Żoną mam być, czyli Netkafejka dla narzeczonych

Widać, że inteligentna z Ciebie kobieta i dobrze, że teraz te klapki spadły. Jesteś o wiele bogatsza o to doświadczenie i chociaż na pewno boli, to jednak pokazałaś swoją wartość. Chciałabym żeby więcej kobiet zauważało jak są traktowane, ale jak pokazuje to forum - to tylko mały procent.
Oczywiście, że znajdziesz wspaniałego faceta, bo teraz już wiesz jakich błędów nie popełniać. Nie dasz sobą drugi raz tak pomiatać.

Wiem, ze to dziwnie brzmi, ale cieszę się, że się rozstaliście. Powodzenia. Wiem, że uda Ci się znaleźć o wiele lepszego i bardziej wartościowego faceta

zakochana,wsółczuję,ale jednocześnie muszę Ci pogratulowac,że mimo iż wszystko zostało zaplanowane,potrafiłaś dac sobie spokój z takim związkiem.
Życzę Ci abys i Ty znalazła kogośmkto zawsze będzie Cie traktowac jak Ty dotychczasowego partnera.

Macie racje, to początek.

A jacy są Wasi przyszli mężowie? Dają Wam tego czego potrzebujecie? A_normalna z tego co pamiętam Ty masz wspaniałego mężczyznę?

Witam Wszystkich. Jestem tu nowa więc mam nadzieje, że dobrze wbije się z moim "probleme". Właściwie to jest troche zamotana historia. Więc może od początku. Jestem z moim "byłym" narzeczonym od 5 lat. Dlaczego byłym? a no dlatego, że zwróciłam mu pierścionek, ale o tym potem. Ogólnie poznaliśmy sie w ten sposób, że M. pracował w jednym zakładzie z moja mamą, a ja nie miałam z kim pójść na studniówkę. Wogóle sie nie wybierałam, bo niespełna rok przed tą szacowną imprezą zmarła moja babcia, co mną mocno trząchło, ale to nie wątek do tego tematu . Facet mi sie wogóle nie podobał za to mojej mamie bardzo i w taki sposób troche na przymus zostalismy ze sobą zeswatani. Ja powiedział: Niach już będzie co mi zależy to tylko jeden wieczór, a jemu koledzy doradzili, że przynajmniej wódki sie za darmo napije. Sprawy potoczyły sie jednak w taki sposób, że po tej imprezie zaceliśmy sie spotykać. Po 1,5 roku bycia razem mój ukochany dostał propozycje od brata aby wyjechać do Anglii zarobić troche kasy. Pytana czy sie zgadzam nie mogłam powiedziec: NIE. Wkońcu to jest jakaś szansa, a ja nie czułam, że mogę mu czego kolwiek zabraniać. Nie chciałam, żeby potem jakieś żale stawały miedzy nami. Sprawy potoczyły się w ten sposób ze po 4 miesiącach dołączyłam do niego. Zostawiłam prace, rzuciłam studia, rodzine i włąściewie bez większego zastanowienia pojechałam. Czułam, że jeśli tego nie zrobie to M. raczej nie bedzie miał po co wracać,a na pewno nie będzie miał po co wracać do mnie. W ostatecznym rozrachunku żałuje tego wyjazdu. Jego rodzina (tz. starszy brat i jego szacowna małżonka) dali mi nieźle w kość. Doszło prawie do rękoczynów i to wszystko przed świętami Bożego Narodzenia. Postanowiłam nie czekać wydać większośc zarobionej kasy na bilet i wracać. Nie miałam tam czego szukać skoro nie byłam mile widziana, ale M. wrócił ze mną. Troche jednak to doświadczenie (bardzo po macoszemu przeze mnie tutaj opowiedziane) nas ze sobą zbliżyło, ale nie powtórzyłabym tego nigdy. Po 8 miesiącach od powrotu M. mi się oświadczył. Niestey zrobił to tak nieudolnie, że domyśliłam się wszystkiego 3 tygodnie przed a i sam sposób nie był zbyt romantyczny. Przynajmniej ja spowiedziałam się czegoś wiecej. Mimo to pierścionek przyjełam. i na tym sie skonczyło. Pół roku po zaręczynach trafiła się okazją, abym sie wyprowadziła do mieszkania po cioci. I tak zrobiłam ( męczyła mnie sytuacja w domu). Zaproponowałam mu czy zamieszka ze mną, ale nie naciskałam własciwie to zapytałam, bo nie chciałam aby to było tak ze wpada od czasu do czasu i tyle. Pozatym ostatnio kłóciliśmy się wiecej niz bylismy zgodni, więc stwierdziliśmy ze to bedzie dobry test na to czy wytrzymamy ze sobą razem przed podjęciem ostatecznych decyzji. No i w ostatecznych rozrachunku wyszło tak, że widywaliśmy sie jeszce zadziej niz przedtem. Po pracy ja wracałam do pustego, brudnego domu, a on gdzie w granicach północy lekko podchmielony. Pewnego wieczoru kiedy nie trafił sobie po upojnym spotkaniu z kolegami do toalety i załatwił sie w przedpokoju prosto na sciane miarka sie przebrała. Spakowałam piżame, poszłam spac do mamy, a na drugi dzien oddałam mu pierscionek i poweidziałam mu aby sie zastanowił nad swoim zyciem, bo ja nie potrzebje dziecka do wychowywania tylko dorosłego faceta do zycia. I tak jestem juz bez pierscionka 4 miesiace, ale M. zaczął się starac i narazie obserwuję co z tego wyjdzie. A teray sedno. Problem zaczyna sie w tym momencie bo mój ukochany oczywiscie nie przyznał sie mamusi do niczego, a ja co kolejną wizyte "teściowej" mam wykład, że tak nie możemy życ, że to nie po bożemu i zaczyna planowanie ze mną wesela, co cierpliwie staram sie znosić. Narazie doszło do tego, iż zakomunikowałam wszem i wobec, że żadnego hucznego wesela nie będzie bo po pierwsze nie mamy na to pieniedzy, a po drugie ja mam tylko mamę i 5 rodzenstwa nikogo poza nimi,a to ze M. ma liczna rodzine z którą nawet kontaktu nie utrzymuje, ale trzeba zaprosić mnie zupełnie nie obchodzi. Przechodziłam to na weselu mojego brata. My przy jednym małym stoliku a od strony panny młodej tłum. Wiem jak sie wtedy czuła moja mama i jak czuliśmy sie my. Do tego jeszcze pretensje teściowej brata: Kto od Was nie przyszedł bo tyle porcji sie zmarnowało? żenada. Powiedziała, że ja do tego nie dopuszcze. I tak planuje ślub bez pierścionka z narzeczonym który czuje sie na 16 lat i natretną tesciową. Ostatecznie powiedziałam, że po ponownych zaręczynach możemy ustalić datę na koniec 2011 roku i bedzie to tylko przyjecie dla rodziców i rodzenstwa. Skromnie i bez żadnych ciociów wujków itd. Mam mętlik w głowie i raczej działam w tej kwestii na pilocie. Jest pewne, że kocham M. troche już ze soba przeszliśmy, a on chyba zrozumiał, że czas w końcu dojrzeć. Tylko nie chciałabym, żebyśmy wzieli ślub pod naporem innych, żeby on był pewien tego ze chce byc ze mną na całe zycie. Tylko jak to wytłumaczyć teściowej:))

