Niedojrzałość emocjonalna atakuje?

Witam wszystkich! Jestem 27-letnią kobietą i chciałabym się podzielić z Wami moimi refleksjami na temat relacji damsko-męskich.
Z góry zaznaczam, że nie uważam siebie za ideał. Mam swoje przywary i dźwigam bagaż emocjonalny, ale dużo nad sobą pracuję i wychodzę z założenia, że aby dwoje ludzi mogło ze sobą być, to bardzo ważne są: rozmowa, zrozumienie, akceptacja i wsparcie.
Kiedy poznaję mężczyznę, z którym łączą mnie fundamentalne (dla mnie i niego) sprawy i pojawia się chemia, to staram się tak układać życie, żeby w tym związku były te cztery aspekty.

Jednak bardzo trudno mi znaleźć mężczyznę, który oprócz deklaracji, że też tego bardzo chce, wykaże się też dojrzałością i działaniem, żeby rzeczywiście to wprowadzać w życie.

I nagle się okazuje, że rozmowa przychodzi trudno, bo o problemach nie lubi rozmawiać. Zrozumienie jeszcze trudniej, bo nie umie się zagłębić w punkt widzenia drugiej strony. O akceptacji nie wspominając, bo jak jest kłopot, to znaczy, że to nie ma sensu, a nie, że trzeba go rozwiązać. I co za tym idzie – wsparcia także brak.

Powiedzcie, czy tylko ja mam takie spostrzeżenia? Możliwe, że akurat tak trafiałam, choć byłoby to wyjątkowo pechowe (chociaż niewykluczone…).

Paleta Barw napisał/a:

Witam wszystkich! Jestem 27-letnią kobietą i chciałabym się podzielić z Wami moimi refleksjami na temat relacji damsko-męskich.
Z góry zaznaczam, że nie uważam siebie za ideał. Mam swoje przywary i dźwigam bagaż emocjonalny, ale dużo nad sobą pracuję i wychodzę z założenia, że aby dwoje ludzi mogło ze sobą być, to bardzo ważne są: rozmowa, zrozumienie, akceptacja i wsparcie.
Kiedy poznaję mężczyznę, z którym łączą mnie fundamentalne (dla mnie i niego) sprawy i pojawia się chemia, to staram się tak układać życie, żeby w tym związku były te cztery aspekty.

Jednak bardzo trudno mi znaleźć mężczyznę, który oprócz deklaracji, że też tego bardzo chce, wykaże się też dojrzałością i działaniem, żeby rzeczywiście to wprowadzać w życie.

I nagle się okazuje, że rozmowa przychodzi trudno, bo o problemach nie lubi rozmawiać. Zrozumienie jeszcze trudniej, bo nie umie się zagłębić w punkt widzenia drugiej strony. O akceptacji nie wspominając, bo jak jest kłopot, to znaczy, że to nie ma sensu, a nie, że trzeba go rozwiązać. I co za tym idzie – wsparcia także brak.

Powiedzcie, czy tylko ja mam takie spostrzeżenia? Możliwe, że akurat tak trafiałam, choć byłoby to wyjątkowo pechowe (chociaż niewykluczone…).

Przeczytałem cały wątek i zatrważa mnie szybkość ferowania wyroków i pochopność sądów. Ciesz się, że cię nie zlinczowały. To one strzeliły focha bo nie potrafiły wycofać się honorowo z pochylonym czołem. Wszystko dlatego, że patrzą na innych poprzez pryzmat własnych wad i przypadłości, które natychmiast dostrzegały w tobie. Ja nie dostrzegam w tobie żadnych wad i uważam że jesteś dobrą kobietą i słusznie zauważyłaś niedojrzałość emocjonalną facetów. Dojrzałość emocjonalną faceci osiągają coś około 40 roku życia o ile w ogóle ją osiągają tzn chcą mieć dzieci i poważnie myślą o rodzinie a nie tylko o seksie. Faceci 20- kilku letni to emocjonalne dzieci choć zdarza się wśród nich niewielki procent dojrzałych- tu przeważa chęć seksu nad planowaniem rodziny. Jest podobno magiczny algorytm ( twój wiek razy dwa minus siedem czyli 27*2=54-7=47) czyli powinnaś poszukiwać kandydata wśród 40 kilku latków a wynika on z faktu, że mężczyźni później dojrzewają emocjonalnie i starsi już mają ustabilizowaną karierę i dorobili się. Niekoniecznie zalecam taką różnicę wieku ale równolatek jest nieporozumieniem. Odradzał bym także poszukiwanie chemii u potencjalnego kandydata tylko  określonych cech charakteru. Chemia wiąże się z seksualnością a ty przecież chcesz mieć kogoś dojrzałego emocjonalnie a nie tylko gotowego do zabaw łóżkowych.

Lady Loka napisał/a:

Z Twojego posta wyłania mi się obraz kobiety, która łazi za facetem próbując z nim rozmawiać o jakichś problemach, które dla niego wcale nie są problemami.
Robisz jakieś listy tematów albo coś?

Albo co gorsza rozmowę o problemach prowadzisz jednostronnie i on ma Cię zrozumieć, ale już Ty nie próbujesz zrozumieć jego. Gdybyś próbowała, to by Cię tu prawdopodobnie nie było.

Moja rada: w następnym związku daj sobie na wstrzymanie i rozmawiaj o problemach tylko i wyłącznie wtedy, kiedy jakiś problem naprawdę będzie Wam przeszkadzał w funkcjonowaniu. I wtedy zobacz czy jest różnica.
Bo problem w stylu "postawiłeś kubek nie w tym miejscu" albo "potrzebowałam, żebyś się domyślił" to nie problem.

Nawet nie wiesz, jak bardzo się mylisz. Nie szukam problemów na siłę, ani nie chcę rozmawiać o nich w kółko, tym bardziej nie dotyczą one bzdur. Chodzi o poważne problemy. Przykładowo: kłamstwa dotyczące sytuacji zawodowo-finansowej. Mój były oszukiwał w tej kwestii wielokrotnie i nie chciał w ogóle o tym rozmawiać. Starałam się zrozumieć jego sytuację i pomagałam mu w takim wymiarze, jak mówił, że tego potrzebuje. Jednak nie potrafiłam mu już ufać. I kiedy prosiłam, by wykazał się szczerością, abo przynajmniej przestał wymyślać kolejne kłamstwa, bo to nas oddala od siebie, to dalej w to brnął, aż sam odszedł, bo uznał, że problemem jest to, że mu nie ufam...

Sytuacja z innego związku: Problemy rodzinne i zamiatanie ich pod dywan, a później wylew wszystkich frustracji i pretensje nagromadzone jeszcze lata temu. Mimo, że w ciągu tych lat próbowałam na bieżąco pytać, zrozumieć...

Także, Lady Loka, nie jestem osobą, która lubi się udręczać i wymyślać sobie jakieś bzdety. Nie jestem też egoistką, która nie próbuje zrozumieć czy wesprzeć partnera. Nie wiem, co robię źle.