Dlaczego alkoholizm to "choroba"?

Amethis, chapeau bas!

Jest różnica między usprawiedliwieniem a wyjaśnieniem.

Dziewczyny, i może chłopaki
A może żeby nie umniejszać kobiety i faceci

Każdy ma swój punkt widzenia i dobrze, że ludzie mysla, się rozwijają

Ja jestem przeciwnikiem jedynie powielania schematów, bezmyślnego opierania iluzji poczucia bezpieczeństwa, głupocie tłumu

Dzięki temu jestem gdzie jestem

Piszę z telefonu więc ciężko mi o eseje

Jednak chciałbym jeszcze coś dorzucić, w większości wypowiedzi nie tylko w tym wątku, ale i w tematyce około uzależnieniowej, współuzależnieniowej

Przewija sie gdzie w tle, żyj i daj żyć innym, jeśli lepiej by się przypatrzyć, sączy się jad, nienawiść

Dla mnie dziś to jest zwykła konsekwencją wychowania w rodzinie dysfunkcyjnej, gdzie jednen z rodziców "dowodził" tym wychowaniem

Radzę popatrzeć się na modele rodzin, ściągnąć tw maski cierpietnictwie, wykorzystywania, niesienia krzyża, i co tam jeszcze

I popatrzeć na nie dopasowanie ludzi. Na brak rozwoju, na dystans emocjonalny, na plutkosc uczuciowa, materializm, egoizm, egocentryzm, zaburzenia, leki
Na przeniesienie tego na dzieci, na często odreagowywanie ma dzieciach
Odrzucić własne zakłamanie i poblazanie

I tak każdy ma własną wolę, jedni mają silniejsza inni nie mają

Nie zależnie od tej woli, od poziomu świadomości, wszyscy popełniamy błędy
_v_ poszperaj sobie nawet na forum
Uswiadom roznice między inteligencją intelektualną, a inteligencja emocjonalna

Można być marchewką. Ale taka która czuje!!

Więc teraz wracając do pytania postu

Alkoholizm musi być umownie nazwany chorobą, według mnie
Bo jak by to na rodziny rzutowalo ?

Przecież rodzina się nie przyzna do wad własnych, do destrukcyjnych mechanizmów. Zachowań, nawet przed sobąi to jest adekwatne jak z alkoholikiem i jego uzależnienieniem

Drużyna działa, gra sie toczy, i nikt niea.odwagi przerwać meczu

Szkoda tylko że jak przerywa sie mecz, to za wynik meczu obarcza się najsłabszy element drużyny
Często chodowany na tę potrzeby!!!
Często wentyl bezpieczeństwa emocjonalnego rodziny,

Tak się wogole zastanawiam ile z Was, coś więcej o tym wie

Ile z osób ktore rzeczywiście padły ofiarą alkoholizmu drugiej osoby, bierze odpowiedzialność za swoje życie, nie powiela tych samych schematów
Ile osób leczy zaburzenie całej rodziny???
Przecież cały układ jest "chory"!!!

Nawet to pokazuje jak wygląd zdrowy egoizm, ja sobie radę dam, a Wy sie martwcie o siebie

Oczywiscie setki alkoholików, ich wady charakteru, wyczyny
Pracują na całokształt, i dobrze
Sa taxy co chcą żyć, i tacy co chca wegetowac

Nie zmienie od strony, każdy ma mniej lub bardziej ograniczony wybór
I może ale nie musi, chcieć to zmieniać

Choroba jest brak chęci na zmianę tego, gdy już jest się świadomym!!! Ze jest się uzależnionym!!? Pod czym rozumiem, zniewolenie własnym myśleniem

Czytam tak sobie...

I tak sobie mysle, że gdybym wpadla w alkoholizm to byloby jak wyrok. Czytam wypowiedzi pelne niecheci, wrecz pogardy dla alkoholikow.

Jak sie przyznac że się jest alkoholikiem, jeżeli to oznacza, że ludzie tak zaczna o tobie myslec?  Myslec o tobie jak o osobie bez woli, bez uczuc dla bliskich?...

Nie mialabym prawa nawet nazwac sie osoba chora, bo ludzie mi to prawo odbiora. Zostanę sama ze swoim nalogiem. Mogę zaczac z nim walczyc, ale jeżeli się potknę pogarda innych zostanie. Mogę tylko wygrać, albo zostac nikim. Bo przeciez nie bede zaslugiwac na wspolczucie jezeli sie potkne... ludzie nie pamietaja prob, tylo ze ZNOWU upadles.

Żałuję, że nikt mi nie powiedzial 30 lat temu, ze alkoholizm to choroba. Ze nie muszę nienawidziec swojego ojca, za to, że jest dupkiem, bo pije, ale że to ma swoje przyczyny, że jak kazda choroba wplywa na zycie, ale tez jak kazda chorobe mozna probowac to leczyc. Lub chociazby wytlumaczyc.

Moze moje dziecinstwo wygladaloby inaczej, gdybym nie musiala sluchac ze jestem jego corka. Corka faceta, ktorym ludzie gardza, bo jest alkoholikiem.

Slyszalam to nawet od mojej matki. Kiedy chciala mi dokopac wlasnie to powtarzala - ze nic ze mnie nie bedzie, skoro mam takiego ojca. W jej ustach to bylo najgorsza obelga.

Moze latwiej by bylo to znosic, gdybym mogla pomyslec, ze to tylko choroba...

