Zniszczyłam życie sobie i dzieciom

Przecież ty tutaj podajesz przykład niedobrego wychowania, nie o taki nam tutaj z dziewczynami chodzi. Dobre to by było jakby rodzice siedli i porozmawiali z dzieckiem, że a) porażki się zdarzają, może to być smutne i frustrujące, ale trzeba umieć się z nimi mierzyć. b) można wyciągnąć z nich wnioski i przygotować się na lepiej w przyszłości.

Rodzice mogliby tutaj porozmawiać z dzieckiem i próbować szukać sposobów, żeby następnym razem lepiej się przygotować. Pokazać dziecku sposoby, podpowiedzieć jak się uczyć, zaproponować pomoc przed następną klasówką. Zapytać jak się dziecko czuje w związku z tą sytuacją, zaproponować wsparcie emocjonalne, jeśli dziecko jakoś mocno przeżywa tę porażkę, itd. Całe mnóstwo rzeczy można zrobić i wcale nie musi to być bicie/przemoc i twarda ręka.

rossanka napisał/a:

polis napisał/a:

Przede wszystkim jak dziecko kopie czyjeś auto, wybija szyby i tym podobne historie to pytanie skąd u dziecka tyle agresji?

Tak jak pisze Lady Loka, jak dziecko z domu wyniesie, że można mieć szacunek do siebie i innych, jak się zachowywać z szacunkiem do siebie i innych, to takich akcji nie będzie.

.

Teoretycznie tak. A co w przypadku, gdzie rodzeństwo tak się nie zachowuje a on już tak?
Sytuacja z podstawówki  - kolega po latach założył swoją firmę, żona, dzieci, nie pali , nie pije, po studiach i tak dalej jak to sie mówi, normalne życie.
Jego brat - praca na czarno,  szemrane towarzystwo, długi, edukacja skończona na zawodówce, obecnie siedzi rodzicom na głowie, bo ani pracy, ani oszczędności, koledzy jakimś trafem nagle pouciekali jak zabrakło pieniędzy.

A to samo wychowanie. Tylko juz charaktery inne i to co działało na starszego nie podziałało na młodszego.

A skąd wiesz, że takie samo wychowanie? To, że rodzice tacy sami nie znaczy, że wychowanie takie samo. Patrząc na to, że rodzice pozwalają, żeby im siedział na głowie, to tu widzę właśnie jakiś problem w podejściu rodziców.

Poza tym można wyjść na ludzi mając nijakich rodziców, zajętych, zapracowanych, nieobecnych w życiu dziecka. I wtedy jak najbardziej mogą się pojawić takie różnjce u rodzeństwa. Nie jesteśmy w stanie stwierdzić, jak oni byli wychowywali.

Też mam taki przykład w okolicy. Jeden brat to super lekarz z renomą, a drugi alkoholik. Tylko to dalej niczego nie zmienia, bo badania na temat modeli wychowania czy choćby pozytywna dyscyplina, o której ja mówię nie istniały w świadomości publicznej wtedy, kiedy ich wychowywano. Bardziej prawdopodobne, że raz na czas oberwali ścierą niż że rozmawiali z rodzicami o swoich emocjach.

Edit. Poza tym wychowanie nie działa tak, że masz jeden schemat i zadziała na jedno, a na drugie już nie. Sposób postępowania dopasowujesz do tego, jakie są potrzeby konkretnego dziecka.

rossanka napisał/a:

Teoretycznie tak. A co w przypadku, gdzie rodzeństwo tak się nie zachowuje a on już tak?
Sytuacja z podstawówki  - kolega po latach założył swoją firmę, żona, dzieci, nie pali , nie pije, po studiach i tak dalej jak to sie mówi, normalne życie.
Jego brat - praca na czarno,  szemrane towarzystwo, długi, edukacja skończona na zawodówce, obecnie siedzi rodzicom na głowie, bo ani pracy, ani oszczędności, koledzy jakimś trafem nagle pouciekali jak zabrakło pieniędzy.

A to samo wychowanie. Tylko juz charaktery inne i to co działało na starszego nie podziałało na młodszego.

