boję się samotności

Malafifi- czemu uważasz, że już nic dobrego Cię nie czeka? Piszesz, że byłaś z 33- letnim facetem, więc podejrzewam, że też jesteś mniej więcej w tym wieku. Jesteś młoda przecież! Całe życie przed Tobą. Z tego co piszesz jesteś naprawdę fajną kobietą, wartościową, mądrą i dobrą. A więc co stoi na przeszkodzie? Chcesz mieć męża i dzieci? Jeszcze masz dużo czasu! A zamiast się zamartwiać lepiej zacznij działać. Wiem co mówię, bo tak jak pisałam, sama byłam w takiej sytuacji. Zrób coś ze sobą, wyjdź do ludzi, spotykaj się z nowymi osobami, ZACZNIJ ŻYĆ! Jasne, że wiem, że to jest ciężkie. Jednak uwierz mi- to Ci dobrze zrobi! Jest wielu wolnych facetów, którzy są w podobnej sytuacji i też chcą założyć rodzinę i mieć dzieci. Tylko musisz się na nich otworzyć i zacząć też sama szukać. Głowa do góry!:)

witajcie
tak sobie tu dzis usiadłam i znalazłam Was.
ciesze,bo... nie tylko ja.juz nieraz lapalam sie za glowe czy wszytsko ze mna w porzadku.przede wszytskim boje sie tej samotnosci.nie mieszkam z mezem 1,5roku.i z tego co widze juz nigdy nie bedziemy razem.za duzo bolu,zlosci i niezrozumienia.ale... najgorsze sa wpomnienia.po fazie zlosci przyszedl czas wlasnie na wspomnienia i to niestety tylko te dobre.boli mnie to okropnie.i nie rozumiem czemu tak jest?to w koncu ja podjelam decyzje by sie wyprowadzil.juz nie mogalm z nim byc.a teraz co?tesknie?pamietam tylko to co najlepsze.po prostu obled.myslalam i myslalam  i wymyslilam,ze to nie tesknota ale wlasnie strach przed tym,ze bede sama.a to,ze po drodze odkad mieszkam tylko z dzieckiem przydarzyly mi sie tylko same smutne rzeczy to tez inna juz bajka.a on masie dobrze.i czy to jest ok?rady by wyjsc do ludzi... ale ja nie mam gdzie.wszyscy znajomi sie odsuneli.mowili mi,ze mnie rozumieja nawet podziwiaja za taki krok ale jesli sie roztaniemy to oni wybiora jego strone...taka solidarnosc plemnikow.a kobitki po prostu stoja przy swoich mezach i tez ich nie ma.kiedys jak spotkalam kolezanke przez przypadek (lubilysmy sie kiedys) to jakos dziwnie sie zachowywala.jakbym mogla ja zarazic.byla chlodna,bardzo oschla.rozmowa sie nie kleila.i odkad jestem sama nawet na swieta nie dostaje sms.a kiedys tego byyyylo,ze hoohohooo.
ciezki jest zywot samotnej kobiety.

jak w starym dobrym powiedzeniu...prawdziwych przyjaciół poznajemy w biedzie.....

sytuacje życiowe bardzo starannie pokazują nam kto jest wart naszej przyjaźni, a kto tylko takim się wydawał...
nie przejmuj się...żyj odważnie i pełną piersią, poznawaj nowy lepszy świat i wartościowych ludzi, bo wbrew wszystkiemu
tacy się jeszcze zdarzają...

żyj z całych sił i uśmiechaj się do życia....

Bizulko, nie nastawiaj sie i nie wmawiaj sobie, ze jestes odstawiona, jeszcze w to uwierzysz i rzeczywiscie zjedziesz z trasy, ale to już na wlasne żądanie Pragniesz kontaktów z ludzmi, to sama je inicjuj, może z tymi, którzy są jeszcze słabsi od ciebie, może poszukaj nowych znajomości, szukaj - masz 100% prawo szukać swojego miejsca. A koleżanki są zajęte łapaniem codzienności, zaproponuj coś fajnego a pójdą w to, w życiu tak często potrzeba lokomotywki, która pociągnie wagoniki
pozdrawiam serdecznie , Brombuś co u Ciebie?