Wiec... jak sie przyznac, ze sie jest alkoholikiem?...

a jak sie przyznać, ze sie jest zlodziejem czy gwalcicielem?
czy im tez mamy wymyślać inne nazwy, zeby przypadkiem biedacy nie zamkneli sie w sobie jak te slimaki?

a nie jest tym samym?

różnica moze taka, ze gwalciciel dana osobe zgwalci raz (rzadko sa bardziej skomplikowane sytuacje)
a alkoholik niszczy swoja rodzine systematycznie przez wiele lat

ofiary obu dochodzą do siebie latami, a czasem i nie dochodza w ogole
maja zniszczone zycie i traume

Wiele osob wchodzi w zwiazki z przemocowcami. Dlaczego traktujemy te sytuacje inaczej? Dlaczego uzaleznienie od "milosci" do innej osoby jest mniejszym zlem niz uzaleznienie od alkoholu? Dlaczego obwinia sie osobe przemocowa, a nie jej ofiare, skoro schemat i krzywdy sa takie same?

Tak latwo jest zmieniac osad tylko ze wzgledu na emocje?

Ludzie trwajacy w przemocowych zwiazkach powtarzaja dokladnie ten sam schemat uzaleznienia od alkoholu -  najpierw przyjemnosc, dobre samopoczucie, potem chce sie wiecej, a nagle pewnego dnia pozwalaja sie krzywdzic i nie maka sily odejsc... dlaczego mialabym im wspolczuc bardziej niz alkoholikom... sami sobie zgotowali ten los

Nie usprawiedliwiam alkoholizmu, ale nie podoba mi sie pietnowanie alkoholikow. Zadne pietnowanie mi sie nie podoba.

Nie obchodzi mnie jak sie nazywa alkoholizm, czy to choroba, czy nie, ale uwazam, ze to pomaga samym alkoholikom mierzyc sie z nalogiem. Latwiej jest sie przyznac do choroby i szukac pomocy.  A skutecznosc jest dla mnie w tym wypadku wazniejsza niz wlasne emocje.

Ja o chęci TEŻ napisałam. Wystarczy naprawdę tego chcieć, a potem zdecydować się, zawziąć i ciężko pracować. Jest staropolskie przysłowie, że każdy jest kowalem swojego losu. To się odnosi właśnie do takich rzeczy, które możemy zmienić a nie chcemy, bo mamy 1000 wymówek, w tym słabą wolę.
Czym w takim razie jest silna wola, jeśli nie wytrwałością, dupościskiem, zawziętością, uporem w dążeniu do celu? Bez tego same chęci nic nie znaczą... naprawdę.
Wiem po sobie i swojej matce. Tak właśnie moja mama chce... całe życie bardzo chce się uwolnić od depresji, ale na chęci się kończy... dlaczego? Bo nie podjęła decyzji, bo nie ma silnej woli. Same chęci to zdecydowanie za mało.

Ja też z takiej rodziny, dziadkowie z obu stron byli alkholikami, potem ojciec, potem brat, zaczynałam ja. Tylko do tego nic nie ma sama podatność na zachorowanie. Gdy mam gen raka piersi, nie oznacza, ze na niego zachoruję. To czynniki zewnętrzne, mój styl życia może to spowodować. Tak samo nie oznacza, ze stanę się pijakiem bo wywodzę sie z takiej rodziny. Jednak mam swój rozum, inteligencje jakaś przecież i nie muszę do tego dopuścić, a jeśli sie stało, nie muszę w to brnąć.

Przykro, ze nikt Ci nie chciał pomóc. Możliwe jednak, że nawet tego nie zauważyłeś, moze ktoś jednak wyciągał rękę. Dlaczego tak sądzę? Mój brat twierdzi podobnie jak Ty, ale to nieprawda. Mama nie spała po nocach by znaleźć sposób na pomoc synowi. Dogadzała mu, rozczulała się nad nim, bo chciała mu serce okazać, bo niby za mało miał miłości, proponowała, ze z nim pójdzie do AA, że mu załatwi wizytę u lekarza od uzależnień, wszystko chciała mu oddać....aby tylko sie zgodził i sam chciał. A po latach on twierdzi, że nic takiego nie miało miejsca. Moze pijany był i nie pamięta, może odbierał to jako narzucanie się, celowe wkurzanie go... nie wiem... ale prawdą jest, że bardzo mu chciała pomóc, a on dziś twierdzi, że taki biedny był pokrzywdzony.
Nie chce nikogo biczować, bardzo Ci współczuję, ze znalazłeś się w takiej sytuacji, ale prawdo podobnie miałeś zaburzony obraz rzeczywistości i możliwe, ze nie zauważyłeś gdy ktoś chciał Ci pomóc.
Weź to pod uwagę zanim obarczysz winą cały świat.

Dlatego że spożywanie alkoholu to jak wysypka przy ospie - objaw choroby, a nie choroba. Żeby wpaść w destrukcyjny nałóg, trzeba mieć ku temu predyspozycje - chorobę psychiczną, problemy z osobowością. Dlatego też nie da się samemu wyjść z alkoholizmu, samemu można tylko przestać pić, a prawdziwy problem pozostaje nierozwiązany.

Poza tym alkoholizm polega na tym, że chory nie jest w stanie kontrolować spożywania alkoholu. Do tego nieleczony prowadzi do śmierci.

Trudno samemu zapracować na problemy, które prowadzą do alkoholizmu... Poza tym równie dobrze możesz powiedzieć, że rak płuc u palacza nie jest chorobą.