No i widzisz, różne dzieci mają różne potrzeby i wyczuć, trzeba się trochę dostosować, a nie oczekiwać, że jak jedno dziecko nie miało problemu z A, to drugie też nie będzie mieć. Pytanie kiedy rodzice się zorientowali? Jak wyglądało to ich wychowanie braci? Czy ty to może wiesz? Czy może nie było tak, że starszy był stawiany na piedestał, a młodszy słyszał 'bierz przykład', "zobacz jak twój starszy brat super to zrobił", albo może nawet "ty to się do niczego nie nadajesz", "nigdy nic nie osiągniesz". Czy rodzice mówili mu coś w tym stylu i czy czasem nie mamy tutaj samospełniającej się przepowiedni?
"

rossanka napisał/a:

polis napisał/a:

Przecież ty tutaj podajesz przykład niedobrego wychowania, nie o taki nam tutaj z dziewczynami chodzi. Dobre to by było jakby rodzice siedli i porozmawiali z dzieckiem, że a) porażki się zdarzają, może to być smutne i frustrujące, ale trzeba umieć się z nimi mierzyć. b) można wyciągnąć z nich wnioski i przygotować się na lepiej w przyszłości.

Rodzice mogliby tutaj porozmawiać z dzieckiem i próbować szukać sposobów, żeby następnym razem lepiej się przygotować. Pokazać dziecku sposoby, podpowiedzieć jak się uczyć, zaproponować pomoc przed następną klasówką. Zapytać jak się dziecko czuje w związku z tą sytuacją, zaproponować wsparcie emocjonalne, jeśli dziecko jakoś mocno przeżywa tę porażkę, itd. Całe mnóstwo rzeczy można zrobić i wcale nie musi to być bicie/przemoc i twarda ręka.

Własnie o otym ciągle pisze. Zakładasz, ze rozmowa pomoże, a ja pisze o przypadkach, gdy rozmowa nie pomoże. 9 dzieciakom przetłumaczysz, że nie można biegać i kręcić nad głową hulajnogą na hodniku, bo można komuś zrobić krzywdę i te 9 osób to zrozumie. a 10tej moze sz setki razy tłumaczyć, wyjaśniać,rozmawiać, ona pokiwa głową, a przy najbliższej okazji machnie znienacka hulajnogą na tym hodniuku i rozbije komuś głowę.

Są jednostki, którym nie przetłumaczysz. Część z nich może być zaburzona, a część po prostu ma w 4 literach i tak zrobi po swojemu.

Ty zakładasz, że nagle widzisz dzieci biegające i koniecznie musisz im zwrócić uwagę. Po co? Od tego mają rodziców. Nie zrobisz nic obcemu 10latkowi, bo takie dziecko doskonale wie, że po pierwsze z obcymi się nie rozmawia, a po drugie nie jesteś dla niego żadnym autorytetem, więc właściwie z jakiej paki miałby Cię słuchać?

.

Lady Loka napisał/a:

rossanka napisał/a:

Własnie o otym ciągle pisze. Zakładasz, ze rozmowa pomoże, a ja pisze o przypadkach, gdy rozmowa nie pomoże. 9 dzieciakom przetłumaczysz, że nie można biegać i kręcić nad głową hulajnogą na hodniku, bo można komuś zrobić krzywdę i te 9 osób to zrozumie. a 10tej moze sz setki razy tłumaczyć, wyjaśniać,rozmawiać, ona pokiwa głową, a przy najbliższej okazji machnie znienacka hulajnogą na tym hodniuku i rozbije komuś głowę.

Są jednostki, którym nie przetłumaczysz. Część z nich może być zaburzona, a część po prostu ma w 4 literach i tak zrobi po swojemu.

Ty zakładasz, że nagle widzisz dzieci biegające i koniecznie musisz im zwrócić uwagę. Po co? Od tego mają rodziców. Nie zrobisz nic obcemu 10latkowi, bo takie dziecko doskonale wie, że po pierwsze z obcymi się nie rozmawia, a po drugie nie jesteś dla niego żadnym autorytetem, więc właściwie z jakiej paki miałby Cię słuchać?