Ktoś tu dobrze napisał, że prawdziwych przyjaciół poznaje się w biedzie? Przykra sprawa Bizulka, faktycznie. Ale z tego co wyczytałam, to wydaje mi się, że dobrze zrobiłaś rozstając się. Bo nie można być z kimś tylko dlatego, że boisz się samotności albo z przyzwyczajenia. A więc już pierwszy ruch podjęłaś. Myślę, że ci znajomi może po jakimś czasie zrozumieją, że nie zachowali się w dobry sposób i będą Cię przepraszać. Ale piszesz, że to już 1,5 roku, tak? Trochę długo:/ Na pewno wkrótce znajdziesz sobie kolejnych znajomych, przyjaciół i faceta:) Najgorsze jest pogodzenie się z sytuacją i egzystencja w złym stanie. Rozumiem też Twoje wątpliwości gdzie możesz kogoś spotkać, zwłaszcza, że masz dziecko. Część facetów obawia się takich związków, jednak uwierz, że jest bardzo wielu takich, którym to zupełnie nie przeszkadza, a nawet są tym bardziej zainteresowani, bo sami chcą się spełnić w funkcji ojca (sama mam trzech takich znajomych...). Nie wiem, już wcześniej pisałam, że ja poznałam mojego męża przez internet. Nie wiem jak się na coś takiego zapatrujesz, ale może okazać się całkiem skuteczne. Tylko wiesz, taka sympatia czy be2 to raczej nie dla Ciebie, bo tam raczej nie znajdziesz takich, którym zależy na poważnym związku. Ale już to mydwoje, o którym wspomniałam, mogłoby być dobre. Są oczywiście też inne metody. Bo tak naprawdę nowych ludzi i faceta można spotkać wszędzie:) Myślę, że jest coś takiego jak przeznaczenie, czasem warto mu pomóc, ale nawet bez pomocy w końcu trafisz na tego jedynego;) Będę trzymała kciuki!

Fajnie jest dawać komuś rady-  był czas że je dawałam. Teraz nie ma nikogo kto mi pomoże wyjść z impasu. Twie w małżęństwie chyba tylko z wygody nie chce mi się zaczynać na nowo. Nie wiem czy to cię pocieszy ale moja samotność jest ogromna. Czasani złorzeczę na los czasami modle się o cud , Dbam o siebie nawet się odchudzam. Czuje żę to wszystko nanic że coś ię kończy.  Gdyby nie obawa co będzie z dzieckiem  uciekłabym od tego wszystkiego i nigdy go nie widziała. pozdrawiam.

hej
nie wiem, czy wielki. nie wiem, czy w ogóle nastąpił jakiś postęp. jestem z kimś, kogo kocham a kto jest ze mną z wygody i dlatego, że nie ma nikogo lepszego pod ręką. ja zaś nie potrafię odejść, strasznie boję się samotności.
jak taką osobę jak mnie można nazwać?

jest na tyle uczciwy, że nie ukrywa przede mną, że mnie nie kocha. zresztą, miłości nie można udawać. owszem, jest troskliwy, opiekuńczy, lubi spędzać ze mną czas, jest niezły w łóżku i w ogóle. bywa szarmancki i czuły. stara się. ale nie kocha. nie tęskni tak bardzo jak ktoś, kto kocha. nie mówi czułych słówek. po prostu nie kocha.
jesteśmy razem ponad rok. jak długo można czekać na miłość?

czy ja sobie wmawiam, że go kocham? nie wiem, może. może nie umiem brać z życia to, co właśnie otrzymuję i cieszyć sie z tego, jak on. tylko ciągle chcę więcej.

we wtorek skończę 37 lat.

poczekam.
idę do miasta oddać się smutkowi.

ps. nie tak łatwo spotkać singla i się z nim umówić. wierz mi. znam tyle samotnych kobiet i żadnego samotnego faceta. może to moja karma?