Hm, jeśli temat wątku brzmi tak na prawdę: "Czy alkoholikom powinno się współczuć", to chciałabym wyrazić moją własną opinię, w odpowiedzi na to pytanie.
Po pierwsze. Najpierw trzeba się zastanowić czym owo "współczucie" rzeczywiście jest. A czym nie jest.
Poniżej moja własna definicja.
Współczucie - stan zrozumienia dla sytuacji i emocji innej osoby. Kiedy możemy nawet wyobrazić sobie przez chwilę siebie samych na jej miejscu. Współczucie to stan umysłu i serca. (Nie jakieś konkretne działania!)
Tyle.
(Słownik natomiast bardziej zwięźle podaje: współczucie «uczuciowa solidarność z osobą cierpiącą». )

Teraz, czym współczucie NIE jest.
Współczucie to nie jest to samo, co poparcie dla kogoś/czegoś. Nie jest to "głaskanie po główce" i wybielanie danej osoby, czy jej działań. Współczucie to nie jest ułatwianie danej osobie robienia czegoś. Nie jest to też zdejmowanie z niej odpowiedzialności za swoje czyny (odpowiedzialności przede wszystkim prawnej, ale też moralnej). Nie oznacza ono, że osoba, której się współczuje "ma rację", a wszyscy inni jej nie mają, ani nie oznacza to, żeby taka osoba była w pozycji uprzywilejowanej do reszty. Ani nie oznacza, że współczując jej, nie da się współczuć także innym (!).

Współczucie nie jest też tożsame z jakimiś działaniami. Działania często z niego wynikają, jednak są one wypadkową również innch czynników: inteligencji/mądrości życiowej/wiedzy osoby współczującej, relacji jaka łączy ją z "obiektem współczucia", osobowości osoby współczującej i jej poglądów, całej sytuacji itp.

Podam na prostym przykładzie, żebyście lepiej zrozumieli o co mi chodzi.

Dziecko płacze, bo chce nową zabawkę. Choć ma już 1001 zabawek.
1) Matka mu współczuje. (-stan jej umysłu i uczuć)
Możliwe skutki współczucia:
a) kupuje mu zabawkę,
b) nie kupuje mu zabawki.
Zauważcie, że ze współczucia nie wynika bezpośrednio a), ani b). Bo może się to różnić w zalezności od tego, co matka myśli (co z kolei wynika z jej charakteru, wiedzy, relacji z dzieckiem i tak dalej, co juz pisałam powyżej). Np. może ona pomyśleć: "Biedny syneczek, ma co prawda 1001 zabawek, ale tak mu się podoba ta jedna, że mu kupię" - i kupi. Ale, może myśleć o sytuacji inaczej: "Ponieważ ma 1001 zabawek, to mu nie kupię, choć przykro patrzeć jak płacze". Albo: "Nie będę syna rozpieszczać, żeby go nie zepsuć". Więc tu wszystko zalezy głównie od sposobu myślenia osoby współczującej, co zrobi, nie od odczuwanego współczucia.
Teraz, dla dopełnienia sytuacji:
2) Matka mu nie współczuje.
Skutki:
a) kupuje,
b) nie kupuje.
W syt. a) może myśleć tak "A tam, kupię smarkaczowi, niech przestanie mi d*** zawracać", albo "kupię mu tą zabawkę, zajmie się nią, a ja będe mieć czas dla siebie". W syt. b) to już bardziej oczywiste: nie współczuje, więc żałuje pieniędzy, więc nie kupi i tyle.

Na tym prostym przykładzie chciałam wam tylko pokazać, że ze współczucia wcale nie musi wynikać jakieś jedno, konkretne działanie. Podobnie z braku współczucia. To współczucie jest jedynie stanem zrozumienia dla ludzkiej nędzy, słabości, upadku, cierpienia - niczym więcej.
Można na prawdę współczuć mordercom, gwałcicielom itp - przykład: Dalajlama, Jan Paweł II i pewnie jeszcze parę innych, roziwniętych duchowo osób. Co nie znaczy, że któraś z tych osób (choć ludzie zawsze się różnią, więc może w tym gronie była i taka osoba) chciałoby żeby tych morderców ominęła kara. Albo, że współczując im, nie współczuli też ich ofiarom. Albo, że tym przestępcom współczuli dużo bardziej, niż ofiarom (raczej zwykle jest odwrotnie, bo ofiarom jest łatwo i naturalnie współczuć, więc myśle, ze jeśli ktoś jest na poziomie, że umie nawet przestępcy współczuć, to jego współczucie dla ofiar musi być oooogromne).
Można nawet współczuć w pewnym stopniu ludziom bardzo złym, psychopatom. Ale to nie znaczy, że ktoś im współczujący musi ich "głaskać po główce" i olewać los ich ofiar (byłoby to wybiórcze współczucie). Powiem więcej, można współczuć im, ale na tyle współczuć też losom ich ofiar, że być za karą śmierci. Wiem, ze wielu się to w głowach nie mieści, co piszę, ale tak na prawdę da się

Mam nadzieję, że dałam wam moim wpisem troszke do myślenia

No i na koniec dodam, że współczucie/zrozumienie hm... jest w pewien sposób przyjemne Na prawdę tak Przynajmniej mówię to w porównaniu ze stanem "zajadłości" i złości do ludzi złych/upadłych (a jest ich w świecie wiele - stąd i wiele można w sobie złości wyhodować...). Współczucie jest jednak trudne (tak jak rzucenie alkoholizmu jest trudne). Bo wymaga poszerzenia swojej świadomości. Poza tym myślę, że nie każdy człowiek jest do niego zdolny. Po prostu. Jeden urodzi się wrażliwszy, a inny mniej. I ten drugi nigdy nie doświadczy współczucia. Dlatego na pewno nie można mówić: "Należy współczuć". Nie. Nic nie należy. Współczucie musi wyniknąć samo z człowieka, w wyniku pewnych duchowych poszukiwań, przemyśleń, także zdobyciu szerokiej wiedzy o życiu, o ludziach...