.

I własnie mamy co mamy przez takie jak Twoje podejście.
Rodzic uwagi nie zwróci, bo dziecko wyszło samo na osiedle i rodzica w pobliżu nie ma.
A dzieciak  robi niebezpieczne rzeczy, typu rzucanie metalowym drążkiem znalezionym gdzieś w śmietniku na oślep, nie zwrócisz uwagi to potem będzie krzyk, ze  nikt nie reagował.
Z tym nierozmawianiem z obcymi - własnie to tak wygląda - zwrócisz uwagę: nie pisz flamastrem po przystanku, nie niszcz tego, to Ci powie, ze nie jesteś od zwracania mu uwagi a on z obcymi nie rozmawia.

I mamy co mamy, popisane budynki, oberwane i popisane ścianki na przystankach, połamane ławeczki przy alejkach.
Dokładnie bez autorytetu to jest jak jest.

rossanka napisał/a:

Lady Loka napisał/a:

Ty zakładasz, że nagle widzisz dzieci biegające i koniecznie musisz im zwrócić uwagę. Po co? Od tego mają rodziców. Nie zrobisz nic obcemu 10latkowi, bo takie dziecko doskonale wie, że po pierwsze z obcymi się nie rozmawia, a po drugie nie jesteś dla niego żadnym autorytetem, więc właściwie z jakiej paki miałby Cię słuchać?

.

I własnie mamy co mamy przez takie jak Twoje podejście.
Rodzic uwagi nie zwróci, bo dziecko wyszło samo na osiedle i rodzica w pobliżu nie ma.
A dzieciak  robi niebezpieczne rzeczy, typu rzucanie metalowym drążkiem znalezionym gdzieś w śmietniku na oślep, nie zwrócisz uwagi to potem będzie krzyk, ze  nikt nie reagował.
Z tym nierozmawianiem z obcymi - własnie to tak wygląda - zwrócisz uwagę: nie pisz flamastrem po przystanku, nie niszcz tego, to Ci powie, ze nie jesteś od zwracania mu uwagi a on z obcymi nie rozmawia.

I mamy co mamy, popisane budynki, oberwane i popisane ścianki na przystankach, połamane ławeczki przy alejkach.
Dokładnie bez autorytetu to jest jak jest.

Odwracanie kota ogonem level Ross xD

Tak, oczywiście, to moja wina, że mamy małych wandali. Już tworzę kolejny legion, jak urodzę to jeszcze nauczę, żeby na obce baby pluło jak będą zwracać uwagę.

Ross, weź Ty czytaj dokładnie, co Ci się pisze, dobra?
Mnie rodzice wychowali bez pasa i po ścianach nie maluję. Młodsze dzieciaki z rodziny tak samo. Więc spokojnie zakładam, że też sobie poradzę z tym, żeby moje dzieci tak nie robiły.
Od początku ciąży podczytuję różne książki i słucham o wychowaniu dzieci, zaznaczam sobie fragmenty dla mnie ważne, patrzę na co zwrócić uwagę i pewnie masę błędów popełnię, ale sobie buduję podstawy do tego, żeby mieć fajne dzieci, które będą ze mną rozmawiać.

Czemu nie zwrócę uwagi obcym dzieciom? Bo to i tak nie działa. Jeżeli wiem, czyje jest dziecko to ewentualnie mogę zwrócić uwagę rodzicom, albo dać cynk na straż miejską. Natomiast jak dziecko jest wychowane bezstresowo to jedyne co ja mogę zrobić, to uczulić własne dziecko na to, żeby się w pewne sytuacje wciągnąć nie dawało, bo może się to źle skończyć.