a_normalna dzięki za radę, myślę, że tutaj największym problemem jest tylko to, czy jesteśmy obydwoje pewni, że chcemu być razem. Któregoś wieczoru zapytałam M. co myśli o tym wszystkim. Powiedział, że owszem chce się ze mna ożenić, ale lepiej żeby to było za pewien czas dlatego martwie sie ze jak jego matka zacznie napierac ( głównie na niego) to zgodzi sie dla swietego spokoju. A po takim tekście to i ja nie wiem, czy to wszystko ma sens, bo skoro ktoś prosi Cię o rękę to chyba chce być z Tobą tak na dobre. A jeśli chodzi o zaręczyny to poprostu były przekombinowane i tyle. Ogólnie nie lubie wody, mam chorobę morską i nie potrafie pływać a zostałam siła zaciągnięta na rowerek wodny bo ma byc romantycznie, a wystarczyło tylko przyklęknąć i zapytac czy sie zgadzam:) no alw cóż chyba za bardzo narzekam.
Co do wesela to zgadzamy sie obydwoje ze ma byc skromne przyjecie i tyle tylko najblizsza rodzina. A no własnie od razu moje pytanie: gdybyśmy się zdecydowali na takie przyjęcie to jak to wszystko załatwić, przecież wódki sie chyba w hurtowych ilościach na takie przyjecie nie zamawia, orkiestry chyba tez bo przeciez tanców nie bedzie tak mysle. Jedyne co mi przeszkadza w takim przyjeciu to brak pierwszego tańca, który chciałabym mieć. Całą reszte tradycyjnej biesiady moge wykreslić:)

zakochana tak,mam świetnego faceta, który mnie kocha i szanuje.Przy nim czuję sie na prawdę wyjątkowa.
Tobie również życzę takiego faceta jak ja mam;)

asiek to Ty musisz się zastanowic czy chcesz wesela,ślubu.
a jesli tego chcecie,to zróbcie wszystko po swojemu.Wy płacicie-wy decydujecie.I nie ma mowy o wtrącaniu sie kogoś do tego.