Dlatego nie namawiam nikogo "współczuj", tak samo nie namawiam "nie warto współczuć". Jedynie z osobistego doświadczenia mówię: współczucie to jest ulga. Po myśleniu pełnym niezrozumienia i złości.

Nazwanie tego choroba nie jest pojsciem na latwizne. To droga pozwalajaca szukac przyczyn i metod leczenia. Dlatego powstaja terapie i osrodki leczenia. Dlatego, ze ludzie wierza, ze mozna temu przeciwdzialac i dlatego, ze faktycznie powstaja metody pomagajace z tym nalogiem walczyc.

Odebranie im tej mozliwosci jest wlasnie pietnowaniem

Istnieja choroby i zachowania autodestrukcyjne i czy ci sie to podoba, czy nie twoje emocje rzeczywistosci nie zmienia.

I przeczytaj kilka razy posty Eee Tam.  Przemysl je.

O tym pisałam tu już kilka razy. Doczytałbyś się, że masz rację

@Koczek: wielkie dzięki za wpis. Ja chyba pomyliłam pojęcia

@Fałka: ciekawy przykład.

Źle sformułowałam temat wątku. O tym też była mowa

Z tego co zauważam, mówienie alkoholikowi który w oczach ma kurwiki na słowo, obietnice szansę alkoholu

Ze to choroba, daje złudne poczucie że jak kazda, w takim prostym mniemaniu, wiąże się z pójściem do lekarza, wzięcia tabletki, jakimś zabiegu
I można dalej pić

Nie piję już chwile, nie uważam yez aby pierwsze miesiące mojej trzeźwości były trzeźwe, abstynencja jak najbardziej

Dla mnie to swiadomosc wyboru, świadomość konsekwencji, przecież wiecznie nie można wypierać tego co było, a to jest nie tylko u alkoholików sprawnie działający mechanizm

I trenowania charakteru

Ktoś tu mówił o zapqrcii, duposcisku, silnej woli, pomagam startującym uzależnionym
Chodź nigdy wcześniej nie myślałem że czymś takim będę się zajmował
Nie będę sciemnial to jest realna pomoc dla mnie poprzez zaangażowanie

Chciałbym też zwrócić na jedno uwagę
Trzeźwość to nie uległość, jeśli charakter to też podejmowanie decyzji
Generalnie dziś mógłbym stwierdzić że kierowanie się miłością, szacunkiem

To jednak nie wyklucza odrębnego zdania w związku

Na własnym przykładzie mimo ludzi po studiach, co kiedyś wydawało mi się wartością która miała coś gwarantować

Nazwalbym to zespołem zaburzeń
Od czystych mechanizmów, od uzaleznienia od sunstancji, po komunikację, rozumienie emovjonalnosci, świadomości siebie

Piszę to oczywiscie w wielkim uogólnienia
Czy ja się czuję dziś gorszy broń Boże, jednqk wiele osób chciało by abym się tak właśnie czuł

Stając w orawdzir, więcej osób po tym świecie chodzi nie zdiagnozowanych, na roznego typu zaburzenia, niż rzeczywiście jest

I to jest smutne,
I ma tym cierpią inni, to sie powiela na dIeci, dzieci i koleczko się kreci

Dlatego powtarzam ten zespół zaburzeń, działa i u alkoholika i otoczenia

Cóż z tego ze np matka kocha, jeśli jej świadomość w odpowiednim momencie tak naprawdę pozwala na rozwinięcie tego

Pewnie dobrze wiecie o wpływie wychoeania, zwłaszcza początkowym okresie każdego życia
Najgorszym chyba jest wpadanie z skrajności w skrajnośc

Dziecko bez stresu, nie będzie potrafiło sobie z nim radzić, dziecko w stresie nauczy się rozwiązywać jak otoczenie sytuację stresowe i bla bla bla

nie jestem specjalistą
papierów na to nie mam, nawet "żółtych"

mam własne myśli, przemyślenia, trochę przeczytanych książek, setki godzin przegadanych z ludźmi z tym samym problemem
mam też setki swiadomych już dziś błędów z których, nie chciałem, nie umiałem, nie mogłem,
nie wiem, wyciągać zdrowych lub innych niż na tamten czas wniosków

nie musisz mi współczuć, mimo to dziękuję
też ciężko w pełni świadomie nawiązać do tego co piszesz, bo to tylko wyobrażenie do Twojego wyobrażenia

ja u siebie, na moim podwórku

widzę analogię,
przerzucenia "miłości" mamy w wczesnym wieku moim na mnie, większej niż powinna
z czego to wynika mogę się domyślać, może brak relacji z mężem, może wpływ alkoholu i zachowań męża na relację, zdrowej relacji, może jakieś zaburzenie, i wiele by mnożyć
o których na tamten czas się przecież nie mówiło, jeśli nie wychodziło poza środowiskowy nawias, a co dawniej nie było poza nawiasem, a co dziś nie jest
może wynaturzony instynkt macieżyński
jest nas 5tka, ja sam środek, pierwszy chłopak

zawsze miałem fory od niej, zawsze była skoncentrowana na mniej bardziej, konsekwencją jest "niedopieszczony brat"
lepszy rower, lepsze ciuchy, lepsze zabawki, dużo dużo dziś widzę takich spraw
i cóż dziś mogę to tłumaczyć, też brakiem 'obecności" ojca w wychowaniu dzieci
mogę, ale co to zmienia

nie mylny, braku miłości za co uważam również miłość niedojrzałą

a nieodpowiedzialne/niekonsekwentne próby brania odpowiedzialności za syna

często miłość, powodowana bardziej poczuciem wstydu wobec, np ludzi obok
bo to przecież rzutuje w mniemaniu wielu nieświadomych ludzi/rodziców
na ich samych, więc trzeba na siłę "dziurę" łatać, a to już za późno, jest zdecydowanie za późno, według mnie