Lady Loka napisał/a:

rossanka napisał/a:

I własnie mamy co mamy przez takie jak Twoje podejście.
Rodzic uwagi nie zwróci, bo dziecko wyszło samo na osiedle i rodzica w pobliżu nie ma.
A dzieciak  robi niebezpieczne rzeczy, typu rzucanie metalowym drążkiem znalezionym gdzieś w śmietniku na oślep, nie zwrócisz uwagi to potem będzie krzyk, ze  nikt nie reagował.
Z tym nierozmawianiem z obcymi - własnie to tak wygląda - zwrócisz uwagę: nie pisz flamastrem po przystanku, nie niszcz tego, to Ci powie, ze nie jesteś od zwracania mu uwagi a on z obcymi nie rozmawia.

I mamy co mamy, popisane budynki, oberwane i popisane ścianki na przystankach, połamane ławeczki przy alejkach.
Dokładnie bez autorytetu to jest jak jest.

Odwracanie kota ogonem level Ross xD

Tak, oczywiście, to moja wina, że mamy małych wandali. Już tworzę kolejny legion, jak urodzę to jeszcze nauczę, żeby na obce baby pluło jak będą zwracać uwagę.

Ross, weź Ty czytaj dokładnie, co Ci się pisze, dobra?
Mnie rodzice wychowali bez pasa i po ścianach nie maluję. Młodsze dzieciaki z rodziny tak samo. Więc spokojnie zakładam, że też sobie poradzę z tym, żeby moje dzieci tak nie robiły.
Od początku ciąży podczytuję różne książki i słucham o wychowaniu dzieci, zaznaczam sobie fragmenty dla mnie ważne, patrzę na co zwrócić uwagę i pewnie masę błędów popełnię, ale sobie buduję podstawy do tego, żeby mieć fajne dzieci, które będą ze mną rozmawiać.

Czemu nie zwrócę uwagi obcym dzieciom? Bo to i tak nie działa. Jeżeli wiem, czyje jest dziecko to ewentualnie mogę zwrócić uwagę rodzicom, albo dać cynk na straż miejską. Natomiast jak dziecko jest wychowane bezstresowo to jedyne co ja mogę zrobić, to uczulić własne dziecko na to, żeby się w pewne sytuacje wciągnąć nie dawało, bo może się to źle skończyć.

O tym to się dopiero przekonasz za 20 lat, jak dziecko będzie już dorosłe. Moim zdanie mie można być pewnym, zczy się dobrze wychowa swoje dziecko. Mozna mieć nadzieję, ze tak, ale jak będzie to wyjdzie w praniu.
I nadal twierdze, ze trzeba podejść indywidualnie. Moze na twóje dziecko nie b ędzie działałłagodny to i trzeba będzie je krótko trzymac, albo odwrotnie, będzie łagodne i rozmowy przyniosą własciwe efekty.

A co do odwracania kota ogonem, to rozumiem, ze jak obcy  dzieciak będzie kopał piłkę o Twój samochód, to nie zwrócisz uwagi bo od tego sa rodzice? Ale jak już będzie kopał w obcy samochód to już darujesz sobie zwracania uwagi?:D
A co do straży miejskiej, to on ucieknie zanim przyjadą a szkód może nie być i co wtedy? Pozwolić drugo raz robić to samo i nie reagować?

Na pewno nie pójdę z pasem na obce dziecko bo mi uderza piłką o samochód. Zlokalizuję, sfotografuję szkody i wycena do rodziców.
No raczej z 4 piętra biec nie będę, żeby dzieciaka ochrzanić

rossanka napisał/a:

Pisze z doświadczenia Przez tyle leat wiele widziałam i w szkole gdy byłam dzieckiem i pózniej. Jakkolwiek lanie pasem za nie wyniesienie smieci i byle pierdołę - to jest gruba przesada a z drugiej mamy teraz bande rozwydzrzonych gnojków, a potem nastolatków. Swojch rodziców z reszta też nie szanuja.

I tu jest pytanie, czy rodzice szanują te nastolatki, szanują potrzeby tych nastolatków, pomagają szukać sposobów na zaspokojenie potrzeb? Szcunek do siebie i innych wynosi się z domu.

polis napisał/a:

rossanka napisał/a:

Pisze z doświadczenia Przez tyle leat wiele widziałam i w szkole gdy byłam dzieckiem i pózniej. Jakkolwiek lanie pasem za nie wyniesienie smieci i byle pierdołę - to jest gruba przesada a z drugiej mamy teraz bande rozwydzrzonych gnojków, a potem nastolatków. Swojch rodziców z reszta też nie szanuja.