Cassie, mówiłam Ci żebyś nie nastawiała się tak negatywnie A tak szybkie wybranie sukni mnie nie dziwi. Zwykle wybieramy to, co pierwsze wpadnie nam w oko i chociaż potem złazimy pół miasta, to na koniec i tak wrócimy w to pierwsze miejsce i do pierwszej rzeczy
Pochwalisz się jakimś zdjęciem?

Cassie, koniecznie wstaw zdjęcia.

A ja muszę się pochwalić,że za jakieś parę tygodni przyjdą do nas rodzice mojego narzeczonego obgadać sprawy ślubu,ustalić datę etc.

Wstępnie chcemy,żeby to był 8 wrzesień, bo  u nas jest sala bez klimatyzacji(inaczje byłoby 1 września,chociaż nie wiem czy tydzień robi różnicę).Sala jest na ok 130 osób,a  my mamy więcej i zaczyna się problem.A nie chcemy szukać gdzieś dalej, bo to bez sensu.Lepiej 'uciąć' listę gości...

asiek,jest styczeń, spotkanie ma sie odbyc w tym miesiącu,a ślub chcemy na wrzesień 2012 rok,czyli za 1,5 roku.
Myślę,że fajnie byłoby gdybys zaprosiła wszystkich do siebie.
W końcu możesz odciążyc mamę;)

Wiesz,u nas jest o tyle dobrze,że nasza orkiestra ma wolny termin i salę tez mamy,więc reszte to już jakoś się załatwi,Tymbardziej,że wiemy co chcemy i u kogo,więc wystarczy tylko pojechac i zaplacic zaliczki.

a_ normalna dziękuję;)
Nie wiem czy pójdzie dobrze,bo ja chciałabym w tych 140 os. się zmieścić,a Lubego mama poprzednie wesele zrobiła na 200 osób.Dla mnie to idiotyczne  i ja się na coś takiego na pewno nie zgodzę.Poza tym moich rodziców nie stać na takie wesele.

Niestety ja nie pracuję,a mój Luby owszem.Jeżeli rodzice się nie dogadają, to za rok będzie cywilny i zamieszkamy razem, wtedy zarobimy razem na wspólne wesele.Trudno.Ale jestem dobrej myśli.

A dlaczego Wasi rodzice się nie dogadali jeśli można spytać?
Śledze ten wątek i podobne.Ponoć teściowa chce wesele z wielką pompą?

U mnie jest tak, że to my ustaliliśmy listę gości. Owszem, wzięliśmy pod uwagę zdanie rodziców, ale to jest nasze wesele i chcemy zaprosić ludzi, na których nam zależy. Rodzina jest cała zaproszona, więc z tym nie ma problemów. Ale generalnie to my wszystko ustalamy i planujemy.

U nas razem z orkiestrą, fotografami, kierowcami będzie w sumie 77 osób. Ale wiem, ze kilka osób odpadnie. Moi rodzice troszkę się dołożyli do wesela, ale głównie to my płacimy. Ale w kazdym razie ja uważam, ze nawet gdy rodzice płacą to młodzi powinni mieć ostateczne słowo, bo to w końcu ich wesele. Wiadomo, ze dobre rady czy jakies sugestie zawsze są mile widziane, ale bez przesady oczywiście.