chyba mamy świadomość różnic w poczuciu wartości, opartej na czymś z zewnątrz, a poczuciu nie zależnym od "zmiennych wartości"

każdy kocha jak umie, to warto wiedzieć, pamiętać, nie zapominać

a za własne życie dorosły człowiek odpowiada sam, sam powinien brać odpowiedzialność
inaczej, tak naprawdę mam przekonanie dziś
daje się sam manipulować, życiem przychodzącym na własnych zasadach

no i konflikt/ zarazem dla nieświadomego człowieka, powód do np. pielęgnowania picia

różnica między "pretekstem" a "powodem" jest mi dobrze znana

zauważ jedynie, że świadoma osoba może, nie musi kontrolować to

mocno uzależniona i współuzależniona, tej różnicy prawdopodobnie nie WIDZI
tak więc pisząc z tamtej pozycji, tak właśnie uznałem za słuszne, jak mówię o czymś co czuję wstecz, odwołuję się do tego co wtedy "czułem"
nie mniej jednak cenna uwaga gdzieś już na to uwagi nie zwracam chyba

nie sądzę aby mama nie spała po nocach z powodu poszukiwania sposobu pomocy bratu, w nocy nie szukała,
nie raz nie dwa słyszałem, nie spałem przez Ciebie całą noc, w pewnych sytuacjach jest to zwrot
mający wywołać zamierzony cel
być może nie spała z powodu bezsilności, bezradności, lęków, emocji, odczuć fizyczno-psychicznych, dobra dopiszę z miłości, troski bo tu lincz zaliczę

klasyka dysfunkcji

znasz slogany
wiele bym dał aby cofnąć czas
gdybym tylko mógł wrócić, itd itp

świadoma ocena czegoś co już w pewnym sensie, przybrało jakąś całość

tak naprawdę patowe sytuacje, nie ma takich mocnych, na takie momenty
klamka zapadła

mam nadzieje ze widzisz co chcę pokazać

jak się zachowywać?
wreszcie normalnie, o ile się potrafi

to jest za mała przestrzeń, aby to opisać, uwierz
wsparcia, w tej formie ogólnie rozumianej, osobiście nie potrzebuje

przecież uzależnionemu, szkodzi tak naprawdę utrzymywanie relacji do niego jako "dziecka"
z pozycji "rodzic"
popatrz ska patrzy rodzic w jakim kierunku, w dół

świadoma miłość, to w pewnym sensie dla mnie dziś, pozwolenie na "wydoroślenie"
jeśli ktoś lubi gnębić dzieci, no cóż można , tak samo jeśli dziecko chce być dzieckiem i dostawać "słodycze"

świadoma relacja to Dorosły-Dorosły

mi wystarczy otwartość, szczerość, gotowość
cenie ludzi którzy grają bez masek, w teatrzyku

z dystansem ludzie, z dystansem jakby co
bo wiem ze temat trudny,

jednak czy całe życie musi być śmiertelnie poważne

dobra Twoja racja mój spokój
z tym pretekstem

kurde, a gdzie są osoby obok, jak się ktoś stacza
mało kto, z dnia nadzień idzie na "szczupaka" w asfalt

a gdzie wartości przekazane w ramach wychowania, a gdzie mówienie dorosłe rozmowy, przykłady
a gdzie komunikacja

nie podważam,

to co ja widzę z mojego miejsca, to nie krew mogła by zalać, dziś, szkoda mi jednak krwi własnej

jak mi się dawniej wydawało że patologia, to margines społeczny

to tak dziś bym rzekł, że to tylko dolna granica marginesu
a ludziom sie w dupach pomieszało

abstrahując od Twojego przykładu, czasem warto nie "spać" wtedy kiedy się ma wpływ, niż "zarywać" nocki gdy, już pozamiatane

to jest stan świadomości, dysfunkcja, przecież widać to na każdym kroku
dorastając w czymś takim, dorastamy jak ludzie, niepełnosprawni
zamiast zewnętrznych niedorozwinięć, są zmasakrowane "środki"

ludzie jak zombii, chodzą sterowani, niskimi potrzebami
puste środki, które ciężko się naprawia, zwłaszcza że pod ręką są szybkie rozwiązania

przecież to jedn z chorób cywilizacyjnych, nie które narodowości są tym pojone, bo są dzieki temu sterowalne, nie interesują się tym co ich otacza, powiedz że tego nie widzisz??

więc z automatu, wszytko co daje "szybkie rozwiązanie" jest
pożądane, dla organizmu

kurde, jak zrozumiałem że to nie ja, nie ja prawdziwy, że to tak naprawdę reakcja chemiczna, mną sterowała
to kurde nie, mną się nie steruje joke
co chwilę trwało, to i depresyjkę przeleżałem, nerwice pewnie lekką ja przyszlo to ruszać zaliczyłem

organizm się broni,  ludzie się poddają, jedni dają radę druzy nie, jedni Boga w to mieszają
a sami chlają

to jak powiesić "marchewkę" przed oczami, i lecisz, a marchewka ciągle w tej samej odległości, taki najstersztyk
perpetum mobile

gdyby popatrzeć poza stratami ekonomicznymi, moralnymi
to swiadomość ile się energii straciło na "szukanie" alkoholu, i spożywanie
wytłumaczalne by tez było brak energii do życia

wydaje mi się z perspektywy własnej, że wyborażenie osoby pijącej w konstekście tego jak wiele go energii kosztowało alkoholizowanie, przytłacza chęć też
ze tyle samo trzeba od siebie dać aby trzeźwieć