I tu jest pytanie, czy rodzice szanują te nastolatki, szanują potrzeby tych nastolatków, pomagają szukać sposobów na zaspokojenie potrzeb? Szcunek do siebie i innych wynosi się z domu.

No nie do końca. W jednych domach ludzie nie szanują siebie dorośli dzieci a dzieci rodziców. A w drugim rodzice robią wszystko dla dziecka, a ono i tak ma ich w nosie.
Kurcze, naprawde nie znaliście takich przypadków?

rossanka napisał/a:

polis napisał/a:

I tu jest pytanie, czy rodzice szanują te nastolatki, szanują potrzeby tych nastolatków, pomagają szukać sposobów na zaspokojenie potrzeb? Szcunek do siebie i innych wynosi się z domu.

No nie do końca. W jednych domach ludzie nie szanują siebie dorośli dzieci a dzieci rodziców. A w drugim rodzice robią wszystko dla dziecka, a ono i tak ma ich w nosie.
Kurcze, naprawde nie znaliście takich przypadków?

Bo w wychowaniu nie chodzi o robienie wszystkiego DLA dziecka. Robienie wszystkiego dla dziecka nie jest dobrym modelem wychowania.
I dlatego nie rozumiesz tego, co piszemy.

Lady Loka napisał/a:

rossanka napisał/a:

No nie do końca. W jednych domach ludzie nie szanują siebie dorośli dzieci a dzieci rodziców. A w drugim rodzice robią wszystko dla dziecka, a ono i tak ma ich w nosie.
Kurcze, naprawde nie znaliście takich przypadków?

Bo w wychowaniu nie chodzi o robienie wszystkiego DLA dziecka. Robienie wszystkiego dla dziecka nie jest dobrym modelem wychowania.
I dlatego nie rozumiesz tego, co piszemy.

Ależ ja rozumiem i generalnie nie jestem za biciem jako wychowaniem, ale jak zawodzi dialog, rozmowy, spokojne tłumaczenie,, mija czas i jak grochem o sciane, to może drastyczniejsza metoda pomoże, skoro jak widać rozmowa nic nie daje.

rossanka napisał/a:

Lady Loka napisał/a:

Bo w wychowaniu nie chodzi o robienie wszystkiego DLA dziecka. Robienie wszystkiego dla dziecka nie jest dobrym modelem wychowania.
I dlatego nie rozumiesz tego, co piszemy.

Ależ ja rozumiem i generalnie nie jestem za biciem jako wychowaniem, ale jak zawodzi dialog, rozmowy, spokojne tłumaczenie,, mija czas i jak grochem o sciane, to może drastyczniejsza metoda pomoże, skoro jak widać rozmowa nic nie daje.

I dalej nic nie rozumiesz.
Jeżeli rozmowy nic nie dają to znaczy, że rodzic zawalił już kilka lat wcześniej. I drastyczniejsza metoda tego nie naprawi.

Lady Loka napisał/a:

rossanka napisał/a:

Ależ ja rozumiem i generalnie nie jestem za biciem jako wychowaniem, ale jak zawodzi dialog, rozmowy, spokojne tłumaczenie,, mija czas i jak grochem o sciane, to może drastyczniejsza metoda pomoże, skoro jak widać rozmowa nic nie daje.

I dalej nic nie rozumiesz.
Jeżeli rozmowy nic nie dają to znaczy, że rodzic zawalił już kilka lat wcześniej. I drastyczniejsza metoda tego nie naprawi.

Nawalił, bo gadał, gadał i nic z tego gadania nie wyszło, akurat te konkretne dziecko jak widać nic sobie z tego nie robi, Jakby otrzezwic je wczesniej, to nie byłoby teraz problemu.

rossanka napisał/a:

Lady Loka napisał/a:

I dalej nic nie rozumiesz.
Jeżeli rozmowy nic nie dają to znaczy, że rodzic zawalił już kilka lat wcześniej. I drastyczniejsza metoda tego nie naprawi.