Właśnie dlaczego tak musi boleć:(

Ja też jestem 21 letnią starą panną a jakoś żyję

Witajcie. Agaczek, to świetnie że zaczynasz studia. Abyś rozwinęła skrzydła. Skup się na tym, a miłość pewnie zapuka. Rozumiem tęsknotę za urodzeniem i wychowywaniem dziecka. Właściwie chciałam napisać coś o sobie, ale chyba innym razem. Pewnie szybko bym nie skończyła. W każdym razie stoczyłam walkę i jakaś część mnie wygrała. To miłe, że czasem człowieka podniesie na duchu lub zmotywuje jakieś jedno zdanie z posta, kilka słów. Samotność jest trwogą dla ciebie bromba ale może też być czasem czymś zupełnie innym. Czasem wsłuchiwanie się w swoje myśli boli, te kumulujące się wspomnienia i lęk o przyszłość...Masz dorastającą córkę. Popatrz jak udało ci się ją wychować na dojrzałą osobę, może na twoją przyjaciółkę. Przypomnij sobie, jak to było, gdy była malutka. Możesz być z siebie dumna. Ja mam dwójkę małych dzieci i jeszcze długa droga przede mną, a już czasem wątpię, czy uda mi się wpoić im wartościowe zasady, czy będą zdrowe psychicznie, bo ja nie czuję się silna emocjonalnie. Nie jestem też w dobrym związku. Mąż ostatnio bardziej lub mniej serio buntuje dziecko przeciw mnie, co bardzo mnie boli, denerwuje i walczę.
Tak jak agaczek staram się rozwinąć skrzydła. Z tym, że nie będą to studia lecz pasje które czasem zaniedbuję bo wątpię sama w siebie. Każdy chyba potrzebuje osób, które trwają przy nim, wierzą i motywują. Samemu trudniej, ale nie jest to niemożliwe. Czasem pomaga muzyka, czasem przyroda lub rady na forum lub jakiś impuls. Mnie przeraża samotność gdy zbudzę się w nocy i nie mogę dalej zasnąć. Wtedy wszystko wydaje się dwa razy trudniejsze. Chce się tylko płakać. Trzymajcie się.

Doskonale Panią rozumiem...Ja mimo młodego wieku też czuję sie samotny,są momenty,w których w ogóle nie wiem co mam robić i przede wszystkim po co?dla kogo?Nie mam z kim pogadać nawet przez tel,spotkać się...też czuje się w pewnym stopniu uzależniony od innych,boje się co będzie za kilka lat...ale staram się wierzyć,że będzie dobrze i jak na razie ta wiara nie pozwala mi się rozsypać i również takiej wiary w siebie Pani życzę
Pozdrawiam

witam
Nigdy dotad nie udzielalam sie na tego typu forach ale coz, zawsze musi byc ten pierwszy raz.
Dlugo czytalam to co inni maja do powiedzenia i chyba czas sprobowac sie podzielic swoimi problemami.
Otoz mam 21 lat, jestem od zawsze sama, a od jakiegos czasu samotna. Tzn nic sie w moim zyciu nie zmienilo, poza moze moim podejsciem do tematu.
Wlasciwie nigdy nie bylam w stalym zwiazku. Kilka przelotnych znajomosci, jedna lub dwie z nich moze chcialabym przedluzyc ale druga strona nie byla zainteresowana a ja nie lubie sie narzucac.
Przez dlugi czas nie przeszkadzal mi fakt ze jestem sama, postrzegam siebie jako silna osobe i bardzo cenie sobie swoja niezaleznosc. Pozniej samotnosc zaczela mi troche doskwierac ale staralam sie nie zwracac na to uwagi. Juz nie umiem. Jestem sama i jest mi z tym zle. Niby wszystko ze mna w porzadku, jestem atrakcyjna, studiuje, mam mnustwo zainteresowan, sporo znajomych i kilkoro sprawdzonych przyjaciol. I nie szukam ksiecia z bajki. W zupelnosci wystarczyl by mi ktos kto potafilby zainteresowac mnie swoja osoba, i kogo zainteresowalabym ja. Juz nie moge dluzej sluchac pytan znajomych i rodziny "dlaczego nikogo nie masz?" "taka fajna dziewczyna i sama?" "dlaczego sobie kogos nie znajdziesz?"... Jakby to bylo takie proste jak wyjscie do warzywniaka po kilo marchewki.
Nie jestem typem lowcy, nie potrafie podrywac facetow i nie robie tego. Z kolei ci ktorzy mnie podrywaja...nie chcialabym nikogo obrazac, ale powiedzmy ze zaden jeszcze nie byl zainteresowany tym zeby mnie blizej poznac.
A ja po prostu chcialabym miec z kim spedzac czas, miec sie do kogo przytulic. Mam wspanialych przyjaciol, pasje, jestem aktywna. Ale przy kazdym wyjsciu na impreze czy wyjezdzie ze znajomymi okazuje sie ze jestem jedynym singlem. Znajomi staraja sie jak moga ale i tak czesto czuje sie jak piate kolo u wozu...
Juz czasem sie zastanawiam czy nie warto zadowolic sie czymkolwiek, kimkolwiek kto tylko sie mna zainteresuje. Ale z drugiej strony nie chce zadowalac sie bylejakoscia zeby tylko zagluszyc samotnosc...
Nie wiem czy to ze mna jest cos ie tak, jakas felerna jestem? Nie mam z kim o tym porozmawiac bo wszyscy dookola mnie maja kogos i nie sa w stanie mnie zrozumiec, nie wazne jak bardzo sie staraja...
przepraszam za brak pl znakow i za tak dlugiego posta ale musialam sie wygadac...