trzeźwienie jest proste, przestać pić, i żyć
znam osoby które w ciagu roku, z ewentualnymi konsekwencjami żyją
emocjonalnie rozwiniętę, psychicznie stabilne, z system wartości mocno przeciętnym
cuda się zdarzają

nic nie dzieje się bez przyczyny

A mnie z kolei zastanawia dlaczego niektore osoby tutaj wypowiadajace sie uwazaja ze uznanie alkoholizu jako choroby jest wytlumaczeniem/ usprawiedliwieniem dla alkoholika? Do tej pory sadzilam ze wlasnie status choroby zabiera mozliwosc usprawiedliwiania bo przeciez uznanie faktu jestem chora= chorobe sie leczy.  Wlasnie mozliwosc leczenia choroby zabiera mozliwosc tlumaczenia siebie i innych alkoholizmem. O tym mowia terapeuci, lekarze i o ile sie nie myle AA. Ze pierwszy krok to uswiadomienie sobie i otoczeniu ze sie ma do czynienia z choroba, niewyleczalna, dotykajaca cala rodzine ale choroba z ktora mozna sobie poradzic   
Status choroby to nadzieja dla chorych i ich rodzin ze z tym mozna cos zrobic. Status idioty ktory niszczy siebie i innych dla wlasnego widzimisie bo lubi wodke i stan upojenia jak to niektorzy probuja tu przedstawic to dno i metr mulu pod stopami.
Uwielbiam stwierdzenie ze doprowadzenie sie do tej choroby pietnuje bardziej niz i alkoholicy krzywdza ale palacze juz nie i ich tylko oni ponosza konsekwencje swojego postepowania.  Kuzy zmarl na raka pluc w mlodym wieku. Rak spowodowany paleniem papierosow. Zostawil rodzine , trojke malych wtedy dzieci . Teraz po latach gdyby ktos im powiedzial ze tylko ich ojciec poniosl konsekwencje palenia papierosow nawet by sie usmiali.

To prawda. Jednak przypominając sobie siebie kiedyś... dziś odbieram to jako wygodnictwo. Po prostu łatwiej jest zepchnąć na kogoś, bo wtedy mniej boli, mniejszy kamień na sercu. Każdy ma jakieś traumy-większe czy mniejsze. Kazdy jeden na tym świecie miałby powód aby chlać. Ja codziennie bym coś znalazła gdybym się na siłę doszukiwała... od ojca pijaka bym zaczęła, potem matki w depresji wiecznej, brata drugiego pijaka, mobbingów i wszystkich żalów z całego życia. Tylko, że to nie żadna sztuka iść na łatwiznę. Ja się wcale lepiej nie poczuję gdy się napiję, to tylko złudzenie.... znieczulenie.
Ktoś nas stacza... ale my nie musimy się temu dać. Po prostu tak jest prościej, nie ma co ściemniać .

Niby nie ma. W moim przypadku z powodu picia ojca, współuzależnienia matki, despotyzmu dziadków...czym doprowadzili do niskiego poczucia wartości wszystkich członków rodziny. Teoretycznie z tego powodu cierpi każdy z nas, ale nie każdy ćpa, chleje, kopci faje i co tam jeszcze. Robią to osoby, które się poddały, które wcale nie zamierzały nic z tym zrobić i inne słabe (jeśli to słowo nie będzie nadużyciem, ale nie wpadłam na inne).

Zgadza się, ale to nadal nie tłumaczy alkoholizmu . W ten sposób wychowywane dziecko, jeśli nie zostanie alkoholikiem to będzie miało depresję, stany lękowe i inne psychiczne problemy lub zostanie narkomanem, zwyrodnialcem itp itd. To tłumaczy sam mechanizm powstawania, nic więcej.

To prawda, ale otyłość też nią jest . Świadomość się mimo wszystko zmienia. Mamy dziś więcej możliwości i środków, aby sobie z nałogami poradzić. Nie wiem czy w czasie komuny ktoś w ogóle przejmował się takim pojęciem jak alkoholizm... skoro tam on królował. Dopiero teraz nasza mentalność się nieco zmienia i to plus, tego się należy trzymać.

To moze nie myśl o tym. Co było a nie jest, nie pisze się w rejestr . Skup się nad tym co jest teraz. Ciesz się każdym trzeźwym dniem, bądź z siebie dumny, że wytrwałeś, moze jakoś świętuj swoje miesięcznice/rocznice w trzeźwości? Podobno tak niektórzy robią; świętują jak urodziny i to daje im siłę, motywacje.

Otóż to, ale ja bym przyczynę szukała w tym co ma się stać, a nie w tym co było. Kojarzysz aktora Lecha Dyblik (Badurę z serialu Kiepskich) ? Dla tych co nie wiedzą o co chodzi, w skrócie wyjaśniam. Przyznał się do alkoholizmu dawno temu, niepijący ileś tam lat, udziela się społecznie, pomaga innym wyjść z nałogu. W jednym z wywiadów powiedział m.in. że dziś odbiera swój alkoholizm jako sens życia. Owszem, krzywdził rodzinę, prawie ją rozbił, upadł na dno.... ale powstał i dziś nie wyobraża sobie życia bez prelekcji, pomocy potrzebującym. Prawdo podobnie- jako trzeźwy od zawsze- nie pomyślał by nawet o tym, by komuś pomóc wyjść z alkoholizmu. Teraz jest to jego życiowy cel, w tym się odnalazł.
to co napisałeś, że nic się nie dzieje bez przyczyny, to właśnie to odnalezienie swojej drogi życiowej... moze swego powołania (jeśli nie jest to przesadne słowo).