Nawalił, bo gadał, gadał i nic z tego gadania nie wyszło, akurat te konkretne dziecko jak widać nic sobie z tego nie robi, Jakby otrzezwic je wczesniej, to nie byłoby teraz problemu.

No jak tylko gadasz do dziecka to fakt, nic z tego nie ma. I dlatego nie rozumiesz tego, co piszemy. Bo my wcale nie o gadaniu, to tylko Ty patrzysz na to tak, jakby kary cielesne były jedną metodą, a drugą było bezskuteczne mówienie i nic poza tym.

Lady Loka napisał/a:

rossanka napisał/a:

Nawalił, bo gadał, gadał i nic z tego gadania nie wyszło, akurat te konkretne dziecko jak widać nic sobie z tego nie robi, Jakby otrzezwic je wczesniej, to nie byłoby teraz problemu.

No jak tylko gadasz do dziecka to fakt, nic z tego nie ma. I dlatego nie rozumiesz tego, co piszemy. Bo my wcale nie o gadaniu, to tylko Ty patrzysz na to tak, jakby kary cielesne były jedną metodą, a drugą było bezskuteczne mówienie i nic poza tym.

Nie. Ja piszę, ze jak inne metodzy nie działają, stosujesz je  i stosujesz, a do dziecka nie dociera, to może dotrze kara fizyczna? Skoro jak widzisz rozmowy nie działają.

Nie. Ja piszę, ze jak inne metodzy nie działają, stosujesz je  i stosujesz, a do dziecka nie dociera, to może dotrze kara fizyczna? Skoro jak widzisz rozmowy nie działają.

Szeptuch napisał/a:

rossanka napisał/a:

Nie. Ja piszę, ze jak inne metodzy nie działają, stosujesz je  i stosujesz, a do dziecka nie dociera, to może dotrze kara fizyczna? Skoro jak widzisz rozmowy nie działają.

Powtórzę się, ale jeżeli doprowadzono kwestie wychowawcze do takiego stanu...

Bo może mu pozwalali na wszystko o ulegali i jest co jest.

Akurat uwierzę w to, że istnieją domy, w których wszystko przebiega idealnie, gdzie rodzić nigdy nie krzyknie na dziecko, nie da klapsa, tylko siadzie i będzie tłumaczył, tłumaczył i tłumaczył do wyrzygu.

Szeptuch napisał/a:

Ulle.
Powiedzmy że mamy do czynienia z przypadkiem trudnym.
Czy nie lepiej jest poprosić o pomoc specjalisty?
Gdy nie wiemy jak dotrzeć do naszego dziecka?
Przyznać się,przed samym sobą,że zawiedliśmy jako rodzice?

Jak myślisz, co jest bardziej "bolesne" dla dzisiejszego nastolatka?
Klaps?
Czy np:
Brak kieszonkowego
Brak wyjazdów z znajomymi?
Brak telefonu?
Ograniczenie internetu
Godzina policyjna, o 20 ma byc w domu.
Brak nowych ubrań,butów,kupowanie ich dopiero gdy te używane sie zużyją.
Osobiste odbiory ze szkoły

Fakt,mi akurat łatwo mówić bo ja przyszedłem niejako na gotowe, żona świetnie wychowała syna, i ja nigdy nie musiałem nawet podnosić głosu,że o stosowaniu jakiś metod dyscyplinujących nie wspomnę.
Ale wydaje mi sie że kary cielesne łamią to zaufanie do rodzica,niszczą ta ostoje które dziecko widzi w rodzicach.

Szeptuch, ale ja Ciebie akurat rozumiem i wyobrażam sobie, że tworzycie fajna z życia wzięta rodzinę. Ucięciecie przywilejów to świetny sposób i macie przede wszystkim dobre dziecko.
Nie chodzi mi o to, że powinno się dawac klapsa albo podnieść głos na dziecko, gdy nie ma takiej potrzeby, jedynie dla jakiejś chorej zasady, że pupa to nie szklanka.
Mnie chodzi o jakieś wyważenie, kiedy zachowujemy się jak normalni żywi ludzie, a kiedy wkraczamy w świat absurdu.
Jaki jest koń, każdy widzi. Jeśli będziesz trzymał pod swoim dachem złośliwego  łobuza, to nie będziesz chyba mu tłumaczył, bo tak napisali w książkach.