A_normalna to ciężko macie z tymi rodzicami. Szkoda, że tak do tego podchodzą, bo przecież organizacja wesela to nie tylko mnóstwo obowiązków, ale też radość i to oczekiwanie na ten wielki dzień. Ale najważniejsze, że Ty się umiesz dogadac z narzeczonym i jesteście tego samego zdania
My jutro będziemy zamawiać na allegro zaproszenia, bo już czas najwyższy. A jest taki wybór, że pół dnia musiałabym oglądać

a_normalna szukając coś dla siebie pomyślałam o Tobie. Posłuchaj sobie może Ci sie przyda

http://nesir.wrzuta.pl/audio/6ydVMNBgF1 … e_rodzicom

a_normalna, to faktycznie macie pod górkę.
Mój kochany ojczulek wymyślił dzisiaj,że on chce w święta zmówiny a nie teraz.
Tylko ciekawe gdzie ja znajdę rok przed ślubem fotografa,salę, orkiestrę,kucharza i całą masę innych rzeczy.
Podniósł mi ciśnienie,ale cóż,ja już zaplanowałam, rodzice Lubego zaproszeni,więc teraz to już nie mam się co martwić.

Ogólnie rzecz biorąc,to bardzo się cieszę na myśl o ślubie
Jesteśmy ponad 2 lata, nie myślałam,że po 2 latach można tak kogoś pokochać takiego jakim jest i zdecydować się na bycie z nim wtedy gdy jest dobrze i źle.

Przepraszam Was, ale strasznie mnie śmieszy jak ktoś używa określenia "zmówiny". Obecnie nie istnieje już taki termin. Dawne zmówiny miały przecież dość odmienne zastosowanie niż obecne spotkania rodziców obu stron.

Moja sukienka już się szyje Zdecydowałam się na taką jaką zamieszczałam kilka stron wcześniej Wszystko już załatwione i ustalone, godzina ślubu także zaproszenia niedługo zacznę wypisywać mimo, że rozdamy je dopiero w kwietniu

Pod koniec miesiąca kupujemy obrączki i strój dla mojego M. Także nastrój pozytywny.

Bierzemy ślub w lipcu 2012roku, i chciałabym dowiedzieć się od Was co kiedy najlepiej zacząć załatwiać:)

Pauliss gratuluję
A_normalna ma rację i to, co wymieniła to najwyżej możecie załatwiać. A jeśli macie czas i ochotę to możecie też powoli załatwiać nauki przedślubne. My je zrobiliśmy troszkę ponad rok przed ślubem i teraz mamy spokój. Możecie tak powoli oglądać sobie obrączki, ale niekoniecznie musicie teraz je kupować. Jak załatwicie to, co pisała a_normalna to w sumie jest spokój przez dobrych kilka miesięcy.

My wczoraj w końcu zamówiliśmy zaproszenia. Bardzo ładne są a zarazem skromne. W złotym kolorze ze złotą wstążką. W środku tradycyjny tekst, bez wierszyków i z prośbą o wino zamiast kwiatków. Mam nadzieję, ze gościom się spodobają

U mnie zapoznanie się rodziców wyglądało tak, że przyjechali gdzieś koło 17; była herbata, ciasto i na kolację sałatka. Tylko jakieś 2 godziny posiedzieli i dopiero przy rewizycie był poruszony temat ślubu.

Dziękuje:) Kurcze tak mi się za wcześnie załatwianie tego wydaje na 1,5 roku przed:)

Kurczę chciałam wkleić zdjęcia sukni, ale nie mogę. Wpisuję [img]adres z komputera[/img] - coś źle?

A więc w kościele termin zarezerwowany, sala zarezerwowana, orkiestra i kamerzysta też, suknie też już mam. Jeszcze fryzjer, kosmetyczka, fotograf, kwiaty dla rodziców, alkohol, obrączki, samochód - trochę tego jeszcze jest ale najważniejsze mamy już załatwione.

U mnie na spotkaniu z rodzicami też nie było lekko.. Ale ostatecznie to nasze zdanie się liczy, bo to nasze wesele i na szczęście rodzice to rozumieją.

Dzięki a_normalna
Wkleję tylko jedno zdjęcie bo nie chce mi się bawić w obrabianie:

I jak w niej wyglądam?

Dziękuję bardzo tylko trochę grubo się w niej czuję, zaczęłam się odchudzać i robić brzuszki. Mam nadzieję, że do 1 sierpnia (to dzień pierwszego mierzenia) schudnę i osiągnę pożądany stan

Generalnie to nie wiem czy tak idealnie, bo gdyby nie te szpilki, którymi z tyłu suknia jest ściągnięta to by ze mnie zleciała. No może trochę przesadzam, ale jest za duża. To rozmiar 38 a ja muszę mieć 36. - ale dziękuję a_normalna

W ogóle nie myślałam, że wybór sukni to takie ogromne przeżycie i emocje. Muszę się przyznać, że kiedy ją włożyłam... to popłakałam się ze szczęścia i wzruszenia. Obecne ze mną osoby również się popłakały. Wtedy wiedziałam, że to jest ta suknia. Jak mierzyłam inne to już nie czułam tego dreszczyku i emocji kiedy patrzyłam w lustro

No właśnie tak było ze mną. Powiedziałam, że nie chcę już innej mierzyć, ale Pani w salonie i tak mi przyniosła żebym się jeszcze bardziej upewniła.