uparta jesteś
kiedyś wpadła mi w oczy taka historia, o wycinaniu przez dzieci
z kartonu pajacyka, czesci jego osobno, ręce, ciało, glowa, nogi
i wśród dzieciaków, jednym szło lepiej, drugim gorzej
jedne chłopak nie mógł nadążyć a grupa, czas się jakby kończył

miał problem z wycinaniem dłoni, do pajacyka który po połączeniu wszystkich części, miał pląsać na jakimś tam sznureczku
iminutując naturalne ruchy

i wpadł na pomysł, bo ciężko szło wycinanie dłoni, zwłaszcza z kciukiem miał problem,
więc uciął kciuk

takiego pajacyka złożył, pokazał
Pani zbytnio problemów nie robiła, zauwazyła
jednak zaliczyła chłopakowi tą pracę

chłopak się nauczył, że można "uciąć kciuka"
i można zaliczyć pracę

ja dziś też często muszę, tak postępować, i nie mówię o byle jakości
wciąż się uczę składania nowych pajacyków
każdego dnia wychodzi mi jakiś pajacyk, skacząco, pląsający

tu  nie chodzi o radość ze przeżyłem kolejny dzień, wstaję rano i wiem że jest mi dane, i po sprawie
a dzien jak pajacyk, raz z kciukiem, raz bez, kazdy tak ma, co tu dziwnego
bo widzę świadomie, a świadomość się zmienia
ze jeden pięknięjszy a drugi nie bardzo, kanciasty, są tez i takie do powieszenia pewne w pierwszym szeregu
odpowiedzialność za pajacyka  jest w moich dłoniach uważność pokazuje mi, jak bardzo mam dopasowywać pajacyka dzisiejszego dnia

nie rozumiem po co miałbym, stawiać ołtarz, kazdemu pajacykowi, to się mija z sensem
wartościować sobie, piętnować się, u jeju kolejne pajacyki wyszły beee

może popłakać bym jeszcze miał, ??
najłatwiej jest nie pić, wystarczy nie pić, to proste jest

motywację czerpie z wielu innych aspektów mojego życia, z rozwijania wielu spraw, z obserwacji, z uczestnictwa
też nie mam dziś oporów do pomocy, tym którzy jeszcze "cierpią" i to jest moja 'higiena osobista"
poza tym kompas naturalny, emocje , kopalnia informacji

jednak sorry, ja się w klatce nie zamknąłem, nie zamierzam byc pięknym ptakiem w złotej klatce
i marzyć o lataniu, ja latać dobrze umiałem

także bez sensu, tego typu akcje kojarzą mi się z kościółkowem, nie moja bajka

napiszę wprost,
ja nie zamierzam brać całej odpowiedzialności, za mój związek

odkąd coś z sobą robię, odkąd rozumiem co się stało
w czym tkwiłem, jak to działało,
jasne mam swoje "grzechy" na sumieniu, biorę za nie odpowiedzialność, ale już jak mi sąsiad na  "mój ogródek" wrzuca swoje śmieci,
spokojnie czasem mniej spokojnie, jak głuchy zbyt długi czas
przpominam, aby się zainteresował swoim bałaganem, bo ma wpływ na mój ogródek

traktuje też trzeźwość, że bardzo chetnie zapraszam do mojego ogródka, jednak jeśli ktoś wyśmiewa moje starania
piękno tego w tym ogródku jest, nie za bardzo mam chęć
mierzyć się z czyimś brakiem wrażliwości,

ja mam dziś peły wybór, działania
ograniczam się jedynie sobą samym, a możliwości są nie ograniczone
oczywiście mówię o kontakcie z ziemią, na poziomie niezbyt na gruntem i niezbyt pod gruntem

też miałem elementy współuzależnienia które, skutecznie karczuję, jak tylko sie w ogrodzie pojawiają
ale to nei jest charówka, to jest przyjemność
kierować sowim zyciem

ilu znasz alkoholików, którzy nie piją bo chcą
a nie tylko muszą

Przecież ja napisałam, ze nasze traumy życiowe nie są żadnym usprawiedliwieniem. Każdy ma tysiąc powodów, a mimo tego nie każdy jest nałogowcem. Nie zrozumiałaś mojej wypowiedzi . Nigdzie nie napisałam o łatwej drodze przecież. to na pewno jest do mnie? Jakoś nie widzę powiązania, naprawdę.

No wiesz, troche nie dziwie sie osobom, ktore w rodzinie mialy alkoholikow, ze sa bardzo na nich zle, ze duzo w nich negatywnych emocji. To normalne, bo ciezko jest przyjac do wiadomosci, ze ktos kto zrypal Ci kawalek zycia byl po prostu chory.

Oczywiscie, nie usprawiedliwiam uzaleznionych, bo koniec koncow jak z kazda choroba, mozna podjac decyzje o leczeniu, albo to olac.

liczenie że negatywne emocje znikną, to jak zostawienie ropiejącej rany, samej sobie
to jak zostawianie "odbiornika" zepsutego na zmiany pogody
bez dezynfekcji, z załóżmy odłamkiem ciała obcego

dziwne to nie jest, bo jest powszechne

zauważ że jako uzależniony, mam z dwóch stron, impreze

swój bałagan i czyjś,
nie zmienia to faktu, że można szukać sposobu, albo powodu

olewając sprawy ważne dla siebie, to trochę nie rozsądne
nie dorosłe? nie odpowiedzialne?byle jakość??