@Ulle ja piszę co obserwuję. widzę błędy logiczne w wypowiedziach rossanki więc ciężko nie napisać żę przekręca. jeśli wiele osób to zauważa to chyba jednak jest coś na rzeczy.

nikt tu nie twierdzi że powiniśmy być idealnymi rodzicami. dziewczyny tutaj się tak rozpisały że ja więcej nie będę dodawać, ale właśnie chodzi o wyważenie. ja nie powiem że mi nigdy się klaps nie wydarzy, każdemu mogą puścić nerwy. rodzicielstwo to nie jest cały czas tęcza i kwiatuszki. ale nie zgadzam się na normalizowanie bicia albo traktowanie tego jak coś co należy zastosować jak "inne metody nie działają". jeśli dziecko jest agresywne to ta agresja ma swój powód. każda agresja bierze się z krzywdy. i reagując przemocą tylko podsycamy tą agresję (i pokazujemyswoją bezsilność) jeśli nasze metody wychowawcze zachodzą, mamy trudniejsze dziecko to należy się zastanowić jaki MY błąd robimy a nie twierdzić że dziecko jest ZŁE. ono pewnie jest skrzywdzone i należy tą krzywdą się zająć i zaopiekować.

a to co opisuje Szeptuch to jest właśnie rodzaj pozytywnej dyscypliny o której pisała też Loka. mi się również bardzo podoba idea, jest właśnie wyważona, bez skrajności, oparta na szacunku. klapsy są brakiem szacunku.

Ale powiem Ci Anna że zdążają się dzieci złe.
Historia z mojej okolicy gdzie nastolatka pomówiła matkę o gwałt,bo ta nie chciała ja  pościć na imprezę.

https://www.o2.pl/informacje/15-latka-o … 062164544a

Szeptuch napisał/a:

Ale powiem Ci Anna że zdążają się dzieci złe.
Historia z mojej okolicy gdzie nastolatka pomówiła matkę o gwałt,bo ta nie chciała ja  pościć na imprezę.

https://www.o2.pl/informacje/15-latka-o … 062164544a

No ale jesteś pewny na 100%, że ta nastolatka była wychowywana w taki sposób w jaki my tutaj z Anną i Lady Loką piszemy?

To, że dziewczyna nie była gwałcona, nie znaczy, że nie było tam przemocy bicia czy przemocy emocjonalnej.

Polis:
A przeczytałaś moje posty w tym temacie?
Bo  widzę ze nie.
Jak nie napisałem nic w kontrze do tego co wy napisaliście.

Po prostu odnotowałem fakt że zdarzają sie dzieci które sa po prostu złe, bo się zdarzają, niestety.

Ulle , Ross jestem z Wami. Ale poczekam na rozwój psychologii i więcej (poważnych) pozycji naukowych opisujących to dlaczego
Tymczasem się wycofuję, gdyż mam alergię na:
-sztuczki erystyczne,
-wmawianie komuś, że jest wielbłądem,
-notoryczne przekręcanie sensu wypowiedzi,
-nietrzymanie się ciągu logicznego faktów a zatem czasu TERAZ miejsca TU -nawiną wiarę w szczerość programów TV i wielu prostopadłych do rzeczywistości książek.

Myślałam, że może Autorka coś napisała ale nom... Dlatego jedyne co mi zostało to zostawić Wam poparcie. Czaję o co Wam chodzi.

Uprzedzam również, jeśli ktoś ma ochotę mnie nawracać to ja te wszystkie argumenty znam i nie trzeba mi ich powtarzać.

Jednak pobicie dziecka to zupełnie inna rzecz a to chyba miało miejsce u Autorki... Cóż. Uciekła