Dziękuję bardzo no właśnie mnie też urzekła parasolka jest boska

My w ten weekend chcemy zacząć załatwiać poradnię. Katechezy zrobiliśmy rok temu i żałuję, że nie poszliśmy za ciosem i nie zrobiliśmy całości. Teraz jest nam ciężko zgrać się terminami, a wtedy mi się wydawało, że skoro mamy jeszcze półtorej roku, to z tym spokojnie zdążymy.

Juliette, to zależy. Owszem, w niektórych szkołach niektórzy księża mówią, że oni idą takim programem, po którym na koniec da zaświadczenie o odbytym kursie przedmałżeńskim. Ale nie wszędzie tak jest. Jak nie dostałaś takiego zaświadczenia, to nic nie masz (a niektóre zaświadczenia są ważne tylko rok!).
Narzeczony mi mówił, że u niego w liceum jeden z księży w jednym z oddziałów właśnie szedł takim programem i uczniowie z tej klasy (uczęszczający na religię) dostali zaświadczenia. Ale tylko ta klasa z tym księdzem. Jego klasa nic takiego nie miała.

Aha i to ci daje zwolnienie TYLKO z katechez. Poradnię chyba wciąż musisz załatwić. Ale nie jestem pewna, to pewnie też zależy. No i w niektórych parafiach proboszcz i tak każe robić katechezy, pomimo takiego zaświadczenia z liceum.

Cóż, wasze sumienie.

My już po drugiej wizycie w poradni i dzisiaj było super Facet prowadzący przesympatyczny i chociaż z my już wszystko umiemy i wiemy, to nie wiem kiedy minęła nam prawie godzina. Chyba za tydzień uda nam się pójść na trzecią i ostatnią wizytę. Tylko nie wiem co z dniami skupienia, bo wygląda na to, ze to trwa od rana do wieczora, a z tym będzie duży problem. Jeżeli to będzie w weekend, to ja mam zajęcia, a jak w tygodniu, to K. pracuje w innym mieście.

A_normalna dzień skupienia nie trwa aż tyle. Przynajmniej u mnie w mieście i kilku miejscowościach obok. U mnie to było w 2 niedzielę miesiąca coś koło 14:30 i teoretycznie trwa około 2,5 godziny. Ale u nas ksiądz stwierdził, zę nie ma co tyle siedzieć i w godzinkę odprawił mszę i poopowiadał o małżeństwie itp. Zapytaj dokładnie. Nie musisz też dnia skupienia odbyć w swoim mieście. Moja koleżanka będąc na wakacjach z narzeczonym w górach, przy okazji zrobili tam dzień skupienia.
A co do załatwiania takich rzeczy za pieniądze itp to ja tego nie popieram, ale kazdy ma swoje zdanie. Ja nie jestem super religijna, ale uważam, zę skoro biorę ślub kościelny to nie zbawi mnie chodzenie na te nauki. My nauki zrobiliśmy rok temu i już mamy spokój. Teraz możemy się zająć innymi sprawami związanymi ze ślubem.
Własnie czekam na zaproszenia i mam nadzieję, zę w tym tygodniu przyjdą, bo już w weekend chciałabym część rozdać.

Najlepiej będzie, jak zadzwonisz do kancelarii parafialnej i tam Ci wszystko powiedzą. Bo różne parafie mogę różnie do tego podchodzić. Nam pani powiedziała, ze nauki mozemy od razu po zamówieniu ślubu robić. Akurat się zaczynały i to było jakoś na początku lutego zeszłego roku. A dzień skupienia zrobiliśmy sobie w listopadzie, bo wczesniej jakoś czasu nie było. Ale teraz zostały ponad 3 miesiące do ślubu i mamy już wszystko załatwione w tej kwestii i możemy się zająć innymi rzeczami. Więc wracając do Twojego pytania myślę, że już teraz mozecie takie nauki zrobić. Lub ewentualnie zadzwońcie do kancelarii. Wiem, zę są tez nauki weekendowe. Sobota i niedziela po kilka godzin i załatwia się wszystkie nauki, łacznie z dniem skupienia.