, to raczej nie do pokoju dziecka.

Trochę już widziałam przez te 45 lat. Dzieckiem też sama byłam i wiem jak było.
Co do umiejętności wyboru w późniejszym życiu przez dzieci, to nauką jest właśnie wybór między sokiem jabłkowym a pomarańczowym na kolację, czy bajka Smerfy Albo Kaczor Donald. A nie, czy chcesz wyjść na spacer, bo rodzice chcą skorzystać z pogody i pójść do parku, ale ich 3 latek powie, że nie chce, to wszyscy zostają w domu. Tu dziecko musi się dostosować, a to go uczy, że nie wszystko w życiu będzie po jego myśli. I że jeśli czegoś chce, to nie znaczy, że rodzina to zrobi.

A z kolacją to akurat bym odpuściła, może dziecko nie jest po prostu akurat glodne, bo obiad był późno, był dość syty i tak dalej.

No to mnie nie dziwi ani trochę , znam nawet dzieci z tak zwanych "dobrych domów", gdzie rodzice odnieśli sukces zawodowy i wiem, jak swoje dzieci zaorali kosmicznymi oczekiwaniami i że te dzieci wcale nie miały zdrowych relacji z rodzicami. To ci rodzice co mają napad furii jak dziecko nie dostanie się do jakiegoś topowego liceum z pierwszej 10 w Warszawie, rodzice, którzy byli zawiedzeni jak dziecko przynosiło 4, a nie 5 albo robili sceny jak ich dziecko chciało iść na inny kierunek niż taki, który rodzic sobie wymarzył.

Nie jest dla mnie absolutnie żadnym zaskoczeniem, że dzieci z takich domów palą trawkę i mają problemy, często depresję, jak w takich rodzinach jest chłód, bardzo wysokie oczekiwania, i nierzadko przemoc emocjonalna, itd.
Poczytaj sobie ten wątek https://www.netkobiety.pl/t128046.html tam masz to ładnie opisane z perspektywy takiego dziecka, co ma chodzić na zajęcia i basta, bo rodzic tak mówi i dziecko nie ma nic do gadania.