tak naprawdę to pozwolenie aby życie przychodziło na własnych zasadach, tylko kto za zasady odpowiada

czy czasem element uwierzenia że Ja też mogę, nie wpływa na ludzi??
gdyby każdy żył przekonaniem że nie warto, nie uda się, bez sensu
to pewnie poziom ilości uzależnionych byłby znacznie większy

wystarczy po prostu chcieć, jak ja bardo chciałem, to zawsze z tego nic nie wyszło

ja tam wolę podejście, że każda konfliktowa sytuacja, daje każdej ze stron bardzo fajny wgląd, do poprawy siebie
i co trzeba

więc każdy decyduje o swoim losie
też kwestia co mamy pod pojęciem, "pozytywne"

dla uzależnionego to moze być, np brak odczucia emocji, albo niebyt ich wysoki poziom,
bo przecież alko służy do regulacji, w zasadzie regulacja polega na ich "wycinaniu"

Tajemnicza a Ty do wszystkiego podchodzisz przez swoj pryzmat? Skoro ja moglam to kazdy moze... Skoro ja moge leczyc zeby bez znieczulenia to kazdy moze... Skoro ja moge jesc ostrygi to kazdy moze...Skoro ja moglam zdac mature z matematyki nå 5 to kazdy moze....Skoro ja itd. Niestety fakt ze Ty cos mozesz nie jest wyznacznikiem tego ze inni tez to moga.
Gdybasz co by było gdyby Twoj ojciec albo matka zrobili cos å sama najwidoczniej niewiele robisz  by wyjsc  ze swojej roli skoro piszesz ze do tej pory nic milego i nic pozytywnego.
Parafrazujac skoro ja wychowujac sie w rodzine alkoholika i wspoluzaleznionej mam dobre pozytywne zycie bez pretensji do rodzicow siebie i calego swiata to Ty tez mozesz.  Wystarczy tylko tego chciec.

dla mnie chcieć to wierzyć
nie mówię tu o religijności, przez ten pryzmat niestety
nie moja droga, i nie potrafiłem niczego zmienić

tu jedynie dowiadywałem się że jestem gorszy, że do końca życia krzyż mam nieść, się piętnować, itd itp
i w domu mi to podbijano, skutecznie przez jakiś czas,

skąd oparcie?
skąd wtedy brać jakiś alternatywny sposób do porównania opartego na własnych nowych doświadczeniach, jak te nowe doświadczenia zdobywać
jak całe tło jest takie samo, zero szans na rozwój bez wsparcia

a otrzymywane wsparcie, kosztowne zbyt kosztowne
często potwierdzane że koszty muszą zostać poniesione

do końca życia za nie wiadomo co płacić, to się idzie i się prosi o rachunek, wyjaśnia się wielkosć kosztów
konfrontuje się życiem, naprawia
inaczej się można na użalaniu i "czarnej INEZ" zatrzymać

w takim kontekście, mój pryzmat, to też
ślepa wiara, w imię ślepej wiary to ludzi "mordowano"

jeszcze jak się grupa wyznawóc jednej wairy w kupę zbierze, to biaga
biaga "grzesznikom"

a gdzie wybaczenie, gdzie akceptacja, gdzie empatia

można dzielić, można łączyć, to my decydujemy

ja po dziś dzień jestem chorym psychicznie człowiekiem, mam nawroty,
bo zacząłem w rodzinie poszukiwać wartości
i dupa zbita, ta miłość którą mnie karmiono

to nie miłość

mówią że dojrzałość emocjonalna pojawia się wraz z przeżywanymi doświadczeniami,
warto wyciągać wnioski i pozwolić sobie na przezywanie

przecież t wszystkie unikania, wyparcia, to są obrony przed
"przeżywaniem"

nie rzutuje to czasem na silną wolę, jednak błędnie wykorzystywaną ?

No jest i o tym pisałam na początku wątku.

Czytając pierwsze zdanie przypomniał mi się teleturniej "Genialny umysł". Pewien łepak miał nadzwyczajną zdolność zapamiętywania, kojarzenia w szybkim tempie, z utrudnieniami. Ktoś z jury go nazwał geniuszem, a on an to, ze nim nie jest, ze tak każdy potrafi, bo wykorzystujemy tylko 10% możliwości naszego mózgu. skoro każdy może, to dlaczego nie każdy jest geniuszem?
No właśnie, bo każdy ma inne predyspozycje. Jeśli już ktoś w ten nałóg wpadnie, to ta silna wola, tak okrzyczana i znielubiona w tym wątku, ma ogromne-jeśli nie zasadnicze znaczenie. Bez niej, bez szczerych chęci wyrwania się z nałogu, bez samozaparcia, nie ma nic. Wiem po sobie. Same chęci to za mało. Kazdy kto kiedykolwiek próbował rzucić nałóg... choćby palenia... powie, ze chcieć każdy może, ale bez silnej woli ni huhu.  Ta silna wola ma znaczenie gdy się juz chce z nałogu wyjść.

Nie no tajemnicza w ostatnim zdaniu się wyratowała

Ale kilka "sztachet" w płocie jeszcze brak

Ty je masz? To dawaj... inaczej nie zbudujemy płotu .

Heh... my chyba inne płoty budujemy ... ale w sumie nieistotne. Ostatecznie liczy się efekt. Każdy ma inny sposób, najważniejsze by rezultat był u wszystkich taki sam. Oby był udany... Tobie tego życzę . Życzliwie życzę, więc nie doszukuj się podtekstów złośliwych .... bo zauważyłam, że dość podejrzliwy i nieufny jesteś. Naprawdę życzę Ci wszystkiego dobrego.... jak każdemu zresztą .

Napisalam wczesniej, ze podjecie decyzji o leczeniu to nie silna wola, to decyzja.

Silna wola nie naprawisz spapranych emocji i nieumiejetnosci radzenia sobie w zyciu. Na to jest leczenie (dokladnie jak przy zebach), a to boli jak cholera i trwa jeszcze dluzej. Dlatego sa ludzie, ktorzy sie nie decyduja, bo ich to przeraza.